II SA/Po 468/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] kwietnia 2015r. Nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty O. z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] Starosta O., na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz.U. z 2013r., poz. 267, dalej "kpa") oraz na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz. U. z 2015r., poz. 149), orzekł o uchyleniu za zgodą strony decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] o uznaniu P. L. za osobę bezrobotną z dniem [...] stycznia 2015 r. i przyznaniu prawa do zasiłku od tego dnia oraz o odmowie uznania za osobę bezrobotną od dnia [...] stycznia 2015 r. W uzasadnieniu decyzji podano, iż P. L. w dniu [...] stycznia 2015 r. został zarejestrowany jako osoba bezrobotna. Dnia [...] lutego 2015r. zgłosił się do PUP i przedłożył decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. W. nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. z której wynika, że od dnia [...] stycznia 2015 r. nabył prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotnym jest osoba nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej (...), jeżeli: nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy. Tym samym w dniu rejestracji, tj. [...] stycznia 2015 r. strona nie spełniała warunków osoby bezrobotnej. P. L. wniósł odwołanie od przedmiotowej decyzji w ustawowym terminie podnosząc, iż w dniu rejestracji przedłożył zaświadczenie z ZUS stwierdzające, iż w momencie jego wydania (tj. [...].01.2015 r.) nie posiadał i nie pobierał żadnych świadczeń. Zainteresowany wskazał również, iż decyzję o przyznaniu renty ZUS wydał dnia [...].02.2015 r., więc nie zgadza się on z uzasadnieniem decyzji Starosty O. z dnia [...].02.2015 r., w której użyto stwierdzenia, iż w dniu rejestracji nie spełniał warunków osoby bezrobotnej. Podnosił również, iż poinformowano go o tym, iż musi zwrócić zasiłek za okres do [...].01.2015 r., ponieważ został on bezprawnie pobrany w związku z decyzją ZUS z dnia [...].02.2015 r. Oświadczył, że w czasie nakłaniania go do rezygnacji ze statusu osoby bezrobotnej dowiedział się, że musi zwrócić pobrany zasiłek jako bezprawnie pobrany w związku z decyzją ZUS. Z takim stwierdzeniem nie zgadza się, mając na uwadze obowiązujące prawo. W związku z powyższym odwołujący zwrócił się o zweryfikowanie treści decyzji Starosty do stanu zgodnego z prawem. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...], na podstawie art. 127 § 1 i 2 i art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty O. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji w pierwszej kolejności przedstawił stan faktyczny sprawy. Organ wyjaśnił, iż P. L. zarejestrował się ponownie w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. W. w dniu [...].01.2015 r., otrzymując z dniem [...].01.2015 r. status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku od dnia [...].01.2015 r. w wysokości 120% podstawowej wysokości zasiłku. W tym dniu zainteresowany zapoznał się z prawami i obowiązkami osoby bezrobotnej zarejestrowanej w powiatowym urzędzie pracy, co potwierdził własnoręcznym podpisem. Dalej organ wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie ZUS z dnia [...].01.2015 r. o pobieraniu przez Pana L. w okresie od dnia [...].11.2000 r. do dnia [...].06.2014 r. renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy oraz w okresie od dnia [...].04.2014 r. do dnia [...].12.2014 r. renty szkoleniowej. Dnia [...].02.2015 r. bezrobotny złożył oświadczenie, iż od dnia [...].01.2015 r. rezygnuje z figurowania w ewidencji osób bezrobotnych z powodu otrzymania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Do oświadczenia załączono kserokopię decyzji ZUS Oddział w O. W. z dnia [...].02.2015 r. znak [...] o przysługującej od dnia [...].01.2015 r. rencie z tytułu częściowej niezdolności do pracy. W ww. decyzji wskazano, iż częściową niezdolność do pracy Pana P. L. orzekł lekarz orzecznik ZUS orzeczeniem z dnia [...].01.2015 r. Kolejnym własnoręcznie