II SA/Po 468/16

Dnia 09 listopada 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2016 roku sprawy ze skargi sp. z o.o. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia kwietnia 2016 roku w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowalnego oddala skargę Decyzją z dnia stycznia 2016 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K nakazał na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2013 roku, poz. 1409 ze zmianami) oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 roku poz. 443) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zmianami, dalej kpa), w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym w sprawie samowoli budowlanej zjazdu z drogi powiatowej na nieruchomość na nieruchomości bez wymaganego przepisami prawa budowlanego pozwolenia na budowę, skarżącej Sp. z o.o. rozbiórkę obiektu budowlanego zjazdu z drogi powiatowej na nieruchomości o nawierzchni z betonowej trylinki o powierzchni zabudowy 52,25 m2. W uzasadnieniu orzeczenia organ I instancji wskazał, że wszczęte z urzędu w dniu 8 czerwca 2015 roku postępowanie administracyjne wykazało: - na nieruchomości o numerach ewidencyjnych gruntów prowadzone były roboty budowlane – budowa zjazdu z drogi powiatowej, - inwestor realizował roboty budowlane obejmujące budowę zjazdu z drogi powiatowej na nieruchomości oznaczonej numerem geodezyjnym położonej w obrębie T. poprzez utwardzenie z betonowej trylinki o powierzchni zabudowy 52,25 m2, - w piśmie z dnia czerwca 2015 roku Spółka z o.o. oświadczyła, że nie jest inwestorem robót objętych postępowaniem w zakresie zjazdu z drogi powiatowej – te zostały wykonane w całości zanim Sp. z o.o. nabyła nieruchomość , - poprzedni właściciel nieruchomości oznaczonej numerem geodezyjnym M zeznał do protokołu z dnia października 2015 roku, iż w dniu sprzedaży wjazd na przedmiotową nieruchomość użytkowaną rolniczo odbywał się dwoma wjazdami: jeden przy końcu ogrodzenia terenu Szkoły Podstawowej w T, a drugi od strony parkingu przy cmentarzu i zgodnie z jego zeznaniami oba były utwardzane kamieniami i gruzem, - w trakcie kontroli przeprowadzonej dnia października 2015 roku stwierdzono, że zjazd od strony końca ogrodzenia terenu Szkoły Podstawowej w T posiada nawierzchnię gruntową porośniętą trawą a zjazd od strony parkingu przy cmentarzu jest utwierdzony betonową trylinką, jednocześnie parking przy cmentarzu posiada nawierzchnię częściowo utwardzoną żwirem, - Sp. z o.o. nie występowała z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę zjazdu z drogi powiatowej na nieruchomość, - roboty budowlane wykonano bez wymaganego przepisami prawa budowlanego w brzmieniu do dnia 28 czerwca 2015 roku pozwolenia na budowę – roboty zostały zakończone. Ponadto, organ dał wiarę zeznaniom Mielcarka, na podstawie których ustalił, że Sp. z o.o. nabyła niezabudowaną żadnym obiektem budowlanym nieruchomość oznaczoną numerami geodezyjnymi jako grunty rolne użytkowane rolniczo. W chwili zakupu na przedmiotowej nieruchomości znajdowały się łąki, grunty orne oraz staw, a M nie utwardził zjazdów ze względu na brak takiej potrzeby przy wykonywaniu prac polowych. Tymczasem Sp. z o.o. przyznała, że aktualny dzierżawca "jedynie wyrównał i uporządkował teren", stąd organ uznał, że zjazd wykonał aktualny właściciel nieruchomości, a to, w oparciu o przepisy obowiązujące w dniu wszczęcia postępowania, czyni go adresatem decyzji nakazującej rozbiórkę utwardzenia. Natomiast zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy W z dnia września 2009 roku dla terenów oznaczonych symbolem PG-EP przeznaczenie podstawowe to eksploatacja powierzchniowa węgla brunatnego oraz zakazuje się na tychże terenach wprowadzania obiektów budowlanych niezwiązanych z podstawowym przeznaczeniem terenu. Z powyższym nie zgodziła się Sp. z o.o. wnosząc w odwołaniu do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P o uchylenie przedmiotowej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było z naruszeniem przepisów prawa dotyczących zasad postępowania, albowiem w postępowaniu nie uczestniczył inwestor, który zrealizował budowę przedmiotowego obiektu i który powinien być adresatem decyzji w sprawie. Organ I instancji, pomimo dostarczonych przez Sp. z o.o. danych adresowych, nie zawiadomił o postępowaniu inwestora. Poza tym, decyzja wydana została na podstawie art. 49 Pb, a przepis ten nie zawiera upoważnienia do kierowania decyzji do podmiotu innego niż inwestor, który jest wyłącznym uczestnikiem procesu budowlanego. Dopiero na zasadzie wyjątku z art. 52 Pb organ może zwracać się do kolejno wymienionych podmiotów, jednakże po uprawomocnieniu się decyzji względem każdego poprzedzającego podmiotu. Natomiast wobec sprzecznych stanowisk M oraz przedstawicieli Sp. z o.o. należało podjąć dalsze czynności celem skonfrontowania osób składających sprzeczne twierdzenia i wyznaczyć rozprawę administracyjną. Dalej podniesiono również, że sam M przyznał, że w chwili zbycia nieruchomości były już dwa zjazdy – gospodarcze betonowe i wcześniej utwardzone gruzem. Również niezrozumiałe i nie znajdujące uzasadnienia w przepisach jest rozróżnienie na zjazdy w ujęciu obiektu budowlanego i zjazdy gospodarcze, a samo wykonanie zjazdu z drogi publicznej nie wymaga pozwolenia na budowę według ustawy Pb w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 czerwca 2015 roku. Wskazano również, że godnie z art. 28 kpa, sygnalizująca potrzebę wszczęcia postępowania w analizowanej sprawie, nie jest stroną i stąd bezpodstawnie doręczono jej zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia kwietnia 2016 Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 104 z dnia 14 czerwca 1960 roku kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Uzasadniając orzeczenie organ II instancji wskazał, że właściwymi przepisami dla badanych okoliczności jest ustawa Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed nowelizacji, to jest sprzed dnia 28 czerwca 2015 roku. Natomiast definicję drogi publicznej można znaleźć w art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, gdzie zjazd określa się jako połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ II instancji podniósł, że "zjazdy", o których istnieniu zeznał w dniu października 2015 roku M były najprawdopodobniej miejscami, w których odbywał się zjazd z drogi na pole, ale nie miały charakteru obiektów budowlanych, co względem "zjazdu" położonego przy szkole podstawowej wykazała kontrola z dnia października 2015 roku. W niniejszej sprawie zjazd utwardzono materiałem budowlanym w postaci trylinki betonowej i ograniczono go betonowymi krawężnikami, co odpowiada treści przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1a i 3 Pb. Natomiast wcześniej zjazd nie posiadał powyższych cech i nie można było go zaliczyć do instytucji obiektu budowlanego. Organ II instancji dodał ponadto, że nawet gdyby roboty budowlane zostały rozpoczęte przez poprzedniego właściciela, to w przypadku gdy właściciel będący inwestorem zbywa przedmiotową nieruchomość, nowy właściciel wchodzi w jego prawa i obowiązki i to właśnie na niego powinny być nakładane obowiązki wskazane w decyzji administracyjnej. Mimo to z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż zjazd będący przedmiotem postępowania został wykonany przez Sp. z o.o. po nabyciu przedmiotowej nieruchomości. Za niesłuszny uznano również zarzut niewłaściwego wyznaczenia kręgu stron postępowania, ponieważ wyznaczenie jako jednej ze stron było podyktowane jej koncesją na wydobycie węgla na terenie, w którym znajdują się przedmiotowe działki oraz umiejscowieniem na nich obiektów budowlanych niezgodnych z podstawowym przeznaczeniem nieruchomości wynikającym z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skargą z dnia lipca 2016 roku skarżąca Sp. z o.o. zaskarżyła powyższą decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnosząc o uchylenie jej oraz poprzedzającego ją orzeczenia. Decyzji zaskarżono naruszenie art. 30, art. 48, art. 49b, art. 52 w związku z art. 17 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie i skierowanie decyzji do niewłaściwej osoby, jak też zastosowanie przepisów prawa budowlanego obowiązujących przed dniem 28 czerwca 2015 roku w stosunku do obiektu wzniesionego po tej dacie oraz naruszenie art. 28 kpa poprzez niewłaściwe określenie stron postępowania, a także naruszenie zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności zasady prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) i art. 77 ust. 1 kpa poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Powyższe uzasadniono podtrzymując dotychczasową argumentację oraz tym, że organ II instancji wywiódł, że