II SA/Po 408/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2011 r. sprawy ze skargi D.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 25 lutego 2011 r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do informacji o wytwarzanych odpadach; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Poznańskiego z dnia 15 października 2010 r. Nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę [...],- zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana Decyzją z dnia 25 lutego 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu utrzymało w mocy decyzję Starosty Poznańskiego z dnia 15 października 2010 r. nr [...], którą organ ten wniósł sprzeciw od złożonej w dniu 17 września 2010 r. przez D.G. informacji o wytwarzanych odpadach i sposobach gospodarowania odpadami wytwarzanymi na terenie fermy norek zlokalizowanej przy ul. Sz. 69 w B.. Powyższe decyzje wydano w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia 20 sierpnia 2010 r., złożonym w dniu 17 września 2010 r., D.G., prowadzący Gospodarstwo Rolno-Hodowlane przedłożył Staroście Poznańskiemu informację o odpadach wytwarzanych w prowadzonej przez siebie fermie norek przy ul. Sz. [...] w B.. W informacji podał, że będzie wytwarzał 22,5 tony odpadów. Odpady, stanowiące odchody norek zbierane pod klatkami będą raz na dwa tygodnie przenoszone na płytę obornikową, natomiast po wymaganym okresie kompostowania będą przewożone na pole wydzierżawione od P.G.. Pismem z dnia 23 września 2010 r. Starosta Powiatowy wezwał D.G. do uzupełnienia informacji. Dnia 8 października 2010 r. (pismo z dnia 6 października 2010 r.) D.G. wyjaśnił dodatkowo, że skala przedsięwzięcia obejmie stado podstawowe w ilości 1500 norek samic. Na fermie wytwarzane będą odpady zwierzęce wymieszane ze słomą oraz odpady komunalne. Decyzją z dnia 15 października 2010 r. nr [...] Starosta Poznański, działając na podstawie art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243), wniósł sprzeciw od przedłożonej przez skarżącego informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania odpadami wytwarzanymi na terenie fermy norek. W uzasadnieniu organ stwierdził, że przed wydaniem decyzji wezwał D.G. do uzupełnienia informacji, między innymi wskazując na konieczność przedstawienia przez niego opisu dalszego sposobu gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem zbierania, transportu, odzysku i unieszkodliwiania odpadów - z wykazaniem, że proces kompostowania, będący procesem odzysku, prowadzony jest przez podmiot posiadający zezwolenie na odzysk. Następnie Starosta stwierdził, że w uzupełnieniu informacji skarżący opisał przedsięwzięcie, a jako dalszy sposób gospodarowania odpadami w postaci odchodów zwierząt wskazał kompostowanie ich na terenie prowadzonej fermy i wykorzystywanie uzyskanego kompostu na wydzierżawionych polach. Dla wykazania prawidłowości takiego postępowania przedstawił pismo Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Departamentu Bezpieczeństwa Żywności i Weterynarii z dnia 12 czerwca 2006 r. w którym wyjaśniono, że jest możliwe wykorzystywanie kompostu z obornika uzyskanego od zwierząt futerkowych. Odnoszą się do powyższego Starosta podkreślił, że możliwość wykorzystywania wytwarzanych przez skarżącego odpadów nie oznacza, że prowadzący ich odzysk jest zwolniony z obowiązku uzyskania stosownego zezwolenia. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 6 ustawy o odpadach jej przepisów nie stosuje się do odchodów zwierząt, obornika, gnojówki i gnojowicy przeznaczonych do rolniczego wykorzystania w sposób i na zasadach określonych w przepisach o nawozach i nawożeniu. Z kolei w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. z 2007 Nr 147 poz.1033) zdefiniowano nawozy naturalne, jako: obornik, gnojówkę i gnojowicę; pochodzące od zwierząt gospodarskich, w rozumieniu przepisów o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich, odchody, z wyjątkiem odchodów pszczół i zwierząt futerkowych, bez dodatków innych substancji; guano - przeznaczone do rolniczego wykorzystania. Zdaniem Starosty w świetle tak sformułowanej definicji zwolnienie zawarte w art. 2 ust. 2 ustawy o odpadach nie obejmuje zwierząt futerkowych. Wobec takiej konkluzji organ wskazał na przepisy ustawy o odpadach. Podał, że zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach - posiadacz odpadów, który prowadzi odzysk odpadów