II SA/Po 569/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Paweł Daniel Sędzia WSA Robert Talaga Protokolant specjalista Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 kwietnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO", "Kolegium") decyzją z 24 kwietnia 2025 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania W. B. (dalej: "strona") od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z 8 kwietnia 2024 r., nr [...], o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z 19 października 2021 r. strona zwróciła się o określenie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia polegającego na budowie zagrody gospodarstwa rolnego do chowu cieląt i młodych byczków o obsadzie maksymalnej 2.321,1 DJP wraz z infrastrukturą towarzyszącą w miejscowości M. na działkach ewid. nr [...] i [...]. Do wniosku dołączono raport środowiskowy. Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją z 8 kwietnia 2024 r., nr [...], na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1094 ze zm., dalej: "u.u.i.ś.") w zw. z art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: "K.p.a."), odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium, w decyzji podanej na wstępie niniejszego uzasadnienia, uznało, że decyzja organu I instancji odpowiada prawu. Planowane przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane do § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839, dalej: "rozporządzenie RM"), jako przedsięwzięcie zawsze znacząco oddziałujące na środowisko. Przedmiotem planowanej inwestycji jest budowa obiektów inwentarskich do chowu bydła, inwentarsko-magazynowego i garażowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Obecnie przedmiotowa nieruchomość użytkowana jest jako pole uprawne, a w niewielkiej części znajdują się dwa budynki (gospodarczo-socjalny i magazynowy). W ramach inwestycji planowano następujące elementy: 5 obiektów inwentarskich dla bydła (cieląt), 4 obiekty inwentarskie dla bydła (byczków), 1 obiekt magazynowo-inwentarski (obiekt posiada pozwolenie na budowę, jednak nie została rozpoczęta budowa), 1 obiekt garażowy (obiekt posiada pozwolenie na budowę, jednak nie została rozpoczęta budowa), 6 silosów na pasze objętościowe, teren komunikacji, kontener socjalny, zbiornik bezodpływowy na ścieki socjalno-bytowe o pojemności 10 m3, 2 zbiorniki na gnojówkę o pojemności 10 m3 i 30 m3. Zgodnie z raportem docelowa obsada średnioroczna gospodarstwa miała wynosić 6.114 szt. cieląt do 0,5 roku oraz 4.680 szt. młodych byczków od 0,5 do 1 roku, co razem dawało 2.321,1 DJP. Cielęta oraz byczki miały być utrzymywane na głębokiej ściółce. Praca gospodarstwa miała być prowadzona w systemie ciągłym przy obsłudze maksymalnie 20 osób. Planowano przeprowadzenie rocznie dwóch cykli chowu cieląt trwających po 24 tygodnie. Zakładana roczna produkcja cieląt w gospodarstwie wynosiłaby ok. 12.228 szt. Planowano także, że byczki chowane będą do 1 roku życia i wagi ok. 300 kg. Zakładana roczna produkcja byczków w całym gospodarstwie wyniosłaby 9.360 szt. Sąsiedztwo planowanego przedsięwzięcia stanowi zabudowa mieszkaniowa, zabudowania inwentarskie, pola uprawne, drogi i liniowe zadrzewienia m.in. wzdłuż części północnej i północno-wschodniej granicy działki. Rada Miasta i Gminy [...] podjęła uchwałę z 20 marca 2024 r., nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu geodezyjnego M. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 22 marca 2024 r., poz. [...]). Uchwała weszła w życie 6 kwietnia 2024 r. Działka nr [...] o powierzchni 4,36 ha położona jest na rysunku planu miejscowego na obszarze oznaczonym jako 3RN – teren rolnictwa z zakazem zabudowy. Działka nr [...] o powierzchni 8,8607 ha położona jest na rysunku planu miejscowego na obszarze oznaczonym jako 3RN – teren rolnictwa z zakazem zabudowy oraz na obszarze 2P – teren produkcji. Zgodnie z § 7 pkt 2 tekstu planu w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu zakazano lokalizowania inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko z wyjątkiem obiektów infrastruktury technicznej oraz inwestycji celu publicznego. Dla terenów produkcji zaznaczonych symbolami 1P, 2P ustalono przeznaczenie podstawowe: zabudowa produkcyjna z wyłączeniem produkcji rolniczej (§ 12 pkt 2 lit. a). Dla terenów rolnictwa z zakazem zabudowy oznaczonych symbolami 