podpisanym pismem z dnia 23.02.2015 r. zainteresowany wyraził zgodę na uchylenie decyzji nr [...] z dnia [...].01.2015 r. o uznaniu go za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia [...].01.2015 r. Wobec powyższego, decyzją Starosty O. z dnia [...].02.2015 r. nr [...] orzeczono o uchyleniu decyzji z dnia [...].01.2015 r. oraz o odmowie uznania P. L. za osobę bezrobotną z dniem [...].01.2015 r. W decyzji wskazano, iż zainteresowany w dniu rejestracji "nie spełniał warunków osoby bezrobotnej". Organ II instancji stwierdził, iż brak jest podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji Starosty O. z dnia [...].02.2015 r. Wojewoda wyjaśnił, iż dokonując wykładni danego stanu faktycznego należy odnieść się do całości dokumentacji zgromadzonej w sprawie. Strona (omyłkowo oznaczona w tym miejscu uzasadnienia decyzji innym imieniem i nazwiskiem – przypis Sądu) w swoim odwołaniu podnosiła, iż w dniu rejestracji nie pobierała żadnych świadczeń, co potwierdza zaświadczenie ZUS z dnia [...].01.2015 r. oraz, iż nieprawdą jest, że w dniu rejestracji nie spełniał warunków otrzymania statusu osoby bezrobotnej. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w kwestii przyznania lub odmowy przyznania statusu osoby bezrobotnej brak jest podstaw do wydawania w jakikolwiek sposób decyzji uznaniowych. Argumentacja przedstawiona w odwołaniu nie daje podstaw do zmiany decyzji, ponieważ - zgodnie z art 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wraz z uzyskaniem prawa do renty, status bezrobotnemu jej nie przysługiwał. Organ II instancji podkreślił, iż w dniu [...].01.2015 r., zainteresowany potwierdził własnoręcznym podpisem zapoznanie się z treścią informacji dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy, zawierającą jego prawa i obowiązki. Zgodnie z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zostało w niej zawarte pouczenie, iż status osoby bezrobotnej posiada osoba, która nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy. Ustawodawca nie wyróżnia, kiedy nabycie tego prawa winno nastąpić, a jedynie wskazuje, iż osobą bezrobotną nie może być osoba posiadająca prawo do renty i rentę tę pobierająca. Organ podkreślił, iż zadania powiatowych urzędów pracy określone są w ww. ustawie i dotyczą promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej. W świetle ustalonych okoliczności faktycznych i prawnych, należy uznać, iż brak jest podstaw prawnych do uchylenia decyzji Starosty O. z dnia [...].02.2015 r. z powodu niespełnienia przez stronę ustawowych wymogów do posiadania statusu osoby bezrobotnej. Na powyższą decyzję P. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu przytaczając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił rozpatrującym spraw organom niekompetencję oraz lekceważenie. Podkreślił, że nie miał wpływu na termin wydania decyzji przez ZUS. Wojewoda Wielkopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewoda podkreślił, że na podstawie obowiązujących przepisów prawa nie jest możliwe uwzględnienie odwołania i uchylenie decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. W opinii Sądu zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podzielił zarzuty skargi, które aczkolwiek prawidłowo nie sprecyzowane, to jednak kwestionują zastosowany przez organ I instancji tryb procedowania w związku z ujawnioną przez skarżącego okolicznością uzyskania przez niego prawa do renty od dnia [...] stycznia 2015 r. Z art. 15 k.p.a. wynika zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, tym samym wyeliminowanie takich decyzji z obrotu prawnego jest możliwe wyłącznie w trybach nadzwyczajnych, regulowanych przez k.p.a. Możliwość zmiany decyzji ostatecznej daje m.in. przepis art. 155 k.p.a., zastosowany w rozpatrywanym przypadku przez organ I instancji. Jednakże należy mieć na uwadze, że tryby nadzwyczajne określone w art. 154 i 155 k.p.a. mogą mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji opartych o uznanie administracyjne, a ich zastosowanie w stosunku do