obowiązany jest do uzyskania zezwolenia na prowadzenie tej działalności, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1, art. 33 ust. 2, 4 i 4a oraz art. 43 ust. 5. Przypadek opisany w złożonej informacji o odpadach - kompostowanie odpadów powstających na fermie norek - nie stanowi żadnego z wymienionych przypadków zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia na odzysk odpadów. Zgodnie z art. 31. ust. 1 i 2 ustawy wytwórca odpadów, który odzyskuje, unieszkodliwia, zbiera lub transportuje odpady, jest zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia na prowadzenie tej działalności, jeżeli posiada pozwolenie na wytwarzanie odpadów lub decyzję zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi uwzględniającą odpowiednio warunki prowadzenia odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów. Starosta zajął stanowisko, iż przepis ten nie może mieć zastosowania, bowiem D.G. nie posiada wymienionych w nim decyzji określających warunki odzysku odpadów. Następnie organ odniósł się do art. 33 ust. 2 i art. 33 ust. 4a ustawy. Uznał, że także nie mają one zastosowania. W myśl pierwszego z tych przepisów prowadzenie działalności w zakresie wykorzystania odpadów na własne potrzeby przez osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne, niebędące przedsiębiorcami, nie wymaga zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku. Zwolnienie to dotyczy jednak tylko określonych rodzajów odpadów, które wymienione zostały w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. z 2006 r. Nr75 poz.527. ze zmianą opublikowaną w Dz. U. z 2008 r., Nr 235, poz. 1614.). Odpady w postaci odchodów zwierzęcych zwierząt futerkowych nie znajdują się na zawartej tam liście. Z kolei art. 33 ust. 4a ustawy określa, że minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje odpadów, których odzysk lub unieszkodliwianie nie wymaga zezwolenia na prowadzenie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów. Dotychczas jednak nie wydano rozporządzenia na podstawie tego przepisu. Wreszcie Starosta odniósł się do art. 43 ust. 5 ustawy o odpadach wskazując, że dotyczy on zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia na odzysk przez właściciela, dzierżawcę lub inną osobę władającą nieruchomością, na której mają zostać zastosowane komunalne osady ściekowe. Podsumowując motywy decyzji organ wskazał, że kompostowanie odchodów zwierząt futerkowych w celu wykorzystania uzyskanego kompostu powinno być prowadzone przez posiadacza odpadów posiadającego zezwolenie na odzysk odpadów. Mając na uwadze, że skarżący jako wytwórca odpadów powstających na fermie norek nie posiada zezwolenia na odzysk odpadów - postępowanie z odpadami wytwarzanymi na terenie fermy norek jest niezgodne z przepisami o odpadach. Z tej przyczyny, zdaniem Starosty, należało wnieść sprzeciw do złożonej informacji. W odwołaniu D.G. opisał proces gospodarowania odpadami w gospodarstwie. Wskazał, że w trakcie hodowli norek produkowany jest obornik, który jest poddawany następnie procesowi kompostowania na płycie obornikowej. Proces kompostowania obornika ma na celu unieszkodliwianie i zagospodarowanie odpadów poprzez rozkład substancji organicznych. Jest to proces kwalifikowany zgodnie z rozporządzeniem Rady WE 1774/2002 z 3 października 2002 r. w ramach ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego jako surowiec kategorii 2 i może mieć zastosowanie do uprawy ziemi w celu polepszenia jej fizycznych, chemicznych lub biologicznych właściwości oraz w celu dostarczenia roślinom składników pokarmowych (art. 5. pkt 2e). Dla tego rodzaju odpadów, zgodnie z rozporządzeniem z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie rodzajów odpadów lub ich ilości, dla których nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów, oraz kategorii małych i średnich przedsiębiorstw, które mogą prowadzić uproszczoną ewidencję odpadów (Dz. U. Nr 152, poz. 1735) nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów dla odchodów zwierzęcych, oznaczonych kodem 02 01 06 - bez ograniczeń ilościowych. Powstały w wyniku kompostowania obornik nie jest wprowadzany do obrotu w myśl ustawy o nawozach i nawożeniu. Nie wymaga również badań rolniczych na podstawie Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 grudnia 2009 r. (Dz.U. z 2009 r. Nr 224, poz. 1804). W konkluzji D.G. podał, że kompostowany przez niego obornik