II SA/Po 407/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak(spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2010 r. sprawy ze skargi M. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A" M. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego kwotę (...),- zł (...) tytułem zwrotu kosztów postępowania, I. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ T. Świstak /-/ J. Zieliński /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak Decyzją z dnia (...) sierpnia 2008 r. nr (...), Naczelnik Urzędu Celnego w P,, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr (...), z dnia (...) listopada 2007 r., nałożył na M. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Metalowy M. G., karę pieniężną w wysokości (...) zł. z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu (...) listopada 2007 r. M. G. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Metalowy M. G., w dniu (...) listopada 2009 r. wykonywał transport drogowy spełniając warunki określone w art. 4 pkt. 3 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z dyspozycją art. 87 ust. 1 powyższej ustawy, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca jest obowiązany mieć przy sobie i okazać, na żądanie uprawnionego organu kontroli wypis z licencji. W momencie dokonywania kontroli przez funkcjonariuszy celnych, kierowca nie okazał powyższego dokumentu, a dodatkowo, jak ustalono w toku postępowanie, M. G. legitymował się licencją z dnia (...) lutego 2004 r. na wykonywanie krajowego transportu drogowego, jednakże przedmiotowy pojazd – Mercedes Benz nr rejestracyjny (...), nie został do niej zgłoszony. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł obowiązany, wskazując, że podczas dokonywanej w dniu (...) listopada 2007 r. kontroli samochodu stwierdzono jedynie, że kierowca nie legitymował się wypisem z zaświadczenia na przewozy własne. Zarzut powyższy stał się następnie podstawą wszczęcia postępowania, co miało miejsce w dniu (...) listopada 2007 r. Skarżący w trakcie jego trwania podnosił, że posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, co wykluczało możliwość prowadzenia postępowania na podstawie wykonywania transportu bez wypisu z zaświadczenia o wykonywaniu transportu na przewozy własne. Przedmiotowa kara została natomiast nałożona z uwagi na brak wpisu samochodu do licencji, co nie było przedmiotem dokonanej kontroli i nie znajduje odzwierciedlenia w protokole kontroli. Tym samym Naczelnik Urzędu Celnego dopuścił się wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa przez dokonanie samowolnej zmiany kwalifikacji prawnej czynu, a kwestionowana decyzja została oparta na niedokładnej ocenie zebranego materiału dowodowego. Wskazano, że decyzja wydana została bez wskazania podstawy prawnej, bowiem powołano przepisy art. 87 ust. 1 i ust.3, art. 93 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Dodatkowo podkreślono, że skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się co do zarzutu będącego podstawą wymierzenia kary, co dodatkowo powoduje wadliwość prowadzonego postępowania. Ponadto, pismem z dnia (...) września 2008 r. skarżący podał, że do wymierzenia kary z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji mogłoby dojść jedynie w przypadku wydania następnego postanowienia o wszczęciu postępowania administracyjnego. Podniósł, iż o zmianie kwalifikacji prawnej nie został w toku postępowania poinformowany, a gdyby. przyjąć, że organ poinformował go o tym fakcie pismem doręczonym w dniu (...) lipca 2008 r., to właśnie taką datę należałoby przyjąć za datę wszczęcia postępowania. Ponadto doszło już do zmiany okoliczności faktycznej sprawy, ponieważ w dacie orzekania pojazd był już zgłoszony do licencji, co nastąpiło w dniu (...) grudnia 2007 r. Dyrektor Izby Celnej w P., decyzją z dnia (...) kwietnia 2010 r. na podstawie art. 223 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 8 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia (...) sierpnia 2008 r. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania zapoczątkowanego dokonaną przez funkcjonariuszy celnych w dniu (...) listopada 2007 r. w miejscowości N., kontrolą zestawu samochodowego składającego się z samochodu ciężarowego Mercedes, nr rejestracyjny (...) oraz przyczepy, których łączna dopuszczalna masa całkowita wynosiła 4240 kg. Podkreślono, że z dokonanych ustaleń wynika, że właścicielem samochodu jak i towarów nim przewożonych był M. G., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Metalowy M. G., natomiast w momencie kontroli, w samochodzie nie było wypisu z zaświadczenia o wykonywaniu transportu na potrzeby własne. Wszczęte następnie postępowanie w przedmiocie wykonywania transportu drogowego bez wypisu z zaświadczenia o wykonywaniu transportu na potrzeby własne, zostało następnie, w wyniku pism składanych przez skarżącego, zmienione, pismem z dnia (...) lipca 2008 r. na