II SA/Po 4312/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie NSA Maria Skwierzyńska (spr.) Włodzimierz Zygmunt Protokolant: st. sekr. sąd. Teresa Matuszewska po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2004 r. sprawy ze skargi B.M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ W. Zygmunt /-/ B. Koś /-/ M. Skwierzyńska Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...]r., na podstawie § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) orzekł, że brak podstaw do stwierdzenia u B.M. choroby zawodowej utraty słuchu. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że stwierdzone u w.w. zmiany chorobowe nie mogą stanowić podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Specjalistyczne badania lekarskie wykazały u B.M. obustronne, symetryczne, miernego stopnia upośledzenie słuchu typu odbiorczego, głównie dla częstotliwości wysokich (powyżej 2kHz) z zachowaną wydolnością socjalną. Zdaniem Powiatowego Inspektora Sanitarnego B.M. nie spełnia wymogów określanych w § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983r. Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że B.M. od [...]r. nie był zatrudniony na stanowiskach, na których występuje przekroczenie norm hałasu. O uznanie choroby zawodowej zaczął się ubiegać w roku [...]r., po bezskutecznych próbach znalezienia pracy. Powołując się na orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz Instytutu Medycyny Pracy, w których stwierdzono u w.w. obustronny odbiorczy ubytek słuchu typu pozaślimakowego, który ze względu na stopień i charakter ubytku słuchu nie spełnia wymogów zawodowego ubytku słuchu, organ II instancji podzielił stanowisko Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Decyzję tę B.M. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący m.in. wywodzi w skardze że od dnia [...]r. został odsunięty od pracy w hałasie w związku z częściową utratą słuchu, stwierdzoną przez Poradnię Chorób Zawodowych. Utrata słuchu stanowi przeszkodę do podjęcia przez niego pracy, bowiem lekarze nie dopuszczają go do pracy. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpatrując sprawę na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przypisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zważył co następuje: Zgodnie z przepisem § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Z powyższego wynika, że między chorobą wymienioną w załączniku do w.w. rozporządzenia a warunkami pracy, w których pracowała określona osoba winien wystąpić związek przyczynowy. Ocena działania szkodliwego czynnika występującego w zatrudnieniu oceniana jest zgodnie z § 1 ust. 2 rozporządzenia. Nie budzi wątpliwości fakt, że skarżący pracował w warunkach szkodliwych dla zdrowia tj. w nadmiernym hałasie. Konieczne jednak w rozpatrywanej sprawie było ustalenie, czy wymienione w poz. 15 załącznika do rozporządzenia uszkodzenie słuchu nastąpiło na skutek pracy w nadmiernym hałasie. Organy inspekcji sanitarnej oparły swe rozstrzygnięcia na orzeczeniach lekarskich: Powiatowy Inspektor Sanitarny na orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z [...]r., a Wojewódzki Inspektor Pracy także na orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy im. prof. J. N. z [...]r. Obie jednostki organizacyjne uprawnione, zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia, do rozpoznawania chorób zawodowych wydały lakoniczne orzeczenia zawierające stwierdzenie, że występujące u skarżącego uszkodzenie słuchu nie ma znamion choroby zawodowej, nie uzasadniając jednak w jakim stopniu praca w nadmiernym hałasie i dlaczego nie wpłynęła na uszkodzenie słuchu B.M. skutkujące uznanie choroby zawodowej. Nie określano też na podstawie jakiej dokumentacji wydano orzeczenie. Podkreślić należy, że w załączniku do rozporządzenia w poz. 15 uznano za chorobę zawodową uszkodzenie słuchu wywołane hałasem. Należałoby więc wskazać jakie warunki i kryteria przesądzają o uznaniu bądź nieuznaniu określonego uszkodzenia słuchu za chorobę zawodową, skoro nie wynikają one z przepisów omawianego rozporządzenia. Orzeczenie lekarskie ma charakter opinii w myśl art. 84 kpa i nie wiąże organu inspekcji sanitarnej. Winno być uznane za dowód podlegający ocenie w myśl przepisu art. 80 kpa. Stanowisko to wyrażone zostało także w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 1996r. sygn. akt I SA 1350/96, z dnia 17 listopada 1998r. sygn. akt I SA 1318/98 i z dnia 19 lutego 1999r. sygn. akt II SA/WR 1452/97. Zauważyć także należy, że w sprawie nie dopełniono wymogów pouczenia skarżącego o możliwości odwołania się od orzeczenia Instytutu im. prof. J. N., uniemożliwiając mu tym samym skorzystanie z możliwości, o której traktuje § 9 ust. 1 rozporządzenia. Z tych względów należało uznać, że w sprawie nie zostały wyjaśnione istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne. W związku z tym na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji. /-/ W. Zygmont /-/ B. Koś /-/ M. Skwierzyńska