II SA/Po 462/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Jan Szuma Asesor WSA Paweł Daniel (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia w sprawie spełnienia warunków określonych w art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 05 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 219), dotyczącego możliwości przyjęcia 70 nowych uczniów dla planowanej zabudowy. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie wskazano, że do Prezydenta Miasta P. - Urzędu Miasta P. Wydział Oświaty w dniu [...] stycznia 2021 r. wpłynął wniosek firmy C. Sp. z o.o. Sp. k. (dalej również jako: "wnioskodawca" albo "skarżący") datowany na dzień [...] stycznia 2021 r. Wniosek dotyczył spełnienia warunków wynikających z art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 05 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 219, obecny tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1538, dalej również jako: "ustawa"). Strona we wniosku zażądała wydania zaświadczenia o możliwości przyjęcia nowych uczniów w liczbie 70 do wskazanej szkoły oraz potwierdzenie odległości szkoły od planowanej inwestycji mieszkaniowych i inwestycji towarzyszących. Wskazanej informacji wnioskodawca żądał od organu na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Marcelin" część A w Poznaniu obowiązującego od dnia 28 sierpnia 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 12 sierpnia 2013 r., poz. 4846). Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. Prezydent Miasta P. odmówił wydania zaświadczenia powołując się na treść art. 218 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), wskazując, że zaświadczenie można wydać, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Powyższe postanowienie zaskarżył wnioskujący, podnosząc zarzuty naruszenia art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. poprzez odmowę wydania zaświadczenia, naruszenie art. 218 § 2 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (odległość szkoły od planowanej inwestycji, potwierdzenie liczby uczniów). Ponadto wnioskujący podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 17 ust. 3 ustawy, poprzez odmowę badania kryterium odległości i kryterium pojemności szkoły. Rozpoznając wniesione zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że we wskazanym przez wnioskodawcę miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "Marcelin" część A w Poznaniu obowiązującym od dnia [...] sierpnia 2013 r., uchwalonym Uchwałą nr LI/784/VI/2013 Rady Miasta Poznania z dnia 18 czerwca 2013 r., zawarto w § 8 następujący zapis: "Dla terenów zabudowy usługowej i zieleni urządzonej, oznaczonych na rysunku planu symbolami [...] i [...], w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenów ustala się: lokalizację zabudowy usługowej w zakresie: nauki, oświaty, sportu, rekreacji lub gastronomii". Zdaniem Kolegium na podstawie takiego zapisu w planie, organ nie może dokonać potwierdzenia, co do przeznaczenia terenu objętego tym planem na potrzeby oświaty i potwierdzić przyjęcie, że na wskazanym w planie obszarze zostanie wybudowana szkoła podstawowa z możliwością przyjęcia nowych 70 uczniów. W posiadaniu urzędu są jedynie dane dotyczące liczby uczniów, na które przekazana została dotacja i tylko na tej podstawie może potwierdzić stan faktyczny. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Kolegium wskazało, że pojęcie danych znajdujących się w posiadaniu organu jest ściśle interpretowane. Nie są to zatem nowe informacje zebrane przez organ w postępowaniu, o którym mowa w art. 218 § 2 K.p.a., ani oceny oparte o orzeczenia sądowe i dokumenty innych organów, ani też co do zasady, dane dostarczone właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie. Zatem, aby wydać zaświadczenie dotyczące żądań wnioskodawcy, organ musi, żądane przez wnioskodawcę dane, mieć w swoim posiadaniu. Skargę na powyższe rozstrzygnięcia wniosła C. Sp. z o.o. Sp. k. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2021 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2021 r., jak również zobowiązanie organu do wydania zaświadczenia o spełnieniu warunków określonych w art. 17 ust. 2 pkt 2 o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1. zasady lex specialis derogat legi generali, polegające w szczególności na tym. że organ I instancji odmówił wydania zaświadczenia w sytuacji, gdy z mocy ustawy szczególnej był do wydania tego zaświadczenia zobligowany i motywował to zapisami K.p.a., a organ II instancji uznał takie postępowanie za prawidłowe; 2. naruszeniu zasady, że organ administracji czyni jedynie tyle na ile pozwalają mu przepisy prawa, poprzez niczym nieuzasadnione rozróżnianie szkoły publicznej od szkoły niepublicznej, podczas gdy ustawodawca takiego rozróżnienia dla celów zaświadczenia nie wprowadził; 3. naruszenie zasady praworządności i zaufania do organów państwa poprzez nie odniesienie się organu II instancji do przepisów ustawy szczególnej i zignorowanie argumentów podniesionych przez stronę; 4. naruszenie art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 17 ust. 3 i 5 ustawy poprzez odmowę wydania zaświadczenia, którego obowiązek wynika z przepisu prawa, W takiej sprawie organ może wydać jedynie zaświadczenie o spełnieniu wymogów ze specustawy mieszkaniowej lub o niespełnianiu tych wymogów, ale nie może wydać odmowy zaświadczenia; 5. naruszenie art. 218 § 2 K.p.a. w zw. z art. 17 ust. 3 i 5 ustawy poprzez niezasadne nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie przedmiotowym objętym wnioskiem tj. zbadania przesłanek do wydania zaświadczenia; 6. naruszenie art. 17 ust. 3 i 5 ustawy w zw. z art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy - poprzez niezasadną odmowę wydania zaświadczenia bez wskazania, którym z warunków planowana inwestycja nie odpowiada; 7. naruszenie art. 17 ust. 3 ustawy w zw. z art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. - poprzez brak wykazania w treści zaskarżonego postanowienia badania kryterium odległości i kryterium pojemności przyszłej szkoły; 8. naruszenie art. 17 ust. 3 ustawy w zw. z art. 6 K.p.a. - poprzez badanie kryterium publiczności czy też niepubliczności szkoły objętej wnioskiem, podczas gdy ustawodawca nie wprowadził takiego rozróżnienia. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżone postanowienie poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta P. są oczywiście sprzeczne z przepisami prawa, gdyż organy obu instancji całkowicie pominęły fakt, że postępowanie zaświadczeniowe zainicjowane wnioskiem strony było oparte o zapisy specustawy mieszkaniowej, która jako lex specialis nakładała na organy administracji szczególne zasady wykładni prawa. Istotą sprawy jest wydanie zaświadczenia o spełnieniu wymogów określonych przepisami ustawy. Obowiązek wydania takiego zaświadczenia przewiduje art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 17 ust. 3 ustawy. Dodatkowo, zaświadczenie to dotyczy wyłącznie sytuacji przyszłej, której zaplanowanie wynika z aktu prawa miejscowego, a mianowicie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Marcelin" część A w Poznaniu obowiązującego od dnia 28 sierpnia 2013 r. Zdaniem skarżącej organ I instancji powinien był zobowiązany zbadać zapisy planu miejscowego, gdzie przewidziano realizację zabudowy oświatowej, aby wydać przedmiotowe zaświadczenie, ponieważ byłoby to zgodne z art. 218 § 2 K.p.a. w zw. z art. 17 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 ustawy. Zaniechanie tej czynności stanowiło oczywiste naruszenie prawa, gdyż obowiązkiem organu nie było rozważenie, czy szkoła tam powstanie czy nie, tylko ocena, że jest tam zaplanowana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Przedmiot kontroli w niniejszej sprawie stanowiło postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2021 r. nr w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia w sprawie spełnienia warunków określonych w art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 05 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (dalej jako: "ustawa" albo "specustawa mieszkaniowa"), dotyczącego możliwości przyjęcia 70 nowych uczniów dla planowanej zabudowy. Odnosząc się do podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w pierwszej kolejności wskazać należy, że problematykę wydawania zaświadczeń reguluje Dział VII K.p.a. Zgodnie z art. 217 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie do treści art. 217 § 2 K.