II SA/Po 470/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na akt Starosty K. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie zwrotu opłaty za kartę pojazdu postanawia odrzucić skargę /-/ E.Podrazik Pismem z dnia (...) kwietnia 2009 r. A. G. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w K. z wnioskiem o zwrot nadpłaconej kwoty za kartę pojazdu. Starostwo Powiatowe w K., pismem z dnia (...) maja 2009 r., poinformowało wnioskodawcę, że nie ma podstaw do zwrotu opłaty za kartę pojazdu. Powołując się na przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, wskazano, że uiszczenia opłaty w wysokości 500 zł było zgodne z prawem. Jednocześnie pouczono wnioskodawcę o możliwości zaskarżenia powyższego rozstrzygnięcia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w terminie 30 dni od jego doręczenia. W dniu 28 maja 2009 r. A. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu podnosząc, iż prosi o zwrot dokonanej nadpłaty. Uzasadniając złożoną skargę odwołano się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. (sygn. U 6/2004, OTK-A 2006/1/3), orzekającego niekonstytucyjność § 1 ust. 1 wskazanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury, który przewidywał za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej opłatę w wysokości 500 zł. Zgodnie z powyższym wyrokiem, określenie w drodze rozporządzenia opłaty za wydanie karty pojazdu, które nie pozostawała w związku z kosztami świadczonej usługi, było sprzeczne z art. 217 Konstytucji. Starostwo Powiatowe w K. w odpowiedzi na skargę podniosło, iż zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 152, poz. 1270 ze zm.) skarga winna zostać odrzucona, bowiem skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia. Podkreślono, że wniesienie skargi na pismo z dna (...) maja 2009 r. byłoby możliwe jedynie w przypadku uprzedniego wezwania organu, z zachowaniem 14 dniowego terminu liczonego od dnia, w którym pismo z dnia (...) maja 2009 r. zostało mu doręczone, do usunięcia naruszenia prawa. Stąd wniesienie skargi bezpośrednio po otrzymaniu pisma Starosty K. do Sądu, bez wcześniejszego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, uzasadniało odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jednocześnie, jak wskazuje § 3 powyższego artykułu, w przypadku, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest pismo Starosty K. z dnia (...) maja 2009 r., w którym to organ stwierdził, iż nie ma postaw do zwrotu opłaty za kartę pojazdu w wysokości 425 zł. Tym samym skarżący wniósł skargę na akt dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego musi zostać poddana ocenie wyczerpania środków zaskarżenia, ze szczególnym uwzględnieniem art. 52 § 3 powyższej ustawy. Jak wynika z akt sprawy istotnie skarżący, przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, nie wyczerpał środków zaskarżenia w sprawie - nie wezwał Starosty na piśmie, w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżącemu doręczono pismo, do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym wniesioną skargę uznać należało za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. Odnosząc się do wadliwego poinformowania skarżącego przez Starostę o możliwości wniesienia skargi na pismo z dnia (...) maja 2009 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 112 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Chociaż przepis art. 112 kpa odnosi się expresis verbis do decyzji administracyjnych, Sąd wskazuje, że powinien on również znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie. Błędne pouczenie strony, która występowała w postępowaniu administracyjnym bez profesjonalnego pełnomocnika, o terminie i sposobie zaskarżenia kwestionowanego aktu, zamknęło stronie drogę do jego kontroli przez sąd. Jednocześnie Sąd podkreśla, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt mylnego pouczenia strony o trybie i sposobie złożenia środka odwoławczego nie wpływa na bieg terminu do wniesienia tego środka, lecz może stanowić podstawę do przywrócenia terminu (wyrok NSA z 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 271/05). Oznacza to, że strona, od momentu, w którym dowiedziała się o możliwości skorzystania z przysługujących jej praw, może wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednocześnie wnosząc o przywrócenie jej terminu do złożenia wymienionego wezwania. W tym stanie rzeczy skarga jest niedopuszczalna i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu. /-/ E.Podrazik