II SA/Po 524/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Świstak Asesor WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi R. K. i D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego; oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2014 r., [...] Burmistrz [...] R. (zwany dalej "Burmistrzem"), działając na podstawie art. 94 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (na datę decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 518, obecnie Dz. U. z 2018 r., poz. 121, dalej "u.g.n."), po rozpoznaniu wniosku E. W. i J. W. orzekł o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości położonej w obrębie [...], działka [...] na działki [...] i [...] (k. 180 akt administracyjnych). Wnioskiem z dnia 27 grudnia 2017 r. R. K. i D. K., działając na podstawie art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej "K.p.a."), wystąpili o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta z dnia [...] 2014 r. W motywach żądania wskazali, że działka [...] znajduje się wzdłuż działki drogowej [...] i z nią graniczy. Na skutek zatwierdzenia projektu podziału doszło – zdaniem wnioskodawców – powiększenia gruntów właścicieli dzielonej działki kosztem drogi publicznej. W efekcie przesunięto pas ruchu, który przebiega w granicy ściany budynku R. K. i D. K.. Motywując swój interes wnioskodawcy wyjaśnili, że wcześniej w innej sprawie dotyczącej działek [...] odmówiono im wszczęcia postępowania, jednakże rozstrzygnięcie w tej sprawie uchylił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 9 listopada 2017 r., II SA/Po 799/17. Decyzja z dnia [...] 2014 r. została wydana w analogicznych warunkach. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium"), na podstawie art. 28 i art. 105 § 1 K.p.a., umorzyło postępowanie. Wyjaśniło, że wnioskodawcy nie posiadają statusu strony w postępowaniu zakończonym decyzją podziałową Wójta z dnia [...] 2014 r. Nie byli oni właścicielami działki [...] jak i powstałych z podziału działek [...] i [...]. Nie są także bezpośrednimi sąsiadami tej nieruchomości. Odnosząc się do kwestii prawnych Kolegium wskazało, że w orzecznictwie nie wyklucza się istnienia po stronie osoby trzeciej interesu prawnego w sprawie o podział działki ewidencyjnej (II OSK 1343/09), a dotyczy to sytuacji, gdy organ dokonujący podziału swym rozstrzygnięciem ingeruje w sferę praw takiej osoby. Przenosząc to na realia sprawy Kolegium wyjaśniło, że działka [...] przebiega wzdłuż granicy działki [...] stanowiącej drogę. Wbrew twierdzeniom R. K. i D. K. organ nie dopatrzył się na podstawie materiału sprawy, iżby miało dojść do jakichkolwiek przesunięć granic zewnętrznych działki [...] w trakcie jej podziału na działki [...] i [...]. W skardze R. K. i D. K. wnieśli o uchylenie decyzji Kolegium i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. Zarzucili przy tym naruszenie art. 28 K.p.a. poprzez błędną interpretację i przyjęcie, że nie są stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] 2014 r., w sytuacji, gdy są właścicielami działki sąsiadującej i mają interes ze względu na zmianę granic działki dzielonej. Zarzucili też naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zaskarżona decyzja została na skutek wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej Burmistrza z dnia [...] 2014 r., [...], która dotyczyła działki [...] i dzieliła ją na działki [...] i [...]. W tym miejscu należy podkreślić, że rozstrzygnięcie Kolegium ma charakter proceduralny (nie merytoryczny). Dotyczyło ono umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. ("Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części"), co wiązało się z ustaleniem przez Kolegium, że R. K. i D. K. nie mają interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a., a więc nie mogli skutecznie zainicjować postępowania nieważnościowego względem orzeczenia o podziale działki [...]. W ocenie Sądu, po zebraniu przez Kolegium stosownej dokumentacji, brak interesu prawnego po stronie R. K. i D. K. w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] 2014 r. jawi się jako oczywisty. Po pierwsze, bezspornym jest, że R. K. i D. K. nie byli i nie są właścicielami ani działki dzielonej [...] (zob. k. 169-179 akt administracyjnych), ani działek powstałych w wyniku podziału (zob. akty notarialne w aktach – k. nie numerowane). Poza sporem pozostaje też, że działka [...] – a wiec działka, z którą granica miała zdaniem skarżących zostać zmieniona – jest działką gminną. Powyższe w zasadzie pozwala przesądzić, że R. K. i D. K. nie mają interesu prawnego w odniesieniu do postępowania podziałowego zakończonego decyzją podziałową z dnia [...] 2014 r. Jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, badanie interesu prawnego w odniesieniu do decyzji podziałowych powinno być także nakierowane na weryfikację, czy podział nie doprowadził do ingerencji w prawo własności zainteresowanych osób. Sąd wziął pod uwagę powyższe, jednakże nie miał wątpliwości, że w realiach sprawy nie można doszukać się okoliczności, które mogłyby świadczyć o jakimkolwiek wpływie decyzji podziałowej z dnia [...] 2014 r. na interes prawny R. K. i D. K.. Na karcie oznaczonej jako 183 akt administracyjnych znajduje się mapa z projektem zatwierdzonego [...] 2014 r. podziału działki [...] na działki [...] i [...]. Z mapy tej wynika, że podział ewidencyjny nie wiązał się nawet z ingerencją geodety w przebieg granicy działki [...] w styczności z działką [...]. Granica ta na mapie pozostała niezmieniona. Podkreślić przy tym należy, że na mapie elementy podlegające zmianie oznacza się na czerwono, a mapa z projektem podziału wprowadza tylko jeden element – granicę pomiędzy działkami [...] i [...]. Ponadto z wykazu zmian gruntowych (również k. 183 akt administracyjnych) wynika, że powierzchnia działki [...] (2113 m2) jest taka sama jak sumaryczna powierzchnia działek [...] i [...] (2113 m2). Mając na uwadze powyższe – skoro nie doszło do modyfikacji granicy pomiędzy działkami [...] (później [...] i [...]) względem działki [...], to bezprzedmiotowe pozostaje dalsze badanie, czy takie domniemane przesunięcie granicy mogło wpływać na prawo własności jeszcze innej nieruchomości. To wszystko doprowadziło Sąd do przekonania, że R. K. i D. K. nie mieli interesu prawnego w postępowaniu zakończonym decyzją Burmistrza z dnia [...] 2014 r., [...] W konsekwencji nie mieli legitymacji do złożenia skutecznego wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Ubocznie Sąd wyjaśnia skarżącym, że uważnie przeanalizował akta administracyjne i wydając wyrok brał pod uwagę przedstawioną argumentację dotyczącą wątpliwości, co do ustaleń odnośnie przebiegu granicy wzdłuż drogi [...]. Skład orzekający podkreśla, że w aktach znajduje się pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 8 lipca 2017 r., [...], w którym podniesiono wątpliwości odnośnie jakości pracy geodety przygotowującego podział działki [...] (obecnie kwestionowana decyzja z dnia [...] 2014 r. dotyczyła wtórnego podziału działki [...]). W piśmie tym mowa jest o podziale dokonanym decyzją Burmistrza z dnia [...] 2013 r. [...], która poprzedziło przygotowanie zupełnie innej, aniżeli rozważana w obecnej sprawie, dokumentacji geodezyjnej. Jej wykonawcą był geodeta M. M.. Wskazując na powyższe Sąd podkreśla więc, że z dokumentacji zebranej w aktach administracyjnych wynika, iż mogło dojść do pewnych nieprawidłowości w odniesieniu do czynności przyjęcia granic działki [...] w styku z działką [...], jednakże nie jest to przedmiotem niniejszej sprawy. Gdy chodzi bowiem o kwestionowany obecnie podział wtórny działki [...], to jest podział działki [...] (na działki [...] i [...]), to w ocenie Sądu dokumentacja nie pozwala na przyjęcie, że sporna granica (z działką [...] została przesunięta. W odniesieniu do decyzji z dnia [...] 2014 r., [...] nie występuje więc z całą pewnością okoliczność, która zdaniem skarżących mogłaby świadczyć o wystąpieniu po ich stronie interesu prawnego. Końcowo Sąd wskazuje, że nietrafny okazał się zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. dotyczący właściwości organu. Jeszcze raz uwypuklić należy, że kwestionowana decyzja ma charakter proceduralny i świadczy tylko o tym, że Kolegium uznało, iż R. K. i D. K. nie mieli legitymacji do skutecznego żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] 2014 r., [...] W decyzji umarzającej organ nie badał i nie mógł więc badać przesłanek nieważnościowych. Wreszcie dodać należy, że powoływany przez skarżących wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2017 r., II SA/Po 799/17 nie miał wpływu na niniejsza sprawę. Rozważano w nim kwestię właściwości organu orzekającego w sprawie o rozgraniczenie, a więc mającej inny charakter, aniżeli decyzje kontrolowane w niniejszej sprawie. Ponadto Sąd w wyroku II SA/Po 799/17 nie oceniał interesu prawnego R. K. i D. K.. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2017 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.