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1), a także gdy osoba ubiega się o wydanie zaświadczenia ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni (art. 217 § 3 K.p.a.). W myśl art. 218 § 2 K.p.a., organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 K.p.a.). Ustawodawca rozróżnia więc dwa rodzaje zaświadczeń, tj.: zaświadczenia wydawane, gdy wymaga tego przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.) oraz zaświadczenia wydawane na żądanie strony mającej interes prawny (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.). W pierwszym wypadku organ administracyjny ma obowiązek wydania zaświadczenia, o ile stosowne dane znajdują się w jego posiadaniu. Interes prawny osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia nie podlega w takiej sytuacji badaniu, bowiem jest on z góry ustalony przez przepis prawa. Natomiast w wypadku, gdy podmiot domaga się wydania zaświadczenia powołując się na swój interes prawny, organ musi przed wydaniem zaświadczenia ustalić, czy osoba ubiegająca się rzeczywiście ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Mając powyższe na względzie zauważyć należy, że rację ma Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazując, że w drodze zaświadczenia mogą zostać potwierdzone jedynie dane znajdujące się w posiadaniu organu, co oznacza, że nie mogą być to nowe informacje zebrane przez organ w postępowaniu, o którym mowa w art. 218 § 2 K.p.a., ani oceny oparte o orzeczenia sądowe i dokumenty innych organów, ani też co do zasady, dane dostarczone właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że w realiach rozpoznawanej sprawy skarżąca powołała się na art. 17 ust. 3 specustawy mieszkaniowej, jako na przepis zawierający normę obligującą organ do wydania zaświadczenia żądanej treści. Zgodnie z tym przepisem spełnienie warunków, o których mowa w ust. 2 pkt 2 w zakresie możliwości przyjęcia nowych uczniów w szkole podstawowej lub zapewnienia wychowania przedszkolnego dzieciom ocenia się na podstawie zaświadczenia wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Art. 17 ust. 2 pkt 2 specustawy mieszkaniowej stanowi, że "Inwestycję mieszkaniową lokalizuje się w odległości nie większej niż 3000 m, a w miastach, w których liczba mieszkańców przekracza 100 000 mieszkańców - 1500 m od szkoły podstawowej, która jest w stanie przyjąć nowych uczniów w liczbie dzieci stanowiącej nie mniej niż 7% planowanej liczby mieszkańców inwestycji mieszkaniowej". Równocześnie art. 17 ust. 5 ustawy przewiduje, że wymogi, o których mowa w ust. 1, 2 i 4, można spełnić zarówno w oparciu o infrastrukturę istniejącą w dniu składania wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, jak i w oparciu o infrastrukturę planowaną do realizacji. Okoliczności sprawy nie są przez strony kwestionowane. Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy zawarty w § 8 miejscowego planu miejscowego "Marcelin" część A w Poznaniu, uchwalonego uchwałą nr LI/784/VI/2013 Rady Miasta Poznania z dnia 18 czerwca 2013 r., zapis: "Dla terenów zabudowy usługowej i zieleni urządzonej, oznaczonych na rysunku planu symbolami [...] i [...], w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenów ustala się: lokalizację zabudowy usługowej w zakresie: nauki, oświaty, sportu, rekreacji lub gastronomii", powoduje, że mamy do czynienia z infrastruktur planowaną do realizacji. Zdaniem Kolegium na podstawie takiego zapisu w planie, organ nie może dokonać potwierdzenia, co do przeznaczenia terenu objętego tym planem na potrzeby oświaty i potwierdzić przyjęcie, że na wskazanym w planie obszarze zostanie wybudowana szkoła podstawowa z możliwością przyjęcia nowych 70 uczniów. W ocenie skarżącej stanowisko powyższe jest wadliwe, gdyż organy