jest wykorzystywany rolniczo na polach uprawnych w ramach prowadzonego przez niego gospodarstwa rolno-hodowlanego i nie jest przekazywany innym osobom fizycznym czy jednostkom organizacyjnym. Zgodnie z art. 33 pkt 2 ustawy o odpadach prowadzenie działalności w zakresie wykorzystania odpadów na własne potrzeby przez osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne, niebędące przedsiębiorcami, nie wymaga zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku. Chów i hodowla zwierząt futerkowych, w tym i norek, to dział specjalny produkcji rolnej, który w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych jest wyłączony z pozarolniczej działalności gospodarczej. Utrzymując decyzje w mocy na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) oraz art. 24 ust. 5 ustawy o odpadach Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości powtórzyło motywy decyzji Starosty Poznańskiego konkludując, że aprobuje wydane przez niego rozstrzygnięcie. W skardze D.G. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 17 ust. 5 ustawy o odpadach w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, art. 2 ust. 2 pkt 6 ustawy o odpadach poprzez jego błędną interpretację oraz naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 4 ppkt b w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ppkt a ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. z 2007 r. Nr 147, poz. 1033) poprzez przyjęcie, że obornik, rozumiany jako odchody norek zmieszane ze ściółką, nie jest nawozem naturalnym. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium oraz zasądzenie jego rzecz koszów postępowania. W motywach skargi D.G. wyjaśnił w pierwszej kolejności, że postępowanie administracyjne w sprawie przyjęcia informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania odpadami, w wyniku którego została wydana zaskarżona decyzja Starosty Poznańskiego, powinno zostać umorzone w związku z art. 17 ust. 5 ustawy o odpadach. Zgodnie z tym przepisem do osób fizycznych niebędących przedsiębiorcami nie stosuje się przepisu art. 17 ust. 2 ustawy o odpadach, który nakłada na wytwórcę odpadów obowiązek przedłożenia informacji o wytworzonych odpadach oraz sposobach gospodarowania odpadami. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z roku 2010 r. Nr 220, poz. 1447) przepisów ustawy nie stosuje się do działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt. D.G. wskazał, że prowadzi hodowlę norek w ramach gospodarstwa rolnego, jest więc rolnikiem i nie posiada statusu przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W związku z tym obowiązek przedłożenia informacji o wytworzonych odpadach oraz sposobach gospodarowania odpadami nie dotyczy skarżącego. Oznacza to, że Starosta Poznański, który pomimo to otrzymał od skarżącego informację o wytworzonych odpadach oraz o sposobie gospodarowania odpadami, powinien umorzyć postępowanie administracyjne na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. jako bezprzedmiotowe. Z ostrożności skarżący podniósł także, że nie zgadza się ze stanowiskiem Kolegium, iż odzysk odpadów, nawet w formie kompostowania, będzie wymagał zezwolenia. Zdaniem skarżącego art. 2 ust. 2 pkt 6 ustawy o odpadach nie powinien być interpretowany tak wąsko, że nie uwzględnia wyłączenia odchodów norek spod stosowania przepisów ustawy o odpadach. Wyrażenie "odchody zwierząt, obornik, gnojówka i gnojowica przeznaczone do rolniczego wykorzystania w sposób i na zasadach określonych w przepisach o nawozach i nawożeniu" pozwala na wykorzystanie wskazanych elementów w dowolny sposób dopuszczalny w ustawie - np. jako nawóz organiczny, nie ograniczając przy tym ich wykorzystania wyłącznie jako nawozu naturalnego. Co więcej, zarówno ustawa o nawozach i nawożeniu jak i rozporządzanie (WE) Nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi dopuszczają wykorzystanie rolnicze kompostu z obornika (odchody zwierząt ze słomą lub bez) uzyskanego od zwierząt futerkowych. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu swego stanowiska wyjaśniło, że zarzuty zawarte w skardze są bezzasadne. Spór w sprawie dotyczy interpretacji przepisów. Zdaniem organu wyłączenie przez art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o nawozach i nawożeniu, odchodów zwierząt futerkowych z kategorii odpadów naturalnych przesądza o fakcie, że do tych odchodów maja zastosowanie przepisy ustawy o odpadach. Tym samym odzysk odpadów, nawet w formie kompostowania, będzie wymagał zezwolenia. Zdaniem Kolegium żaden z przytoczonych przez skarżącego przepisów ustawy ani rozporządzenia UE nie zwalnia z uzyskania decyzji zezwalającej na odzysk odpadów, skoro, zgodnie z polskim prawem, odchody zwierząt futerkowych nie należą do kategorii nawozów naturalnych. W toku rozprawy w dniu 11 października 2011 r. pełnomocnik D.G. podtrzymał stanowisko przedstawione w skardze i podkreślił, że skarżącego nie można zakwalifikować do podmiotów będących przedsiębiorcami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przed przystąpieniem do przedstawienia szczegółowych motywów wyroku konieczne jest wskazanie pewnych uwag porządkujących dotyczących struktury przepisów reglamentujących działalność w zakresie gospodarowania odpadami zawartych w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243, ze zm.). Ustawa ta określa zasady postępowania z odpadami w sposób zapewniający ochronę życia i zdrowia ludzi oraz ochronę środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, a w szczególności zasady zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko, a także odzysku lub unieszkodliwiania odpadów (art. 1 ust. 1 ustawy). Przepisy regulujące obowiązki podmiotów wytwarzających i gospodarujących odpadami zawarte zostały w rozdziałach 4-7 ustawy. Gospodarowanie odpadami jest rozbudowanym procesem, w którym poszczególne etapy postępowania z odpadami muszą być zawsze organizacyjnie powiązane z kolejnymi, tak by los odpadów - zwłaszcza niebezpiecznych - mógł być kontrolowany, a przynajmniej ewidencjonowany (np. wytwarzający odpady powinien wskazać, w jaki sposób zamierza na dalszych etapach zagospodarować odpady - zob. art. 20 ust. 1 pkt 4, art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy). Pomimo wielu wzajemnych powiązań pomiędzy poszczególnymi przepisami reglamentacyjnymi ustawy w rozdziałach 4-7 można wyodrębnić pewne grupy przepisów odnoszące się do obowiązków podmiotów wytwarzających, a następnie prowadzących różne etapy (formy) gospodarowania odpadami. Jedną z takich grup przepisów są artykuły od 17 do 25 ustawy. Przepisy te określają obowiązki wytwórców odpadów. Zgodnie z art. 17 ust. 1 i 2 wytwórca odpadów, w zależności od ilości wytwarzanych odpadów i ich rodzaju obowiązany jest uzyskać pozwolenie na wytwarzanie odpadów, decyzję zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi albo złożyć informację o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami. W kolejnych przepisach (do art. 25) znalazły się regulacje materialnoprawne i proceduralne dotyczące postępowania z wnioskami i informacjami (art. 17 ust. 1 pkt 2) złożonymi przez wytwórców odpadów. Z kolei w art. 26 do 27 ustawy ustawodawca uregulował zasadnicze obowiązki podmiotów prowadzących odrębny, dalszy etap gospodarowania odpadami obejmujący odzysk lub unieszkodliwianie odpadów. W zaskarżonej w przez D.G. decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty Poznańskiego, który wniósł sprzeciw od złożonej przez skarżącego informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami (art. 17 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 24 ust. 5 ustawy o odpadach). Przyczyną wniesienia sprzeciwu było ustalenie przez Starostę, że zaproponowany przez D.G. sposób dalszego gospodarowania wytworzonymi odpadami narusza przepisy ustawy, to jest: przewiduje on odzysk własny wytworzonych przez siebie odpadów, pomimo, że na taki odzysk skarżący nie posiada zezwolenia ani nie jest z obowiązku jego uzyskania zwolniony. Organy obu instancji sformułowały identyczne motywy rozstrzygnięć i skoncentrowały się na wykazaniu, że odzysk odpadów zwierząt futerkowych (norek) jest objęty ustawą o odpadach (a ściślej ujmując nie jest objęty wyłączeniem z art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy) i wymaga zezwolenia. W obu decyzjach całkowicie pominięto jednak zasadniczą regulację, która determinowała sposób "rozpoznania" złożonej informacji o wytwarzanych odpadach i sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami, a mianowicie art. 17 ust. 5 ustawy o odpadach w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r. Nr 28, poz. 145 - weszła w życie 12 marca 2010 r.). Zgodnie z tym przepisem art. 17 ust. 1-4 ustawy "nie stosuje się do odpadów komunalnych, odpadów z wypadków, odpadów powstałych w wyniku