II SA/Po 513/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marek Sachajko Asesor WSA Arkadiusz Skomra Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2025 r. sprawy ze skargi J. K. i H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 czerwca 2024 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO", "Kolegium") decyzją z 6 czerwca 2024 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania H. K. i J. K. od decyzji Wójta Gminy [...] z 29 kwietnia 2024 r. nr [...], znak [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym. G. B. zwrócił się do Wójta Gminy [...] z wnioskiem z 6 grudnia 2023 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na budowę płyty obornikowej na części działki nr [...], obręb L., gmina K.. Wójt Gminy [...] decyzją z 29 kwietnia 2024 r. nr [...], znak [...], działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 977 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), art. 104 i art. 107 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "K.p.a."), ustalił na rzecz G. B. warunki zabudowy dla działki nr [...], obręb L., gmina K., dla inwestycji obejmującej budowę płyty obornikowej, określając przy tym ustalenia zagospodarowania terenu i jego zabudowy. Kolegium w uzasadnieniu podanej na wstępie decyzji stwierdziło, że decyzja organu I instancji wydana została z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa. Na obszarze, na którym znajduje się teren inwestycji (działka nr [...], obręb L., gmina K.), nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Działka nr [...] ma powierzchnię 0,57 ha, pokryta jest gruntami klasy Br-RV, PSV i jest zabudowana. W dalszej kolejności organ II instancji przywołał art. 61 ust. 1 i art. 61 ust. 5a u.p.z.p., a następnie wskazał, że organ I instancji prawidłowo wyznaczył obszar analizowany i doszedł do wniosku, iż da się stwierdzić, by zamierzona inwestycja odpowiadała zasadzie dobrego sąsiedztwa, jako kontynuująca funkcję zabudowy zastanej na tym obszarze. Główny wjazd na teren inwestycji określony został od strony drogi gminnej – działki nr [...]. Ustalono szerokość frontu opracowania na ok. 30,0 m, toteż trzykrotnością tej wartości jest ok. 90,0 m. Taki też zasięg, od granic obszaru opracowania działki [...], ma wyznaczony obszar analizowany. Działki objęte analizą wyznaczono na załączniku graficznym, przez opis funkcji zabudowy. Analizą objęto 4 działki zabudowane, to jest działkę nr [...] (wskaźnik zabudowy 20%), [...] (wskaźnik zabudowy 13%), [...] (wskaźnik zabudowy 2%) oraz [...] (wskaźnik zabudowy 5%). W sąsiedztwie znajduje się zabudowa zagrodowa, tym samym uznać należy, że warunek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. został spełniony. Z analizy wynika, że płyta obornikowa w sąsiedztwie znajduje się na działce nr [...] i posiada parametry szerokość ok. 10,0 m, długość ok. 8,0 m, powierzchnia zabudowy ok. 80,0 m, wysokość ok. 1 m. Parametry wnioskowane zgodne z analizą. Wskaźnik zabudowy wynosi ok. 2-20%, średni 10%. Wnioskowany wskaźnik jest zgody ze średnim. Linia zabudowy od strony drogi gminnej wynosi 1 do 7 m. Ustalono linię zgodnie z przepisami odrębnymi oraz wynikami analizy. Działka ma zapewniony dostęp do drogi gminnej. Tym samym warunek z art. 61 ust. 2 u.p.z.p. został spełniony. Istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 3 u.p.z.p. spełniony). Grunt pod projektowaną inwestycję zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 82) nie wymaga uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze (art. 61 ust. 4 u.p.z.p. spełniony). Inwestycja jest realizowana na terenie objętym formami ochrony. Znajduje się w "[...] Obszarze Chronionego Krajobrazu", "OSO Natura 2000 [...] D. , rozporządzenie Ministra Środowiska z 21 lipca 2004 r. w sprawie OSO Natura 2000". Wnioskowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ I instancji zwrócił się o wymagane dla projektowanego przedsięwzięcia uzgodnienia z organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Decyzją Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...], Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z 2 lutego 2024 r., znak [...], umorzono postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu decyzji w odniesieniu do obszarów szczególnego zagrożenia powodzą. Mając powyższe na uwadze SKO wskazało, że zarzuty odwołania nie znajdują uzasadnienia. Organ I instancji poczynił wystarczające ustalenia pozwalające na przyjęcie, że teren inwestycji nie znajduje się na terenie powodziowym. Ponadto, organ I instancji wykonując zalecenia Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...], Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. w uzasadnieniu decyzji wskazał, że teren