postępowanie w przedmiocie wykonywania transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji. W dalszej części uzasadnienia wskazano, że skarżący słusznie podnosi, że, jak wynika z protokołu kontroli, w trakcie jej dokonywania nie został on zobowiązany do przedstawienia wypisu z licencji, lecz okoliczność powyższa nie miała wpływu na fakt, że pojazd, w momencie dokonywania kontroli, nie był zgłoszony do licencji, co z kolej uzasadniało wymierzenie kary. Podkreślono, że organ prowadzący postępowanie miał prawo dokonać zmiany kwalifikacji prawnej stwierdzonego w trakcie kontroli stanu faktycznego, bez konieczności wszczęcia nowego postępowania administracyjnego. Dodatkowo, jak wynika z akt sprawy strona została prawidłowo powiadomiona o powyższej okoliczności w dniu (...) sierpnia 2008 r. Wskazano również, że z uzyskanych ze Starostwa Powiatowego informacji, wynika, że przedmiotowy pojazd został dopisany do licencji w dniu (...) grudnia 2007 r., co dodatkowo potwierdza, że w momencie dokonywania kontroli, przejazd drogowy był wykonywany pojazdem nie zgłoszonym do licencji. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. G. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Metalowy M. G. wnosząc o jej uchylenia oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. W jej uzasadnieniu powtórzono dotychczasową argumentację oraz wskazano, że organy administracji publicznej rozstrzygając przedmiotową sprawę dopuściły się naruszenia art. 87 ust. 1, art. 89 ust. 5, art. 92 ust, 1 ustawy o transporcie drogowym, jak również art. 7, art. 8 oraz art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa). Skarżący podniósł, iż w trakcie kontroli nie stwierdzono, że pojazd nie był dopisany do licencji, a organy administracji wadliwie nie wszczęły postępowania administracyjnego z uwagi na nową kwalifikację sytuacji faktycznej. Podkreślono, że organ nie miał uprawnień do zmiany kwalifikacji prawnej czynu z mocą wsteczną, a podejmowane w sprawie działania sprzeciwiały się zasadom ogólnym kpa. Dodatkowo podkreślono, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie trwało ponad 2,5 roku, co uznać należy za naruszające zasadę szybkości postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Na żądanie Sądu organ II instancji przedłożył do akt sprawy dokumenty, z których wynika, iż osoby, które podpisały decyzje wydane w obu instancjach, były do tego upoważnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek nie z przyczyn podniesionych w jej treści. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Kontroli sądowej poddana została decyzja Dyrektora Izby Celnej w P., utrzymująca w mocy decyzję o nałożeniu na skarżącego M. G. kary pieniężnej w wysokości (...) zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji. W ocenie Sądu nałożenie na skarżącego kary z tego tytułu nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym sprawy. Skarżący, prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "Zakład Metalowy M. G.", jest jednocześnie przedsiębiorcą uprawnionym do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, a działalność ta prowadzona jest w oparciu o licencję na transport drogowy nr (...) udzieloną jemu oraz A. G. w dniu (...) lutego 2004 r. Co do zasady, działalność transportowa prowadzona jest z wykorzystaniem pojazdów zgłoszonych do licencji. Zważyć należy, iż w dniu (...) listopada 2007 r. przewóz wykonywany był przez kierowcę zatrudnionego w Zakładzie Metalowym M. G., pojazdem który w tej dacie nie był zgłoszony do licencji. Samochód ciężarowy Mercedes-Benz o numerze rejestracyjnym (...)zgłoszony został do licencji w dniu (...) grudnia 2007 r., a więc po kontroli, w wyniku której doszło do wszczęcia postępowania zakończonego wydaniem w dniu (...) sierpnia 2008 r., co wynika z załączonego do akt I instancji Protokołu jego przesłuchania (karta nr 4-5 akt I instancji). W tych okolicznościach rozważenia wymagało, jaki charakter miał przewóz drogowy wykonywany w dniu (...) listopada 2007 r. Zważyć bowiem należy, iż przewożone były rzeczy wykonane w zakładzie skarżącego i jednocześnie przewóz wykonywany był zespołem pojazdów, składającym się z pojazdu niezgłoszonego do licencji, a będącego własnością skarżącego, oraz przyczepy będącej własnością A. G. – osoby której także udzielona została licencja na wykonywanie transportu drogowego. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz.U. z 2007 r. Nr 125 poz. 874 ze zm.) krajowy transport drogowy stanowi podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy, przy czym podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Zgodnie z art. 4 pkt 3 ustawy transport drogowy obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej (a), niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. Zgodnie z pkt 4 niezarobkowy przewóz drogowy stanowi przewóz na potrzeby własne - przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych (a-d). W świetle powołanych wyżej przepisów, rozróżnić należy wykonywanie transportu drogowego jako prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług transportowych oraz wykonywanie przewozu na potrzeby własne jako wykonywanie przejazdu przez przedsiębiorcę, prowadzącego inną niż usługi transportowe działalność gospodarczą, pomocniczo w stosunku do tej działalności i pozostającego w związku z prowadzoną działalnością. Na mocy przepisów ustawy o transporcie drogowym poruszanie się wszystkich pojazdów m.in. o masie całkowitej przekraczającej 3,5 t. podporządkowane jest regułom ustanowionym w tym akcie prawnym. Aby przedsiębiorca mógł wykonywać przewóz pojazdem poddanym regulacji powołanej ustawy zobowiązany jest spełnić określone warunki. Wymagania te adresowane są do przedsiębiorców tzn. tych podmiotów, których działalnością gospodarczą jest transport drogowy i tych wykonujących każdą inną działalność gospodarczą. Podstawowym warunkiem wykonywania przewozu drogowego w ramach transportu drogowego jest uzyskanie licencji transportowej, zaś podstawowym warunkiem realizowania przewozu niezarobkowego - przewozu na potrzeby własne, jest zaświadczenie o zgłoszeniu takiego przewozu. Stosownie do przepisu art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Obowiązek uzyskania zaświadczenia nie odnosi się do wszystkich przypadków przewozu niezarobkowego i tak spod obowiązku uzyskania zaświadczenia zwolnione są przewozy drogowe wykonywane w ramach powszechnych usług pocztowych, wykonywane przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego oraz przez podmioty nie będące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3 u.t.d. (art. 33 ust. 2 u.t.d.). Decyzją organu I instancji nałożono na skarżącego M. G. karę pieniężną w wysokości (...) zł z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, określoną w pkt 1.2 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zważyć należy, iż w pkt 1.3 załącznika przewidziano karę w wysokości (...) zł z tytułu wykonywania przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, a w pkt 1.5. karę w wysokości (...) zł z tytułu wykonywania przewozu na potrzeby własne pojazdem niezgłoszonym do zaświadczenia. Z powyższego wynika, iż ustawodawca zróżnicował wysokość kar w zależności od tego, jaki status ma przedsiębiorca wykonujący transport drogowy, przy czym wskazać należy, iż w przypadku transportu drogowego rzeczy ustawa o transporcie drogowym wprowadziła wymóg posiadania albo licencji na transport drogowy albo uzyskania zaświadczenia na wykonywanie przewozu na potrzeby własne. Skarżący w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji podnosił, iż nie miał obowiązku posiadania zaświadczenia, bowiem posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego. Co do zasady stanowisko to jest prawidłowe, lecz wskazać w tym miejscu należy, iż przewoźnik drogowy posiadający wymaganą licencję na wykonywanie transportu drogowego może wykonywać przewozy drogowe na potrzeby własne na podstawie posiadanej licencji, lecz wyłącznie pod warunkiem, że zakres licencji jest tożsamy z rodzajem wykonywanych przewozów na potrzeby własne. Przewoźnik drogowy posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy nie będzie bowiem zwolniony z obowiązku uzyskania zaświadczenia w razie wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne rzeczy (por. Lex: Komentarz do art. 33 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U.07.125.874), [w:] R. Strachowska, Ustawa o transporcie drogowym. Komentarz, ABC, 2010). W świetle powyższego uznać należało, iż chociaż pojazd, którym przewóz w dniu (...) listopada 2007 r. był wykonywany, nie został zgłoszony do licencji, to z racji wykonywania tym pojazdem przewozu mającego charakter przewozu na potrzeby własne nie można automatycznie nakładać na skarżącego kary z tytułu wykonywania przewozu pojazdem niezgłoszonym do licencji. Podkreślenia w tym miejscu także wymaga, iż żaden przepis ustawy nie nakłada na przedsiębiorcę posiadającego licencję na wykonywanie transportu drogowego obowiązku wykonywania przewozu na potrzeby własne wyłącznie pojazdem zgłoszonym do licencji. Uwzględniając natomiast szczególne wymogi, jakie ustawa o transporcie drogowym stawia przedsiębiorcom wykonującym przewozy drogowe, uznać należy, iż nie każdy przejazd drogowy, który wykonywany jest przez podmiot posiadający taką licencję, może zostać zakwalifikowany jako transport drogowy wymagający posiadania licencji. Sytuacja taka w szczególności nie zachodzi wówczas, gdy tak jak w rozpatrywanym przypadku wykonywany był przewóz na potrzeby własne, wykonywany pomocniczo do prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej w ramach "Zakładu Metalowego M. G.". W rozpatrywanym przypadku rozważenia bowiem wymaga możliwość nałożenia kary z tytułu wykonywania przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Przesądzenie