1RN, 2RN, 3RN, 4RN, 5 RN, 6 RN, ustalono: zakaz zabudowy, również budowli rolniczych (§ 12 pkt 7 lit. c). Wobec powyższego SKO stwierdziło, że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co powoduje odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę na nowelizację dokonaną ustawą z 13 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach odziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1890, dalej: "ustawa nowelizująca"), w tym zwłaszcza dodany art. 59a. Zdaniem organu te zmiany legislacyjne miały charakter porządkujący. Przepis art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. również przed nowelizacją obligował właściwy organ do odmowy wydania pozytywnej decyzji środowiskowej w przypadku stwierdzenia braku zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podniosło, że w art. 35 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 977 ze zm., dalej: "u.p.z.p.") nie chodzi o możliwość realizacji nowych inwestycji, których lokalizacja jest zabroniona przez plan miejscowy. Przeważająca część odwołania dotyczy – jak podał organ II instancji – opisu działań Burmistrza [...], które w ocenie odwołującego miały na celu opóźnienie wydania decyzji środowiskowej. Kwestia ta została prawomocnie rozstrzygnięta wyrokiem NSA z 18 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 480/24. NSA oraz WSA w Poznaniu nie dopatrzyli się w działaniach organu I instancji bezczynności lub przewlekłości. W skierowanej do tut. Sądu skardze W. B., reprezentowany przez radcę prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a. art. 9 K.p.a., przez brak dostrzeżenia uchybienia organu I instancji polegającego na zaniechaniu obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, b. art. 8 § 1 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 84 § 1 K.p.a. polegające na braku dostrzeżenia, iż organ I instancji dopuścił się prowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, łamiąc zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, przez zlecenie zewnętrznemu biegłemu przez organ I instancji sporządzenia "kontrraportu" kwestionującego raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przedłożony przez inwestora, mający na celu polemikę z wynikami, metodyką, metodami badań przeprowadzonych i opisanych w raporcie inwestora, zastosowań przewidzianych przez inwestora, co miało na celu przedłużenie postępowania środowiskowego aż do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który pozwoli na zablokowanie przedmiotowej inwestycji i wydanie decyzji negatywnej dla inwestora; c. art. 77 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. przez brak dokonania uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, podczas gdy w postępowaniu była przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości odstąpienia od obowiązku przeprowadzenia uzgodnienia, poza wyjątkiem wynikającym z art. 6 u.u.i.ś., który w tym przypadku nie występuje; d. art. 77 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś., przez brak zasięgnięcia opinii organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej, podczas gdy w postępowaniu była przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości odstąpienia od obowiązku zasięgnięcia opinii, poza wyjątkiem wynikającym z art. 6 u.u.i.ś., który w tym przypadku nie występuje; e. art. 77 ust. 1 pkt 4 u.u.i.ś., przez brak uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z organem właściwym w sprawach ocen wodnoprawnych, podczas gdy w postępowaniu była przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości odstąpienia od obowiązku przeprowadzenia uzgodnienia, poza wyjątkiem wynikającym z art. 6 u.u.i.ś., który w tym przypadku nie występuje; f. art. 7, art. 77 i 80 K.p.a., przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nadto polegające na błędnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego oraz powierzchownej analizie tego materiału; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. w zw. z art. 35 ust. 1 i 2 u.p.z.p. przez wadliwą odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, przy czym organ nie wziął pod uwagę, że wykonane w ramach raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko obliczenia i analizy wykazały, że oddziaływania związane z eksploatacją przedsięwzięcia nie będą ponadnormatywnie oddziaływać na środowisko i nie będą stanowić uciążliwości dla rozpatrywanych elementów środowiska, a zatem brak było podstaw do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżący zwrócił się o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego ze skargi na uchwałę Rady Miasta i Gminy [...] z 20 marca 2024 r., nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu geodezyjnego M. (sygn. akt II SA/Po 118/25). Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Postanowieniem z 4 września 2025 r., sygn. akt II SA/Po 569/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił zawieszenia postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 24 kwietnia 2025 r., nr [...], nie narusza ani prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu, który zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") dawałby podstawy do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W realiach kontrolowanej sprawy wobec skarżącego wydano decyzję o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie gospodarstwa rolnego do chowu cieląt i młodych byczków o obsadzie maksymalnej 2.321,1 DJP wraz z infrastrukturą towarzyszącą w miejscowości M. na działkach ewid. nr [...] i [...] z uwagi na niezgodność tego przedsięwzięcia z postanowieniami uchwały Rady Miasta i Gminy [...] z 20 marca 2024 r., nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu geodezyjnego M. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 22 marca 2024 r., poz. [...]). Skarżący po pierwsze, zarzuca naruszenie licznych przepisów postępowania, zwracając zwłaszcza uwagę na działania Burmistrza, które miały w jego przekonaniu przedłużyć postępowanie do czasu podjęcia planu miejscowego przez Radę Miasta i Gminy [...], po drugie, zarzuca naruszenie art. 35 u.p.z.p., a więc stara się wykazać, iż planowane przedsięwzięcia wpisuje się w dotychczasowe wykorzystanie terenu, ergo zmiana jego przeznaczenia w planie miejscowym – idąc tym tokiem rozumowania – nie powinna prowadzić do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Argumentacja skarżącego w każdej z tych płaszczyzn – procesowej i materialnoprawnej – jest bezzasadna i nie może prowadzić do uwzględnienia skargi. Zanim Sąd odniesie się do podniesionych zarzutów, dla porządku i zachowania kompletnego charakteru rozważań zauważyć trzeba, iż podstawą odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w nakreślonym stanie faktycznym był art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. Przepis ten w brzmieniu sprzed nowelizacji z 16 października 2023 r. (zob. art. 15 ust.1 ustawy nowelizującej) w zd. 1 przewidywał, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W zd. 2 rzeczonego przepisu wymieniono inwestycje, których warunek ten nie dotyczył, a do których nie zaliczała się inwestycja planowana przez skarżącego – co oznacza, że dla inwestycji tej ów warunek musiał być spełniony. Na gruncie cytowanej regulacji w orzecznictwie sądów administracyjnych wykształcił się pogląd, zgodnie z którym stwierdzenie braku zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyklucza możliwość uwzględnienia wniosku o wydanie decyzji środowiskowej i prowadzi do wydania decyzji odmownej. Zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego jest w świetle art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. podstawowym kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (por. m.in. wyroki NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 329/20, z 24 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 16/22, dostępne w CBOSA na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie bezsporne pozostaje, że działka nr [...] położona jest na rysunku planu miejscowego na obszarze oznaczonym jako 3RN – teren rolnictwa z zakazem zabudowy, zaś działka nr [...] na obszarze 3RN – teren rolnictwa z zakazem zabudowy oraz na obszarze 2P – teren produkcji. Zgodnie z § 7 pkt 2 tekstu planu w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu zakazano lokalizowania inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko z wyjątkiem obiektów infrastruktury technicznej oraz inwestycji celu publicznego. Dla terenów produkcji zaznaczonych symbolami 2P ustalono przeznaczenie podstawowe: zabudowa produkcyjna z wyłączeniem produkcji rolniczej (§ 12 pkt 2 lit. a). Dla terenów rolnictwa z zakazem zabudowy oznaczonych symbolami 3RN ustalono: zakaz zabudowy, również budowli rolniczych (§ 12 pkt 7 lit. c). Nie budzi zatem wątpliwości, że planowane przedsięwzięcie – stanowiące przecież przedsięwzięcie zawsze znacząco oddziałujące na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 51 lit. b rozporządzenia RM) – pozostaje w sprzeczności z przywołanymi powyżej postanowieniami planu miejscowego, co przez skarżącego nie jest zresztą podważane. Co za tym idzie, warunek z art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. nie został w sprawie spełniony i zaistniały podstawy do wydania decyzji odmownej. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów stwierdzić należy, że w żadnym razie nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Przede wszystkim bezpodstawne okazały się zarzuty naruszenia art. 9, czy art. 8 § 1 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 84 § 1 K.p.a. Wobec podniesionego zarzutu naruszenia art. 9 K.p.a. dość zauważyć, iż z perspektywy postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań uregulowanego przepisami u.u.i.ś., nie ma istotnego znaczenia samo zainicjowanie procedury planistycznej objętej regulacjami u.p.z.p., lecz dopiero uchwalenie planu miejscowego. Skarżący nie może zatem skutecznie domagać się od organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, by ten informował go o czynnościach podejmowanych w procedurze planistycznej. Ta ostatnia problematyka jest zresztą bezpośrednio związana z zapewnieniem udziału w procedurze planistycznej i została odrębnie uregulowana odnośnymi przepisami u.p.z.p., a jej nieprzestrzeganie mogłoby być przez skarżącego podnoszone co najwyżej przy okazji zaskarżenia uchwały Rady Miasta i Gminy [...] z 20 marca 2024 r., nr [...] Nie powinno także umknąć uwadze i to, że skarżący już w marcu 2023 r. umocował profesjonalnego pełnomocnika, co oznacza, że sam podjął starania mające na celu zabezpieczenie go przed ewentualną niewiedzą co do podejmowanych przez administrację publiczną czynności i ich skutków prawnych. Podkreślić przy tym trzeba, że umocowanie radcy prawnego obejmowało nie tylko postępowanie prowadzone w kontrolowanej sprawie ([...]), lecz także postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla działek [...] i [...] ([...]) (zob. dokument pełnomocnictwa z 8 marca 2023 r.). Co najmniej wątpliwe jest zatem to, że skarżący nie miał wiedzy o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, nie wspominając już o jego uchwaleniu. Zupełnie chybiona jest argumentacja przedstawiona na poparcie zarzutu naruszenia art. 8 § 1 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 84 § 1 K.p.a., w której skarżący podważa wystąpienie przez organ I instancji o przygotowanie ekspertyzy ("kontrraportu"), podnosząc, że miało to na celu przedłużenie postępowania środowiskowego aż do uchwalenia planu miejscowego, który pozwoli na zablokowanie przedmiotowej inwestycji. Przygotowanie tejże ekspertyzy nie stanowiło ostatecznie o treści wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, stąd jakiekolwiek zarzuty z nią związane nie mogą być rozważane z perspektywy mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei, jakakolwiek opieszałość organu administracji publicznej w załatwieniu sprawy powinna być zwalczana przez skarżącego przewidzianymi do tego środkami prawnymi, jak ponaglenie i skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tych środków prawnych skarżący aktywnie zresztą korzystał. Jak słusznie zwróciło uwagę Kolegium w zaskarżonej decyzji wyrokiem z 14 grudnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Po 17/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na bezczynność i przewlekłość Burmistrza Miasta i Gminy [...]. Skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 480/24. Równie chybione są zarzuty naruszenia art. 77 ust. 1 pkt 1, ust. 1 pkt 2, ust. 1 pkt 4 u.u.i.ś. Nie tylko bowiem z uwagi na niespełnienie warunku z art. 80 ust. 2 zd. 1 u.u.i.ś. opinie i uzgodnienia straciły na znaczeniu, lecz Burmistrz w oparciu o powyższe regulacje wystąpił przecież do właściwych organów o opinie i uzgodnienia dwukrotnie (zob. wystąpienia do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], a także Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z 10 stycznia oraz z 28 grudnia 2022 r.). Okoliczność, że po dokonaniu tych czynności uchwalony został plan miejscowy, który wykluczył możliwość realizacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem, nie może oznaczać, iż w sprawie brak było podstaw do przyjęcia, iż przesłanka z art. 80 ust. 2 zd. 1 u.u.i.ś. nie została spełniona. Z kolei zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. nie został przez skarżącego szerzej uargumentowany. Wobec braku sporu co do istotnych dla kontrolowanej sprawy okoliczności faktycznych – niezgodność przedsięwzięcia z postanowieniami planu miejscowego – i ten zarzut musi być uznany za nietrafny. Bezzasadny okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 35 u.p.z.p., który powiązany został przez skarżącego z art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. Skarżący myli się twierdząc, że Kolegium nie wzięło pod uwagę przywołanej regulacji u.p.z.p., skoro organ odwoławczy wprost odniósł się do tego przepisu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 35 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym od 24 września 2023 r.) tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania (ust. 1). W ramach wykorzystywania terenów w sposób dotychczasowy dopuszcza się przebudowę lub remont istniejących obiektów budowlanych oraz montaż urządzeń, niepowodujące zmiany sposobu ich użytkowania zgodnie z przepisami ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowalne (ust. 2). Analiza akt administracyjnych sprawy, w tym treści raportu oddziaływania na środowisko, prowadzi do wniosku, że skarżący dysponuje pozwoleniem na budowę dotyczącym obiektów umożliwiających chów o obsadzie do 40 DJP (39,6 DJP) – budynek magazynowy (garażowy) i magazynowo-inwentarski. Taka inwestycja nie wpisuje się ani w przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani nawet w mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (por. § 3 ust. 1 pkt 104 rozporządzenia RM). W tych okolicznościach nie sposób obronić tezy, zgodnie z którą realizację inwestycji o istotnie zmienionych w tym względzie parametrach (2.321,1 DJP), stanowiącej przecież przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia RM), uznać by trzeba za wykorzystywanie terenu w sposób dotychczasowy w rozumieniu art. 35 ust. 1 u.p.z.p. Uznanie takiego twierdzenia prowadziłoby wprost do obejścia postanowień planu miejscowego. Bez znaczenia pozostaje przy tym to, że wspomniane obiekty, na które skarżący uzyskał już pozwolenie na budowę, wchodzić mają ostatecznie w skład inwestycji objętej wnioskiem o środowiskowe uwarunkowania, skoro stanowią one jedynie jej część, a z perspektywy przepisów rozporządzenia RM część wręcz nieistotną. Równie bez znaczenia jest akcentowane przez skarżącego oddziaływanie na środowisko zamierzonego przedsięwzięcia, jakie wynikać ma ze sporządzonego raportu. Nie zmienia to bowiem charakteru planowanej inwestycji i jej znaczenia z perspektywy regulacji art. 35 u.p.z.p. Tak znacząca intensyfikacja prowadzonej działalności, to jest z niespełna 40 DJP. do 2.321,1 DJP, niewątpliwie stanowiłaby nadto zmianę sposobu użytkowania w rozumieniu przepisowo ustawy Prawo budowlane, i wymagałaby nie przebudowy, czy też remontu obiektów co do których skarżący dysponuje pozwoleniem na budowę, lecz co najmniej ich rozbudowy, co w świetle zdania drugiego art. 35 u.p.z.p., wprost wyklucza możliwość zastosowania w sprawie wskazanej przez skarżącego jako wzorzec kontroli regulacji. Sąd nie uznał za zasadne uwzględnienie wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego. Skarżący zwrócił uwagę na złożenie skargi przeciw uchwale Rady Miasta i Gminy [...] z 20 marca 2024 r., nr [...] Uchwała ta do momentu jej wyeliminowania z obrotu prawnego, w obrocie tym funkcjonuje i musi być brana pod uwagę. Uchwała ta weszła w życie 6 kwietnia 2024 r. i obowiązywała zarówno na moment podjęcia decyzji w I, jak i w II instancji, co dla oceny zgodności z prawem wydanych w sprawie rozstrzygnięć ma pierwszorzędne znaczenie. Nadto nieprawomocnym wyrokiem z 28 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SA/Po 118/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na powyższą uchwałę. Uwzględnienie wniosku o zawieszenie postępowania w tych okolicznościach prowadziłoby jedynie do bezzasadnego odwleczenia jego zakończenia. Mając powyższe na uwadze skargę jako niezasadną oddalono, o czym orzeczono na podstawie art. 151 P.p.s.a. w sentencji wyroku.