II SA/Po 485/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej z dnia 5 marca 2013 r. od wyroku z dnia 12 września 2012 r., wniesionej przez A. K. reprezentowanego przez pełnomocnika procesowego z urzędu w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odrzucić skargę kasacyjną. /-/ Wiesława Batorowicz Wyrokiem z dnia 12 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił w niniejszej sprawie skargę na wymienioną powyżej decyzję. Odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 16 października 2012 r. (k. 20 akt sąd.). A. K. wniósł w dniu 15 listopada 2012 r. skargę kasacyjną, którą osobiście sporządził i podpisał. Jednocześnie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Postanowieniem referendarza sądowego tutejszego Sądu z dnia 21 listopada 2012 r. został ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu – adwokat. Prawomocnym postanowieniem z dnia 21 stycznia 2013 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną A. K. z dnia 15 listopada 2013 r. jako niedopuszczalną. Ustanowiony dla strony adwokat z urzędu w piśmie procesowym z dnia 26 lutego 2013 r. stwierdził, że dowiedział się o wyznaczeniu go pełnomocnikiem strony w dniu 7 lutego 2013 r., zaś z aktami sprawy zapoznał się w dniu 25 lutego 2013 r. (k. 59-60 akt sąd.). W dniu 5 marca 2013 r. pełnomocnik skarżącego wniósł drogą pocztową skargę kasacyjną od wyroku tutejszego Sądu z dnia 12 września 2013 r. (k. 68 akt sąd.). W skardze nie został zawarty wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (k. 64-67). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skargę kasacyjną, jako spóźnioną, należało odrzucić. Zgodnie z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm. - dalej: p.p.s.a.), skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Przepis art. 178 p.p.s.a. stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełni w wyznaczonym terminie. Mając na uwadze, że zaskarżony kasacyjnie wyrok z dnia 12 września 2012 r. został doręczony (wraz z uzasadnieniem) skarżącemu w dniu 16 października 2012 r., zaś skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącego wniósł w dniu 5 marca 2013 r., uzasadniony jest wniosek, że wniesienie skargi kasacyjnej nastąpiło z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Wobec tego należało na podstawie art. 178 w zw. z art. 177 § 1 p.p.s.a. odrzucić skargę kasacyjną. Warto także przypomnieć, że postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy nie może stanowić i nie stanowi podstawy do wstrzymania lub wydłużenia biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Sytuacja taka nie sytuuje strony chcącej skorzystać z prawa pomocy w gorszej, niekorzystnej pozycji ani nie pozbawia strony konstytucyjnego prawa do sądu. Pełnomocnik ustanowiony z urzędu jest bowiem takim samym pełnomocnikiem jak pełnomocnik z wyboru, zaś jedyną różnicą jest zwolnienie strony z obowiązku ponoszenia kosztów związanych z jego ustanowieniem. Natomiast to indywidualne okoliczności sprawy, np. niemożność dotrzymania terminu do dokonania czynności przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, podlega ocenie w ramach ewentualnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (por. stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w postanowieniu z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II OZ 1118/12 – dostępny w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Takiego wniosku w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego jednakże nie złożył. Przeciwnie, zapis w komparycji skargi kasacyjnej, że odpis zaskarżonego orzeczenia wraz z uzasadnieniem został pełnomocnikowi doręczony w dniu 7 lutego 2013 r., sugeruje, że pełnomocnik uznał, iż wnosi skargę w terminie, na co również wskazuje stanowisko pełnomocnika przedstawione w piśmie procesowym z dnia 26 lutego 2013 r. Błędne stanowisko pełnomocnika co do zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie może, co oczywiste zastępować wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia (art. 86 § 1 p.p.s.a.), który w sprawie nie został złożony. Nie może być za taki wniosek uznana treść odrzuconej skargi kasacyjnej osobiście sporządzonej i wniesionej przez skarżącego w dniu 15 listopada 2012 r. Przy tym wniosek o przywrócenie uchybionego terminu może być wniesiony tylko po jego przekroczeniu, co wynika z analizy treści art. 87 § 1 i art. 88 p.p.s.a., a zatem nie mógłby być skutecznie złożony przed upływem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (por. stanowisko orzecznictwa przedstawione w postanowieniu NSA z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt I OZ 47/13, dostępne jw.). W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji. /-/ Wiesława Batorowicz