II SA/Po 527/16

Dnia 22 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 września 2016 roku sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. M. M. zwróciła się do Prezydenta Miasta P. z wnioskiem o przekazanie informacji, czy skargi Zastępcy Dyrektora Gabinetu Prezydenta Miasta P. S. S. na działalność firmy wnioskodawczyni zostały wniesione do Prezydenta Miasta P. i przekazane drogą służbową do S. S. do wyjaśnienia, czy też skargi te zostały zaadresowane bezpośrednio do S. S.. Wnioskodawczyni zażądała również podania, jaki został nadany dalszy bieg złożonym skargom. W uzasadnieniu wyjaśniła, że posiada wiedzę, iż w związku z działalnością jej firmy U. i zarządzeniem przez nią nieruchomościami, w których udziałowcem jest M. P.. Podniosła przy tym, że z treścią skargi, która swoim zakresem obejmuje również jej firmę powinna być zapoznana w trybie art. 240 K.p.a. Dodała, że przedstawione skargi nie należą do dziedziny postępowania administracyjnego, ale cywilnego. Z tego też względu "postępowanie: w sprawie takiej skargi winno toczyć się z jej udziałem. Skarżąca podniosła również, że skargi na podmiot realizujący zadania publiczne, w tym przypadku Z. sp. z o.o. składane do Prezydenta Miasta P. są informacją publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie i na zasadach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Działająca z upoważnienia Prezydenta Miasta P. Kierownik Biura Obsługi Obywatela Urzędu Miasta P. pismem z dnia [...] marca 2016 r. poinformowała M. M., że z uwagi na trwające postępowanie wyjaśniające w sprawie wywołanym jej pismem z dnia 5 lutego 2016 r., odpowiedź zostanie udzielona w terminie późniejszym, tj. do 5 kwietnia 2016 r. (art. 36 w zw. z art. 237 § 4 K.p.a.). W kolejnym piśmie z dnia 14 kwietnia 2016 r. adresowanym do Prezydenta Miasta P. M. M., wskazując, że odpowiada na pismo z dnia 5 kwietnia 2016 r. wyjaśniła, że jej pismo z dnia 5 lutego 2016 r. nie było skargą, lecz prośbą o przekazanie jej kopii skarg, o których S. S. Z. Gabinetu Prezydenta Miasta P. wspomniała w swoim piśmie. Wskazała, że chciała w ten sposób dać Prezydentowi Miasta P. możliwość odniesienia się do ich treści, a poza tym chodziło jej o ustalenie, czy w związku z tymi skargami zostało wszczęte jakieś postępowanie. W związku z powyższym wniosła ponownie o przekazanie jej uprzednio wymienionych skarg, o których mowa w piśmie S. S. z dnia [...] stycznia 2016 r. oraz o podanie jaki jest przedmiot i podmiot wszczętego postępowania. Pismem z dnia [...] 2016 r., znak: [...], skierowanym do M. M. Zastępca Prezydenta Miasta P. wyjaśnił, iż w zakresie pism wpływających do Z. sp. z o.o. podmiot ten jest w posiadaniu dwóch pism odnoszących się krytycznie do sposobu działania wnioskodawczyni jako zarządcy nieruchomości wspólnej przy ul. [...] w P.. W związku z wpływającymi do Z. sp. z o.o. pismami oraz konfliktem pomiędzy częścią mieszkańców wyżej wskazanej nieruchomości a M. M. – jako zarządcą przedmiotowej nieruchomości, Zastępca Dyrektora Gabinetu Prezydenta Miasta P. ds. wsparcia inicjatyw lokalnych – S. S. została poproszona o przeprowadzenie rozmów pomiędzy tymi podmiotami. Zastępca Prezydenta wyjaśnił, iż S. S. prowadzi mediacje z mieszkańcami miasta, jednostkami miejskimi oraz innymi podmiotami w ramach swoich zadań i obowiązków służbowych. W niniejszej sytuacji o przeprowadzenie rozmów S. S. poproszona została przez mieszkańców powyższej nieruchomości, co zostało ustalone z zarządem i dyrekcją Z. sp. z o.o. Ponadto S. S. w piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. wyjaśniła wnioskodawczyni szczegółowo podstawy podjęcia działań mediacyjnych w przedmiotowej sprawie przez Gabinet Prezydenta. Ponadto w piśmie wskazano, że skargi M. M. jako zarządcy ww. nieruchomości, które wpłynęły do Z. sp. z o.o. rozpatrywane są przez adresata w stosownym trybie określonym w k.p.a. Ze względu na charakter zarzutów, jedna ze skarg została przekazana zgodnie z właściwością do Zarządu wspólnoty mieszkaniowej przy ul. [...]. Niezależnie od powyższego przedmiotowe skargi zostały przekazane również do wiadomości S. S. jako pracownikowi zajmującemu się sprawą i prowadzącemu rozmowy ze stronami zaistniałego sporu. Do Z. sp. z o.o. nie wpłynęły skargi na wnioskodawczynię jako na zarządcę innych nieruchomości aniżeli wyżej wymieniona. Dalej Zastępca Prezydenta [...] zaznaczył, że zgodnie z art. 225 K.p.a. nikt nie może być narażony na jakikolwiek uszczerbek lub zarzut z powodu złożenia skargi lub wniosku. Ponadto w skargach, które wpłynęły do Z. sp. z o.o. znajdują się dane osobowe. Postępowanie w sprawach skarg i wniosków uregulowane w K.p.a. jest uproszczone, nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, ale czynnością materialno-techniczną tj. zawiadomieniem o sposobie załatwienia sprawy, które nie zostało zaliczone przez ustawodawcę do aktów i czynności podlegających kontroli sądów administracyjnych. Wobec tego zapewnienie M. M. jako osobie trzeciej wglądu do przedmiotowych skarg w trybie określonym w k.p.a. nie jest możliwe, bowiem dostęp do akt ma jedynie osoba wnosząca skargę. W piśmie tym jego autor wskazał także, że stanowi ono odpowiedź na skargę M. M. z dnia 5 lutego 2016 r. Pismem z dnia 11 maja 2016 r. M. M. wniosła – jak podała - odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2016 r., powołując się na przepis art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U z 2014 r. poz. 782 ze zm., dalej: u.d.i.p.). Podniosła, iż to nie forma pisma, ale jego treść rozstrzyga o jego kwalifikacji prawnej, a zaskarżone pismo wypełnia wszelkie znamiona decyzji administracyjnej, bowiem zawiera rozstrzygnięcie, oznaczenie organu, który wydał akt, wskazanie adresata oraz podpis osoby reprezentującej organ. Odnosząc się zaś do kwestii braku możliwości udostępnienia przez Prezydenta [...] skarg złożonych na nią jako na zarządcę nieruchomości, podniosła, że dane osobowe podlegają anonimizacji. Okoliczność ta nie zwalnia zaś organu z obowiązku udostępnienia żądanej informacji. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność złożonego odwołania. Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium stwierdziło, że środek zaskarżenia, jakim jest odwołanie przysługuje jedynie od decyzji administracyjnych kończących postępowanie w sprawie. Ponieważ stanowisko Prezydenta Miasta P. nie przybrało formy aktu administracyjnego w rozumieniu art. 123 K.p.a., nie przysługuje na nie środek zaskarżenia i dlatego na podstawie art. 134 K.p.a. orzeczono jak w sentencji. Na marginesie organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie nie toczyło się postępowanie w trybie dostępu do informacji publicznej, ani też inne postępowanie administracyjne. Z treści pism kierowanych przez M. M. do różnych jednostek organizacyjnych Prezydenta Miasta P. wynika, że nie satysfakcjonują ją wyjaśnienia składane w odpowiedzi na jej pisma. Z tego względu może ona dochodzić swoich racji poprzez tryb skargowy przewidziany przepisami art. 227-240 K.p.a., składając ewentualnie skargę na działalność Prezydenta Miasta P.. M. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżąca zarzuciła Kolegium naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 i art. 107 § 1 K.p.a. oraz art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przez ich niezastosowanie. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającej go decyzji Prezydenta Miasta P. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżącej Kolegium w żaden sposób nie odniosło się do przedstawianej przez nią w odwołaniu argumentacji w zakresie zasadności uznania pisma Prezydenta Miasta P. za decyzję. SKO w P. ograniczyło się tylko do stwierdzenia, że stanowisko organu nie przybrało formy aktu administracyjnego, czy naruszyło art. 107 § 1 K.p.a. Skoro więc organ odwoławczy nie podzielił wywodów strony powinien był wskazać przyczyny, dla których jej argumenty odrzucił. Brak wyjaśnień w tym zakresie stanowi naruszenie art. 8 K.p.a. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie rozważań wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – dalej P.p.s.a.) kontrola sądu administracyjnego polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 P.p.s.a. ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: K.p.a.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznała za niedopuszczalne odwołanie M. M. od pisma Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2016 r. dotyczącego skarg na zarządcę nieruchomości wspólnej – P. ul. [...]. W tym miejscu należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 127 § 1 K.p.a. odwołanie przysługuje od decyzji administracyjnej wydanej w pierwszej instancji. Odwołanie jako środek zaskarżenia jest instytucją procesową, za pomocą której uprawnione podmioty mogą żądać weryfikacji rozstrzygnięć administracyjnych (decyzji administracyjnych) w celu ich kasacji lub reformacji (patrz. Andrzej Wróbel: "Komentarz aktualizowany do art.127 kodeksu postępowania administracyjnego", 2012 r., System Informacji Prawnej LEX). Z brzmienia art. 127 K.p.a. wynika także, iż odwołanie nie przysługuje od czynności organ administracyjnego, która nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną (patrz. B. Adamiak, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2011 r., s. 502; wyrok NSA z dnia 29 lutego 2008 r., I OSK 910/07 dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Kwestią istotną dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia jest ustalenie, czy pismo Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2016 r. odpowiadające na wniosek skarżącej z dnia [...] lutego 2016 r. stanowi decyzję w rozumieniu art. 127 K.p.a. i czy stronie przysługiwało od niego odwołanie do właściwego organu. Organ odwoławczy uznał bowiem, że M. M. odwołanie nie przysługiwało, albowiem pismo Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2016 r. nie przybrało formy decyzji administracyjnej. Aby powyższe ustalić, a tym samym wyjaśnić, czy Kolegium prawidłowo wydało zaskarżone postanowienie, należy w pierwszej kolejności odtworzyć, co było przedmiotem wniosku M. M. sformułowanego w piśmie z dnia 5 lutego 2016 r., uzupełnionego następnie pismem z dnia 14 kwietnia 2016 r. Otóż pismem z dnia 5 lutego 2016 r. skarżąca zwróciła się do Prezydenta Miasta P. o przekazanie jej informacji, czy skargi na działalność jej firmy zostały wniesione do Prezydenta Miasta P. i przekazane droga służbową do S. S. (Zastępcy Dyrektora Gabinetu Prezydenta Miasta P.) do wyjaśnienia, czy też skargi te zostały zaadresowane bezpośrednio do S. S.. Wnioskodawczyni zaznaczyła przy tym, że jeżeliby skargi były wniesione bezpośrednio do S. S. to prosi o informację, jaki został nadany dalszy oficjalny bieg złożonym skargom. Wyjaśniła przy tym, że skargi te mają związek z zarządzaniem przez nią nieruchomościami, w których udziałowcem jest M. P., a formułowane są formalnie jako skargi na Z. sp. z o.o. Jednocześnie wnioskodawczyni wyraźnie wskazała, że z treścią skargi, która swoim zakresem obejmuje również jej firmę, powinna zostać zapoznana w trybie art. 240 K.p.a. Dodała przy tym, że skargi na podmiot realizujący zadania publiczne – Z. sp. z o.o. składane do Prezydenta Miasta P. są informacją publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie i na zasadach ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Sądu z powołanego wniosku wynika z jednej strony, że M. M. zwróciła się w sprawie skargowej, w której to nie ona była autorem skargi, a do której znajdują zastosowanie przepisy art. 227-240 K.p.a., o udzielenie jej informacji do kogo owe skargi zostały wniesione. Z drugiej zaś strony skarżąca podniosła, że skargi na podmiot realizujący zadania publiczne (Z. sp. z.o.o.) składane do Prezydenta Miasta P. są informacją publiczną i należy je udostępniać w trybie u.d.i.p. Co istotne skarżąca, odpowiadając na pismo Kierownika Biura Obsługi Obywatela Urzędu Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2016 r. informujące o zwłoce w załatwieniu sprawy i wyznaczeniu