II SA/Po 416/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Maria Kwiecińska Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] 2013 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. oddala skargę, II. przyznaje adwokatowi J. K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100), w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) tytułem podatku od towarów i usług. Prezydent Miasta P. decyzją z [...] grudnia 2011 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. W. pozwolenie na budowę budynku garażowego, na terenie nieruchomości usytuowanej przy ul. [...] w P., na działce nr [...], arkusz [...], obręb [...]. Po rozpoznaniu odwołania A. i M. D. od powyższej decyzji Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] marca 2012 r. utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji. Organ odwoławczy uznał m.in., iż projekt budowlany był zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Szczególnie z przepisem § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, który w zabudowie jednorodzinnej zezwala na sytuowanie budynku garażu bezpośrednio przy granicy działki, pod warunkiem: - zachowania długości garażu mniejszej niż 5,5 m; - zachowania wysokości garażu od 3 m; - zaprojektowania ściany przy granicy bez otworów okiennych lub drzwiowych. Organ I instancji wskazał, że ściana budynku garażu przy granicy posiada długość 5,45 m, wysokość 2,45 m i nie posiada otworów okiennych i drzwiowych. Ponadto działka skarżących została objęta obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Projekt budowlany został opracowany i podpisany wraz z dopuszczonymi poprawkami przez osobę, która spełniła wymagania określone w art. 35 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Po rozpoznaniu skargi A. D. na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 30 października 2012 r. o sygn. akt II SA/Po 330/12 uchylił zaskarżone rozstrzygniecie organu II instancji. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, iż organ drugiej instancji nie wywiązał się należycie z obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego tj. sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Sprawdzenie to winno być dokonane z zachowaniem wymogów wynikających z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa, co nie zostało przez organ drugiej instancji dopełnione. Zdaniem Sądu w zaskarżonej decyzji nie odniesiono się w sposób prawidłowy do podnoszonej w skardze kwestii naruszenia art. 29 ustawy Prawo wodne. Wojewoda nie odniósł się bowiem w należyty sposób do kwestii związanych z odprowadzeniem wód powierzchniowych określonych w § 28 i § 126 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznym jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U Nr 75, poz. 690 ze zm. - zwane dalej "rozporządzeniem"). W świetle tych regulacji projektowana zabudowa winna spełniać wymogi umożliwiające odprowadzanie wód opadowych do sieci kanalizacyjnej lub ogólnospławnej. Wymagane jest chociażby odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Sąd zauważył, że organ administracji budowlanej nie wypowiedział się w kwestii odprowadzania przedmiotowych wód. Uchybienie organu stanowi brak jakiegokolwiek odniesienia się do tej kwestii w uzasadnieniu decyzji Wojewody. Rozważania organu w tym zakresie w niniejszej sprawie są o tyle istotne, gdyż stosunki wodne stanowią przedmiot sporów międzysąsiedzkich i innych postępowań administracyjnych. Według Sądu obowiązkiem organu było ustalenie i zbadanie, czy rysunki załączone do projektu budowlanego oraz zawarte w nim wyjaśnienia i opisy regulują zagadnienie odprowadzania wód powierzchniowych. W niniejszej sprawie organ I, jak i II instancji takiej oceny nie przeprowadził o czym świadczy uzasadnienie decyzji. W tym zakresie naruszono art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego zgodnie, z którym obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Wobec przedstawionych wyżej argumentów Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja w części dotyczącej odprowadzania wód powierzchniowych wydana została z naruszeniem przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa w związku z art. 15 kpa Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze Sąd uznał je za niezasadne. W pierwszym rzędzie Sąd uznał, iż chybiony jest zarzut niezgodności projektu budowlanego z warunkami zabudowy określonymi w decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2010 r. Wskazał jednocześnie, iż w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę nie ma możliwości kwestionowania prawidłowości decyzji o warunkach zabudowy. Proces planowania przestrzennego poprzedza niniejsze postępowanie i podlega odrębnej procedurze. Ostateczna i prawomocna decyzja o warunkach zabudowy oraz jej ustalenia wiążą organ budowany w niniejszej sprawie i jeżeli projekt budowany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach oraz pozostałymi wymogami prawa budowanego to organ budowany nie może odmówić zatwierdzenia projektu i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Dalej Sąd stwierdził, iż organy administracji budowlanej prawidłowo przyjęły możliwość wybudowania garażu w granicy działek [...] i [...]. W decyzji o warunkach zabudowy ustalono lokalizację garażu we wspólnej granicy powyższych działek. Spełnione zostały także wymogi §12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dopuszczające usytuowanie garażu bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką. Zatwierdzono garaż o długości 5,45 m i szerokości 3,90 m oraz wysokości 2,49m. Ściana w granicy nie posiada otworów okiennych ani drzwiowych. Ponadto w ocenie Sądu w toku postępowania odwoławczego uwzględniono także kwestię wentylacji garażu oraz odpowiedniej klasy odporności ogniowej ścian, zwłaszcza graniczącej z działką skarżącej. Uzupełniono również projekt budowlany o odpowiednie podpisy skreśleń oraz potwierdzono uprawnienia architektoniczne i budowlane projektanta. Sąd zaznaczył, iż dopiero w skardze skarżąca podniosła zarzut zacienienia jej nieruchomości przez wzniesienie projektowanego budynku. Wobec tego organy nie miały możliwości ustosunkowania się do tego zarzutu, co uchyla się spod kontroli Sądu w tym zakresie. Jednakże wskazano, że kwestia zacienienia uregulowana przez rozporządzenie o warunkach technicznych dotyczy dostępu światła do budynków przeznaczonych na pobyt ludzi. Natomiast kwestia zacienia gruntu i ewentualnych szkód tym spowodowanych podlega regulacjom prawa cywilnego, zatem kognicji sądów powszechnych. Zdaniem Sądu nie znalazły także potwierdzenia zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art. 7 kpa, art. 8 kpa, a odnoszące się do braku odpowiedzi organów na zarzuty skarżącej podnoszone na etapie postępowania administracyjnego. Z zebranych akt administracyjnych wynika, że organy ustosunkowywały się do pism skarżącej wnoszonych w toku postępowania administracyjnego. Reasumując Sąd stwierdził, iż ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji uwzględni w niniejszej sprawie przepisy dotyczące odprowadzania wód powierzchniowych oraz dokona oceny zgodności projektu budowanego z tymi przepisami. Ustalenia w tym zakresie przedstawi i uzasadni w decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę przedmiotowego garażu. W piśmie z dnia 6 listopada 2012 r. A. D. powtórzyła swoje dotychczasowe zarzuty dotyczące nieprawidłowego odprowadzania wody z budynku garażowego jak i wiaty położonej na działce inwestorów, która to woda zalewa działkę należącą do strony. Ponadto podniosła zarzuty dotyczące usytuowania linii zabudowy oraz zacienienie należącej do niej nieruchomości przez projektowany garaż. Po ponownym rozpoznaniu odwołania Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. o nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż był związany zaleceniami zawartymi w wyroku Sądu z dnia 30 października 2012 r. o (sygn. akt II SA/Po 330/12). Odnosząc się do kwestii odprowadzania wód opadowych z dachu projektowanego budynku w kierunku sąsiedniej nieruchomości organ zauważył, iż podlega ona ocenie na podstawie przepisów prawa budowlanego, a nie na podstawie przepisów ustawy Prawo wodne (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29.08.2001 r. sygn. akt III RN 140/00, OSNP 2002/84). Zgodnie z przepisem art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145) korzystanie z wody zebranej z połaci dachowej budynku właściciela stanowi tzw. zwykłe korzystanie z wód, na które nie jest wymagane pozwolenie wodnoprawne, wydawane na podstawie art. 122 w zw. z art. 124 przepisów prawa wodnego. Dalej organ zauważył, iż sposób zagospodarowania wód opadowych na działce budowlanej uregulowane jest przepisem § 28 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie Wojewody zatwierdzony przez organ I instancji projekt budowlany przewiduje, zgodnie z ostateczną decyzją Prezydenta Miasta P. z [...] sierpnia 2010 r. nr [...] o warunkach zabudowy, odprowadzenie wód deszczowych na teren własnej działki, rynną i rurą spustową o średnicy 100 mm (projekt budowlany str. 8, str. 19, str. 20, str. 21). Zdaniem organu wielkość zlewni dachu garażu u o pow. 21,23 m2 i średnice rynny i rury spustowej 100 mm, z wylotem skierowanym na teren działki inwestora (działka