II SA/Po 42/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2015 r. Nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy w formie opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne; uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] 2015 r. nr [...]. Pismem z dnia 7 września 2015 r. W. M. wniósł do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. o zmianę wysokości zasiłku stałego od 1 października 2015 r. w związku z nowym kryterium dochodowym oraz objęcie go ubezpieczeniem zdrowotnym. Prezydenta Miasta K. decyzją z [...] 2015 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku W. M. złożonego w dniu 7 września 2015 r. odmówił wnioskodawcy pomocy w formie opłacenia składki na ubezpieczenie zdrowotne. Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 8 ust.1, art. 14, art. 36 pkt 2 lit. c, art. 37 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, § 1 pkt 1 i 2 lit. d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej oraz art. 5 pkt 3, art. 66 ust. 1 pkt 26. ust. 2, art. 73 pkt 9, art. 81 ust. 8 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż W. M. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Decyzją z dnia [...] 2014 r., nr [...] przyznano W. M. zasiłek stały od 26 marca 2014 r. do 30 kwietnia 2016 r. wraz z opłacaniem składki na ubezpieczenie zdrowotne od 1 kwietnia 2014 r. do 30 kwietnia 2016 r. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] 2014 r. uchylono z urzędu w/w decyzję w części dotyczącej opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Z kolei decyzją z dnia [...] 2015 r., nr [...] uchylono decyzję nr [...] z dnia 18 kwietnia 2014 r. w części dotyczącej składek na ubezpieczenie zdrowotne i przyznano pomoc w formie składki na ubezpieczenie zdrowotne od 1 kwietnia 2014 r. do 3 lipca 2014 r. oraz odmówiono pomocy w formie składek na ubezpieczenie zdrowotne od 4 lipca 2014 r. Dalej organ wskazał, iż W. M. prowadzi działalność gospodarczą. Według danych z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej datą wznowienia wykonywania działalności gospodarczej jest dzień 1 maja 2015 r. Prezydent Miasta K. wyjaśnił, iż zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 litera c ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniem społecznym lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są: osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi, z wyłączeniem osób, które zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. Natomiast w myśl art. 66 ust. 1 pkt 26 w/w ustawy obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby pobierające zasiłek stały z pomocy społecznej obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu. Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego obejmuje okres od dnia przyznania zasiłku do dnia utraty prawa do zasiłku. Podstawą wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne jest kwota odpowiadająca wysokości przyznanego zasiłku stałego z pomocy społecznej, (art. 73 pkt 9, art. 81 ust. 8 pkt 7 w/w ustawy). W. M. podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, zatem brak było podstaw do przyznania mu pomocy w formie opłacenia składki na ubezpieczenie zdrowotne. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W. M. podnosząc, iż nie zgłaszał się do ubezpieczeń zdrowotnych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej i nie opłacał składek. Zauważył, iż z zaskarżonej decyzji nie wynika, że został zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Organ nie przywołał w tej decyzji żadnego dowodu na potwierdzenie tezy, iż jest osobą ubezpieczoną z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem W. M. z uwagi na swoją chorobę powinien otrzymywać rentę. Ponadto uważa, że tak długo, jak ma przyznany zasiłek stały w związku z orzeczeniem lekarskim tak długo ośrodek pomocy społecznej powinien opłacać za niego składkę na ubezpieczenie zdrowotne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] 2015 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż z treści art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c i art. 66 ust. 1 pkt 26 oraz art. 82 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych wynika, iż w związku z rozpoczęciem działalności gospodarczej przez W. M. i obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tego tytułu, prawidłowo odmówiono przyznania wnioskodawcy pomocy w formie opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne. Zgodnie bowiem z art. 66 ust. 1 pkt 26 wyżej wskazanej ustawy obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby pobierające zasiłek stały z pomocy społecznej niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu. Tymczasem zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. tej ustawy obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są: osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi, z wyłączeniem osób, które zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. W przypadku zbiegu tytułów do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o których mowa w art. 66 ust. 1, składka finansowana z budżetu państwa jest opłacana tylko wtedy, gdy nie ma innego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego. W takim przypadku ubezpieczony ma obowiązek poinformować płatnika składek o opłacaniu składek z innego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego (art. 82 ust. 6 powołanej ustawy). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu W. M. zarzucił procedowanie w oparciu o materiał dowodowy w sposób luźny powiązany z rozpatrywaną sprawą np. w oparciu wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Zdaniem strony uzasadnienie decyzji organu II instancji nie wskazuje żadnego logicznego związku pomiędzy przytoczonymi przepisami prawa, dowodami na których się organ oparł, a orzeczeniem. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje Sądy administracyjne stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej właściwości sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwanej P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględniając skargę na decyzję, sąd administracyjny uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji odmówiły skarżącemu przyznawania pomocy w formie opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne, powołując się przy tym na treść przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 163, ze zm.) oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z2015 r., poz. 581 ze zm.). Zgodnie z art. 36 ust. 2 lit. c ustawy o pomocy społecznej do świadczeń o charakterze niepieniężnym udzielanym w ramach pomocy społecznej zaliczono składki na ubezpieczenie zdrowotne. Opłacanie składek na ubezpieczenie zdrowotne określonych w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych należy do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym co wynika art. 17 ust. 1pkt 20 ustawy o pomocy społecznej. Stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 26 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (dalej w skrócie: "ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej") obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby pobierające zasiłek stały z pomocy społecznej niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu. Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego tych osób obejmuje okres od dnia przyznania zasiłku do dnia utraty prawa do zasiłku (art. 73 pkt 9 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej). Podstawą wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne dla osoby pobierającej zasiłek stały jest kwota odpowiadająca wysokości przyznanego zasiłku stałego z pomocy społecznej (art. 81 ust. 8 pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej). Z powyższej regulacji wynika, iż obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby pobierające zasiłek stały z pomocy społecznej pod warunkiem, iż mimo pobierania tego zasiłku nie podlegają one jednocześnie obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu. Zatem, w świetle powyższych przepisów, w momentem uzyskania prawa do zasiłku stałego, beneficjent tego świadczenia z mocy prawa objęty jest obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym, o ile nie podlega temu ubezpieczeniu z innego tytułu, co z kolei rodzi po stronie właściwego ośrodka pomocy społecznej obowiązek zgłoszenia danej osoby do ubezpieczenia społecznego (art. 75 ust. 10 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej) i opłacenia składki na ubezpieczenie zdrowotne art. 86 ust. 1 pkt 8 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej). Jednakże w sytuacji, gdy beneficjent zasiłku stałego podlega z mocy ustawy obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z innego tytułu to po stronie właściwego ośrodka pomocy społecznej nie powstaje obowiązek zgłoszenia tej osoby do ubezpieczenia zdrowotnego i opłacenia składki z tego tytułu. Taka sytuacja ma miejsce m.in. gdy beneficjent zasiłku stałego prowadzi działalność gospodarczą i z tego tytułu podlega zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Na osobie tej spoczywa w takiej sytuacji faktycznej obowiązek zgłoszenia się do ubezpieczenia zdrowotnego i opłacenia składki w terminie i na zasadach określonych w ustawie (art. 67 ust. 1 i art. 84 