II SA/Po 558/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] marca 2014 r. nr: [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ W. Batorowicz W skardze na bliżej opisaną w rubrum niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] marca 2014 r. wydanej w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej, strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie powołał żadnych okoliczności na uzasadnienie swojego wniosku, ograniczając się do przedstawienia argumentacji na poparcie tezy, że organy obydwu instancji nie wykazały wzrostu wartości nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania, w całości lub w części, aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu należy podkreślić, że z ugruntowanej już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że obowiązek uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony, uregulowanej w tym przepisie (zob. postanowienie NSA z dnia 3 października 2011 r. sygn. akt I FSK 1427/11, postanowienie NSA z dnia 11 września 2013 r. sygn. akt I FZ 370/13 - dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Samo przedstawienie zakresu żądania, a mianowicie wniesienie o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, uniemożliwia zweryfikowanie sytuacji strony w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wstrzymanie bowiem wykonania decyzji uzasadniać mogą konkretne okoliczności będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, a nie sama aktualna sytuacja majątkowa, w której znajduje się strona. Innymi słowy strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych okoliczności. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku jest jednoznaczny z niepowołaniem zdarzeń możliwych do wystąpienia w wyniku wykonania decyzji, które mogłyby spowodować wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w przywołanym przepisie. Wprawdzie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono również pogląd, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie w pełni opiera na zasadzie skargowości, zatem może być uwzględniony nie tylko wówczas, gdy strona go odpowiednio uzasadni (por. postanowienie z dnia 5 maja 2011 r. II OZ 370/11 - orzeczenie dostępne jw.), jednakże postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, w konsekwencji sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku, mając na uwadze całokształt okoliczności wynikających z akt sprawy. Wobec tego brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w zasadzie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/04 - dostępne jw.). Ponadto, wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że skarżący zaniechał uprawdopodobnienia tej podstawowej okoliczności, którą stanowi występowanie w konkretnej sytuacji niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo wskazanie, że wykonanie decyzji mogłoby takie skutki spowodować, bez równoczesnego przedstawienia sytuacji materialnej w jakiej znajdują się skarżący, uniemożliwia bowiem ustalenie, czy zapłata ustalonej decyzją opłaty adiacenckiej może skutkować powstaniem następstw, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji nie może też przemawiać powoływane przez skarżącego zarzuty przeciwko decyzjom wydanym przez organy obydwu instancji. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności służy bowiem zapewnieniu ochrony praw strony w procesie sądowoadministracyjnym, nie może być natomiast utożsamiana z instytucją przedsądu, to jest sytuacją, w której na etapie postępowania wpadkowego sąd będzie dokonywał merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. /-/ Wiesława Batorowicz