nr [...]), nie wskazują, by teren działki skarżącej (działka nr [...]) był zagrożony zmianą naturalnego spływu wód opadowych, o której mowa w § 29 warunków technicznych. Zaprojektowany sposób zagospodarowania wody opadowej ze zlewni dachu, na własnej działce inwestora nie powoduje naruszenia przepisu art. 5 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 z późn. zm.) oraz § 7 Uchwały Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] 2009 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta P. (opublik. w Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego [...]). Organ wskazał również, iż zarzuty strony dotyczące zalewania jej działki przez wody opadowe spływające z działki należącej do inwestora nie znajdują potwierdzenia w opinii technicznej z dnia 10 grudnia 2010 r. nr [...] oraz w ustaleniach ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w sprawie odmowy wydania decyzji nakazującej wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom lub przywróceniu poprzedniego stanu terenu posesji przy ul. [...] w P. Skargę na powyższą decyzję wniosła A. D. podnosząc naruszenie § 28 Rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielenie M. W. pozwolenia na budowę budynku garażowego na terenie nieruchomości usytuowanej przy ul. [...] w P., podczas gdy działka budowlana, na której usytuowane są budynki, nie jest wyposażona w kanalizacje umożliwiającą odprowadzanie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, co w konsekwencji doprowadza do zalewania oraz podtapiania nieruchomości należącej do skarżącej. Ponadto podniesiono naruszenie art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku garażowego z przyjęciem, iż planowana inwestycja jest zgodna z istniejącą linią zabudowy oraz intensywnością wykorzystania terenu. Zarzucono również naruszenie art. 5 ust 2 lit. b i ust. 9 ustawy prawo budowlane a także art. 7, 8 i 77 w zw. z art. 80 k.p.a. Zdaniem strony zaskarżona decyzja narusza zaufane uczestników postępowania do władzy publicznej i została wydana w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Organ przekroczył granice uznania administracyjnego i nie odniósł się do zarzutów stawianych przez skarżącą. Odpowiadając na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a." ), naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Dokonując kontroli legalności podjętych przez organ administracji rozstrzygnięć, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Niemniej na tle rozpatrywanej sprawy zauważyć również należy, iż zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Z kolei art. 170 p.p.s.a. przewiduje, iż orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą, w tej samej sprawie w przyszłości formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy, zaistniałych po wydaniu wyroku, oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Powyższe uwagi są na gruncie rozpatrywanej sprawy szczególnie istotne, gdyż w rozpatrywanej sprawie zapadło już prawomocne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu dnia 30 października 2012 r. o sygn. II SA/Po 330/12. W orzeczeniu tym Sąd zobowiązał Wojewodę Wielkopolskiego do ponownego przeprowadzenia postępowania odwoławczego z uwzględnieniem wskazówek zawartych w tym wyroku. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, organ odwoławczy w ponownie prowadzonym postępowaniu zastosował się do wytycznych zawartych w ww. wyroku Sądu, a ustalenia poczynione przez organ uzasadniały wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Stosując się do wskazówek Sądu Wojewoda Wielkopolski odniósł się do podniesionych w odwołaniu uwag dotyczących sposobu odprowadzani wód opadowych z terenu planowanej inwestycji. Wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm) obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Przepis ten daje organom administracji architektoniczno-budowlanej podstawę do nałożenia na inwestora obowiązku podjęcia działań zapobiegających zmianie naturalnego spływu opadowych wód powierzchniowych powodującego zatrzymywanie się tych wód na sąsiedniej działce (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 sierpnia 2001 r. o sygn. akt III RN 140/00 – dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Z kolei zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Kwestię odprowadzania wód opadowych z działki budowlanej regulują m.in. § 28 i 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) Zgodnie z § 28 ust. 1 działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. W razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych (ust. 2). Z kolei stosownie do § 29 dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w powiązaniu z § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych (...) - ustanawiają wyraźny nakaz podjęcia działań mających na celu ochronę uzasadnionych interesów właściciela nieruchomości sąsiedniej znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu i stanowią materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć opartych na przepisie art. 35 ust. 3 i ust. 5 Prawa budowlanego. W projekcie budowlanym winny zostać zatem rozwiązane wszystkie kwestie odnoszące się do istniejących stosunków wodnych na terenie planowanej inwestycji. Rozwiązania przyjęte w projekcie powinny bowiem zapewniać ochronę projektowanego obiektu przed zalewaniem wodami opadowymi spływającymi z wyżej położonych terenów, przy czym nie może się to odbywać z naruszeniem uzasadnionych interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 31 marca 2011 r. o sygn. akt. II SA/Gl 1189/10 i WSA we Wrocławiu z dnia 15 mara 2012 r. o sygn. akt II SA/Wr 757/11 – dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Jak słusznie zauważył Wojewoda Wielkopolski przedłożony do zatwierdzenia i zatwierdzony przez organ I instancji projekt budowlany przewiduje odprowadzanie wód opadowych z dachu za pomocą rynny i rury spustowej o średnicy 100 mm na teren należący do inwestora. Ponadto wielkość zlewni dachu projektowanego garaż nie wskazuje aby teren należący do skarżącej był z tego powodu zagrożony zalewaniem wodami spływającymi z tego dachu. Podzielić zatem należy ustalenia organu odwoławczego, iż przedłożony projekt budowlany zgodny jest z przepisami technicznymi określonymi w § 28 ust. 2 i § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stwierdzić zarazem należy, iż organ zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku Sądu z dnia 30 października 2012 r. o sygn. akt II SA/po 330/12 i dokonał analizy przedmiotowego projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z przepisami dotyczącymi odprowadzania wód opadowych Odnosząc się do pozostałych zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą wskazać należy, iż stanowią one powtórzenie zarzutów skargi, która zainicjowała postępowanie sądowe w sprawie o sygn. akt II SA/Po 330/12. Jak wskazano wczesnej Sąd rozstrzygając niniejszą sprawę związany jest oceną prawną dokonaną przez Sąd w powoływanym wyroku z dnia 30 października 2012 r., w tym związany jest oceną zarzutów podniesionych przez stronę w tamtym postępowaniu. Tak więc niezasadny jest podniesiony ponownie zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegający na nieprawidłowym ustaleniu linii zabudowy. Jak już wyjaśnił to Sąd w wyroku z dnia 30 października 2012 r. w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę nie ma możliwości kwestionowania prawidłowości decyzji o warunkach zabudowy w tym ustalonej tą decyzją linii zabudowy. Proces planowania przestrzennego poprzedza niniejsze postępowanie i podlega odrębnej procedurze. Ostateczna i prawomocna decyzja o warunkach zabudowy oraz jej ustalenia wiążą organ budowany w niniejszej sprawie i jeżeli projekt budowany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach oraz pozostałymi wymogami prawa budowanego to organ budowany nie może odmówić zatwierdzenia projektu i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Również odnosząc się do zarzutu dotyczącego zacienienia działki należącej do skarżącej Sąd w powoływanym wyroku zauważył, iż kwestia zacienienia uregulowana przez rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczy dostępu światła do budynków przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 13 Rozporządzenia). Natomiast kwestia zacienia gruntu i ewentualnych szkód tym spowodowanych podlega regulacjom prawa cywilnego, zatem kognicji sadów powszechnych. Zaznaczyć również należy, iż postępowanie administracyjne podlegające kontroli Sądu dotyczyło zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M. W. pozwolenia na budowę budynku garażowego. Zatem zarzuty dotyczące zgodności z przepisami technicznymi okien zlokalizowanych w ścianie budynku mieszkalnego nie podlegały ocenie w tym postępowaniu, gdyż wykraczały poza granice sprawy. Sąd po przeprowadzeniu kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2013 r., mając na uwadze ocenę prawną dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 30 października 2012 r. nie podzielił również zarzutu dowolności wydanego rozstrzygnięcia bez odniesienia się do stanowiska stron postępowania. Wszelkie podnoszone przez stronę zarzuty były przedmiotem oceny zarówno organu odwoławczego jak i sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.