terminu jej załatwienia do dnia 5 maja 2016 r., sprecyzowała, że jej pismo z dnia 5 lutego 2016 r. nie było skargą, lecz prośbą o przekazanie jej kopii skarg, o których S. S. wspomniała w piśmie z dnia 13 stycznia 2016 r. W ocenie Sądu dopiero powyższe sprecyzowanie pierwotnego wniosku mogło sugerować, że skarżąca jako zarządca nieruchomości przy ul. [...] w P. wystąpiła do Prezydenta Miasta P. z żądaniem udostępnienia jej skarg mieszkańców tej nieruchomości, kierowanych bezpośrednio do Z. w P. sp. z o.o., a przekazanych Zastępcy Dyrektora Gabinetu Prezydenta Miasta P., w których sformułowane zostały zarzuty pod jej adresem, a dotyczące sprawowania zarządu. Z żadnego z pism skierowanych do M. M. przez Prezydenta Miasta P. (względnie pracowników Urzędu Miejskiego w P.) nie wynikało przy tym, by w sprawie prowadzone było przez organ jakiekolwiek postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, jak też by zostało wszczęte żadne postępowanie administracyjne, celem rozpatrzenia wspomnianych wyżej skarg mieszkańców Wspólnoty W. w P.. Dokonując analizy pisma z dnia [...] maja 2016 r. uznać w ocenie Sądu należy, że Prezydent Miasta udzielając skarżącej odpowiedzi powyższym pismem występował w funkcji reprezentanta (przedstawiciela) Miasta P., które to M. posiada udziały w nieruchomości przy ul. [...], a którego pracownik – S. S. – Zastępca Gabinetu Prezydenta Miasta P. prowadzi w imieniu Prezydenta [...] mediacje pomiędzy mieszkańcami tej nieruchomości, a zarządcą – M. M. prowadzącą działalność pod firmą M. M. U. N.. Jak wynika z pisma R. M. - D. Biura Spraw Lokalowych Urzędu Miasta P. do W. K. – p.o. Dyrektora Wydziału Organizacyjnego Urzędu Miasta P. z dnia [...] marca 2016 r. nieruchomość przy ul. [...] jest nieruchomością wspólną z udziałem Miasta wynoszącym 46,91%. W budynku znajduje się 31 lokali mieszkalnych, z czego 15 jest wykupionych, a 16 lokali oraz 3 lokale użytkowe stanowią własność Miasta P.. W związku z powyższym, skoro Prezydent Miasta sporządzając kwestionowane przez skarżącą pismo z dnia [...] maja 2006 r. występował w roli współwłaściciela nieruchomości zarządzanej przez skarżącą, który jednocześnie podjął się prowadzenia mediacji w imieniu mieszkańców Wspólnoty W. a zarządcą (co wprost wynika z pisma S. S. z dnia [...] stycznia 2016 r. skierowanego do M. M.), nie sposób uznać, by pismo to stanowiło decyzję administracyjną w rozumieniu art. 104 § 1 K.p.a. Zauważyć bowiem należy, iż w tej relacji Prezydent Miasta P. i M. M. występowali jako – odpowiednio – współwłaściciel nieruchomości i zarządca nieruchomości. Stosunki z zakresu zarządu nieruchomością wspólną uregulowane zostały w ustawie z dnia 4 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2015, poz. 1892 ze zm., dalej: u.w.l.) i są – co oczywiste – stosunkami cywilnoprawnymi (art. 1 u.w.l. w zw. z art. 140 i n. K.c.). Prezydent Miasta P. jako reprezentujący właściciela lokali w tej nieruchomości nie działał zatem w zakresie władztwa administracyjnego udzielając M. M. odpowiedzi pismem z dnia [...] 2016 r. Ponadto żadna czynność Prezydenta P. nie wskazuje, by w ocenie organu doszło w niniejszej sprawie do zainicjowania postępowania administracyjnego, które organ administracji publicznej zobowiązany jest załatwić w drodze decyzji administracyjnej (art. 104 § 1 K.p.a.), w tym w szczególności postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej i odmowy udostępnienia trakowej informacji. Dalej wskazać należy, iż nawet gdyby przyjąć, że pismo Zastępcy Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2016 r., znak: [...] wydane zostało w ramach postępowania skargowego określonego w przepisach art. 227-240 K.p.a. i stanowiło rozpatrzenie skargi M. M. to okoliczność ta również nie uzasadniałaby przyjęcia dopuszczalności zaskarżenia go odwołaniem, albowiem przepisy K.p.a. nie przewidują środków zaskarżenia w przypadku niesatysfakcjonującego obywatela sposobu rozpoznania jego skargi. W tej sytuacji należy stwierdzić, że prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze zastosowało przepis art. 134 K.p.a. uznając, że skoro pismo Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2016 r. nie stanowi decyzji administracyjnej, to niedopuszczalne było wniesienie od niego odwołania. Zważyć trzeba, iż zgodnie z art. 134 K.p.a. organ odwoławczy w postępowaniu wstępnym podejmuje czynności mające na celu m.in. ustalenie czy odwołanie bądź zażalenie jest dopuszczalne. Ustalenie zatem przez organ, iż wniesiono środek zaskarżenia na pismo nie stanowiące decyzji bądź postanowienia nakłada na organ odwoławczy obowiązek stwierdzenia, w formie postanowienia, jego niedopuszczalności, nie zezwalając na przystąpienie do merytorycznej oceny sprawy (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2014 r., II SA/Gl 1245/13, Lex nr 1531232). W rezultacie, za chybione należało uznać zarzuty skargi, jakoby organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania – art. 6-8 i art. 107 § 1 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, skoro w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdził, że zaskarżone odwołaniem stanowisko Prezydenta Miasta P. nie przybrało formy decyzji administracyjnej, wyjaśniając, że nie toczyło się postępowanie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, ani też żadne inne postępowanie administracyjne. Dodał przy tym, że z korespondencji w sprawie wynika, że skarżącej nie satysfakcjonują wyjaśnienia Prezydenta Miasta P. (i jego pracowników) składane w odpowiedzi na jej pisma. Za chybiony Sąd uznał też zarzut naruszenia przez Kolegium art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Ów przepis określa, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Skoro zaś Prezydent Miasta P. nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącej, to brak było podstaw dla zaskarżenia jego działań odwołaniem. P. z dnia [...] maja 2016 r. nie można zaś uznać za decyzję administracyjną zarówno z tego powodu, iż jak wynika z jego treści takiego charakteru nie przypisał mu podmiot od którego ono pochodzi, a nadto nie spełniało ono wymogów jakie przed decyzją administracyjną stawia art. 107 § 1 K.p.a. W kontekście odwołania złożonego przez skarżącą zauważyć w szczególności należy, iż pismo to nie tylko nie zawierało powołania podstawy prawnej, lecz przede wszystkim brak w nim było jakiekolwiek jednoznacznego rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy udostępnienia M. M. informacji. Zauważyć w tym miejscu należy, iż jak już wskazano powyżej z wniosku skarżącej z dnia [...] lutego 2016 r., sprecyzowanego pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nie wynika w sposób jednoznaczny, by jej intencją było wystąpienie z wnioskiem o udostępnienie określonej informacji publicznej trybie przepisów u.d.i.p. Orzekając w ramach niniejszej sprawy Sąd administracyjny nie jest zaś uprawniony do wypowiadania się w jaki sposób Prezydent Miasta P. powinien zinterpretować podanie skarżącej i co za tym idzie w jaki sposób je rozpoznać, albowiem zakres kognicji Sądu wyznacza przedmiot zaskarżenia, którym jest nie czynność Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2016 r., lecz procesowe rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność złożonego odwołania ze względu na brak podlegającego zaskarżeniu orzeczenia organu i instancji. Jak wykazano zaś powyżej orzeczenie organu II instancji nie naruszało prawa. Co za tym idzie w ramach niniejszego postępowania Sąd nie był uprawniony do oceny tego czy Prezydent Miasta P. był obowiązany do rozpoznania podania strony jako wniosku o udostępnienie informacji publicznej, która to ocena mogłaby mieć miejsce jedynie w ramach rozpoznawania ewentualnej skargi na bezczynność Prezydenta Miasta P. w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę wniesioną w niniejszej sprawie, o czym orzeczono w sentencji wyroku. Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a., według którego sprawa może być rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie.