II SA/Po 529/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2010 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2010r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza G. z dnia [...] 2010r. nr [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz skarżącego kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ J. Zieliński /-/ E. Brychcy /-/ A. Łaskarzewska Pismem z dnia 23 października 2010 r. "A" S.A. w W., zwrócił się do Burmistrza G. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci "B" nr [...], zlokalizowanej w G., przy ul S. , na działce [...]. Pismami z dnia 16 listopada 2009 r. Burmistrz G. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. oraz do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w P., o opinię w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Pismem z dnia 11 grudnia 2009 r Państwowy Inspektor Sanitarny w P. odstąpił od zajęcia stanowiska w przedmiotowej sprawie, argumentując, że z dołączonej do wniosku analizy planowanej inwestycji wynika, iż nie zalicza się ona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, biorąc pod uwagę odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anten, wzdłuż osi głównej promieniowania pochodzącego z tych anten. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P., pismem z dnia 19 marca 2010 r stwierdził, na podstawie przedstawionej przez inwestora dokumentacji oraz dodatkowych wyjaśnień, że przedmiotowa inwestycja nie jest wymieniona w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowaniach związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, (Dz.U nr 257, poz. 2573 z późn. zm.). W związku z tym - zdaniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., na podstawie art. 173 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, (Dz.U nr 199, poz. 1227 ze zm.) budowa przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w celu realizacji ww. inwestycji - na podstawie art. 71 ust. 2 cyt. ustawy - nie jest wymagane. Decyzją z dnia [...] 2010r. wydaną na podstawie art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), w zw. z § 2ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowaniach związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, Burmistrz G. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci "B" nr [...], zlokalizowanej w G., przy ul S., na działce [...]. W uzasadnieniu wskazano, iż dla ocenianej stacji bazowej o równoważnych mocach promieniowania dla pojedynczej anteny BSA 1012, nie mniejszej niż 2000 W, przeanalizowano lokalizację budynków znajdujących się pod osią główną wiązki promieniowania anten skierowanych na azymuty: 60º 170º i 300º. W odległości 150 m nie stwierdzono miejsc dostępnych dla ludności. W przypadku anten BSA 1008, z uwagi na ich moc o wartości nie przekraczającej 2000 W przeanalizowano lokalizację budynków znajdujących się pod osią główną wiązki promieniowania anten skierowanych na azymuty: 60º 170º i 300º. W odległości 70 m nie stwierdzono miejsc dostępnych dla ludności. W związku z powyższym uznano, iż dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma wymogu uzyskania decyzji środowiskowej. Nie stwierdzono również by inwestycja spowodowała zagrożenie dla siedlisk i gatunków obszarów Natura 2000. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik H. K. – Z.G., zarzucając: 1) Naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokonanie własnych ustaleń faktycznych oraz prawnych, a także nieuwzględnienie kumulacji pól elektromagnetycznych w środowisku i pominięcie opisu w języku niespecjalistycznym. 2) Naruszenie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowaniach związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, poprzez nieustalenie rzeczywistej mocy EIRP oraz nieuwzględnienie maksymalnych możliwych do uzyskania tiltów elektrycznych. Odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [...] 2010 r Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w zw z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowaniach związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż przestrzeni dostępnej dla ludności nie można utożsamiać z przestrzenią, w której człowiek może się teoretycznie znaleźć, tylko z przestrzenią w której ludzie rzeczywiście przebywają. W przedmiotowej sprawie przestrzeń dostępna dla ludności, od środka elektrycznego anten, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten, znajduje się w odległościach większych niż wymagają tego przepisy wymienionego wyżej rozporządzenia, dlatego niniejsze przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy nie podzielił stanowiska odwołującego się o naruszeniu przez organ I instancji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowaniach związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, poprzez nieustalenie rzeczywistej mocy EIRP oraz nieuwzględnienie maksymalnych możliwych do uzyskania kiltów elektrycznych. Rozporządzenie to określa granice mocy promieniowania dla pojedynczej anteny i w takim zakresie - wyznaczonym przez ustawodawcę - stanowi przedmiot badania organów administracyjnych. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł H. K. zarzucając: 1) Naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokonanie własnych ustaleń faktycznych oraz prawnych, a także nieuwzględnienie kumulacji pól elektromagnetycznych w środowisku i pominięcie opisu w języku niespecjalistycznym. 2) Naruszenie ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez niewskazanie przepisów, z których wynika, jakie wymogi musi spełniać wniosek inwestora oraz naruszenie art. 63 ust. 1 oraz art. 63 ust. 2 poprzez niewydanie postanowienia o braku konieczności sporządzenia raportu. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zwrot kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie. W toku rozprawy odwoławczej dopuszczono do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania O. S. P. E. "PdŻ", którego przedstawiciel – Z. G. poparł stanowisko skarżącego, wskazując w szczególności, iż w toku postępowania nie wyjaśniono istotnego dla rozstrzygnięcia pojęcia wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten. W toku rozprawy skarżący oświadczył, iż zamierza dobudować do swego budynku jedną kondygnację i obawia się, że w związku z planowaną budową stacji i promieniowaniem, może nie uzyskać decyzji o warunkach zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, choć nie wszystkie zawarte w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Na wstępie należy podkreślić, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola ta obejmuje badanie, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego stosownie do unormowania art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) obejmuje wszystkie, a nie tylko podniesione w skardze kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym. Obejmuje więc to, czy organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń odnośnie do obowiązywania zastosowanych norm prawnych, czy normy te właściwie zinterpretowały i czy nie naruszyły zasad ustalania określonych faktów za udowodnione. Rację ma skarżący podnosząc, iż w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym organy administracyjne oparły swoje rozstrzygnięcia wyłącznie na ustaleniach faktycznych poczynionych przez stronę postępowania, a właściwie przez autora opracowania: "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko" - firmy "C" Ł. G., mającej być jednocześnie wykonawcą planowanej inwestycji. Fakty służące ustaleniu tego, czy wzdłuż osi głównej promieniowania poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi są istotne w sprawie, ze względu na treść § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Fakty dotyczące powyższej okoliczności stanowią istotny element materiału dowodowego, który winien być przez organy I i II instancji zgromadzony w sprawie. Zgodnie z art. 7 k.p.a. stanowiącym, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz art. 77 § 1 k.p.a. stanowiącym, iż organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, to na organie administracji prowadzącym postępowanie spoczywa ciężar dowodu (por. teza 1 wyroku NSA OZ w Lublinie. z dnia 15 września 1992 r., sygn. akt SA/Lu 601/92 - niepubl.; wyrok NSA OZ w G. z dnia 16 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 92/98 - Lex nr 34945). Obowiązkiem organu administracji jest aktywne dążenie do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1999 r., sygn. akt I SA 1551/98 - Lex nr 48556; teza 2 wyroku NSA z dnia 4 czerwca 1998 r., sygn. akt I SA/Kr 1052/97 - Lex nr 33618; teza 1 wyroku NSA z dnia 17 maja 1994 r., sygn. akt SA/Lu 1921/93 - Lex nr 26517). Organ administracji w ramach ww. obowiązków zobligowany jest między innymi, do przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy (por. teza 1 wyroku NSA OZ w L. z dnia 17 maja 1994 r., sygn. akt SA/Lu 1921/93 - Lex nr 26517; wyrok NSA z dnia 8 stycznia 1999 r., sygn. akt IV SAB 198/98 - Lex nr 47254; teza 1 wyroku NSA z dnia 28 kwietnia 1999 r., sygn. IV SA 693/97 - Lex nr 48156; wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1999 r., sygn. akt I SA 1551/98 - Lex nr 48556; wyrok NSA z dnia 30 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1468/97 - Lex nr 47791). Obowiązki powyższe spoczywają tak na organie administracji pierwszej instancji jak i w zakresie wyznaczonym przez art. 136 k.p.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. na organie odwoławczym. Nie wyklucza to oczywiście obowiązku współprzyczyniania się strony do zapewnienia pełnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, na drodze złożenia wyjaśnień bądź przytoczenia innych dowodów w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 1996 r., sygn. akt SA/Łd 2620/95 - Lex nr 27407). Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne sprawy stwierdzić należy, że organy obu instancji, naruszyły art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Określając stosunek administracyjnoprawny wynikający z analizowanych przepisów, w zasadzie nie ustaliły w ogóle faktów istotnych w sprawie z punktu widzenia mających zastosowanie norm prawnych § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, a tym samym w konsekwencji nie rozpatrzyły przy rozstrzyganiu sprawy całego materiału dowodowego istotnego dla jej rozstrzygnięcia. W ocenie składu orzekającego uchybienie powyższe należy uznać za mogące w sposób istotny wpływać tak na rozstrzygniecie organu odwoławczego jak i organu I instancji. Nie można wszak wykluczyć, że podjęcie przez organy obu instancji czynności dowodowych zmierzających do ustalenia tego czy wzdłuż osi głównej promieniowania poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi, doprowadziłoby je do innych ustaleń niż te, które były podstawą "prywatnych" dokumentów przedłożonych przez stronę, a tym samym i do innego rozstrzygnięcia. Należy zaznaczyć, iż planowana inwestycja ma zostać zlokalizowana w centrum miasta, w zabudowie mieszkaniowej. Z tego przede wszystkim powodu kierunek wiązki promieniowania musi być ustalony w sposób nie budzący żadnych wątpliwości. Z przedłożonych przez inwestora dokumentów wynika, że wiązki promieniowania będą mijały budynki mieszkalne, w niektórych przypadkach zaledwie o 3,1 m. Niewątpliwie obowiązkiem organów było skontrolowanie poczynionych przez inwestora ustaleń - zawartych w opracowaniu: "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko", przez niezależnego biegłego. Oczywistym jest bowiem, że w tak ważnej kwestii jak bezpieczeństwo i zdrowie mieszkańców okolicznych domów, organy nie mogą bazować na wnioskach zawartych w specjalistycznym opracowaniu przedłożonym przez inwestora, a sporządzonego przez wykonawcę - podmioty zainteresowane w maksymalnym uproszczeniu postępowania administracyjnego i niezwłocznym przystąpieniu do realizacji inwestycji. Nie budzi przy tym żadnych wątpliwości, iż najistotniejszy w sprawie dowód, czyli opracowanie: "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko", jest opracowaniem typowo specjalistycznym, niemożliwym do zweryfikowania przez osoby nieposiadające wiedzy specjalnej. Przedmiotowy dokument nie stanowi dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a., nie korzysta więc z domniemania zgodności ich treści ze stanem faktycznym. Reasumując zauważyć należy, iż organy obu instancji rezygnując z dopuszczenia dowodu z opinii biegłego, poczyniły swoje ustalenia na podstawie dowodów, których merytoryczne zweryfikowanie było niemożliwe. Powyższy wniosek dotyczy również uczestniczących w postępowaniu administracyjnym Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu i Państwowego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu. Mając powyższe na względzie Sąd zważył, że organy naruszyły art. 84 § 1 k.p.a., który stanowi, że gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. W niniejszej sprawie był to obowiązek organów. Naruszenie przez organy obu instancji art. 84 § 1 k.p.a. w ocenie składu orzekającego mogło mieć istotny wpływ na wynik rozpatrzenia niniejszej sprawy administracyjnej tak w postępowaniu przed organem administracji pierwszej instancji jak i przed organem odwoławczym. Niewykluczone jest bowiem, że gdyby organy obu instancji dopuściły dowód z opinii biegłego i nie potraktowały przyjętych w prywatnych, niezweryfikowanych dokumentach okoliczności faktycznych za miarodajne dla stosowania wskazanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, to rozstrzygnięcie tak zaskarżonej decyzji jak i decyzji utrzymanej nią w mocy byłyby inne. W toku kolejnego postępowania organ I instancji winien dopuścić dowód z opinii biegłego w celu zweryfikowania wniosków zawartych w drugiej wersji opracowania "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko", w szczególności co do oceny planowanej inwestycji w zakresie parametrów wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowaniach związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Biegły zobowiązany będzie do odniesienia się do treści ww. dokumentu, sposobu ustalania danych, dokonanych obliczeń, uzasadnienia wniosków kończących i ich oceny w kontekście argumentacji zaprezentowanej przez autora dokumentu i stawianych mu zarzutów w odwołaniu i skardze. Biegły winien również wyjaśnić zasadnie podnoszone przez przedstawiciela uczestnika