decyzji związanych jest niedopuszczalne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 607/10). Dopiero zatem po ustaleniu charakteru decyzji, której dotyczy postępowanie: tj. czy jest ona decyzją uznaniową czy związaną - można przystąpić do badania, czy za jej zmianą bądź uchyleniem przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Wskazać nadto należy, iż pogląd o niestosowaniu nadzwyczajnych trybów z art. 154 i 155 k.p.a. w stosunku do decyzji związanych, który Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę podziela, podyktowany jest tym, że uchylenie lub zmienia takiej decyzji nie może prowadzić do wydania decyzji, która będzie naruszać prawo. Zasadność poglądu o niestosowaniu nadzwyczajnych obu tych trybów w stosunku do decyzji związanych ma w szczególności miejsce w sytuacji, gdy decyzja o charakterze związanym wydana w postępowaniu zwykłym podjęta została zgodnie z obowiązującym prawem - wówczas zmiana lub uchylenie takiej decyzji w trybie art. 154 i 155 k.p.a. mogłoby prowadzić do naruszenia prawa. Stąd też poprawność tego ustalenia zależy od konkretnego przypadku, w ocenie którego rozważenia wymaga, czy decyzja związana wydana została zgodnie z prawem, a tym samym, czy zmiana lub uchylenie decyzji związanej doprowadzi faktycznie do stanu sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym. Rozpatrując kwestię przesłanek z art. 155 k.p.a. należy przy tym przyjąć, że słuszny interes strony nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy ani też go zastępować, bowiem zasada praworządności, wyrażona w art. 6 k.p.a., zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2007 r., II OSK 1406/06). W rozpatrywanym przypadku decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2015 r. wydano na podstawie art. 155 k.p.a., uzyskując uprzednio zgodę skarżącego na uchylenie decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] o uznaniu P. . za osobę bezrobotną z dniem [...].01.2015 r. i przyznaniu z tym dniem prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzja o przyznaniu statusu bezrobotnego i zasiłku dla bezrobotnych ma charakter związany, nie pozostawiający organowi orzekającemu żadnego "luzu decyzyjnego", zatem co do zasady nie może zostać uchylona czy zmieniona w trybie art. 155 k.p.a, jaki w tym przypadku zastosowano. Decyzja Starosty O. z dnia [...] stycznia 2015 r. była przy tym decyzją prawidłową. W świetle przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instrumentach rynku pracy uzyskanie statusu bezrobotnego wiąże się z faktem rejestracji, a decyzja przyznająca prawo do zasiłku dla bezrobotnych na określony okres jest decyzją konstytutywną tworząca określony stan prawny. W konsekwencji również pozbawienie statusu bezrobotnego oraz pozbawienie prawa do zasiłku dla bezrobotnych ma charakter konstytutywny i musi następować w trybie przewidzianym przepisami. Zauważyć w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ww. ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Powyższe oznacza, iż jedynie w toku postępowania prowadzonego na podstawie art. 33 ust. 4 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy dopuszczalne jest ustalenie zaistnienia przesłanek utraty statusu bezrobotnego, a jednocześnie, iż wydane w tym postępowaniu rozstrzygnięcie ostateczne tworzy stan prawny wiążący organy i sądy orzekające w innych postępowaniach. Inaczej rzecz ujmując, faktu utraty statusu bezrobotnego nie można domniemywać, względnie wykazywać w innych postępowaniach administracyjnych dostępnymi środkami dowodowymi, lecz każdorazowo musi on wynikać z wydania decyzji o jakiej mowa w art. 33 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tak: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26.06.2014 r. sygn. akt II SA/Po 477/14, Lex nr 1503891). Ustawa o promocji zatrudnienia zawiera przepis art. 78, który stanowi samodzielną podstawę do rozwiązania sytuacji prawnej skarżącego. Wyłączone jest zatem stosowanie trybu nadzwyczajnego z art. 155 k.p.a. w celu pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej w związku z powziętą przez organ I instancji informacją o ustaleniu jego prawa do renty od dnia [...] stycznia 2015 r. Należy w tym miejscu wskazać, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., I OSK 586/06, LEX nr 320845"; wyrok NSA z dnia 25 listopada 2010 r., II OSK 1810/09, LEX nr 746810, w którym stwierdzono, że: "celem postępowania prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a. jest ustalenie zaistnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie. Nie zmierza ono do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy już ostatecznie zakończonej. W żadnym razie nie można w tym trybie rozszerzać zakresu sprawy administracyjnej. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony do tej pory"). Taka sytuacja nie zachodzi w realiach przedmiotowej sprawy, bowiem konieczność pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej wynika z okoliczności, która zaistniała już po wydaniu decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2015 r. W uzasadnieniach decyzji organów I i II instancji zawarto stwierdzenie, że skarżącemu nie przysługiwał status bezrobotnego oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych, które to uprawnienia nabył na mocy decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. Należy mieć na uwadze, iż na gruncie niniejszej sprawy fakt przyznania skarżącemu renty z tytułu niezdolności do pracy był okolicznością nową i nieznaną organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej w dniu [...] stycznia 2015 r. i okoliczność ta nie istniała w tej dacie. W dniu [...] stycznia 2015 r. skarżący nie posiadał prawa do renty inwalidzkiej i spełniał wszystkie przesłanki do przyznania mu statusu bezrobotnego. Nowa okoliczność jaką w sprawie było przyznanie skarżącemu prawa do renty inwalidzkiej, zaistniała dopiero w dniu [...] lutego 2015 r., kiedy to ZUS przyznał skarżącemu rentę z tytułu niezdolności do pracy. To, że renta ta została przyznana poczynając od dnia [...] stycznia 2015 r. nie oznacza, że już w tym dniu istniała nowa okoliczność nie pozwalająca uznać skarżącego za osobę uprawnioną do uzyskania statusu bezrobotnego. W dacie wydania ostatecznej decyzji przyznającej skarżącemu status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku nie istniała jeszcze decyzja ZUS przyznająca skarżącemu prawo do renty inwalidzkiej, a tym samym wyłączająca go na podstawie art. 2 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z grona osób bezrobotnych. W dacie wydania decyzji ostatecznej nie istniały zatem żadne inne nowe okoliczności, które uzasadniałyby wydanie przez organ administracji rozstrzygnięcia odmiennego od tego, które zapadło. Pojawienie się nowej okoliczności po wydaniu ostatecznej decyzji, może stanowić jedynie podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie – o pozbawienie statusu bezrobotnego. Podstawę prawną do takiego postępowania stanowi, co wyżej podniesiono, przepis art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instrumentach rynku pracy, zgodnie z którym w sytuacji pobierania przez bezrobotnego renty z tytułu niezdolności do pracy następuje pozbawienie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku za okres, za który przyznano rentę z tytułu niezdolności do pracy. Przepis art. 78 w ust. 1 - 3 reguluje ponadto sposób rozliczenia pobranego przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych w związku z przyznaniem mu renty od dnia [...] stycznia 2015 r. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż w okolicznościach rozpatrywanej sprawy brak było podstaw do skorzystania przez organ I instancji z instytucji wznowienia postępowania (art. 145 k.p.a.), a wobec związanego charakteru decyzji Starosty O. z dnia [...] stycznia 2015 r., niedopuszczalnym było zastosowanie przez organ I instancji trybu określonego w art. 155 k.p.a. Powyższe stanowi o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty O. z dnia [...] lutego 2015 r., jako wydanych z istotnym naruszeniem przepisów postępowania. Rzeczą organu I instancji jest zatem ponowne orzeczenie o statusie skarżącego z wykorzystaniem przepisów ustawy z dnia [...] kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instrumentach rynku pracy. Niezależnie od powyższego, organy obu instancji nie zauważyły, iż z uzasadnienia odwołania od decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. wynika, że skarżący w istocie zasygnalizował cofnięcie swojej zgody na zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Taki wniosek, w opinii Sądu, wynika z argumentów zawartych w odwołaniu, gdy skarżący opisuje, że nakłaniano go do wyrażenia zgody na zmianę decyzji oraz, że nie godzi się ze skutkami, jakie wiążą się z orzeczeniem o utracie statusu bezrobotnego od dnia [...] stycznia 2015 r. Ponieważ oświadczenie to skarżący zawarł w odwołaniu od decyzji organu I instancji, obowiązkiem Wojewody było zbadanie tej kwestii, poprzez dopytanie skarżącego co do podtrzymania zgody na zmianę decyzji, a przypadku cofnięcia przez niego takiej zgody - uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Należy mieć na uwadze, iż zgoda strony na zmianę decyzji jest niewątpliwie oświadczeniem woli, do którego ma zastosowanie art. 61 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, co oznacza, że można skutecznie uchylić się od skutków takiego oświadczenia. W świetle powyższego za uzasadnione uznać również należy te zarzuty skargi, w których skarżący wskazuje na brak właściwego pouczenia go o jego sytuacji prawnej wobec uzyskanego prawa do renty za okres od dnia [...] stycznia 2015 r., co narusza zasadę wynikającą z art. 9 k.p.a. Również z tej przyczyny wydane w sprawie decyzje nie mogły się ostać. Odnosząc się z kolei do tych zarzutów skargi, z których wynika, ze skarżący nie godzi się na uznanie, iż wypłacony mu zasiłek dla bezrobotnych zostanie uznany za świadczenie nienależnie pobrane wskazać należy, iż w myśl art. 76 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia (...) osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Stosownie do art. 76 ust. 2 pkt 3 ustawy za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się zasiłek wypłacony osobie za okres, za który nabyła prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, jeżeli organ rentowy, który przyznał świadczenie, nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w art. 78. Z powołanych przepisów wyraźnie wynika, że w przypadku równoległego poboru takich świadczeń zabezpieczenia społecznego, jak renta z tytułu niezdolności do pracy oraz zasiłek dla bezrobotnych, wypłaconych za ten sam okres, ustawodawca nałożył na beneficjenta tych świadczeń obowiązek zwrotu wypłaconego zasiłku dla bezrobotnych, chyba że kwota przyznanego zasiłku została uprzednio potrącona przez organ rentowy i to w łącznej kwocie obejmującej wypłacony zasiłek wraz z zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Z istoty i celu ww. świadczeń wynika bowiem niemożność ich jednoczesnego poboru. Zasiłek dla bezrobotnych jest bowiem formą pomocy przewidzianą na wypadek bezrobocia, która ma zastosowanie w razie braku możliwości skorzystania ze środków mających na celu, bezpośrednio lub choćby pośrednio, podjęcie przez bezrobotnego pracy, a wiec jest to forma pomocy adresowaną do osoby, która jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy (por. art. 71 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy). Renta z tytułu niezdolności do pracy jest natomiast formą pomocy adresowaną do osób, które nie są zdolne do podjęcia zatrudnienia (por. art. 57 ustawy z dnia z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1440 z późn. zm.). W sytuacji, gdy organ rentowy nie dokonał takiego potrącenia, co jak wynika z pisma PUP z dnia [...] marca 2015 r. znak [...] w tym przypadku nie miało miejsca, kwestia ta może zostać uregulowana na podstawie wyżej przytoczonych przepisów. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji zobowiązany jest uwzględnić wskazania wynikające z niniejszego uzasadnienia wyroku.