II SA/Po 570/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 września 2017 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...]zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy L., powołując art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej k.p.a.), oraz art. 7 ust. 1 i 1a w związku z art. 6 i art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2013 r. poz. 856 późn. zm., dalej u.o.z.), orzekł o odmowie odebrania zwierząt - koni, należących do J. B. (dalej jako Właściciel) z gospodarstwa położonego w P., gmina L.. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że Stowarzyszenie "P. " z siedzibą w T. (dalej jako Stowarzyszenie) pismem z dnia [...] sierpnia 2013 oraz [...] sierpnia 2013 r. zawiadomiło o zabraniu w dniach 10 sierpnia 2013 oraz 12 sierpnia 2013 r. łącznie 64 koni z gospodarstwa J. B. położonego w P. , gm. L., wskazując na art. 7 ust. 3 i art. 6 ust. 2 u.o.z. Następnie organ scharakteryzował dotychczasowy przebieg postępowania oraz przytoczył treść przepisów ustawy o ochronie zwierząt. Burmistrz wskazał, że odebranie zwierzęcia na podstawie art. 7 ust. 3 u.o.z. ma charakter wyjątkowy i następuje w przypadkach niecierpiących zwłoki. Decyzja, w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. zapada wówczas, gdy zwierzę zostało już odebrane. Organ prowadząc postępowanie w takiej sytuacji nie może ograniczać się wyłącznie do akceptacji czynności faktycznych podmiotu, który zwierzęta te odebrał. Burmistrz ocenił przy tym, że przeprowadzone postępowanie nie wskazało, że w sprawie wystąpił przypadek niecierpiący zwłoki uzasadniający odebranie koni z uwagi na zagrożenie ich życia, a zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym zeznania opiekuna koni i trojga pracowników Powiatowego Inspektoratu Weterynarii oraz osób uczestniczących w czynnościach odebrania koni, uniemożliwiają jednoznaczne stwierdzenie, czy sytuacja wymagała natychmiastowego odebrania koni właścicielowi. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Stowarzyszenie "P. ", jednakże postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 08 lipca 2015 r. sygn. akt IV SA/po 142/15 uchylił jednakże zaskarżone postanowienie. W rezultacie, decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskazując na art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną Burmistrza z dnia 04 listopada 2014 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Kolegium wyjaśniło, że uzasadnienie decyzji Burmistrza świadczy o pobieżnej i wyrywkowej analizie materiału dowodowego a przy tym zawiera luki i sprzeczności, które zostały szeroko opisane w treści uzasadnienia. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. B., zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Po 1027/15, uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 08 września 2015 r. Jak wyjaśnił Sąd, działanie organu odwoławczego naruszyło zasadę dwuinstancyjności postępowania, która wymaga aby postępowanie przed organem drugiej instancji miało wymiar w pełni merytoryczny, a nie tylko kontrolny. W ocenie Sądu, charakter sprawy przemawiał za jak najszybszym rozstrzygnięciem sprawy. Odwołując się do podnoszonych w toku postępowania argumentów podniesiono, że spór na temat dopuszczalności orzekania w trybie administracyjnym o odebrania koni co do których Stowarzyszenie działało w oparciu o postanowienie prokuratora – jest sporem stricte prawniczym i równie dobrze może zostać rozstrzygnięty przez organ wyższego stopnia. Nie było, ocenie Sądu podstaw do uznania, że zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy wymaga uzupełnienia przez ten organ, a nie jest wystarczające przeprowadzenie dodatkowego postępowania przez organ II instancji. Zdaniem Sądu, wszystkie sporne kwestie, na które zwróciło uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, mogły zostać uzupełnione w ramach procedury, o jakiej mowa w art. 136 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wyjaśniono, że