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej) Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż objęcie danej osoby obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 26 stawy o świadczeniach opieki zdrowotnej związane jest ściśle z przyznaniem tej osobie świadczenia w postaci zasiłku stałego. Tym samym, zdaniem Sądu, rozstrzygając w przymiocie przyznania zasiłku stałego właściwy organ winien jednocześnie orzec czy beneficjent tego zasiłku objęty jest także obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym na podstawie art. 66 ust.1 pkt 26 ustawy oświadczeniach opieki zdrowotnej, czy też nie jest tym ubezpieczeniem objęty z uwagi na podleganie temu obowiązkowi na innej podstawie i z tej też przyczyny organ ten nie zgłasza strony do ubezpieczenia i nie będzie opłacał za nią składek. Kwestia ta stanowi element decyzji w przedmiocie zasiłku stałego i nie może być przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia. Z tych też przyczyn niedopuszczalne jest, jak to uczyniły organy w rozpatrywanej sprawie, odrębne procedowanie w oparciu o przepis art. 66 ust. 1 pkt 26 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, w przedmiocie opłacania przez organ pomocy społecznej składek na ubezpieczenie zdrowotne za osobę, której przyznano zasiłek stały. Takie odrębne rozstrzygniecie nie znajduje podstawy w obowiązujących przepisach. Z tych też przyczyn zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca decyzja Prezydenta Miasta K. obarczone są wadą wynikająca z naruszenia przepisów postępowania, uzasadniającą ich uchylenie. Zdaniem Sądu dopuszczalna jest natomiast zmiana w oparciu o przepis art. 154 lub 155 K.p.a. ostatecznej decyzji w przyznającej zasiłek stały w zakresie opłacania przez organ pomocy społecznej składek na ubezpieczenie zdrowotne np. w sytuacji gdy dopiero w okresie pobierania zasiłku stałego zaistnieją przesłanki do objęcia takiej osoby obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym na podstawie art. 66 ust.1 pkt 26 ustawy o świadczeniach. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, iż przesłanką wszelkich rozstrzygnięć organów administracji winny być kompletne ustalenia faktyczne. Zasada powyższa wynika wprost z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Zasadniczą przesłanką faktyczną wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku strony jest zatem ustalenie przedmiotu żądania strony, w tym w szczególności ustalenie, o co faktycznie strona wnosi, któremu to wymogowi orzekające w sprawie organy nie sprostały. Przypomnieć bowiem trzeba, że w świetle utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ administracji nie jest związany nawet podaną podstawą prawną żądania, a musi rozpoznać sprawę co do jej istoty, w świetle intencji autora dających się ustalić na podstawie całej treści pisma. Nie ma przy tym decydującego znaczenia również tytuł pisma, wobec czego organ obowiązany jest wyjaśnić rzeczywistą wolę skarżącego, także udzielając mu przy tym niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 1994 r., III SA 1111/93, z dnia 17 września 1992 r., IV SA 949/92, z dnia 2 marca 1987 r., sygn. III SA 92/87, wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Warszawie z dnia 22 stycznia 2004 r. sygn. III SA 1503/03 i w Poznaniu z dnia 28 października 2009 r., sygn. II SA/Po 232/09 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że W. M. prowadzi działalność gospodarczą – jak ustaliły organy na podstawie danych z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) datą wznowienia wykonywania przez W. M. działalności gospodarczej jest dzień 1 maja 2015 r. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 584 ze zm.) domniemywa się, że dane wpisane do CEIDG są prawdziwe. Jeżeli do CEIDG wpisano dane niezgodnie z wnioskiem lub bez tego wniosku, osoba wpisana do CEIDG nie może zasłaniać się wobec osoby trzeciej, działającej w dobrej wierze, zarzutem, że dane te nie są prawdziwe, jeżeli po powzięciu informacji o tym wpisie zaniedbała wystąpić niezwłocznie z wnioskiem o sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie wpisu. W tej sytuacji skarżący niewątpliwie podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit c. powoływanej ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej i z tego tez tytułu winien zgłosić się do ubezpieczenia zdrowotnego i opłacić stosowną składkę (art. 67 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej). Skarżący w odwołaniu od decyzji organu I instancji podniósł jednakże, iż tego nie uczynił, co oznacza, że zgodnie z art. 67 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej nie uzyskał prawa do świadczeń opieki zdrowotnej. Jednocześnie zauważyć jednakże należy, iż zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej wójt potwierdza decyzją prawo do świadczeń opieki zdrowotnej świadczeniobiorcy, który jest inną niż ubezpieczeni osobą posiadającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która posiada obywatelstwo polskie lub uzyskała w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą, lub zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650 oraz z 2014 r. poz. 463 i 1004), spełniającą kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 163), co do której nie stwierdzono okoliczności, o której mowa w art. 12 tej ustawy, na zasadach i w zakresie określonych dla ubezpieczonych. Wskazać nadto należy na wynikający z art. 9 K.p.a. i spoczywający na organach obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego winien być szczególnie należycie realizowany przez organy pomocy społecznej orzekające często w sprawach osób, które z uwagi na różne zdarzenia życiowe nie są w stanie samodzielnie przezwyciężyć pewnych trudności i wymagają wsparcia ze strony organów administracji publicznej. Stąd też organy pomocy społecznej szczególnie starannie powinny czuwać nad tym, aby strony uczestniczące w postępowaniu nie tylko nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, ale także uzyskały pomoc w najbardziej im potrzebnym zakresie i w tym celu powinny one udzielać tym osobom wszelkich niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Z treści lakonicznego wniosku inicjującego postępowanie nie sposób zaś wywnioskować, czego domaga się skarżący, w tym w szczególności czy domaga się zmiany decyzji przyznającej mu zasiłek stały poprzez stwierdzenie, iż organ będzie opłacał na rzecz wnioskodawcy składkę na ubezpieczenie zdrowotne na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 26 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, czy też domaga się wydania decyzji o której mowa w art. 54 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Skoro bowiem skarżący, jak twierdzi, mimo podleganiu obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, nie zgłosił się do ubezpieczenia zdrowotnego, ponieważ nie posiada środków na opłacenie składki, to nie uzyskał prawa do świadczenia opieki zdrowotnej z tytułu bycia osobą objętą powszechnym obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym (art. 67 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach). Co za tym idzie jego wniosek z dnia 7 września 2015 r. może być odczytany także jako żądanie wydania decyzji, o której mowa w art. 54 ust. 1 tej ustawy. Pomimo takowych wątpliwości Prezydent Miasta K. nie wyjaśnił w sposób jednoznaczny i pewny charakteru żądania zawartego w piśmie W. M. z 7 września 2015 r. i co za tym idzie nie ustalił czy wnioskodawca domaga się zmiany decyzji z dnia 18 kwietnia 2014 r. przyznającej mu zasiłek stały poprzez stwierdzenie, iż organ będzie opłacał na rzecz wnioskodawcy składkę na ubezpieczenie zdrowotne na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 26 ustawy o świadczeniach, czy też domaga się wydania decyzji o której mowa w art. 54 ust. 1 ustawy o świadczeniach. Powyższe stanowiło naruszenie wskazanych wyżej przepisów postępowania (art. 7 i 77 § 1 K.p.a. oraz art. 9 K.p.a.) które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcie, a jednocześnie zostało w całości recypowane do orzeczenia organu odwoławczego, który uchybień tych nie zauważył i wadliwie uznał sposób procedowania organu I instancji za zgodny z prawem, a materiał dowodowy zebrany przez ten organ za kompletny i wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. Uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji uzasadnione jest potrzebą przeprowadzenia przy ponownym rozpoznaniu sprawy postępowania co do istoty sprawy, co uniemożliwia konwalidowanie braków postępowania organu I instancji przez organ odwoławczy bez faktycznego naruszenia zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 K.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji powinien wezwać W. M. do sprecyzowania charakteru jego wniosku, udzielając mu jednocześnie stosownych informacji dotyczących warunków objęcia go ubezpieczeniem zdrowotnym na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 26 powoływanej ustawy o świadczeniach zdrowotnych oraz warunków wydania decyzji o której mowa w art. 54 ust 1 tej ustawy. Dopiero po uzyskaniu stosownych wyjaśnień dotyczących żądania wnioskodawcy organ I instancji winien rozpatrzyć wniosek strony mając na względzie ocenę prawną i wskazówki zawarte w niniejszym uzasadnieniu.