inwestycji znajduje się na obszarze zagrożenia powodziowego w przypadku zniszczenia wału. Postanowieniem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z 8 lutego 2024 r., znak [...], uzgodniono pod względem higienicznym i zdrowotnym warunki zabudowy z zastrzeżeniami. Starosta K., Marszałek Województwa [...], Dyrekcja RZGW [...] w P., za pośrednictwem Zarządu Zlewni w K. , nie zajęli stanowiska w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia projektu decyzji, zaś Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. nie zajął stanowiska w terminie 21 dni od dnia doręczenia projektu decyzji. Wnioskowane zamierzenie budowlane nie znajduje się w żadnym z obszarów wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Biorąc pod uwagę powyższe Kolegium uznało, że spełnione zostały łącznie wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p., a co za tym idzie możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ odwoławczy spostrzegł, że analiza sporządzona została przez osobę spełniająca warunki określone przepisami prawa. Uprawniony urbanista w dostateczny i fachowy sposób wyjaśnił dlaczego planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO wyjaśniło, iż podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy nie może być subiektywne przekonanie osób trzecich o uciążliwości planowanej inwestycji. Żaden właściciel nieruchomości nie ma gwarantowanej przepisami prawa niezmienności otoczenia. Decyzja o warunkach zabudowy zakreśla jedynie pewne ramy postępowania, ustala wymagania jakim powinna odpowiadać planowana inwestycja i wskazuje dopuszczalny sposób zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Decyzja ta nie rodzi żadnych praw do terenu, nie narusza praw właścicieli i uprawnień osób trzecich, jej podjęcie nie wymaga zgody właścicieli nieruchomości sąsiednich, a jej wydanie nie przesądza o zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. W sprawie zapewniono ochronę interesów osób trzecich w stopniu wynikającym z ustawy. Organ odwoławczy podniósł, że na etapie postępowania dotyczącego wydania warunków zabudowy nie jest możliwe badanie poziomu immisji wytwarzanych przez planowaną inwestycję. Decyzja o warunkach zabudowy ma przede wszystkim rozstrzygnąć o dopuszczalności realizacji określonej inwestycji na terenie objętym wnioskiem inwestora, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W decyzji tej nie przesądza się o ostatecznym kształcie inwestycji ani o rozwiązaniach technicznych. Organ nie przesądza także o dokładnej lokalizacji planowanego obiektu. Decyzja o warunkach zabudowy określa jedynie ogólne parametry inwestycji oraz zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi. Dopiero na etapie projektu budowlanego, przed wydaniem pozwolenia na budowę, organ administracji ocenia czy planowana inwestycja z uwagi na przepisy normujące odległość między obiektami budowlanymi może być wzniesiona w miejscu wskazanym w planie zagospodarowania działki. Zarzuty odwołania w kwestii braku na działce inwestycyjnej miejsca na płytę obornikową nie znajdują uzasadnienia. Również kwestie immisji związanych z realizacją planowanej inwestycji, jak dalej podało SKO, badane są na dalszym etapie procesu inwestycyjno-budowlanego. Ponadto, Kolegium zwróciło uwagę na to, że organ I instancji w pkt 7 decyzji określił wymagania dotyczące ochrony osób trzecich. Wobec powyższego na inwestora zostały nałożone pewne obowiązki, które będzie musiał uwzględnić ubiegając się o pozwolenie na budowę. Zdaniem organu II instancji nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty dotyczące naruszenia interesów osób trzecich w zakresie obawy o zdrowie, czy spadek wartości nieruchomości. Brak jest także podstaw do powołania rzeczoznawcy majątkowego celem określenia spadku wartości nieruchomości odwołujących się i naliczenia odszkodowania. Jak słusznie zdaniem SKO zauważył organ I instancji płyta obornikowa jest niezbędnym elementem gospodarstwa rolnego do jego prawidłowego i zgodnego z prawem funkcjonowania. Posiadanie przedmiotowej płyty spowoduje prawidłowe przechowywanie odchodów zwierzęcych i tym samym ochronę środowiska. Zarzuty odwołania wskazujące na pogorszenie stanu środowiska uznać zdaniem organu odwoławczego trzeba tym samym za nieuzasadnione. W skierowanej do tut. Sądu skardze, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wójtowi Gminy [...], skarżący H. K. i J. K. zarzucili: - brak uwzględnienia w ogóle ich słusznego interesu w załatwieniu sprawy administracyjnej; - brak przeprowadzenia dowodu z opinii rzeczoznawcy, co skutkowało brakiem zebrania i oceny wszelkich istotnych dowodów dla załatwienia sprawy; - brak weryfikacji czy inwestor prowadzi w ogóle działalność rolniczą, tj. zbędności płyty obornikowej, która to inwestycja wymierzona jest wyłącznie przeciwko skarżącym z uwagi na wieloletni konflikt pokoleniowy z B. ; - obrazę prawa materialnego, tj. prawa budowlanego, o którym mowa poniżej. W uzasadnieniu skarżący ponieśli, że kategorycznie sprzeciwiają się przedmiotowej inwestycji. Są współwłaścicielami bezpośrednio graniczącej działki o nr [...], a zatem inwestycja ta bezpośrednio będzie oddziaływać na ich nieruchomość w postaci niedozwolonych immisji (smrodu), a ponadto spowoduje istotne zmniejszenie wartości działki skarżących, którą zamierzają zabudować, a następnie zbyć albo przekazać wnukowi. Po wydaniu zaskarżonej decyzji sytuacja prawna działki skarżących uległa zmianie, bowiem przekształcono teren z rolnego na budowlany, to jest zagrodowe siedlisko budowlane, co jeszcze bardziej wzmacnia zarzuty. Skarżący oświadczyli, że nikt nie konsultował z nimi projektów decyzji. Poza tym, planowana inwestycja jest w ocenie skarżących obiektywnie niemożliwa do realizacji. Pomiędzy działką skarżących a działką inwestora jest zbiornik wodny, co powoduje, że płyta obornikowa z jednej strony nie ma miejsca na jej posadowienie, zaś z drugiej strony nie można naruszać zbiornika i uwzględnić trzeba fakt terenu zalewowego. Jesienią, zimą są to mokradła i Wójt dokonał błędnych ustaleń na wizji. Organy pominęły, jak w dalszej części podnieśli także skarżący, że działka nr [...] jest w krytycznym stanie, zaniedbana, nie da się nic w takim bagnie zrobić. Kolejno, inwestor nie jest w ocenie skarżących żadnym rolnikiem, wszystko leży ugorem. Płyta obornikowa nie jest mu w tych okolicznościach do niczego potrzebna. W decyzji nie przewidziano dla skarżących także żadnego odszkodowania, projekt nie uwzględnia słusznego interesu obywateli, a więc skarżących. Nabywając działkę wiele lat wstecz nie było przecież mowy o tym, że na sąsiedniej nieruchomości powstanie płyta obornikowa ze wszelkimi wynikającymi stąd konsekwencjami. Bezzasadnie pominięto wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z opinii rzeczoznawcy majątkowego na okoliczność tego, czy przedmiotowa inwestycja spowoduje zmniejszenie wartości nieruchomości skarżących, czy będzie ona spełniała warunki, czy jest możliwa do zrealizowana. Organ samodzielnie rozstrzygnął na niekorzyść skarżących istotne wiadomości wymagające wiedzy specjalnej. W zaskarżonej decyzji błędnie w ust. 8 pkt 6 ustalono, że teren inwestycji nie znajduje się na terenie powodziowym oraz osuwania się mas ziemi. Skarżący tam mieszkają i jest to teren ciągle prawie zalany, podmokły, w bezpośrednim sąsiedztwie zbiornika wodnego. Skarżący nie wiedzą na jakiej podstawie organy przyjęły tak nieprawdziwe ustalenia. Nie wyjaśniono, dlaczego Wody [...] umorzyły postępowanie w przedmiocie uzgodnień projektu decyzji w odniesieniu do obszarów zagrożenia powodzią. Organy obu instancji przecież stanowią dokładnie o położeniu inwestycji OSO Natura 2000, D. , czyli potwierdzają tereny zalewowe, a więc tym samym potwierdzają wadliwość własnych decyzji. Powiatowy Inspektor Sanitarny wniósł z kolei własne uwagi do projektowanej decyzji, a właśnie ta inwestycja nie spełnia tych wymogów, o których inspektor stanowi w swoim piśmie. Nie wiadomo na jakiej podstawie organy przyjęły, że projektowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zdaniem skarżących właśnie jest zaliczana do takich inwestycji. Projektowana inwestycja nie gwarantuje ochrony uzasadnionych interesów skarżących, co więcej w ogóle ich nie uwzględnia, a więc warunki zabudowy nie powinny zostać wydane na podstawie ust. 9 pkt 3, bowiem narusza ona art. 5 pkt 9 Prawa budowlanego. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że Wójt Gminy [...] decyzją z 17 czerwca 2024 r. nr [...], znak [...], ustalił warunki zabudowy na rzecz J. K. dla działki nr ewid.[...], obręb L., gmina K., dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczo-garażowego. Na chwilę obecną na działce o nr ewid.[...] brak jest rozpoczętej budowy. Działka ta, jak ustalił organ I instancji podczas wizji w terenie (4 kwietnia 2024 r.), jest niezabudowana (łąka). W piśmie z 26 stycznia 2025 r. skarżący J. K. wskazał, że stawiennictwo na rozprawie jest obowiązkowe i będzie starał się dojechać, ale podkreślił, że ma nawrót choroby. Gdyby się nie zjawił na rozprawie oznacza to, że z uwagi na stan zdrowia nie był w stanie dojechać, wtedy prosi o wyznaczenie nowego terminu rozprawy, bo chce w niej brać udział, a poza tym wtedy prosi o przyznanie obrońcy z urzędu, ponieważ jako jedyny Sąd skarżącemu odmówił, a B. mają adwokata i tak być nie może. Na rozprawie przed tut. Sądem, która odbyła się 12 lutego 2025 r. za stronę skarżącą i organ nie stawił się nikt. Za uczestników postępowania stawił się adwokat. Pełnomocnik uczestników postępowania oświadczył, że rozpoznanie wniosku o odroczenie rozprawy pozostawia decyzji Sądu. Sąd postanowił wniosku skarżącego J. K. o odroczenie rozprawy nie uwzględnić wobec braku przedłożenia dokumentów uprawdopodabniających podniesione w nim okoliczności. Pełnomocnik uczestników postępowania wniósł o oddalenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Przed przystąpieniem do uwag o merytorycznym charakterze odnieść trzeba się do zawartego w piśmie z 26 stycznia 2025 r. wniosku skarżącego J. K. o odroczenie rozprawy, która odbyła się 12 lutego 2025 r. Zgodnie z art. 99 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") sąd nawet na zgodny wniosek stron może odroczyć posiedzenie tylko z ważnej przyczyny. Stosownie zaś do art. 109 P.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. Skarżący J. K. zarówno w skardze, jak i we wspomnianym ostatnio piśmie procesowym, wyrażał potrzebę osobistego uczestnictwa w rozprawie przed tut. Sądem. W ocenie Sądu nie zaistniały jednak żadne przyczyny, które w świetle przywołanych ostatnio przepisów dawałyby podstawę do odroczenia rozprawy. Po pierwsze, skarżący J. K., zresztą podobnie jak pozostałe osoby biorące udział w postępowaniu sądowym, został prawidłowo powiadomiony o rozprawie. Po drugie, brak jest podstaw do uznania, że nieobecność skarżącego J. K. spowodowana była nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną przeszkodą, której nie można przezwyciężyć i która znana by była tut. Sądowi. Skarżący powołał się wprawdzie na nawrót choroby, która – jak wynika z jego oświadczeń – uniemożliwiać ma wysiedzenie w jakimkolwiek miejscu, lecz twierdzeń swych w żaden sposób nie uprawdopodobnił, ograniczając się jedynie do ich pisemnego przedstawienia. Nie zaistniały wobec tego przesłanki aktualizujące konieczność zastosowania art. 109 P.p.s.a. W sprawie nie wystąpiła także ważna przyczyna, o której mowa w art. 99 P.p.s.a. Zauważyć jednocześnie trzeba, że skarżący J. i H. K. szeroko przedstawili swoje stanowisko w skardze, w znacznej części podtrzymując argumentację, która była już prezentowana w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Skarżący mieli także możliwość ustanowienia pełnomocnika z wyboru. Wskazać bowiem należy, że postanowieniem z 18 października 2024 r., sygn. akt II SPP/Po [...], referendarz sądowy po rozpoznaniu zawartego jeszcze w skardze wniosku odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu z 14 listopada 2024 r., sygn. akt II SPP/Po [...]. Nie mogło zatem także przesądzać o odroczeniu rozprawy ponowienie przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Przechodząc do meritum sprawy stwierdzić trzeba, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 6 czerwca 2024 r., nr [...], nie narusza ani prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu, który zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. dawałby podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Powyższą decyzją ustalono na rzecz inwestora G. B. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie płyty obornikowej na działce nr [...], obręb L., gmina K.. Kolegium stwierdziło, że rzeczona inwestycja spełnia wszelkie warunki przewidziane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a co za tym idzie zaistniały podstawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku inwestora. Ocena ta dokonana została po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy i znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym przed 24 września 2023 r. (por. art. 59 ust. 2 w zw. z art. 65 ust. 1 ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2023 r., poz. 1688 ze zm.), wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowa w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 273 ze zm.), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. W sprawie poddanej kontroli tut. Sądu stwierdzono spełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a więc tzw. zasady "dobrego sąsiedztwa". Wątpliwości Sądu budzi wprawdzie to, czy nie powinien w niej znaleźć zastosowania art. 61 ust. 4 u.p.z.p., który przewiduje, że przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Brak jest jednak ustaleń po stronie organów, jaka jest średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w Gminie K., a w konsekwencji czy powierzchnia gospodarstwa rolnego inwestora wynosząca 7,84 ha (zob. pismo z 26 stycznia 2024 r. wraz z zestawieniem gruntów, k. [...]-[...] akt administracyjnych) tą średnią przekracza. Nie może przy tym odnieść zamierzonego skutku podniesiony przez skarżących na etapie postępowania przed tut. Sądem argument, jakoby inwestor w ogóle nie prowadził działalności rolniczej. Niezależnie od tego, że nie znajduje to jakiegokolwiek potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy i tak nie prowadziłoby to do zmiany charakteru przewidywanej zabudowy. Zresztą warto zauważyć, że uwzględnienie tej części argumentacji skarżących prowadziłoby do bezprzedmiotowości tych argumentów, w których wskazują oni, iż realizacja spornej płyty obornikowej prowadzić ma do immisji na należącą do nich nieruchomość. Gdyby bowiem inwestor faktycznie nie prowadził działalności rolniczej, a płyta obornikowa – jak podniesiono w skardze – byłaby mu zbędna, to równie bezpodstawne byłyby obawy skarżących o to, iż jej realizacja prowadzić może do niedopuszczalnych immisji. W każdym razie przeprowadzona w sprawie analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała spełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Nie są przy tym kwestionowane przez skarżących i nie budzą wątpliwości Sądu ustalone na tej podstawie wymagania dotyczące nowej zabudowy – płyty obornikowej. Skarżący kwestionują bowiem w ogóle możliwość realizacji tej inwestycji na działce sąsiedniej wobec należącej do nich działki nr [...], obręb L., gmina K.. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż argumentacja skarżących opiera się m.in. na twierdzeniu, jakoby ich działka nr [...] miała być przeznaczona pod zabudowę z przekształceniem terenu z rolnego pod budowlany. Zasada "dobrego sąsiedztwa" przewidziana w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie przewiduje ograniczenia analizy jedynie do działek bezpośrednio sąsiadujących z działką, dla której ma nastąpić ustalenie warunków zabudowy. Z przepisu tego wprost wynika, że wystarczające jest, gdy: "co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowa w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu (...)". Rzeczona analiza, o czym stanowi już art. 61 ust. 5a u.p.z.p., przeprowadzana jest przy tym na obszarze analizowanym, który obejmuje teren w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniej niż 50 m. Spełnienie zasady z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie sprowadza się zatem do konieczności zachowania charakterystyki działek najbliższych, bezpośrednio sąsiadujących względem inwestycji objętej wnioskiem. Niezależnie od ostatniego już teraz podkreślić trzeba, że twierdzenia skarżących nie mogą odnieść zamierzonego skutku i z tego powodu, że opierają się one jedynie na przewidywanym, a nie aktualnym sposobie zagospodarowania należących do niej działki nr [...]. Skarżący pomijają znajdującą potwierdzenie w materiale dowodowym okoliczność, wedle której na moment ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...] ich działka stanowiła niezabudowaną działkę rolną. Wbrew założeniom skarżących ich argumentacji nie wzmacnia to, że po wydaniu zaskarżonej decyzji wydana została na ich rzecz decyzja ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z budynkiem gospodarczo-garażowym. Oznacza to bowiem, że w momencie, w którym skarżący doprowadzili do urzeczywistnienia pierwszych kroków prawnych zmierzające do zabudowy działki nr [...] w obrocie prawnym znajdowała się już ostateczna decyzja przewidująca warunki zabudowy dla płyty obornikowej na działce nr [...], a więc to zamierzenie budowalne skarżących powinno uwzględniać zabudowę planowaną na działce sąsiedniej, nie odwrotnie. Wyraźnego podkreślenia wymaga to, że kontrola zaskarżonej decyzji następuje według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu jej wydania. Oczywistym jest, że nie można czynić Kolegium zarzutu, iż nie uwzględniło ono decyzji, która zapadła już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Na podkreślenie zasługuje i to, iż przeprowadzona w sprawie analiza w sposób jednoznaczny wykazała, że na obszarze nią objętym znajduje się zabudowa zagrodowa. Co więcej, na jednej z działek sąsiednich, a konkretniej rzecz ujmując na działce nr [...], znajduje się już płyta obornikowa. Podważanie przez skarżących sposobu zabudowy działki nr [...], który stał się przedmiotem skarżonej decyzji, jedynie ze względu na to, że skarżący sami planują na własnej działce nr [...] zabudowę, której realizacja potencjalnie może powodować konflikty – jak podniesiono w skardze w postaci immisji – tym bardziej nie może odnieść zamierzonego skutku. W kontrolowanej sprawie bez wątpienia spełnione zostały również przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2, 3, 4 i 6 u.p.z.p. Pewne wątpliwości, wymagające szerszego odniesienia Sądu z uwagi na argumentację skarżących, budzić może natomiast to, czy została spełniona także przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., a więc czy zaskarżona decyzja zgodna jest z przepisami odrębnymi. Skarżący w tym kontekście zwracają bowiem uwagę zwłaszcza na to, iż działka nr [...], na której realizowana ma być inwestycja, znajduje się na terenie zalewowym, ów inwestycja nie spełnia wymogów higienicznych i zdrowotnych, a ponadto w ocenie skarżących zaliczyć ją trzeba do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Po pierwsze, Sąd dostrzega to, iż w sentencji decyzji Wójta Gminy [...] z 29 kwietnia 2024 r. nr [...], znak [...], zawarto dwa wykluczające się ustalenia. Mianowicie w ust. 8 pkt 6 tejże sentencji podano, iż teren inwestycji nie znajduje się na terenie powodziowym, by jeszcze w pkt 7 tego ustępu wskazać, że znajduje się on na obszarze zagrożenia powodziowego w przypadku zniszczenia wału. Zgodzić się wobec tego trzeba ze skarżącymi, że działka nr [...] znajduje się na terenach zalewowych. Należy jednak stwierdzić, że zagrożenie jakie z tym jest związane samo w sobie nie sprzeciwia się realizacji planowanej na niej inwestycji w postaci budowy płyty obornikowej. Jak bowiem jednoznacznie wynika z poczynionych i niekwestionowanych w tym względzie uzgodnień teren ten nie stanowi obszaru szczególnego zagrożenia powodzią. Na gruncie regulacji art. 169 ustawy z 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1478 ze zm.) wyróżnić trzeba następujące rodzaje obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi: 1) obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest niskie i wynosi 0,2% lub na których istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia ekstremalnego; 2) obszary szczególnego zagrożenia powodzią; 3) obszary obejmujące tereny narażone na zalanie w przypadku uszkodzenia lub zniszczenia: a) wału przeciwpowodziowego, b) wału przeciwsztormowego, c) budowli piętrzącej. Jednocześnie w art. 16 pkt 34 tej ustawy prawodawca wyjaśnił, że ilekroć mowa jest o obszarach szczególnego zagrożenia powodzią – rozumie się przez to: a) obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1%, b) obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi 10%, c) obszary między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano wał przeciwpowodziowy, a także wyspy i przymuliska, o których mowa w art. 224, stanowiące działki ewidencyjne, d) pas techniczny. W przypadku ustalenia warunków zabudowy znaczenia nabierają przede wszystkim obszary szczególnego zagrożenia powodzią, które zgodnie z przepisami art. 166 Prawa wodnego nie tylko muszą zostać uwzględnione w decyzji o warunkach zabudowy, lecz ponadto – w przypadku, gdy teren jest położony na takim obszarze – rodzą konieczność dokonania uzgodnień z Wodami [...] w zakresie dotyczącym jego zabudowy i zagospodarowania. Co więcej, w art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. a Prawa wodnego wprost przewidziano, że na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zakazuje się gromadzenia ścieków, nawozów naturalnych, środków chemicznych, a także innych substancji lub materiałów, które mogą zanieczyścić wody, oraz prowadzenia przetwarzania odpadów, w szczególności ich składowania. Istnieje możliwość zwolnienia z tego zakazu na zasadach określonych w art. 77 ust. 3 i nast. Prawa wodnego. Jak zostało to już powyżej wskazane działka nr [...] nie jest jednak położona na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Znalazło to potwierdzenie w decyzji Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z 2 lutego 2024 r., nr [...], którą umorzono postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu decyzji w odniesieniu do obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W jej uzasadnieniu wprost wskazano, że działka nr [...], obręb L., gmina K., znajduje się poza obszarami szczególnego zagrożenia powodzią. Stwierdzono jednocześnie, że teren ten znajduje się na obszarze narażonym na zalanie w przypadku zniszczenia lub uszkodzenia wału przeciwpowodziowego i zasugerowano zawarcie w decyzji o warunkach zabudowy stosownych informacji w tym zakresie. W decyzji Wójta Gminy [...] z 29 kwietnia 2024 r. wskazano wobec tego, że teren inwestycji znajduje się na obszarze zagrożenia powodziowego w przypadku zniszczenia wału. Równoczesne podanie, że nie znajduje się on na terenie powodziowym nie może mieć przesądzającego znaczenia, zwłaszcza że nie jest to obszar szczególnego zagrożenia powodzią. Ta sprzeczność, która została w tym względzie dostrzeżona przez Sąd, a na którą wskazują także skarżący, może być poczytywana co najwyżej jako naruszenie art. 54 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 i § 3 K.p.a., które pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Wyraźnego podkreślenia wymaga to, że do obszarów narażonych na zalanie w przypadku zniszczenia lub uszkodzenia wału przeciwpowodziowego, na którym to obszarze znajduje się działka nr [...], nie znajduje już zastosowania art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. a Prawa wodnego, co oznacza, że prawodawca dla tych obszarów nie przewidział zakazu gromadzenia nawozów naturalnych z czym bez wątpienia związana jest realizacja spornej płyty obornikowej. Po drugie, wbrew sugestiom skarżących w sprawie uwzględniono również postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z 8 lutego 2024 r., nr [...] W postanowieniu tym uzgodniono pod względem higienicznym i zdrowotnym warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę płyty obornikowej ze zbiornikiem na wspomnianej już wielokrotnie działce nr [...] z zastrzeżeniami, by ustalając szczegółowe warunki zabudowy i zagospodarowania terenu: - w związku z planowaną budową budynków i budowli rolniczych (płyta obornikowa, zbiornik na płynne odchody zwierzęce) mają również zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 stycznia 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2023 r., poz. 297); - lokalizacja i odległość budowli rolniczych powinny być zgodne z wymaganiami powyższego rozporządzenia, w szczególności należy zapewnić zachowanie odległości wymaganych dla lokalizacji urządzeń i budowli służących do usuwania i przechowywania odchodów zwierzęcych określonych w § 6 rozporządzenia. Zastrzeżenia zawarte w tym uzgodnieniu znalazły wprost odzwierciedlenie w postanowieniach ust. 9 pkt 6 i 7 decyzji Wójta Gminy [...] z 29 kwietnia 2024 r. Nie sposób w tym względzie podzielić zastrzeżeń skarżących jakoby planowana inwestycja wymogów tych miała nie spełniać, skoro obowiązek ich spełnienia został dopiero w zaskarżonej decyzji przewidziany i będzie musiał być przestrzegany przez inwestora na dalszych etapach realizacji inwestycji. Po trzecie, planowanej inwestycji nie można zaliczyć do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W tym względzie prawodawstwo rozróżnia:: 1) przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a także 2) przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (por. art. 59 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1094 ze zm.). Sporna płyta obornikowa nie zalicza się do żadnego z nich. Rodzaje tych przedsięwzięć zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.). Przy wydaniu zaskarżonej decyzji uwzględniono jednocześnie to, iż teren, na którym ma być realizowana inwestycja, mieści się w obszarach chronionych: 1) [...] Obszar Chronionego Krajobrazu, 2) OSO Natura 2000 [...] D. . Nie sposób w tym miejscu nie wspomnieć, że projekt decyzji podlegał uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w P. stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. Ten ostatni przepis przewiduje uzgodnienie z rzeczonym organem w odniesieniu do obszarów innych niż wymienione w pkt 7, to jest innych niż obszary położone w granicach parku narodowego i jego otuliny, objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Takimi formami ochrony przyrody, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1336 ze zm.), są obszary chronionego krajobrazu, jak i obszary Natura 2000. Skoro w kontrolowanej sprawie spełnione zostały łącznie wszystkie przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zaistniała prawna podstawa do ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Jak zwraca się uwagę w orzecznictwie, a na co wskazało także Kolegium w zaskarżonej decyzji, decyzja w sprawie warunków zabudowy nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ właściwy do jej podjęcia jest zobowiązany wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa, a ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej. Organ, wydając decyzję odmowną powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie (por. m.in. wyrok NSA z 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 229/11, dostępny w CBOSA na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontrolowanej sprawie tego rodzaju sprzeczność nie zachodzi, wobec czego organy zobowiązany był do ustalenia warunków zabudowy na rzecz inwestora. Zachowano przy tym także wszelkie istotne wymogi procesowe, w tym zwłaszcza przeprowadzono wymagane przepisami prawa uzgodnienia (por. art. 64 ust. 1 w zw. z art. art. 53 ust. 4 u.p.z.p.). Nie można natomiast przyznać racji skarżący w tym, jakoby w sprawie nie doszło do uwzględnienia ich interesu. Od razu zauważyć należy, że uwzględnienie interesu skarżących nie może oznaczać, iż organ rozstrzygający sprawę kierować się będzie wszelkimi, także subiektywnymi sugestiami pochodzącymi od skarżących, w tym wyrażanym przez nich sprzeciwem wobec planowanej budowy płyty obornikowej. Żaden z przepisów powszechnie obowiązującego prawa nie daje bowiem skarżącym możliwości skutecznego złożenia sprzeciwu wobec inwestycji planowanej na działce sąsiedniej i poprzez tak wyrażony sprzeciw doprowadzenie do zablokowania jej zabudowy w sposób planowany np. przez jej właściciela. Zrozumiałe jest to, że skarżący chcą korzystać z przysługującego im prawa własności w sposób przez nich zamierzony, jednak uznając ich prawo w tym względzie należy przyjąć, że takie samo prawo przysługuje podmiotowi, który dysponować będzie nieruchomością sąsiednią. W konsekwencji uwzględnienie interesu skarżących może nastąpić jedynie w takim zakresie, w jakim – na danym etapie realizacji inwestycji – jest on chroniony przez powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Podobnie powszechnie obowiązujące przepisy prawa wyznaczają granice uwzględnienia interesu samego inwestora, o czym była już mowa powyżej przy okazji wykazania przesłanek do uwzględnienia złożonego przez niego wniosku. W decyzji Wójta Gminy [...] z 29 kwietnia 2024 r. w ust. 7 zawarto ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Jest to element decyzji przewidziany w art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.z.p. Decyzja ta zawiera także pozostałe wymagane prawem elementy. Przepisy u.p.z.p. nie przewidują jednak, by jednym z rzeczonych elementów miało być ewentualne odszkodowanie dla właścicieli działek sąsiednich, jak chcieliby tego skarżący. Domaganie się przez skarżących, aby odszkodowanie takie podlegało ustaleniu w zaskarżonej decyzji, a także by przeprowadzane było w tym przedmiocie postępowanie wyjaśniające, w tym poprzez powołanie rzeczoznawcy majątkowego, jako nie znajdujące podstaw w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, uznać trzeba za chybione. Zgodnie z art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, co oznacza chociażby, że nie mogą wydawać rozstrzygnięć prawem tym nie przewidzianych. Zauważyć trzeba, że uwzględniwszy istniejący spór pomiędzy inwestorem a skarżącymi organ I instancji przeprowadził dodatkowo 12 marca 2024 r. rozprawę administracyjną, a 4 kwietnia 2024 r. dokonał oględzin działek nr [...] i [...]. Organ podjął tym samym czynności wyjaśniające nie przewidziane w u.p.z.p. jako konieczne do wydania decyzji o warunkach zabudowy, lecz zapewniające skarżącym czynny udziału w postępowaniu i możliwość pełnego przedstawienia ich stanowiska, wraz z argumentacją na jego poparcie (art. 10 K.p.a.). Zgromadzony przez ten organ materiał dowodowy okazał się kompletny i wystarczający do wydania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia, które zapadło po rozpatrzeniu całokształtu tego materiału z zachowaniem wymogów wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., w tym z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Bez istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje również ta część argumentacji skarżących, w której zwracają oni uwagę na problematykę związaną z lokalizacją, czy warunkami wykonania spornej płyty obornikowej, w tym zaniedbaniem działki nr [...], jakiego miał się dopuścić inwestor. Są to bowiem kwestie, które mogą zostać uwzględnione dopiero na dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Decyzja o warunkach zabudowy służy jedynie określeniu możliwego sposobu zagospodarowania terenu po spełnieniu wymagań wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. W decyzji tej określane są w sposób mniej bądź bardziej konkretny wymagania, jakie inwestor zobowiązany będzie spełnić zwłaszcza na etapie zgłoszenia robót budowlanych lub ubiegania się o pozwolenie na budowę. Dotyczy to chociażby wskazania za PPIS w K., że w sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 stycznia 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2023 r., poz. 297). Decyzja o warunkach zabudowy nie stanowi takiego etapu inwestycji, który pozwalałby na ocenę, czy przepisy te faktycznie zostaną w tym przypadku spełnione. Podobnie, rację trzeba przyznać Kolegium w tym, iż decyzja ta nie służy wskazaniu dokładnej lokalizacji inwestycji, a wyznacza jedynie linie zabudowy, w obrębie których taka lokalizacja na dalszych etapach jej realizacji może mieć miejsce. Konsekwentnie za chybiony uznać trzeba podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 725). Z zaskarżonej decyzji wynika dopiero obowiązek poszanowania przez inwestora, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich przy projektowaniu i realizacji inwestycji, to jest obowiązek przestrzegania wspomnianej regulacji na dalszych etapach realizacji inwestycji. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.