klęsk żywiołowych oraz odpadów powstałych w wyniku poważnej awarii lub poważnej awarii przemysłowej, a także do osób fizycznych niebędących przedsiębiorcami oraz do właścicieli pojazdów przekazujących pojazdy wycofane z eksploatacji do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania odpadów". Pomimo tej regulacji organy obu instancji w ogóle nie rozważyły kwestii czy D.G. posiada status przedsiębiorcy w rozumieniu art. 17 ust. 5 ustawy i w konsekwencji czy w ogóle mógł być traktowany jako wytwórca odpadów obowiązany do złożenia informacji o wytwarzanych odpadach. Tymczasem, jeżeli okaże się, że skarżący będąc podmiotem prowadzącym fermę norek nie działał jako przedsiębiorca (a tak sugerował już w odwołaniu i zarzut ten rozwinął w skardze), to nie znajdą zastosowania przepisy art. 17 ust. 1-4 ustawy, a w konsekwencji złożona przez niego informacja o wytwarzanych odpadach powinna być potraktowana jako informacja złożona przez podmiot nie objęty obowiązkiem do jej złożenia, a zarazem podmiot nie objęty przepisami art. 17-25 ustawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ obowiązany będzie zatem wyjaśnić w jakim charakterze działał D.G. składając informację o wytwarzanych odpadach i sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami oraz ustali czy stosownie do art. 17 ust. 5 ustawy przepisy 17 ust. 1-4 mogą mieć do niego zastosowanie. Ustalenie, że skarżący nie jest przedsiębiorcą spowoduje konieczność umorzenia postępowania z uwagi na brak podstawy do złożenia informacji z art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy, a w konsekwencji złożenia od niej sprzeciwu. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących kwalifikacji odchodów norek w kontekście wyłączenia z art. 2 ust. 2 pkt 6 ustawy o odpadach, a w konsekwencji istnienia wynikającego z tej ustawy obowiązku uzyskania zezwolenia na ich odzysk, Sąd nie może tego zagadnienia przesądzać, gdyż - w razie ustalenia, że w sprawie nie mają zastosowania art. 17 ust. 1-4 ustawy - kwestia ta nie mogłaby być w ogóle przedmiotem rozpoznania organów z uwagi na brak podstawy do procedowania w wyniku złożonej informacji. W tym miejscu należy natomiast z całą stanowczością podkreślić, że możliwe wyłączenie w stosunku do skarżącego regulacji dotyczących podmiotów wytwarzających odpady (art. 17 ust. 5 ustawy) w żadnym razie nie zwalnia go i nie wpływa na jego ewentualne obowiązki jako podmiotu prowadzącego dalszy etap gospodarki odpadami - odzysk. Należy bowiem pamiętać, że w przypadku odpadów w postaci odchodów norek regulacje te (m.in. art. 26 i 27 ustawy) mogą znaleźć zastosowanie niezależnie od tego czy podmiot prowadzący odzysk jest przedsiębiorcą (zob. art. 33 ust. 2 i 3 oraz rozporządzenie wykonawcze do tego przepisu). W tym miejscu należy ubocznie zasygnalizować, że kwestia zastosowania wyłączenia art. 2 ust. 2 pkt 6 ustawy w odniesieniu do odpadów w postaci odchodów norek powinna być rozważona w postępowaniu o wydanie zezwolenia na odzysk takich odpadów, bądź ewentualnie - w razie podjęcia przez skarżącego działalności bez zezwolenia - w postępowaniu dotyczącym konsekwencji takiego czynu, gdyby organ uznał, że zezwolenie było wymagane (art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach). Mając na uwadze powyższe Sąd uwzględnił skargę z uwagi brak jakichkolwiek ustaleń co do statusu skarżącego jako przedsiębiorcy w kontekście art. 17 ust. 5 ustawy. Nie rozpoznano natomiast zarzutów art. 2 ust. 2 pkt 6 ustawy o odpadach oraz art. 2 ust. 2 pkt 4 ppkt b w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o nawozach i nawożeniu, gdyż wobec braku ustaleń co do istnienia po stronie D.G. obowiązku z art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy rozstrzyganie w tym zakresie byłoby przedwczesne. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania postanowiono natomiast w oparciu o art. 200 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Stosownie do tych przepisów przyznano skarżącemu poniesione przez niego koszty postępowania niezbędne do celowego dochodzenia praw (art. 200 P.p.s.a.), na które złożyły się: uiszczony wpis - [...] zł (k. 2 akt sądowych) oraz opłata od pełnomocnictwa - [...] zł (k. 16 akt sądowych). Tytułem wynagrodzenia radcy prawnego zasądzono kwotę [...] zł (za postępowanie przed Sądem pierwszej instancji - § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia).