II SA/Po 563/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 marca 2010r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie odsetek od uposażenia I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ B. Drzazga /-/ E. Podrazik Decyzją z dnia (...) maja 2009 r. nr (...) Wojskowy Komendant Uzupełnień w T., działając na podstawie art. 104 § 1 oraz art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: kpa), art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) oraz art. 14 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sztabów wojskowych i wojskowych komend uzupełnień (Dz. U. z 2004 r. Nr 66, poz. 613, ze zm.; dalej jako: "rozporządzenie"), działając z urzędu, odmówił W. G. przyznania świadczenia pieniężnego w postaci odsetek od wypłaconego uposażenia oraz zwrotu świadczenia potrąconego przy wypłacie uposażenia. W uzasadnieniu podano, iż decyzję wydano po rozpatrzeniu sprawy przekazanej przez Sąd, z uwzględnieniem całości zgromadzonej dokumentacji, w tym wniosków strony. Wskazano, że dnia (...) listopada 2003 r. Dowódca Wojsk Lądowych, w oparciu o rozkaz (...) z dnia (...) września 2002 r. w sprawie zmian organizacyjnych i dyslokacyjnych w wojskowych komendach uzupełnień, zlikwidował między innymi stanowisko służbowe strony. W związku z tym żołnierzowi zaproponowano inne stanowisko służbowe, którego nie przyjął. W konsekwencji Dowódca Okręgu Wojskowego (dalej jako: "POW") wydał decyzję o wypowiedzeniu W. G. zawodowej służby wojskowej, a następnie rozkaz zwalniający go z zawodowej służby wojskowej i przenoszący do rezerwy. Dnia (...) kwietnia 2006 r. Dowódca Wojsk Lądowych stwierdził nieważność ww. decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. W. G. stawił się na miejsce pełnienia służby wojskowej oraz został przyjęty na ewidencję i zaopatrzenie, ale bez wyznaczenia na stanowisko, które nie istniało od dnia (...) listopada 2003 r. Dla celów ewidencyjno-finansowych od dnia zwolnienia do dnia przywrócenia do zawodowej służby wojskowej przyznano W. G. zwaloryzowane należności wynikające z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Przy wypłacie tych należności w związku ze stwierdzeniem nieważności ww. decyzji o zwolnieniu ze służby wojskowej, potrącono nienależne świadczenia z tytułu odprawy oraz ekwiwalentu za urlop. Po otrzymaniu tych świadczeń strona wystąpiła z wnioskiem o odsetki. Wniosek ten załatwiono zgodnie z pismem Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej Nr (...) z dnia (...) stycznia 2007 r. w sprawie postępowania i uprawnień żołnierzy, w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ich ze służby wojskowej, skierowanym do terenowych organów administracji wojskowej. W dokumencie tym zobowiązano organy wojskowe do wypłaty uposażenia za okres, w którym żołnierze faktycznie pozostawali poza służbą, z zaznaczeniem, że mają to być należności zwaloryzowane zgodnie z przepisami. Odnośnie roszczeń o zwrot potrąconych świadczeń ustalono, że z uwagi na decyzję o stwierdzeniu nieważności są to świadczenia nienależne, bowiem podstawa tego świadczenia odpadła. W kwestii odsetek organ pierwszej instancji przywołał treść art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który stanowi, że tylko w razie zwłoki w wypłacie uposażenia żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie stało się wymagalne. Instytucja zwłoki, o której mowa w art. 476 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r., nr 16, poz. 93 ze zm.), w odróżnieniu od opóźnienia (art. 481 powyższej ustawy), warunkowana jest winą. Zważywszy na powyższe okoliczności nie sposób przypisać winy organowi zobowiązanemu do wypłaty uposażenia. Chociaż decyzja Dowódcy Wojsk Lądowych o nieważności decyzji Dowódcy POW wywiera skutki ex tunc, to wydana została w określonym czasie, a realizacja wynikających stąd świadczeń została spełniona bez zwłoki (wypłata zwaloryzowanych świadczeń). Zdaniem organu nie budziło wątpliwości, że w spornym okresie W. G. nie pełnił służby wojskowej, ale w tym czasie otrzymywał od resortu Obrony Narodowej należności pieniężne związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej: dwunastomiesięczne uposażenie, emeryturę wojskową i odprawę wojskową. W spornym okresie otrzymywał emeryturę wynoszącą 50-75% uposażenia. Zatem ten sam reprezentant Skarbu Państwa, od którego skarżący domaga się odsetek, regularnie, co miesiąc wypłacał mu pieniądze, które po unieważnieniu decyzji o zwolnieniu okazały się świadczeniem nienależnym. Organ wyjaśnił, że po przywróceniu do służby strona odmówiła zwrotu świadczenia emerytalnego i innych nienależnych świadczeń, stąd roszczenia o odsetki nie mają żadnego uzasadnienia. Można było je naliczać dopiero w chwili, kiedy decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby wojskowej stała się wykonalna. Wskazano, iż W. G. wystąpił do Sądu Pracy, który zasądził na jego rzecz świadczeni. Wskutek wniesienia apelacji, a następnie kasacji, Sąd Najwyższy uchylił wyroki wydane w sprawie i umorzył postępowanie, przekazując sprawę do rozpoznania Szefowi Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P., który to organ uwzględniając przepis art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przesłał sprawę do wykonania Wojskowemu Komendantowi Uzupełnień w T. Od decyzji powyższej odwołał się W. G. zarzucając organowi naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z art. 156 §1 pkt 2 kpa poprzez uznanie, iż wskutek stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego nie powstało po stroni odwołującego się przywrócenie stanu poprzedniego, w którym miał on w okresie od (...) grudnia 2003 r. do dnia (...) maja 2006 r. prawo do wypłaty uposażenia w terminie. Ponieważ wypłacenie zaległych uposażeń nastąpiło z winy organów wojskowych z opóźnieniem, żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne. Wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w całości i przyznanie odwołującemu się kwoty pieniężnej w wysokości (...) zł tytułem odsetek ustawowych od zaległych i wypłaconych w zwłoce uposażeń za pozostawanie poza służbą wskutek nieważnego wypowiedzenia. Odwołujący podniósł, w oparciu o przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowej, iż wypłacenie należnych mu świadczeń nastąpiło po terminie ich wymagalności. Dla poparcia zasadności swoich roszczeń odwołał się do orzecznictwa sądów powszechnych. Decyzją z dnia (...) czerwca 2009 r. nr (...) Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa., art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz art. 14 ust. 1 pkt 3 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej i rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sztabów wojskowych i wojskowych komend uzupełnień, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji powtórzył argumenty organu pierwszej instancji wskazując jednocześnie, że zasadnie wydano decyzję o odmowie przyznania świadczenia pieniężnego w postaci odsetek od wypłaconego uposażenia oraz świadczenia potrąconego przy wypłacie tego uposażenia, jako świadczenia nienależnego. Wskazano, iż prawo żołnierza do uposażenia powstaje pod warunkiem faktycznego stawienia się w celu pełnienia służby i rzeczywistej realizacji tej służby. Stąd stwierdzenie nieważności decyzji zwalniającej ze służby nie uprawnia żołnierza do uposażenia za czas przypadający pomiędzy datą zwolnienia, a datą rozpoczęcia ponownego pełnienia służby po wydaniu decyzji o stwierdzeniu nieważności. W niniejszym przypadku nie miała miejsca kontynuacja pełnienia służby, gdyż żołnierz służby nie pełnił. Skutku polegającego na niepełnieniu służby nie uchyla z mocą wsteczną ani wyrok uwzględniający skargę na decyzję zwalniającą ze służby, ani decyzja o stwierdzeniu jej nieważności, ani tez kolejne decyzje organu emerytalnego orzekające częściowy zwrot świadczenia emerytalnego za okres pozostawania w stosunku służbowym. Stąd stronę należy traktować jako pozostającego w spornym okresie w stosunku służbowym, ale nie jako faktycznie pełniącego wówczas czynną służbę wojskową. Odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 kwietnia 2001 r. sygn. akt II SA 94/01 Lex nr 53775 organ wskazał, iż samo pozostawanie w stosunku służbowym nie jest wystarczające, aby domagać się za ten okres uposażenia. Zdaniem organu odwoławczego Wojskowy Komendant Uzupełnień w T. zasadnie wydał decyzje o odmowie przyznania świadczenia pieniężnego w postaci odsetek od wypłaconego uposażenia oraz świadczenia potrąconego przy wypłacie uposażenia, jako świadczenia nienależnego. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu W. G. wnosząc o jej uchylenie, jak również uchylenie poprzedzającej decyzji organu I instancji wydanego przez Wojskowego Komendanta Uzupełnień w T. W uzasadnieniu przytoczone zostały argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, W odpowiedzi na skargę Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie przeprowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu w dniu 05 marca 2010 r. skarżący wyjaśnił, iż na mocy wyroków sądów powszechnych zostały mu wypłacone przez służby wojskowe kwoty dochodzonych przez niego odsetek, a następnie, po wyroku Sądu Najwyższego, służby wojskowe zwróciły się do niego o ich zwrot. Wyjaśnił, iż w jego ocenie niniejsza sprawa dotyczy tylko kwestii odsetek i w takim zakresie wnosił odwołanie od decyzji organu I instancji. Skarżący oświadczył, iż w odrębnym postępowaniu przed sądem cywilnym zasądzono na jego rzecz kwoty potrąconego uposażenia i organy wojskowe zastosowały się do tych wyroków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. W związku z tym sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić wszelkie naruszenia prawa, które zauważył w rozpoznawanej sprawie niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. W badanym przypadku skarga okazała się zasadna, aczkolwiek Sąd nie podziela zasadniczych zarzutów w niej podniesionych. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zaskarżone decyzje wydane zostały po uprzednim rozpatrzeniu przez sądy powszechne powództw skarżącego W. G. o zapłatę. Z akt przekazanych organom wojskowym przez Sąd Rejonowy Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wynika, iż pozwem wniesionym w dniu (...) września 2007 r. skarżący wystąpił o zapłatę kwoty pieniężnej w wysokości (...) zł tytułem skapitalizowanych odsetek od uposażeń należnych i wymagalnych od dnia 10 każdego miesiąca kalendarzowego począwszy od dnia (...) grudnia 2003 r. do dnia (...) maja 2006 r. Sprawa otrzymała sygnaturę (...), a następnie (...). Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia (...) grudnia 2008 r. sygn. akt (...) uchylił wyrok Sądu Okręgowego z dnia (...) grudnia 2007 r. sygn. akt (...) oraz poprzedzający go wyrok Sądu Rejonowego z dnia (...) października 2007 r. sygn. akt (...), którymi to wyrokami uwzględniono powództwo o zapłatę kwoty (...) zł tytułem skapitalizowanych odsetek od uposażeń. Wskazane akta sądowe nie zawierają przy tym dokumentów związanych z dochodzonym przez skarżącego roszczeniem o zwrot kwot potrąconych przez organy wojskowe z wypłaconego skarżącemu uposażenia za okres pozostawania poza służbą. Zważyć jednakże należy, iż w aktach sądowych na kartach nr 33 – 36 znajduje się pismo procesowe powoda (skarżącego W. G.), w którym podaje on, iż wypłacono mu uposażenie należne za czas pozostawania poza służbą w niepełnej wysokości, bowiem organ wojskowy dokonał samodzielnie potrąceń z uposażenia. Powód wskazał, iż zwrotu kwot potrąconych dochodzi odrębnym pozwem. Powyższe znajduje potwierdzenie w oświadczeniu złożonym przez skarżącego na rozprawie w dniu 5 marca 2010 r., kiedy to skarżący wyjaśnił, iż kwestia dokonanych przez organy wojskowe potrąceń rozstrzygnięta została przez sąd cywilny. W świetle powyższego rozważyć należało, w jakim zakresie organy wojskowe obu instancji były upoważnione do rozpatrzenia sprawy rozliczenia skarżącego w związku z jego powrotem do służby. Decyzje organów obu instancji wydane zostały w przedmiocie odsetek od uposażenia oraz kwot potrąconych z wypłaconego skarżącemu uposażenia za okres pozostawania poza służbą. Tymczasem przekazane wraz ze skargą akta administracyjne, obejmujące także akta przekazane przez sąd cywilny, a dotyczące postępowania z pozwu o zapłatę kwoty (...) zł tytułem skapitalizowanych odsetek od uposażeń, nakazywały ustalić, czy działający z urzędu organ wojskowy miał uprawnienie do rozstrzygania kwestii potrącenia. Stosownych ustaleń w tym zakresie nie poczyniono, w konsekwencji organ I instancji wydał decyzję o odmowie zwrotu kwot potrąconych oraz o odmowie zapłaty odsetek od uposażenia. Zważyć należy, iż zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak i w skardze, skarżący W. G. domagał się wypłaty kwoty będącej sumą skapitalizowanych odsetek od uposażeń należnych mu za okres pozostawania poza służbą w związku z decyzją z dnia (...) kwietnia 2006 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Natomiast na rozprawie przeprowadzonej w dniu 05 marca 2010 r. skarżący wyjaśnił, iż poza sporem pozostaje kwestia kwot potrąconych z uposażenia, bowiem zostały mu one przez służby wojskowe wypłacone w wykonaniu wyroku sądu cywilnego. W tych okolicznościach uznać należy, iż zaskarżona decyzja organu II instancji wydana została z naruszeniem przepisu art. 138 §1 pkt 1 kpa, bowiem w świetle zarzutów podniesionych w odwołaniu obowiązkiem tego organu było ustalenie, czy prowadzone z urzędu postępowanie mogło obejmować swoim zakresem także rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kwot potrąconego uposażenia. Wobec zaniechania zbadania tej kwestii organ II instancji naruszył przepisy prawa procesowego – art. 7 i 77 §1 kpa, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi oraz zasadności żądania wypłaty odsetek Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę zarzutów tych nie podziela. Zdaniem organów obu instancji rozstrzygających w przedmiocie żądania odsetek – odsetki od zaległego roszczenia należy uznać za uzasadnione od momentu, kiedy decyzja o stwierdzeniu nieważności w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej stała się wykonalna. W ocenie Sądu stanowisko to jest trafne i znajduje potwierdzenie w najnowszym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 września 2009 r. sygn. akt I OSK 69/09). Formułując jednakże taki pogląd organ wojskowy nie ustalił jednak daty kiedy decyzja o stwierdzeniu nieważności stała się wykonalna, i bez należytego rozeznania sprawy stwierdził, że bez zwłoki wypłacił wszystkie należności. Z nadesłanych akt administracyjnych oraz akt personalnych nie można ustalić kiedy decyzja o stwierdzeniu nieważności stała się ostateczna ponieważ brak w aktach dowodu doręczenia tej decyzji. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż decyzja o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej wywołała skutek prawny w postaci jego rozwiązania, co sprawia, że skarżący przestał być żołnierzem zawodowym i został przeniesiony do rezerwy. Zatem w okresie obowiązywania decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej skarżącemu nie przysługiwało prawo do uposażenia, a więc i nie powstawało roszczenie o jego zapłatę. Ponadto z uwagi na fakt, że w okresie między wydaniem decyzji o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego, a stwierdzeniem jej nieważności organ nie miał podstaw prawnych do wypłaty uposażenia wobec nie pozostawania w stosunku zawodowej służby wojskowej, nie sposób przyjąć, aby doszło do zwłoki w wypłacie uposażenia, liczonej według terminów, o których mowa w art. 81 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Stwierdzenie nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego spowodowało, że powstało co prawda roszczenie o wypłatę uposażenia za okres od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, jednak nie zaktualizowały się terminy, o których mowa we wspomnianym art. 81 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierz zawodowych. Skoro zatem roszczenie o wypłatę uposażenia za okres od rozwiązania stosunku zawodowej służby wojskowej do dnia przywrócenia tego stosunku ze skutkiem ex tunc powstało dopiero po stwierdzeniu nieważności decyzji wypowiadającej ten stosunek służbowy, to brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie, iż zostały spełnione przesłanki prawa do odsetek, o których mowa w art. 75 ust. 3 cyt. ustawy za każdy miesiąc okresu, w którym skarżący nie miał statusu przeniesionego do rezerwy. Podstawową kwestią do ustalenia przy rozstrzyganiu sprawy w zakresie odsetek jest ustalenie daty wymagalności należności wynikających ze stosunku służbowego. Przy ustalaniu wymagalności należności pomocny będzie art. 81 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Art. 81 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowi, że uposażenie zasadnicze i dodatki o charakterze stałym są wypłacane miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym miesiąca, za który przysługują. Z kolei ust. 2 wymienionego wyżej artykułu stanowi, że dodatki do uposażenia zasadniczego inne niż wymienione w ust. 1 wypłaca się nie później niż do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym żołnierz zawodowy spełnił warunki uzasadniające ich przyznanie. Wreszcie art. 81 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ustala termin wypłaty innych należności, o których mowa w art. 73. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż reaktywowanie stosunku służbowego z mocą wsteczną stwarza jedynie fikcję prawną, iż żołnierz pozostawał cały czas w służbie. Uposażenie przysługuje zaś żołnierzowi zawodowemu nie za okres pozostawania w stosunku służbowym lecz za pełnienie służby. Pozostawanie w stosunku służbowym bez podejmowania służby, ewentualnie bez gotowości i zdolność do jej pełnienia, nie rodzi prawa do uposażenia. Ponadto świadczenie emerytalne jest świadczeniem konkurencyjnym w stosunku do uposażenia. Żołnierzowi przeniesionemu do rezerwy pobierającemu emeryturę nie przysługuje zatem prawo do uposażenia należnego żołnierzowi w czynnej służbie zawodowej (por. wyroki NSA z dnia 13 września 2001 r. sygn. akt II SA 3288/08, z dnia 24 lipca 2009 r. sygn. akt I OSK 1496/08 i z dnia 27 czerwca 2006 r. sygn. akt I OSK 1298/05). Wobec powyższego w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie roszczenie o zaległe uposażenie staje się wymagalne dopiero z chwilą stawienia się żołnierza do służby tzn. w sytuacji gdy żołnierz nie tylko pozostaje w służbie wojskowej, ale również wyraża gotowość do pełnienia tej służby. Biorąc pod uwagę powyższe oraz okoliczność, iż wypłacone należności dotyczą okresu od dnia zwolnienia ze służby do dnia stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu uznać należy, iż wszelkie roszczenia za ten okres stały się wymagalne w dniu, w którym skarżący zgłosił się do służby. To właśnie w tym dniu skarżący winien otrzymać wszelkie należności wynikające ze stosunku służbowego. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszaniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Rozpatrując ponownie sprawę organ II instancji zobligowany jest rozpatrzyć ponownie odwołanie strony skarżącej, kierując się wskazaniami wynikającymi z treści niniejszego wyroku. W zakresie merytorycznej oceny żądania wypłaty odsetek konieczne jest ustalenie daty, w jakiej skarżący, po stwierdzeniu nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego, stawił się do służby, jak również daty, w której skarżącemu wypłacono zaległe uposażenie. Dopiero powyższe ustalenia pozwolą organowi na jednoznaczne rozstrzygnięcie, czy w niniejszej sprawie wypłata uposażenia nastąpiła przed dniem ich wymagalności tj. datą stawienia się do służby, czy też już po okresie ich wymagalności, a co z tym idzie na rozstrzygnięcie, czy skarżącemu przysługują odsetki na podstawie art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. /-/ D. Rzyminiak – Owczarczak /-/ B. Drzazga /-/ E. Podrazik