II SA/Po 488/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi T. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] 2010r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] 2010r. Nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę 200,- zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ J. Zieliński /-/A. Łaskarzewska /-/E. Podrazik W dniu [...] 2004 r. J. C. zwrócił się do Starosty N. o zgodę na niezgodne z uproszczonym planem urządzania pozyskanie drewna z lasu – działka nr [...] (oddz. [...]), położonych we wsi T., Gm. M.. Wniosek swój umotywował tym, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej spowodowanej długotrwałą chorobą jego i jego żony. Wskazał, iż koszty leczenia i utrzymania pochłaniają duże sumy, których nie są z żoną w stanie pokrywać z niskich emerytur. Starosta N. wezwał J. C. do wykazania , że jest właścicielem przedmiotowego lasu. W odpowiedzi J. S. C. dołączył odpis z księgi wieczystej z [...] 2004 r., z którego wynikało, że właścicielem lasu są J. C. i jego żona A. C.. Decyzją z dnia [...] 2004 r. Nr [...] Starosta N., na podstawie art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679 ze zm.) oraz art. 104 kpa, po rozpatrzeniu wniosku J. C., zezwolił na niezgodne z uproszczonym planem urządzenia lasów pozyskanie drewna (poprzez zrąb zupełny) na działce nr [...] oddz. [...] (pow. 1,92 ha), położonej w obrębie m. T., Gm. M., w terminie do dnia 31 marca 2005 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wniosek w tej sprawie złożył J. C.. Zgodnie z odpisem Dz. odp. [...] z [...] 2004 r. z księgi wieczystej T.-Wykaz nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w N. IV Wydział Ksiąg Wieczystych, właścicielem ww. działki są na mocy ogólnej małżeńskiej wspólności majątkowej J. i A. C.. Organ podał, że wnioskodawca motywuje swój wniosek trudną sytuacją materialną spowodowaną długotrwałą chorobą swoją i żony i konieczności pokrywania wysokich kosztów leczenia. Starosta w wyniku oględzin działki [...] oddz. [...] stwierdził, że znajdujący się tam drzewostan osiągnął wiek rębności, zaś drzewostan na działce [...] oddz. [...] jest młodszy o 5 lat od wymaganego przepisami wieku rębności. Obydwa drzewostany są zbliżone do siebie jakością oraz niskim zadrzewieniem. Biorąc pod uwagę sytuację wnioskodawcy oraz stan drzewostanu Starosta uznał, że może zezwolić na pozyskanie drewna niezgodnie z uproszczonym planem urządzania lasu, w oparciu o przepis art. 23 ust. 4 ustawy o lasach,. W dniu [...] 2009 r. T. C. zwrócił się Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, jako mylnie skierowanej do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 156 §1 pkt 4 kpa). Podniósł, iż decyzja Starosty N. z dnia [...] 2004 r. została wydana na wniosek J. C.. Z treści uzasadnienia decyzji wynika, że organ uznał, na podstawie odpisu księgi wieczystej [...], że prawo własności działki przysługuje małżonkom J. i A. C.. Do nich też została wysłana decyzja. Jednakże J. C. nie jest tożsamy z J. C., mężem A., wpisanym jako właściciel w przywołanej przez organ księdze wieczystej. Przedmiotowa nieruchomość stanowiła własność małżonków J. i A. C.. J. C. - właściciel działki zmarł w dniu [...] 1989 r., zaś A. C. zmarła [...] 1990 r. Decyzja nie mogła zatem zostać do nich skierowana jako osób, które nie żyły w chwili jej wydania. T. C. wyjaśnił, że wnioskodawca J. C. jest synem zmarłych J. i A. C.. Decyzje otrzymał przed wydaniem przez właściwy sąd postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłych rodzicach. Postanowienie takie zapadło w dniu [...] 2005 r. J. C. jest jednym z trojga spadkobierców. Dlatego też wydanie decyzji J. C. jest skierowaniem decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie. J. C. nie był wówczas spadkobiercą J. i A. C., faktu dziedziczenia nie potwierdził bowiem sąd. Ponadto nawet po stwierdzeniu nabycia spadku J. C. nie powinien uzyskać zaskarżonej decyzji. Zdaniem T. C. z treści decyzji nie wynika jednoznacznie, czy jest skierowania do nieuprawnionego wnioskodawcy, czy do zmarłego (na co wskazuje uzasadnienie decyzji). Dlatego też decyzję należy uznać za nieważną. Dodatkowo wskazał, że księga wieczysta, którą przedstawił J. C. straciła moc z dniem 1 stycznia 1989 r. na podstawie § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 lipca 1986 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych założonych przed 1 stycznia 1947 r. oraz utraty mocy prawnej takich ksiąg. Odpowiednia adnotacja o tym fakcie znajdowała się w odpisie księgi przedstawionym przez wnioskodawcę. Tym samym organ oparł się na księdze wieczystej pozbawionej mocy prawnej. Nie sprawdził też, czy wnioskodawca jest rzeczywiście właścicielem działki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] 2010 r. Nr [...] na podstawie art. 17 pkt 1, art. 28, art. 104, art. 156 § 1 pkt 2 i 6, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 kpa odmówiło stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o lasach właścicielem lasu jest osoba fizyczna lub prawna będąca właścicielem albo użytkownikiem wieczystym lasu oraz osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, będąca posiadaczem samoistnym, użytkownikiem, zarządcą lub dzierżawcą lasu. Stosownie zaś do art. 23 ust. 4 tejże ustawy pozyskanie drewna w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa, niezgodnie z uproszczonym planem urządzania lasu lub decyzją, o której mowa w art. 19 ust. 3, jest możliwe wyłącznie w przypadkach losowych; decyzje w tej sprawie, na wniosek właściciela lasu, wydaje starosta. Kolegium stwierdziło, że decyzja Starosty N. z dnia [...] 2004 r. została wydana na wniosek J. C., zam. w W. przy ul. K.. Decyzja ta nie zawiera żadnej z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Wnioskodawca, jako posiadacz samoistny nieruchomości, na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o lasach, mógł wnioskować o niezgodne z planem pozyskanie drewna. Kolegium zaznaczyło, że zgodnie z art. 922 § Kodeksu cywilnego prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą śmierci na spadkobierców. Oznacza to, że niezależnie od daty wydania postanowienia o stwierdzenia nabycia spadku, wszyscy spadkobiercy z chwilą otwarcia spadku (śmierci spadkodawcy) stają się podmiotami praw i obowiązków o charakterze majątkowym zmarłego. J. C. mógł więc wnioskować o wydanie przedmiotowej decyzji, przy czym organ powinien był uwzględnić w postępowaniu pozostałych spadkobierców, jako osoby posiadające interes prawny w sprawie. Brak powiadomienia stron o toczącym się postępowaniu nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności, lecz może stanowić przesłankę wznowieniową wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji w oparciu nieaktualny odpis z księgi wieczystej nieruchomości Kolegium stwierdziło, że Starosta prowadził cały czas korespondencję z wnioskodawcą i to wnioskodawca odbierał korespondencję pod adresem ul. K. w W.. Organ skierował decyzję na ul. K., a więc jedynym błędem było skierowanie jej do A. C., która korespondencji nie odbierała, bo nie żyła. Z kolei J. C. był posiadaczem nieruchomości, a więc właścicielem w rozumieniu ustawy o lasach, odbierał korespondencję i kontaktował się z organem, w związku z czym nie można stwierdzić, że organ wydał decyzję w stosunku do osoby, która nie była stroną w sprawie. T. C. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazał, iż według przekonania Kolegium J. S. C. był właścicielem wpisanym w księdze wieczystej jako J. C. mąż A. C.. Jednakże w księdze wieczystej w 2004 r. nie figurował J. S. C., lecz J. C. mąż A. Organ nie powziął wątpliwości mimo rażąco wczesnej daty wpisu prawa własności, uniemożliwiającej jej nabycie przez osobę w wieku wnioskodawcy. Ponadto pismo z [...] 2009r. świadczy, że J. S. C. występował z wnioskiem jako właściciel z prawem własności potwierdzonym wpisem w księdze wieczystej, nie zaś jako spadkobierca, czy posiadacz samoistny przedmiotowej nieruchomości. Decyzja Starosty powinna zatem być uznana za nieważną, została bowiem skierowana do osoby niewłaściwej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] 2010 r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ stwierdził, że nie można zgodzić się z twierdzeniem T. C., że J. S. C. nie był stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty N. z dnia [...] 2004 r. Postępowanie to zostało wywołane jego wnioskiem, a w dacie składania wniosku był on jednym ze spadkobierców zmarłych J. i A. C.. Z tego zaś, że postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku zapadło w późniejszym czasie nie można wywodzić braku u J. S. C. przymiotu strony postępowania prowadzonego przez Starostę. Postanowienie stwierdzające nabycie spadku nie ma bowiem charakteru konstytutywnego, potwierdza jedynie prawo do spadku. Postanowienie to tworzy jedynie domniemanie, że osoba, która uzyskała stwierdzenie nabycia spadku jest spadkobiercą. Sprawa dotycząca wyrębu drzew na działce nr [...] w m. T. dotyczyła więc prawa J. S. C. Kolegium powołując się na przepisy art. 6 ust. 1 pkt 3 i art. 23 ust. 4 ustawy o lasach stwierdziło, że nieuzasadniony jest zarzut T. C., jakoby decyzja Starosty została skierowana do osoby niebędącej stroną. Za takim wnioskiem nie przemawia również okoliczność wysłania decyzji do J. i A. C. zamieszkałych w W. przy ul. K.. Rozdzielnik decyzji przesądza o tym, kogo organ uznał za stronę postępowania. W sentencji decyzji Starosta wyraźnie podał, że zezwolił na niezgodne z uproszczonym planem urządzania lasów pozyskanie drewna na działce nr [...] (...) po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez J. C. zam. ul. K., [...] W.. Decyzja ta skierowana została zatem do osoby, która złożyła wniosek, a zatem, do J. S. C., bo to na jego żądanie organ wszczął postępowanie i z nim prowadził korespondencję. Fakt zaś przesłania decyzji na adres [...] W., ul. K. również zmarłej A. C. nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności tej decyzji. Pod tym bowiem adresem nie mieszkał J. C., syn J. i J., ponieważ, jak to wynika z aktu zgonu wystawionego przez Urząd Stanu Cywilnego W.,zamieszkiwał w W., S. [...], podobnie było z A. C., córką A. i W. Ponadto nawet jeżeli organ działał w przeświadczeniu, że J. C. zam. przy ul. K. w W. jest J. C. właścicielem ujawnionym w księdze wieczystej, założonej przed wydaniem decyzji, to informację o tym, że są to dwie różne osoby organ otrzymał już po wydaniu decyzji i nie znał jej w dacie orzekania. Jest to zaś nowa okoliczność, która może być badana w trybie wznowienia postępowania. Dalej SKO uznało, że w badanej sprawie doszło do pozbawienia T. C. udziału w postępowaniu, jednak okoliczność ta stanowi przesłankę wznowieniową (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Odnosząc się do kwestii ważności księgi wieczystej stanowiącej dowód w niniejszej sprawie Kolegium stwierdziło, że zarzut ten nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, a ponadto w myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia z 14 lipca 1986 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych założonych przed 1 stycznia 1947 r. księgi dawne, które utraciły moc prawną stosownie do § 5 ust. 1, zachowują znaczenie dokumentów. Mogą być zatem dowodami w sprawach administracyjnych. T. Ci. zaskarżył do Sądu powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] 2010 r. W motywach skargi zawarł stanowisko prezentowane na etapie postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie, wskazując, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Na skutek wniosku skarżącego Sąd postanowieniem z dnia 4 listopada 2010 r. przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. dokonując oceny, czy decyzja Starosty N. z dnia [...] 2004 r. zezwalająca J. C. na niezgodne z uproszczonym planem urządzenia lasów pozyskanie drewna z działki nr [...] (oddz. [...]) dopuściło się naruszenia przepisów art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 23 ust. 4 i art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o lasach oraz art. 199 Kodeksu cywilnego . Przypomnieć należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uznało, że decyzja Starosty N. z dnia [...] 2004 r. zezwalająca na niezgodne z uproszczonym planem urządzenia lasu pozyskanie drewna z działki nr [...] w m. T. została wydana na rzecz J. S. C., syna zmarłego J. C.. Organ stwierdził, że decyzja została skierowana do osoby, która złożyła wniosek, a więc do J. S. C.. Co więcej Kolegium przyjęło, że skoro zgodnie z art. 23 ust. 4 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o lasach z wnioskiem o zezwolenie na pozyskanie drewna niezgodnie z uproszczonym planem urządzania lasu może wystąpić właściciel rozumiany m.in. jako posiadacz samoistny to J. S. C. będąc jednym ze spadkobierców zmarłych J. i A. C. oraz posiadaczem samoistnym przedmiotowej nieruchomości, miał prawo uzyskać takie zezwolenie. Zdaniem Kolegium jedyną wadą postępowania zakończonego wspomnianą decyzją było pozbawienie udziału w nim skarżącego T. C., co stanowi podstawę do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Sąd nie podziela stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W ocenie Sądu Kolegium błędnie ustaliło adresata decyzji Starosty N. z dnia [...] 2004 r. Faktem jest, że z wnioskiem o wydanie tejże decyzji wystąpił do Starosty J. Stefan C.. Wprawdzie w pierwotnym wniosku złożonym w dniu [...] 2004 r. podał, że nazywa się J. C., ale już w piśmie z [...] 2004 r. wyraźnie wskazał, że wnioskodawcą jest J. S. C.. Jednocześnie, co istotne dla oceny niniejszej sprawy, przedłożył organowi odpis z księgi wieczystej z dnia [...]2004 r., z którego wynikało, że współwłaścicielami przedmiotowej działki są A. i J. C., a więc zmarli rodzice wnioskodawcy. Zwrócić należy uwagę, że z zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia [...] 2004 r., a więc sporządzonego po uzyskaniu przez Starostę wspomnianego odpisu z księgi wieczystej, wyraźnie wynika, że organ uznał za strony postępowania zmarłych J. i A. C.. W konsekwencji decyzją z dnia [...] 2004 r. Starosta N. zezwolił J. C. na pozyskanie drewna na działce nr [...]. Powyższe wynika z faktu, iż w uzasadnieniu decyzji Starosta wyraźnie stwierdził, że prawo J. C. do działki określił na podstawie przedstawionego w toku postępowania odpisu z księgi wieczystej z dnia [...] 2004 r., w którym wskazano, że właścicielami jej są na mocy ogólnej małżeńskiej wspólności majątkowej J. i A. C.. W ocenie Sądu powyższe świadczy o tym, że Starosta, pomimo złożenia wniosku w niniejszej sprawie przez J. S. C. - spadkobiercę J. i A. C., zaadresował decyzję do zmarłego J. C., męża A. C.. Z akt sprawy wynika, że Starosta nie miał wiedzy co do śmierci tak J. C., jak i jego żony A. C.. Informacje te zostały przedstawione dopiero w toku postępowania o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Nie ma to jednak wpływu na przyjęcie, że w sprawie dopuszczono się rażącego naruszenia prawa w rozumieniu cytowanego przepisu kodeksu postępowania administracyjnego. Stwierdzić należy, iż kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera normy, która wprost, w sposób ogólny regulowałaby kwestie skutków prawnych skierowania decyzji do osoby zmarłej. Charakter strony przysługujący osobie fizycznej wygasa jednak z momentem śmierci. Prowadzi to zatem do wniosku, że w stosunku do osoby nieżyjącej, co do zasady, nie można wszcząć i prowadzić postępowania, a w konsekwencji nie może też wydać decyzji administracyjnej. Gdy jednak do takiej sytuacji dojdzie to – według przeważającego poglądu prezentowanego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, który to pogląd podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, trzeba przyjąć, iż decyzja taka obarczona jest wadą nieważności, bowiem akt taki rażąco narusza prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. (por. wyroki NSA z dnia 27 kwietnia 1983 r., sygn. akt II SA 261/83, OSP 1984, z. 5, poz. 108 z glosą Małgorzaty Stahl, z dnia 17 grudnia 1998 r., sygn. akt IV SA 2272/97, Lex nr 45697, z dnia 14 listopada 2001 r., sygn. akt I SA 2642/99, Lex nr 82653, z dnia 20 września 2002 r., sygn. akt I SA 428/01, OSP 2004, z. 3, poz. 33, z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 148/10, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/wa 1483/09, Lex nr 578784, wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Ke 327/09, Lex nr 554020). W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się przy tym, że art. 156 § 1 pkt 4 kpa odnosi się natomiast do takiej sytuacji, w której osoba, do której skierowana została decyzja istnieje tj. w przypadku osoby fizycznej, osoba taka żyje, choć nie powinna być stroną tego postępowania administracyjnego, bowiem nie może wykazać się w nim przymiotem strony w rozumieniu art. 28 kpa. W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się naruszenia się norm w rozumieniu art.156 §1 pkt 2 kpa, także przy przyjęciu prezentowanego przez ten organ stanowiska, zgodnie z którym J. S. C., będąc wnioskodawcą, a zarazem jednym ze spadkobierców zmarłych A. i J. C. miał prawo uzyskać zezwolenie na pozyskanie drewna niezgodnie z uproszczonym planem urządzenia lasu z przedmiotowego lasu. Rażące naruszenie dotyczyło przepisów zawartych w art. 23 ust. 4 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o lasach oraz art. 199 k.c. Zgodnie z przepisem art. 23 ust. 4 ustawy o lasach pozyskanie drewna w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa, niezgodnie z uproszczonym planem urządzania lasu lub decyzją, o której mowa w art. 19 ust. 3, jest możliwe wyłącznie w przypadkach losowych; decyzje w tej sprawie, na wniosek właściciela lasu, wydaje starosta. Przy czym, stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy za właściciela lasu uważa się osobę fizyczną lub prawną będącą właścicielem albo użytkownikiem wieczystym lasu oraz osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będącą posiadaczem samoistnym, użytkownikiem, zarządcą lub dzierżawcą lasu. Z powołanych przepisów wynika m.in., że wniosek do starosty w sprawie zgody na pozyskanie drewna niezgodnie z uproszczonym planem urządzania lasu może złożyć właściciel, jak również samoistny posiadacz nieruchomości. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o lasach wymieniając wśród osób, które należy uznawać za właściciela lasu m.in. właściciela. Zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność). Bezsporne jest, co zostało wykazane na etapie postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] 2004 r., że dniu [...] 2004 r. w chwili składania przez J. S. C. wniosku, jak i w dacie wydania decyzji przez Starostę ([...] 2004 r.), działka nr [...] (oddz. [...]) jako składnik masy spadkowej po zmarłych A. i J. C. stanowiły na mocy art. 922 § 1 w zw. z art. 924 i art. 925 k.c. współwłasność żyjących spadkobierców - rodzeństwa T. C. i J. S. C.. W związku z powyższym rozważając, czy zezwolenie na pozyskanie drewna niezgodnie z uproszczonym planem urządzania lasu wymagało zgody współwłaścicieli należało wziąć pod uwagę przepisy dotyczące współwłasności. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 201 k.c. do czynności zwykłego zarządu rzeczą wspólną potrzebna jest zgoda większości współwłaścicieli. W braku takiej zgody każdy ze współwłaścicieli może żądać upoważnienia sądowego do dokonania czynności. Do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. Nie budzi wątpliwości sądu, że w okolicznościach niniejszej sprawy usunięcie całego drzewostanu z działek leśnych o łącznym obszarze 1,92ha było czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu w rozumieniu art. 199 Kc. Skoro zatem wniosek o zezwolenie pochodził wyłącznie od J. S. C., Starosta powinien był, przed wydaniem decyzji z [...] 2004 r., zażądać od niego zgody pozostałych współwłaścicieli na pozyskanie drewna z przedmiotowego lasu. Wydanie zezwolenia bez zgody wszystkich współwłaścicieli rażąco naruszało przepisy art. 23 ust. 4 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 199 k.c. Poczynione przez organ ustalenia nie zawierały żadnych informacji co do samoistnego posiadania nieruchomości przez J. S. C.. Mając na względzie powyższe Sąd stwierdził, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. rozstrzygając w niniejszej sprawie dopuściło się naruszenia przepisów prawa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) , c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. i dlatego mając na względzie zacytowane normy oraz art. 135 p.p.s.a. uchyliło zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z [...] 2010 r. Ponownie rozstrzygając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w oparciu o przepis art. 153 p.p.s.a. zobowiązane będzie uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku i w oparciu o nią rozstrzygnąć sprawę. Sąd na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. Mając na względzie przepis art. 152 p.p.s.a. orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ J. Zieliński /-/ A. Łaskarzewska /-/ E. Podrazik