postępowania – Z.G. - wątpliwości co do definicji pojęcia "od środka elektrycznego anten, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten" i przełożenia ww. specjalistycznego zwrotu na język potoczny. Biegły winien przy tym wyjaśnić jaki kształt ma wiązka promieniowania anten, czy rozprzestrzenia się wprostproporcjonalnie do odległości od anteny, czy też przekrój wiązki jest zawsze taki sam, bez względu na odległość od anteny. Rolą biegłego jest również zbadanie czy w pobliżu planowanej inwestycji - budowy stacji - nie znajdują się podobne stacje bazowe telefonii komórkowej. Mając na względzie § 5 pkt 1 lit. b rozporządzenia, biegły i organ powinien zatem rozważyć czy zakresy ich zasięgu nie nakładają się. Jest to istotne z punktu widzenia oceny parametrów stacji bazowej. Ww. przepis wskazuje, iż szczegółowymi uwarunkowaniami, związanymi z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionego w § 3, do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko są: 1) rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) (...), b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na terenach nieruchomości sąsiednich, c) (...). Mając na względnie opisane powyżej naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, Sąd na podstawie 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (p.p.s.a.) Dz.U. 02.153.1270 z późn. zm., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza G. z dnia [...] 2010 r. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji zobligowany będzie uwzględnić powyższe wskazania oraz przeprowadzić postępowanie wyjaśniające we własnym zakresie, w szczególności co do tego czy wzdłuż osi głównej promieniowania poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Swoje wnioski następnie skonfrontuje z ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez biegłego na potrzeby wydania opinii w ten sposób między innymi dokona oceny przydatności opinii dla wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, traktując ekspertyzy jako materiał dowodowy podlegający własnej ocenie a nie jako miejsce sformułowania wniosków, które jedynie należy "powtórzyć". Opis ww. czynności wraz z przytoczeniem własnych wniosków winien zostać przedstawiony w uzasadnieniu decyzji. Natomiast organ odwoławczy, rozpoznając ewentualne odwołania od decyzji organu I instancji zwróci między innymi uwagę na to, podstawą rozstrzygnięcia tego organu jest wyczerpująco zebrany materiał dowodowy. W zależności od tej analizy organ II instancji winien zastanowić się nad ewentualną koniecznością przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego we własnym zakresie. Organ I instancji winien również rozważyć oświadczenie skarżącego, złożone na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu, w dniu 28 października 2010 r. iż zamierza on podwyższyć należący do niego budynek mieszkalny o jedną kondygnację. Organ winien zanalizować, czy właściciele nieruchomości (lub inne podmioty uprawnione) znajdujących się w otoczeniu planowanej inwestycji posadowienia stacji bazowej telefonii komórkowej, nie zasygnalizowali poprzez złożenie odpowiednich wniosków, inwestycji które znalazłyby się w strefie promieniowania stacji. Sąd zwrócił uwagę na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w wyroku z dnia 15 października 2009 r., II OSK 1581/08 (publ. w bazie orzecz. NSA), w którym stwierdzono między innymi: "Pamiętać przy tym należy, iż społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości nie wyznacza sposób, w jaki z gruntu dotychczas korzystano, lecz wyznacza sposób, w jaki właściciel faktycznie i potencjalnie może zgodnie ze swoją wolą z gruntu korzystać (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2005 r., III CK 129/04, Prok. i Pr. 2005, nr 7-8, s. 52). Aktywne wykorzystanie przez właściciela gruntu przestrzeni powietrznej następuje najczęściej w toku inwestycyjnej działalności budowlanej i późniejszej eksploatacji obiektów budowlanych. Skoro według wskazań art. 143 k.c. własność gruntu rozciąga się również na przestrzeń nad powierzchnią gruntu, to wyłącznie właściciel nieruchomości gruntowej jest uprawniony do korzystania z przestrzeni powietrznej nad jego gruntem. Wobec wyłączności uprawnień właściciela należy wykluczyć ingerencję sąsiadów oraz innych osób trzecich, jak chodzi o korzystanie z przestrzeni powietrznej nad cudzym gruntem. W stosunkach sąsiedzkich chodzi głównie o unikanie niedozwolonych immisji (art. 144 k.c.) (por. E.Gniewek, Kodeks cywilny. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz, Zakamycze, 2001. - komentarz do art. 140 - 144)". Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz skarżących kwotę 200,- zł z tytułu uiszczonego przez skarżących wpisu. /-/ J.Zieliński /-/ E.Brychcy /-/ A.Łaskarzewska MK