skoro skarżąca jest właścicielem nieruchomości i prowadzi na zlecenie dzierżawcy prace budowlane, to należy ją uznać za inwestora w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Tymczasem skarżąca działała na zlecenie, przez co nie była inwestorem w znaczeniu art. 17 Pb. Ponadto, w przepisach prawa nie można znaleźć zastosowanego przez organy rozróżnienia zjazdów. Stąd twierdzenie, że organy niewłaściwie ustaliły i przedstawiły stan faktyczny sprawy. Po pierwsze: bezspornym jest, że jeszcze przed nabyciem przez skarżącą przedmiotowych gruntów istniał obiekt budowlany w postaci zjazdu na parking przy cmentarzu w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżącej. Po drugie: roboty budowlane polegały jedynie na wzmocnieniu zjazdu, o który dostatecznie nie dbał były właściciel. Po trzecie: roboty budowlane były wykonywane po zmianie przepisów prawa budowlanego, to jest po dniu 28 czerwca 2-15 roku. Po czwarte: naprawa zjazdu odbywała się za wiedzą i zgodą Parafii – właścicielki parkingu i częściowo zjazdu. Po piąte: organy orzekające nie ustaliły dokładnie lokalizacji zjazdu na czyich nieruchomościach się znajduje i w jakich proporcjach. Po szóste w uzasadnieniu decyzji organ II instancji pomylił się lub dowiódł braku znajomości stanu faktycznego sprawy poprzez wskazanie na ogrodzenie przedmiotowych działek jako przedmiotu sprawy. Organy również nie ustosunkowały się do dowodu zakupu materiałów budowlanych oraz zeznań świadka – byłego właściciela, który jednoznacznie wyjaśnił, w jaki sposób korzystał ze zjazdu na przedmiotowe nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi są bezzasadne. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli jest decyzja Wielkopolskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia kwietnia 2016 roku utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia stycznia 2016 roku nakazującą skarżącej rozbiórkę obiektu budowlanego zjazdu z drogi powiatowej na nieruchomości. Przystępując do analizy sprawy w pierwszej kolejności należy ustalić, które z przytaczanych przez strony przepisów prawnych mają zastosowanie. Odmienną treść ma bowiem stan prawny pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane zmienionej ustawą w pozycji 528 Dziennika Ustaw z 2015 roku obowiązujący do dnia 27 czerwca 2015 roku oraz Prawo budowlane zmienionej ustawą w pozycji 443 Dziennika Ustaw z 2015 roku obowiązujący od dnia 28 czerwca 2015 roku. Sąd z góry zaznacza, że art. 103. ust. 1 Prawa budowlanego, który stanowi, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 nie znajdzie zastosowania w niniejszej sprawie. Także ustęp 2 mówiący, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne, a do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe nie jest właściwym w niniejszej sprawie, bowiem dotyczy stanu prawnego z 1974 roku. Potwierdza to również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2015 r. w sprawie II OSK 709/14. Jak słusznie wskazał organ, dla ustalenia obowiązujących przepisów nie można pominąć art. 6. ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 27 marca 2015 r.), którego treść mówi, że do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (to jest ustawy w stanie obowiązującym od dnia 28 czerwca 2015 roku) decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wszczęte z urzędu w dniu czerwca 2015 roku w sprawie budowy zjazdu z drogi powiatowej na nieruchomość nie zostało zakończone decyzją ostateczną do dnia 27 czerwca 2015 roku (ostatni dzień obowiązywania wspomnianej wcześniejszej wersji ustawy Prawo budowlane, natomiast decyzja ostateczna została wydana w dniu 27 kwietnia 2016 roku), a zatem spełnione zostały przesłanki art. 6. ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych innych ustaw i właściwym do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest stan prawny obowiązujący do dnia 27 czerwca 2015 roku. I tak, na podstawie art. 48. ust. 1 organ nakazuje w drodze decyzji, z zastrzeżeniem ust. 2, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wskazany ust. 2, mówi, że jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1 jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, to właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Ustęp 3 przewiduje, że w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; dokumentów dotyczących pozwolenia na budowę. Jak wskazuje ust. 4 w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżąca nie dysponowała pozwoleniem na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego. Nie wystąpiły również przesłanki dla wstrzymania robót budowlanych, ponieważ obiekt w dniu wszczęcia postępowania był już ukończony. Nie było też podstaw do nałożenia na podstawie ust.3 pkt.1 i 2 art. 48 p.b. obowiązków zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wobec oczywistej sprzeczności z Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy W z dnia 09.2009r. W $ 32 uchwały ustalono dla terenów oznaczonych symbolem PG-EP przeznaczenie podstawowe : eksploatacja powierzchniowa węgla brunatnego, natomiast w 33 7ust. 1 przesądzono ,że na terenie oznaczonym symbolem PG-EP obowiązuje zakaz wprowadzania obiektów budowlanych nie związanych z podstawowym przeznaczeniem terenu. Zastosowanie art. 48 p.b. pociąga za sobą kolejną wątpliwość dotyczącą zaszeregowania zjazdu z drogi powiatowej nr 3149P na przedmiotową nieruchomość. Stąd konieczność sięgnięcia do definicji zawartej w art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych ( tekst jednolity Dz. U. z 2015 roku, poz. 460 ze zm.), gdzie zjazd określa się jako połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ dokonał słusznej oceny uznając przedmiotowy obiekt budowlany za zjazd w rozumieniu powyższego przepisu. Prawidłowo również oceniono, że zjazd w kształcie sprzed położenia trylinki i obsadzenia go betonowymi krawężnikami nie mógł skutecznie połączyć rzeczonej nieruchomości z drogą powiatową o numerze 3194P, albowiem jak wskazuje sama skarżąca, musiał zostać wzmocniony, jeśli miał sprostać celom transportowym. Literalne rzecz ujmując pojęcie "połączenie" wskazuje na ujednolicenie i zbliżenie standardu zjazdu ze standardem drogi powiatowej. Tymczasem trudnodostępny zjazd, utwardzony przez gruz oraz zajęty przez roślinność ze względu na sporadyczne przejazdy w trakcie rocznych prac polowych z pewnością nie przybliża się nawet do standardu drogi powiatowej i nie pozwala na stwierdzenie w świetle powyższego przepisu, że owa nieruchomość została połączona z drogą powiatową. Zgoła odmiennie przedstawia się stan drogi po utwardzeniu trylinką i betonowymi krawężnikami, które pozwalają na przejazd przeciętnego pojazdu samochodowego, dlatego Sąd ponownie ocenił ustalenia organu jako słuszne. Ponadto, odnosząc się do zarzutu błędnie adresowanej decyzji administracyjnej, zważyć należy, że ustawodawca konsekwentnie expressis verbis wskazuje w każdym z przepisów Rozdziału 5 rzeczonej ustawy za każdym razem, kiedy tylko do kręgu adresatów dyspozycji zalicza się jedynie inwestora. W pozostałych przypadkach adresat jest niedookreślony, co w związku z art. 52 tegoż aktu włącza do zbioru adresatów normy wynikającej z art. 48 również podmiot będący właścicielem nieruchomości. Natomiast podniesienie przez skarżącą braku interesu prawnego jest bezzasadne wobec pozwolenia tejże na wydobycie węgla brunatnego na przedmiotowych terenach i starań o zachowanie nieruchomości w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jak wskazuje art. 77. § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, natomiast art. 7 mówi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powyższe nakłada na organ takie obowiązki jak wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Kontynuując, organ prawidłowo dokonał oceny dowodów i na jej podstawie zastosował powyższe przepisy. Materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, że wprawdzie zjazd w ujęciu funkcjonalnym istniał jeszcze przed nabyciem przez skarżącą przedmiotowej nieruchomości, jednakże zaliczyć go do desygnatów obiektów budowlanych można dopiero po utwardzeniu trylinką i betonowymi krawężnikami. Zebrane dowody, również w postaci zdjęć fotograficznych, pozwoliły na przyjęcie wskazanego w uzasadnieniu stanu faktycznego. Ocenie organu podlegały również zeznania świadka, co zostało szczegółowo omówione w uzasadnieniu decyzji. Natomiast poza ustawowym obowiązkiem organu pozostawało podejmowanie czynności zbędnych dla dokładnego wyjaśnienia badanych okoliczności, a taki charakter miałyby czynności podejmowane ponad dotychczas przedsiębrane. Biorąc powyższe pod uwagę skarga okazała się bezzasadna, o czym, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.