tej kwestii wymaga jednakże przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, w ramach którego ustalone zostanie na jakich warunkach licencja została skarżącemu udzielona, a w szczególności, czy do licencji zgłoszone zostało wykonywanie przewozu na potrzeby własne przedsiębiorstwa, w ramach którego skarżący prowadzi działalność gospodarczą (Zakład Metalowy M. G.). Zgodnie bowiem z art. 8 ustawy o transporcie drogowym we wniosku o udzielenie licencji należy określić rodzaj i zakres transportu drogowego (ust. 2 pkt 3), natomiast zgodnie z art. 11 w licencji określa się w szczególności zakres transportu drogowego oraz rodzaj przewozów (ust. 1 pkt 6 i 7). Rozpatrując przedmiotową sprawę zważyć także należy, iż w dniu (...) listopada 2007 r. przewóz drogowy wykonywany był zespołem pojazdów, w skład którego wchodziła przyczepa będąca własnością A. G. Osobie tej wraz z skarżącym M. G. w dniu (...) lutego 2004 r. udzielona została licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego, co wynika z akt administracyjnych sprawy. W dacie wydania decyzji organu I instancji A. G. była jednym z dwóch przedsiębiorców, którym licencja została udzielona, co wymagało rozważenia, czy prowadzone postępowanie powinno dotyczyć także jej osoby, tym bardziej, że zarzut sprecyzowany został jako wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Z akt administracyjnych wynika także, że w dniu (...) maja 2009 r. zmieniona została treść licencji udzielonej w 2004 r. A. G. i M. G., na Zakład Metalowy M. G. Do zmiany licencji doszło już po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Stosownych rozważań w tym zakresie decyzja organu II instancji nie zawiera, tymczasem w sytuacji podzielenia oceny organu I instancji co do zakwalifikowania popełnionego naruszenia prawa, rzeczą organu II instancji było zbadanie (i danie temu wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia), czy w sposób prawidłowy określono strony postępowania. Okoliczność, że na etapie prowadzonego postępowania odwoławczego skarżący jest jedynym beneficjentem praw wynikających z udzielonej licencji nie zmienia faktu, że na etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji licencja udzielona była skarżącemu oraz A. G. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd uznał, że są one chybione. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wykładnia funkcjonalna przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym pozwala na stwierdzenie, że do wymienionych grup podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności z nim związane nie zalicza się kierowców, którzy dokonują fizycznej czynności kierowania pojazdem (por. wyrok z dnia 29 maja 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 315/07, LEX nr 342125). Stwierdzić także należy, iż o zmianie zarzutów skarżący został przez organ I instancji zawiadomiony, co wynika z akt administracyjnych sprawy (karta nr 32 – skuteczne doręczenie skarżącemu pisma z dnia 03.07.2008 r.). Także podnoszone przez skarżącego wady Protokołu kontroli nie mają wpływu na wynik sprawy, bowiem w protokole tym stwierdzono wykonywanie w dniu (...) listopada 2007 r. przewozu drogowego oraz brak dokumentu potwierdzającego uprawnienie do wykonywania przewozu. Stwierdzone w toku późniejszego postępowania administracyjnego wykonywanie przewozu pojazdem niezgłoszonym do licencji uzasadniało dalsze jego prowadzenie pod takim właśnie zarzutem. Zarzut przewlekłości postępowania także nie ma wpływu na wynik sprawy wobec nie wystąpienia w sprawie przedawnienia. Także uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone przepisem art. 107 §3 kpa, odnosząc się do wszystkich podniesionych przez stronę zarzutów. Rozpoznając ponownie sprawę organ II instancji zobligowany jest zastosować się do wskazań wynikających z niniejszego uzasadnienia wyroku, w tym przeprowadzić uzupełniające postępowanie wyjaśniające uzyskując szczegółowe informacje od Starosty Powiatu M., czy składając wniosek o udzielenie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy zgłoszono wykonywanie przewozu na potrzeby własne. Konieczne jest również ustalenie z jaką działalnością gospodarczą skarżącego przejazd samochodu w dniu (...) listopada 2007 r. miał związek, w tym wyjaśnienie, czy pojazd figuruje w ewidencji środków trwałych, czy są od niego czynione odpisy amortyzacyjne. Obowiązkiem organu II instancji jest również rozważenie, czy organ I instancji w sposób prawidłowy oznaczył strony postępowania. Powyższe ustalenia przesądzą o rodzaju podjętego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2005 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję. O niewykonalności decyzji w części uchylonej orzeczono na podstawie art. 152 powyższej ustawy, zaś o kosztach postępowania na zasadzie jej art. 200. /-/ T. Świstak /-/ J. Zieliński /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak