II SA/Po 526/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2013 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego; oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., znak [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 38 poz. 229 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) nakazał T. B. rozbiórkę budynku garażowo-gospodarczego o wym. ok. 7,00 m x 14,57 m, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, na nieruchomości położonej przy ul. M. [...] w Z., działka nr [...]. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że na skutek pisma W. T. z dnia [...] marca 2012 r. dokonano kontroli przedmiotowej nieruchomości, w trakcie której ustalono, że znajduje się na niej m.in. rozważany budynek garażowo-gospodarczy. Z oświadczenia T. B. wynika, że wspomniany obiekt budowlany został zrealizowany w latach 80-tych przez jej nieżyjącego już męża, co potwierdził również W. T. Z uzyskanych przez organ informacji wynika zarazem, że inwestor nie uzyskał wymaganego pozwolenia na budowę, co potwierdza także pismo Starosty Z. z dnia [...] maja 2012 r., znak [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził ponadto, że sprawa o rozgraniczenie działki nr [...] i [...] została zakończona wydaniem w dniu [...] czerwca 2009 r. zarządzenia o zwrocie wniosku, które to zarządzenia uprawomocniło się w dniu [...] czerwca 2009 r. W tej sytuacji organ wskazał, że zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156 poz. 1118 z późn. zm.) do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez pozwolenia na budowę przed dniem 1 stycznia 1995 r. stosuje się przepisy ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. Zgodnie natomiast z art. 37 tej ostatniej ustawy zgodność z przepisami budowlanymi dotyczy okresu realizacji budowy, a zgodność z przepisami o planowaniu przestrzennym – okresu załatwiania sprawy. Organ stwierdził zarazem, że dla przedmiotowego terenu obowiązuje aktualnie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą nr XXVIII/178/2000 Rady Miejskiej w Złotowie z dnia 23 listopada 2000 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. nr 4 poz. 33 z późn. zm.). Jak wynika zarazem z § 5 ust. 1 pkt 1 powołanego planu miejscowego, dla terenu 2 MN, na którym znajduje się działka nr [...], przewidziana jest zabudowa jednorodzinna, szeregowa z możliwością wbudowanych usług, jednak z wykluczeniem funkcji uciążliwych, przy jednoczesnym zakazie zabudowy gospodarczej. Z pisma Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] lipca 2012 r., znak [...], wynika przy tym, że wniosek skarżącej o zmianę obowiązującego obecnie planu miejscowego został rozpatrzony negatywnie i nie przewiduje się aktualnie podjęcia uchwały modyfikującej rozważany plan miejscowy. Tym samym należy więc uznać, że wspomniany obiekt garażowo-gospodarczy znajduje się na terenie, dla którego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje takiej zabudowy, co w konsekwencji uzasadniało wydanie nakazu rozbiórki. Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. T. B. odwołała się od powyższej decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., zarzucając jej błędne ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenia: (1) art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. poprzez uznanie, że zachodzą przesłanki do wydania nakazu rozbiórki, (3) art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 cytowanej ustawy poprzez niewykazanie przez organ I instancji, że w okresie realizacji przedmiotowej inwestycji budynek garażowo-gospodarczy był niezgodny ze stosownymi przepisami o planowaniu przestrzennym obowiązującymi w dacie realizacji inwestycji, (3) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz (4) art. 103 ust. 2 wymienionej ustawy – Prawo budowlane z 1994 r. poprzez błędne przyjęcie, że w rozpatrywanej zastosowanie znajdowały jedynie przepisy ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że budynek garażowo-gospodarczy został wybudowany na działce nr [...] w latach 80-tych XX w. Następnie T. B. zaznaczyła, przytaczając art. 103 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane z 1994 r. i art. 37 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r., że organ I instancji nie uwzględnił przepisów obowiązujący w okresie realizacji przedmiotowej przedsięwzięcia. Skarżąca podniosła zarazem, że odwołanie się do art. 37 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. ma charakter wyjątkowy, a decyzja wydana na jego podstawie jest uznaniowa. Na organach administracji publicznej ciąży zatem obowiązek wykazania, że zaistniały dostateczne powody by zastosować ten przepis. Wymóg ten nie został jednak spełniony, gdyż organ I instancji ograniczył jedynie do wskazania, że omawiany obiekt budowlany znajduje się na terenie, który w świetle obecnie obowiązujących przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest przewidziany pod zabudowę tego rodzaju, nie podając żadnych argumentów przemawiających za wydaniem nakazu rozbiórki. Jednocześnie, organ I instancji powinien na gruncie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. uwzględnić ustalenia zawarte w planie miejscowym obowiązującym w chwili budowy rozważanego obiektu budowlanego. Ponadto, samo stwierdzenie niezgodności zrealizowanej inwestycji z przepisami o planowaniu przestrzennym nie wystarcza jeszcze do wydania nakazu rozbiórki, gdyż konieczne jest dodatkowo wykazanie, że zachodzi w danym przypadku niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Organ I instancji nie poczynił jednak w tej mierze żadnych ustaleń. Tym samym doszło również do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., znak [...], Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 104 § 1 k.p.a. i art. 83 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane z 1994 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę w latach 80-tych, między 1980 r. i 1982 r. Trafnie zatem organ I instancji prowadził postępowanie na podstawie art. 37 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane z 1994 r. Analizując art. 37 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. należy dojść do wniosku, że spełnienie którejkolwiek z wymienionych tam przesłanek stanowi podstawę do obligatoryjnego wydania nakazu rozbiórki. W celu wydania takiego rozstrzygnięcia nie jest zatem konieczne łączne spełnienie obu wskazanych tam warunków. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że zgodność samowoli budowlanej z przepisami budowlanymi odnosi się do okresu realizacji inwestycji, a zgodność z przepisami o planowaniu przestrzennymi – do okresu podejmowania decyzji przez właściwy organ. Inwestor wznosząc budynek w ramach samowoli budowlanej bierze bowiem na siebie ryzyko zmiany przepisów, w tym również przepisów w zakresie planowania przestrzennego. Ponadto sprzeczne z zasadą racjonalnego działania organów administracji publicznej byłoby legalizowanie obiektów na terenie, który ma inne przeznaczenie lub określono odmiennie sposób jego zagospodarowania. Tym bardziej, że w niniejszej sprawie wniosek skarżącej o zmianę aktualnego planu miejscowego został negatywnie rozpatrzony. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił się do właściwego organu gminy w celu interpretacji pojęcia "zabudowa gospodarcza", użytego w § 5 pkt 2 powołanego planu miejscowego. W odpowiedzi w piśmie z dnia 26 października 2012 r. uzyskano informację, że pojęcie to jest zgodne z definicją zawartą w rozporządzeniu ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm.). Jak wynika z kolei z § 3 pkt 8 powołanego rozporządzenia, budynek gospodarczy to budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Nie ulega przy tym wątpliwości, że przedmiotowy obiekt budowlany odpowiada powyższej definicji. Tym samym wspomniany budynek garażowo-gospodarczy jest niezgodny z przepisami o planowaniu przestrzennym, co z kolei uniemożliwiało jego legalizację. Jednocześnie organ zaznaczył, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podjął próbę ustalenia, jakie przepisy o planowaniu przestrzennym obowiązywały w dacie realizacji samowoli budowlanej, lecz z pisma z dnia [...] października 2012 r. wynika, że organy gminy nie posiadają w tej mierze żadnej stosownej dokumentacji. W konsekwencji organ I instancji przeprowadził prawidłowo postępowania dowodowe, zapewniając zarazem stronom możliwość czynnego udziału w sprawie. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. T. B. zaskarżyła powyższą decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając jej błędne ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie (1) art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. poprzez uznanie, że zachodzą przesłanki do wydania nakazu rozbiórki, (2) art. 37 ust. 2 tejże ustawy poprzez uznanie, że zachodzą ważne przyczyny, przemawiające za wydaniem nakazu rozbiórki, (3) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie i (4) art. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez zastosowanie w odniesieniu do budynku wybudowanego w latach 80-tych uchwalonych dopiero później przepisów o planowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skarżąca powtórzyła swoja argumentację, zaprezentowaną w odwołaniu z dnia [...] stycznia 2013 r. W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. W świetle z kolei z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z treści art. 145 § 1 – Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie trzeba zauważyć, że w trakcie kontroli przeprowadzonej przez organy nadzoru budowlanego w dniu [...] kwietnia 2012 r. ustalono, że na działce nr [...] w Z. znajduje się budynek garażowo-gospodarczy wybudowany w latach 80-tych XX w. bez wymaganego pozwolenia (k. 5 akt adm. organu I instancji). Okoliczności te znajdują potwierdzenie w piśmie Starosty Powiatowego w Z. z dnia [...] maja 2012 r., znak [...] (k. 10 akt adm. organu I instancji), zeznaniach W. T. z dnia [...] maja 2012 r. (k. 13 akt adm. organu I instancji), zeznaniach skarżącej z dnia [...] maja 2012 r. (k. 12 akt adm. organu I instancji), odwołaniu skarżącej z dnia [...] stycznia 2013 r. (k. 38 akt adm. organu I instancji) oraz w skardze z dnia [...] marca 2013 r. (k. 4-8 akt sądowych). Fakty te można zatem uznać za bezsporne, gdyż nie były one kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 z późn. zm.) i ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 38 poz. 229 z późn. zm.). Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane z 1994 r., do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie tej ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne nie stosuje się art. 48 powołanej ustawy, regulującego kwestię legalizacji budynku wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zastosowanie w takim przypadku znajdują natomiast przepisy dotychczasowe, czyli przepisy poprzednio obowiązującej ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. Jak wynika przy tym z art. 37 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r., obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Skarbu Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy właściwy organ administracji publicznej stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: (1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę lub (2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Trzeba przy tym od razu zaznaczyć, że użycie w powołanym przepisie spójnika "lub" wskazuje, że do wydania nakazu rozbiórki wystarczy zaistnienie choćby jednej z podstaw, o jakich mowa w powołanym przepisie. Nie jest konieczne łączne spełnienie wymienionych warunków. Kluczowe wątpliwości, jakie wyłoniły się na tle rozpatrywanej sprawy dotyczyły pytania, czy z perspektywy art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane zastosowanie powinny znaleźć przepisy o planowaniu przestrzennym obowiązujące w dacie realizacji samowoli budowlanej czy raczej w dacie orzekania przez właściwy organ. Udzielając odpowiedzi, trzeba najpierw zauważyć, że nakaz rozbiórki pełni w istocie funkcję restytucyjną, co oznacza, że środek ten służy do przywrócenia stanu zgodnego z prawem. W ramach postępowania w przedmiocie wydania nakazu rozbiórki można z kolei wyróżnić dwa etapy, tj. (1) fazę stwierdzania, czy dany obiekt budowlany został wybudowany w ramach samowoli budowlanej, oraz (2) fazę ustalania skutków samowoli budowlanej. Podczas pierwszego z nich organy administracji publicznej opierają swoje działania na stanie faktycznym i prawnym istniejącym w dacie realizacji inwestycji. Z tej perspektywy późniejsze zdarzenia faktyczne lub prawne pozostają bowiem co do zasady bez znaczenia dla weryfikacji, czy danych obiekt budowlany został wybudowany niezgodnie z przepisami prawa budowlanego. Dlatego też zastosowanie w rozpatrywanej sprawie znalazły zatem przepisy ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. Podczas drugiego z wymienionych etapów organy administracji publicznej rozważają natomiast kwestię ewentualnej legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego. Nie ulega przy tym wątpliwości, że takie rozstrzygnięcie oddziałuje na przyszłość i nie dotyczy zdarzeń faktycznych lub prawnych, które dokonały się w przeszłości. W konsekwencji więc organy nadzoru budowlanego powinny na tym etapie stosować przepisy o planowaniu przestrzennym obowiązujące w dacie wydawania decyzji, a nie w dacie powstania samowoli budowlanej. Za taką interpretacją przemawia również użycie w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. zwrotu "jest przeznaczony" w czasie teraźniejszym. W przeciwnym wypadku funkcja restytucyjna nakazu rozbiórki byłaby bowiem trudno do osiągnięcia. Organy administracji publicznej musiałyby bowiem wydać nakaz rozbiórki w przypadku, gdy poprzednio obowiązujące przepisy o planowaniu przestrzennym nie przewidywały określonego rodzaju zabudowy na danym terenie, mimo że przepisy obowiązujące obecnie w tym zakresie pozwalałby na legalizację samowoli budowlanej. Poza tym organy nadzoru budowlanego byłyby zobowiązanie wtedy do legalizacji obiektów budowlanych, które pozostawałyby w sprzeczności z aktualnie istniejącym ładem przestrzennym tylko dlatego, że w świetle nieobowiązujących już przepisów o planowaniu przestrzennym pewien typ zabudowy był kiedyś dopuszczalny na oznaczonym terenie. Trzeba przy tym zauważyć, że takie stanowisko przeważa obecnie w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2012 r., II OSK 178/10; wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2010 r., II OSK 1320/09; wyrok NSA z dnia 17 maja 2012 r., II OSK 878/09 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym Sąd podziela w pełni stanowisko organów administracji publicznej, które w niniejszej sprawie odwoływały się do aktualnie obowiązujących przepisów o planowaniu przestrzennym, w tym w szczególności do uchwały nr XXVIII/178/2000 Rady Miejskiej w Złotowie z dnia 23 listopada 2000 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego zespołu budownictwa mieszkalno-usługowego przy hali targowej w Złotowie (Dz. U. z 2001 r. nr 4 poz. 33 z późn. zm.). Trzeba wobec tego zauważyć, że działka nr [...] została objęta w powyższym planie miejscowym symbolem 2 MN, dla którego § 5 ust. 2 pkt 1 tego planu miejscu przewiduje zabudowę jednorodzinną, szeregową z możliwością wbudowanych usług, choć zarazem z wykluczeniem funkcji uciążliwym. Powołany przepis planu miejscowego wprowadza ponadto zakaz lokalizowania na omawianym terenie zabudowy gospodarczej. W tym miejscu należy zauważyć, że zwrot "zabudowa gospodarcza" nie został zdefiniowany we wskazanym planie miejscowym. Niemniej, Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł w swoich wywodach, że wyrażenie to odpowiada definicji legalnej pojęcia "budynek gospodarczy", o jakim mowa w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm.). Rozważany plan miejscowy wszedł w życie w dniu 6 lutego 2001 r., a więc przed datą wejścia w życie powołanego rozporządzenia, tj. przed dniem 16 grudnia 2002 r. Niemniej, w dacie uchwalenia przedmiotowego planu miejscowego obowiązywało już rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. nr 15 poz. 140 z późn. zm.). Cytowane rozporządzenie z dnia 14 grudnia 1994 r. nie definiowało pojęcia "budynek gospodarczy", posługując się określeniem "pomieszczenie gospodarcze w budynku", przez które rozumiano w myśl § 8 pkt 11 tego rozporządzenia pomieszczenie służące do przechowywania materiałów i sprzętu związane z obsługą budynku, przedmiotów i produktów żywnościowych użytkowników budynku, opału, a także odpadków stałych. Można zatem założyć, że zwrot "zabudowa gospodarcza", użyty w § 5 ust. 2 pkt 1 zd. 2 powołanego planu miejscowego, odnosił się do budynków, w których znajdowały się pomieszczenia gospodarcze w rozumieniu § 8 pkt 1 cytowanego rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. Jednocześnie z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że przedmiotowy obiekt budowlany zawierał pomieszczenia odpowiadające wspomnianej definicji legalnej. W piśmie z dnia [...] marca 2012 r. W. T. określił bowiem rozważaną zabudowę jako budynki gospodarcze i garaże, a następnie podtrzymał te wnioski podczas przesłuchania w dniu [...] maja 2012 r. (k. 1 akt adm. organu I instancji). Ustalenia te znajdują ponadto swoje potwierdzenie również w dokumentacji fotograficznej, wskazującej, że wnętrze budynku gospodarczo-garażowego wykorzystywane było do przechowywania materiałów i sprzętu związanego z obsługą innych budynków (k. nienumerowana akt. adm. organu I instancji). Okoliczność tą potwierdzała także skarżąca w trakcie przesłuchania w dniu [...] maja 2012 r., następnie w odwołaniu z dnia [...] stycznia 2013 r. i w skardze z dnia [...] marca 2013 r. Tym samym wspomnianym obiekt budowlany został prawidłowo uznany za zabudowę gospodarczą, której lokalizacja jest na mocy § 5 ust. 2 pkt 1 zd. 2 powołanego planu miejscowego zakazana na terenie działki nr [...]. Zgodnie zatem z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. wykluczona była legalizacja omawianej samowoli budowlanej, a organy administracji publicznej zobowiązane były do wydania nakazu rozbiórki, co tez uczyniły. Trzeba przy tym zaznaczyć, że wniosek skarżącej z dnia [...] lipca 2012 r. o zmianę rozważanego planu miejscowego okazał się nieskuteczny, na co jednoznacznie wskazuje pismo Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] lipca 2012 r., znak [...], w którym dodatkowo wykluczono podejmowanie prac w sprawie zmiany wspomnianego planu miejscowego (k. 28 akt adm. organu I instancji). Należy zauważyć, że przedmiotowy obiekt budowlany został zakwalifikowany przez organy nadzoru budowlanego jako budynek garażowo-gospodarczy. Z kolei z § 5 ust. 2 pkt 2 lit. c powołanego planu miejscowego wynika, że na obszarze działki nr 214 dopuszczalne jest lokalizowanie garaży wbudowanych i przejazdowych, co mogłoby prima facie przemawiać za pozostawieniem części garażowej rozważanego obiektu budowlanego poza nakazem rozbiórki. Jednak przedmiotowy budynek garażowo-gospodarczy jest wolnostojący, jego część garażowa nie ma charakteru garażu wbudowanego w budynku mieszkalnym czy tym bardziej przejazdowego. W konsekwencji więc organy administracji publicznej trafnie orzekły o nakazie rozbiórki w odniesieniu do całości omawianego obiektu budowlanego. W tej sytuacji Sąd, rozpoznając sprawę w granicach skargi, nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia. Skarga jako bezzasadna podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270).