II SA/Po 445/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. i J. K. na akt Starosty z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie zwrotu opłaty za kartę pojazdu; postanawia odrzucić skargę /-/D. Rzyminiak - Owczarczak Pismem z dnia (...) kwietnia 2009 r. skarżący M. K. i J. K. zwrócili się do Starostwa Powiatowego z wnioskiem o zwrot nadpłaty za wydanie karty pojazdu na samochód osobowy marki (...), w wysokości różnicy pomiędzy uiszczoną opłatą w wysokości 500,00 zł, a kwotą, którą winni byli uiścić, tj. w wysokości 75,00 zł. W uzasadnieniu wnioskodawcy powołali się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. (sygn. U 6/2004, OTK-A 2006/1/3), orzekający niekonstytucyjność § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie opłaty za kartę drogową (Dz. U. z 2003 r. Nr 137 poz. 1310). Zgodnie z powyższym wyrokiem, określenie w drodze rozporządzenia opłaty za wydanie karty pojazdu, które nie pozostawała w związku z kosztami świadczonej usługi, było sprzeczne z art. 217 Konstytucji. Starostwo Powiatowe, pismem z dnia (...) maja 2009 r., poinformowało wnioskodawców, że nie ma podstaw do zwrotu opłaty za kartę pojazdu. Powołując się na przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu wskazano, że uiszczenia opłaty w wysokości 500 zł. było zgodne z prawem. Jednocześnie pouczono wnioskodawców o możliwości zaskarżenia powyższego rozstrzygnięcia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w terminie 30 dni od jego doręczenia. W dniu 21 maja 2009 r. M. K. i J. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, podnosząc iż proszą o zwrot dokonanej nadpłaty. Starostwo Powiatowe w odpowiedzi na skargę podniosło, iż zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 152, poz. 1270 ze zm.) skarga winna zostać odrzucona, bowiem skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia. Podkreślono, że wniesienie skargi na pismo z dna (...) maja 2009 r. byłoby możliwe jedynie w przypadku uprzedniego wezwania organu, z zachowaniem 14 dniowego terminu liczonego od dnia, w którym pismo z dnia (...) maja 2009 r. zostało mu doręczone, do usunięcia naruszenia prawa. Stąd wniesienie skargi bezpośrednio po otrzymaniu pisma Starosty do Sądu, bez wcześniejszego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, uzasadniało odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jednocześnie, jak wskazuje § 3 powyższego artykułu, w przypadku, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest pismo Starosty z dnia (...) maja 2009 r., którym to organ stwierdził iż nie ma postaw do zwrotu opłaty za kartę pojazdu w wysokości 425 zł. Tym samym skarżący wnieśli skargę na akt dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego musi zostać poddana ocenie wyczerpania środków zaskarżenia, ze szczególnym uwzględnieniem art. 52 § 3 powyższej ustawy. Jak wynika z akt sprawy istotnie skarżący, przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, nie wyczerpali środków zaskarżenia w sprawie – nie wezwali Starosty na piśmie, w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżącemu doręczono pismo, do usunięcia naruszenia prawa. Stąd wniesioną skargę uznać należało za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. Odnosząc się do wadliwego poinformowania skarżących przez Starostę o możliwości wniesienia skargi na pismo z dnia (...) maja 2009 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 112 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Chociaż przepis art. 112 kpa odnosi się expresis verbis do decyzji administracyjnych, Sąd wskazuje, że powinien on również znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie. Błędne pouczenie, w treści zaskarżonego aktu, o możliwości jego zaskarżenia, stronie, która występowała w postępowaniu administracyjnym bez profesjonalnego pełnomocnika, zamknęło jej bowiem drogę kontroli przedmiotowego aktu. Z zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa wywieść można bowiem, że skoro organ zdecydował się w treści pisma z dnia (...) maja 2009 r. pouczyć stronę o możliwości wniesienia środka odwoławczego, to pouczenie owo było prawidłowe. Tym samym uznanie, że działanie organu administracji, który nieprawidłowo pouczył stronę, było dopuszczalne, prowadziłoby do naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego. Jednocześnie Sąd podkreśla, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt mylnego pouczenia strony o trybie i sposobie złożenia środka odwoławczego nie wpływa na bieg terminu do wniesienia tego środka, lecz może stanowić podstawę do przywrócenia terminu (wyrok NSA z 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 271/05). Oznacza to, że strona, od momentu, w którym dowiedziała się o możliwości skorzystania z przysługujących jej praw, może, wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa załączając do powyższego środka wniosek o przewrócenie terminu do wniesienia wezwania. W tym stanie rzeczy skarga jest niedopuszczalna i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu. /-/D. Rzyminiak - Owczarczak