administracji publicznej były zobowiązane zbadać zapisy planu miejscowego, gdzie przewidziano realizację zabudowy oświatowej, aby wydać przedmiotowe zaświadczenie. W ocenie Sądu stanowisko skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd zauważa, że istotnie, art. 17 ust. 5 specustawy mieszkaniowej umożliwia wydanie zaświadczenia w oparciu o infrastrukturę planowaną do realizacji. Ustawodawca nie doprecyzował przy tym, co oznacza pojęcie "infrastruktury planowanej do realizacji", co powoduje, że w ocenie skarżącej powyższe pojęcie powinno być interpretowane literalnie. Jednakże w ocenie Sądu samo przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowy nie oznacza jeszcze istnienia "infrastruktury planowanej do realizacji", w szczególności w ujęciu systemowym związanym zarówno z charakterem prawnym miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jak i szczególnym miejscem specustawy mieszkaniowej w ramach systemu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Uzasadniając powyższe stanowisko należy w pierwszej kolejności sięgnąć do rozważań dotyczących zasad kształtowania przestrzeni w ustawie z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm., dalej również jako: "u.p.z.p."). I tak, przepisy powyższej ustawy wprowadzają, w art. 3 ust. 1, zasadę władztwa planistycznego gminy, a więc kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. W zakres władztwa planistycznego wchodzi, z mocy art. 6 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Zasada władztwa planistycznego gminy, umożliwia dokonanie przez gminę oceny przydatności poszczególnych terenów do określonych przeznaczeń, przy uwzględnieniu ukształtowanego stanu stosunków społecznych i gospodarczych na danym terenie. Jak bowiem wskazuje art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Przeznaczenie terenu musi być określone w planie w sposób jednoznaczny, nie może pozostawiać podmiotowi innemu niż rada możliwości określenia tego przeznaczenia. Konsekwentnie treść przepisów planu wraz z innymi przepisami determinuje sposób wykonywania prawa własności, zatem dokonany w planie miejscowym wybór przeznaczenia terenu nie może mieć charakteru dowolnego (arbitralnego) i nie może nasuwać żadnych wątpliwości, co do funkcji danego terenu. Sąd podziela przy tym stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, że samo przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym nie oznacza jeszcze, że określone inwestycje zostaną zrealizowane. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ma w powyższym zakresie jedynie charakter hipotetyczny – nie tworzy jeszcze tych obiektów, jak również nie daje podstaw do ustalenia ich poszczególnych cechy, takich jak w przedmiotowej sprawie ilość uczniów w szkole, która może (ale nie musi) powstać w przyszłości. Podkreślenia wymaga, że samo przeznaczenie nieruchomości w planie pod określoną w nim zabudowę nie jest jeszcze jednoznaczne z jej realizacją - budowa takiej czy innej inwestycji, dopóki nie zostanie zrealizowana musi być oceniona w sferze formalnoprawnej jako potencjalna, hipotetyczna i przyszła (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 129/18, Baza NSA). Konsekwentnie przeznaczenie określone w planie może, ale nie musi być zrealizowane i nie zawsze odzwierciedla faktyczny sposób użytkowania gruntów. Co więcej, faktyczna realizacja planów miejscowych, w tym realizacja inwestycji w nich przewidzianych, odbywa się przy uwzględnieniu stanu faktycznego sprawy oraz istnienia potrzeby uregulowania danego elementu. W realiach przedmiotowej sprawy oznacza to, że zawarty § 8 miejscowego planu miejscowego "Marcelin" część A w Poznaniu, uchwalonym Uchwałą nr LI/784/VI/2013 Rady Miasta Poznania z dnia 18 czerwca 2013 r., zapis: "Dla terenów zabudowy usługowej i zieleni urządzonej, oznaczonych na rysunku planu symbolami [...] i [...], w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenów ustala się: lokalizację zabudowy usługowej w zakresie: nauki, oświaty, sportu, rekreacji lub gastronomii" nie oznacza jeszcze, że któraś z powyższych funkcji zostanie zrealizowana, w szczególności, że na tej podstawie zrealizowana zostanie funkcja oświatowa "szkoła podstawowa", gdyż jak wyżej wskazano powyższe przeznaczenia ma jedynie charakter formalnoprawny. Już tylko na marginesie powyższych twierdzeń wskazać należy, że za formalnoprawnym charakterem planów miejscowych przemawia sam stan faktyczny sprawy, gdzie pomimo obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego od 2013 r., a więc od ponad 8 lat, szkoła nie została dotychczas wybudowana, o czym przesądza samo odmowa wydania zaświadczenia. Rozważania powyższą prowadzą jednak do pytania, czy sama potencjalna możliwość realizacji szkoły wynikająca z planu miejscowego jest równoznaczna z istnieniem "infrastruktury planowanej do realizacji" w rozumieniu art. 17 ust. 5 specustawy mieszkaniowej. W celu odpowiedzi na tak postawione pytanie należy odwołać się do charakteru prawnego specustawy mieszkaniowej oraz szczególnych zasad realizacji inwestycji na jej podstawie. I tak, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że celem specustawy mieszkaniowej jest dopuszczenie do lokalizowania tylko takich nowych inwestycji, które spełnią standardy cywilizacyjne nie tylko w zakresie warunków zamieszkania, ale i warunków nauczania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2903/19, Baza NSA). Niewątpliwie specustawa mieszkaniowa ingeruje bardzo głęboko w ogólne zasady realizacji inwestycji, dopuszczając m.in. realizację inwestycji z pominięciem zapisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Tak daleko idące odstępstwa nie są jednak bezwarunkowe, lecz zostały połączone z obowiązkiem spełnienia przez inwestora określonych w art. 17 ustawy standardów lokalizacji. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że w uzasadnieniu projektu specustawy mieszkaniowej wskazano, że z uwagi na fakt, że potencjalnie głównymi mieszkańcami tworzonego nowego zasobu mieszkaniowego będą rodziny pełne, w rozdziale 3 projektu określone zostały standardy, jakim muszą odpowiadać inwestycje mieszkaniowe, aby dla ich realizacji znalazły zastosowanie projektowane regulacje. Standardy te zabezpieczają dostęp do infrastruktury technicznej, w tym transportowej. Ponadto określono m.in. zasady zapewnienia dostępu do placówek oświatowych. Zdaniem ustawodawcy wprowadzenie zaproponowanych standardów, o których mowa w art. 17 projektu ustawy, służy zwiększeniu efektywności polityki mieszkaniowej przy jednoczesnym zapewnieniu spełnienia przez inwestycje mieszkaniowe oraz towarzyszące odpowiednich standardów nie tylko na etapie założeń projektowanych inwestycji, lecz na każdym etapie ich realizacji (por. projekt ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących, Druk Sejmowy nr 2667 Sejmu VIII Kadencji). Ratio legis ustawy przemawia więc za przyjęciem, że pojęcie "infrastruktury planowanej do realizacji" nie może obejmować również infrastruktury, która jest jedynie możliwa do zrealizowania w przyszłości na podstawie obowiązujących norm planistycznych, przy czym jej realizacja jest nie tylko przyszła ale i niepewna. Wykładnia, jaką proponuje skarżąca powoduje, że nie zostałby zrealizowany podstawowy cel ustawy, jakim jest ułatwienie w zakresie realizacji inwestycji mieszkaniowych przy równoczesnym spełnieniu warunku odpowiadania standardom lokalizacyjnym. Innymi słowy, rozumienie art. 17 ust. 5 specustawy mieszkaniowej zaproponowane przez skarżącą wypaczałoby zatem sens regulacji ustawowej, umożliwiając de facto realizację inwestycji nie spełniającej wymogów ustawowych, a co za tym idzie pogarszając standard życia przyszłych mieszkańców planowanej inwestycji. Nie ulega wątpliwości Sądu, że tego typu sytuacja nie może podlegać ochronie prawnej, o jaką wnosi skarżąca. Mając powyższe na względzie przyjąć należy, że organy administracji publicznej nie mogły wydać zaświadczenia dotyczącego możliwości przyjęcia 70 nowych uczniów dla planowanej zabudowy w oparciu o zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a wniesiona skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.