przepis art. 7 ustawy o ochronie zwierząt nie będzie miał zastosowania, gdy zwierzę zostało już odebrane właścicielowi przez inny organ państwa, co w ocenie Kolegium miało miejsce w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy zwrócił bowiem uwagę, że jak wynika z uwierzytelnionych kopii wykazu dowodów rzeczowych/przedmiotów zabezpieczonych w toku postępowania – z akt prokuratorskich w sprawie Ds. [...] przeciwsko J. B. i P. P., w dniach [...] sierpnia i [...] sierpnia 2013 r. nastąpiło zabezpieczenie dowodów rzeczowych w ramach czynności oględzin miejsca (stadniny) i odbieranych koni. Jakkolwiek wykaz powyższy nie jest kompletny, to jednak wymienia 64 konie, zaś ujawnione tanspondery pokrywają się ze wskazanymi we wniosku Pogotowia dla Zwierząt z dnia 09 września 2013 r. Oznacza to, że odebrania koni odbyło się w ramach postępowania prokuratorskiego i nie może być utożsamiane z działaniem interwencyjnym organizacji społecznej, o którym mowa w art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. W ocenie organu odpadła tym samym przesłanka orzekania o czasowym odebraniu zwierzęcia na podstawie art. 7 powołanej powyżej ustawy. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, podnosząc zarzut naruszenia: art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 K.p.a. polegający na wyciągnięciu błędnych wniosków, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że odebranie oni nastąpiło na skutek wydania decyzji procesowej organu prowadzącego postępowanie karne, gdy tymczasem odbywało się ono w oparciu o regulację zawarte w ustawie o ochronie zwierząt, a decyzja procesowa prokuratora o żądaniu wydania rzeczy oraz decyzja o zaliczeniu koni na poczet materiału dowodowego została wydana po odebraniu konni; art. 107 § 3 K.p.a. polegające na niewskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dowodów, na których oparł się wydając rozstrzygnięcie - organ nie wskazał, która z kilku decyzji procesowych (postanowień Prokuratora Rejonowego w N. ) stanowiła - zdaniem organu - podstawę odebrania koni w dniach [...] sierpnia 2013 r. i [...] sierpnia 2013 r.; art. 138 § 1 K.p.a. w zw. z art. 105 §1 K.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, podczas gdy koniecznym w sprawie było wydanie orzeczenia merytorycznego wobec braku przesłanek do umorzenia postępowania; art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt poprzez jego błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że w niniejszej sprawie odpadła przesłanka orzekania wobec wydania decyzji w przedmiocie losów zwierząt przez inny organ procesowy w innym postępowaniu, co doprowadziło do umorzenia postępowania. W ocenie skarżącego organ nie zastosował się do wytycznych zawartych w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a dokonana ocena materiału dowodowego doprowadziła tenże organ do błędnych ustaleń i w konsekwencji błędnej. Podstawą odebrania koni w dniu [...] sierpnia 2013 r. był bezpośrednio przepis art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt pozwalający na odebranie zwierzęcia właścicielowi albo opiekunowi zwierzęcia w przypadkach niecierpiących zwłoki. W tym dniu Stowarzyszenie odebrało 48 koni z ogólnej liczby 64 odebranych zwierząt. Fakt ten jest bezsporny między stronami niniejszego postępowania, jak również wynika z wniosku złożonego przez samo Stowarzyszenie do Burmistrza Miasta i Gminy L., który to wniosek zainicjował niniejsze postępowanie. W dniu [...] sierpnia 2013 r. Stowarzyszenie kontynuowało odbieranie dalszych koni (w liczbie 18 z ogólnej liczby 64). Stowarzyszenie odbierało konie również w oparciu o przepisy ustawy o ochronie zwierząt, dokonując zgłoszenia do organu I instancji odebrania kolejnych zwierząt w tym trybie. Tym samym, skoro Stowarzyszenie samo dokonało zgłoszenia do Burmistrza Miasta i Gminy L., wybierając podstawę prawną wynikającą z Ustawy, uznać należało, iż nawet wobec istnienia