II SA/Po 451/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w dniu 06 lipca 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2017r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie świadczenia wychowawczego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ E. Brychcy Skarżący P. A. reprezentowany przez r.pr. M. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] marca 2017r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] stycznia 2017r. w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z [...] maja 2016r. w części przyznającej świadczenie wychowawcze na trójkę dzieci. W treści skargi skarżący wniósł o wstrzymanie zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed sądem administracyjnym w niniejszej sprawie. Wskazał jedynie, że podczas pobytu córek u Skarżącego, ponosi koszty związane z ich wychowaniem, w tym zaspokojeniem ich potrzeb życiowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje. Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Ustawodawca przewidział jednak możliwość przyznania skarżącemu tymczasowej ochrony, stanowiąc, że w razie wniesienia skargi organ, który wydał zaskarżoną decyzję lub postanowienie może z urzędu lub na wniosek skarżącego wstrzymać ich wykonanie (§ 2 pkt 1). Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Wstrzymanie wykonania aktu obwarowane jest zaistnieniem przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę majątkową, także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody spowodowane wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 10 grudnia 2010 r., II OZ 1265/10, LEX nr 743752). Ocena czy grożąca szkoda jest znaczna, możliwe jest wyłącznie na podstawie analizy okoliczności konkretnej sprawy i można o niej mówić wówczas, gdy rozmiary szkody wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Trudne do odwrócenia skutki to takie skutki wykonania zaskarżonej decyzji, które wprawdzie można odwrócić, ale przy podjęciu nadmiernego w danych warunkach wysiłku. Dlatego zawarta we wniosku argumentacja, winna być poparta faktami i ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt II OZ 186/14, dostępne www.nsa.gov.pl). Nawet ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przewidziana prawem możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie oznacza, że sąd jest zobligowany uwzględnić wniosek strony skarżącej w każdym przypadku. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy, który winien przedstawić konkretne okoliczności świadczące o tym, że uwzględnienie jego wniosku procesowego jest zasadne, czyli wskazać, w czym miałoby wyrażać się niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji, gdy zaskarżony akt zostanie wykonany. Rozpoznając wniosek sąd powinien rozważyć wszystkie okoliczności sprawy w kontekście art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2017r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2017 r. uchylającą decyzję własną z dnia [...] maja 2016 r. w części dotyczącej przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na trójkę dzieci skarżącego. Dokonując oceny wniosku w świetle przedstawionych wyżej zasad, należało uznać, że pełnomocnik skarżącego nie wykazał, by zaktualizowały się przesłanki ustawowe do wstrzymania wykonania objętych wnioskiem decyzji. Poza złożeniem wniosku w istocie brak jego uzasadniania, pełnomocnik w żadnej mierze nie odniósł się do którejkolwiek z przesłanek, o jakich mowa w tym przepisie. Z akt sprawy nadto wynika, że na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu Ośrodek Zamiejscowy w Lesznie z dnia 14 lipca 2016r., sygn. akt XIIIC 972/15 w części dotyczącej zabezpieczenia zaspokojenia potrzeb rodziny począwszy od czerwca 2016r. pozostawiono niezmienną kwotę zabezpieczenia w wysokości [...] zł miesięcznie. Z wywiadu środowiskowego z 14 listopada 2016r. wynika, że skarżący powyższą kwotę reguluje i opiekę nad czwórką dzieci sprawuje skarżący i matka dzieci każdy po dwa tygodnie w miesiącu. Skarżący przy tym oświadczył w trakcie wywiadu, że otrzymane świadczenia wychowawcze pozostawia na oddzielnym koncie w celu zabezpieczenia przyszłych potrzeb dzieci. Skarżący nie wykazał, zatem że uchylenie decyzji o przyznaniu mu świadczenia wychowawczego na trójkę dzieci spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast Sąd z urzędu nie dopatrzył się również argumentów przekonujących o istnieniu przesłanek wstrzymania wykonania aktu, zwłaszcza że wniosek nie dotyczy decyzji obligującej do zwrotu jakichkolwiek świadczeń. Tym samym brak jest podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej, o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., zatem Sąd wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oddalił. Wobec powyższego Sąd orzekł, jak w postanowieniu. /-/ E. Brychcy