w obrocie prawnym postanowienia Prokuratora Rejonowego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nakazującego wydanie rzeczy - samo ich odebranie przez Stowarzyszenie nastąpiło na podstawie przepisów ustawy o ochronie zwierząt. W przeciwnym razie wniosek Stowarzyszenia byłby najzwyczajniej zbędny. Kolejne postanowienie Prokuratora Rejonowego dotyczące zaliczenia zwierząt w poczet materiału dowodowego, nastąpiło dopiero w dniu [...] listopada 2013 r., a więc cztery miesiące po odebraniu zwierząt. Gdyby, jak twierdzi organ, działania Stowarzyszenia opierały się na decyzjach procesowych organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze samo Stowarzyszenie nie miałoby interesu prawnego w rozumieniu w żądaniu wydania decyzji o odebraniu czasowym zwierząt, albowiem ochrona ta przysługiwałby mu na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego. Tymczasem to Stowarzyszenie złożyło wniosek do organu I instancji o nakazanie odebrania zwierząt. Niezależnie od powyższego, organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zaniechał w sposób nieuprawniony bliższego oznaczenia postanowienia Prokuratora Rejonowego stanowiącego dla organu podstawę karnoprawną odebrania zwierząt. Wedle najlepszej wiedzy skarżącego, w tej materii wydane zostały dwa postanowienia, pierwsze z dnia [...] sierpnia 2013 r. o przeszukaniu i żądaniu wydania rzeczy oraz z dnia [...] listopada 2013 r. o włączeniu koni w liczbie ogólnej 64 sztuk w poczet materiału dowodowego. W dniu 09 sierpnia 2013 r. nie funkcjonowało w obrocie prawnym żadne postanowienie Prokuratora Rejonowego w tym zakresie, a tak twierdzi Samorządowe Kolegium odwoławcze, a z kolei - antycypując - w dniu [...] sierpnia 2013 r. (dzień odebrania 48 koni) wypadała sobota i w tym dniu żadnej decyzji procesowej Prokurator również nie wydał. Samorządowe Kolegium Odwoławcze - mimo zaniechania podania daty wydania postanowienia -wskazuje na postanowienie z dnia [...] listopada 2013 r. o włączeniu koni w poczet materiału dowodowego, albowiem wcześniej takiej decyzji procesowej nie wydano. Tym samym, obowiązkiem organu było orzec co do meritum o żądaniu wniosku Stowarzyszenia, albowiem włączenie zwierząt w poczet materiału dowodowego jest czynnością następczą wobec odebrania zwierząt i w żaden sposób jej nie legalizuje. Organ pominął fakt, że od odebrania zwierząt do wydania opisanego powyżej postanowienia upłynęły 4 miesiące, więc trudno tu zgodzić się z poglądem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jakoby kwestia odebrania zwierząt została rozwiązana w inny sposób. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Podczas trwania rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 06 września 2017 r. pełnomocnika uczestnika postępowania – Stowarzyszenia Pogotowia dla Zwierząt G. B., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Jak wyjaśnił pełnomocnik obecny właściciel koni – osoba o nazwisku Y. Z., w ocenie Stowarzyszenia nie istnieje, gdyż nikt jej nigdy nie widział, a więc nie może być faktycznym właścicielem zwierząt. Zatrzymane zwierzęta są utrzymywane na koszt Stowarzyszenia i na dzień dzisiejszy był to wydatek rzędu kilkuset tysięcy złotych. Jeżeli Sąd podzieli argumentację organu, co do umorzenia postępowania to Pogotowie nie odzyska tych pieniędzy. W tym konkretnym przypadku, pomimo czynności prokuratury uzasadnione było wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 7 ustawy o ochronie zwierząt, gdyż tylko takie orzeczenie pozwoli Pogotowi odzyskać pieniądze w trybie administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. Nr 1647 ze zm.) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016, po. 718), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy L. z dnia 04 listopada 2014 r. o odmowie odebrania zwierząt - koni, należących do J. B. z gospodarstwa położonego w [...], gmina L. i umorzyło postępowanie w sprawie. Rozpoznając niniejszą sprawę wskazać należy, że w obrocie prawnym znajduje się prawomocny wyrok tutejszego Sądu z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Po 1027/15, mocą którego uchylono wcześniejszą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 08 września 2015 r. wydaną w przedmiotowej sprawie. Stosownie do treści art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zgodnie z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Związanie sądu oceną prawną wyrażoną w wyroku wydanym w danej sprawie oznacza, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym nie może on formułować ocen odmiennych od wiążącej go oceny prawnej, ale musi się do niej zastosować oraz konsekwentnie reagować na naruszenie tych zasad przez organ przy rozpoznawaniu skargi na akt wydany po wyroku formułującym ocenę prawną. W razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w prawomocnym wyroku z dnia 16 marca 2016 r. wskazał, co skład rozpoznający niniejszą sprawę w pełni akceptuje, że charakter sprawy przemawiał za jak najszybszym rozstrzygnięciem sprawy. Równocześnie, odwołując się do podnoszonych w toku postępowania argumentów podniesiono, że spór na temat dopuszczalności orzekania w trybie administracyjnym o odebrania koni co do których Stowarzyszenie działało w oparciu o postanowienie prokuratora – jest sporem stricte prawniczym konieczne było jego rozstrzygnięcie przez organ wyższego stopnia. Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że okolicznością bezsporną pozostaje, że w dniu [...] sierpnia 2013 r. Stowarzyszenie odebrało 48 koni z ogólnej liczby 64 odebranych zwierząt. Następnie w dniu [...] sierpnia 2013 r. Stowarzyszenie kontynuowało odbieranie dalszych koni (w liczbie 18 z ogólnej liczby 64). Obecnie spornym pozostaje jednak podstawa prawna, na jakiej powinno dojść do odebrania koni – czy powinien być to przepis art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, czy też odebranie zwierząt było związane z czynnościami dokonanymi w prowadzonym postępowaniu prokuratorskim. W ocenie skarżącego, argumentem przemawiającym za prowadzeniem postępowania w oparciu o przepis art. 7 ustawy o ochronie zwierząt jest fakt dokonania przez Stowarzyszenia zgłoszenia odebrania zwierząt. Rozstrzygając powyższą kwestię należy zauważyć, że w aktach sprawy znajdują się: ksero postanowienia o żądaniu wydania rzeczy z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr Ds. [...], wydane przez z-ce Prokuratora Rejonowego w N. , który działając na podstawie art. 217 § 1 i w oraz art. 220 § 1 i 2 Kodeksu postępowania karnego, mocą którego zażądano od właściciela koni ich wydania. Jak zauważono w treści uzasadnienia powyższego postanowienia, z dokonanych ustaleń wynikało, że w dniu [...] sierpnia 2013 r nie zdołano zabezpieczyć wszystkich koni, co do których zachodziło podejrzenie zagrożenia ich zdrowia i życia; ksero wykazu dowodów rzeczowych w sprawie Ds. 855/13, w którym wymieniono 64 konie; uzyskane w toku postępowania odwoławczego postanowienie Sądu Rejonowego w N. , Wydział II Karny z dnia [...] lutego 2016 r., sygn. akt II K [...], mocą którego postanowiono zwrócić Y. Z. (obecnemu właścicielowi koni, który nabył je od skarżącego), 60 koni zatrzymanych w postępowaniu karnym prowadzonym przeciwko J. B. i P. P. pod sygn. Ds. [...], a obecnie II K [...]. Co istotne, w treści postanowienia z dnia [...] lutego 2016 r. wskazano, że w "toku postępowania zatrzymano i uznano za dowody rzeczowe 64 konie ze stadniny w [...], stanowiące własność J. B. i spółki V. . Konie te zostały oddane na czas trwania postępowania pod opiekę Stowarzyszenia "P. ". W uzasadnieniu wyjaśniono również, że cztery z zajętych koni tylko 60 przeżyło. Sąd wskazuje, że prowadzone przed organami administracji postępowanie było prowadzone w sposób niedbały, na co wskazują braki w materiale dowodowym, w tym brak wystąpienia w toku prowadzonego postępowania o status postępowania karnego. Zwrócić bowiem należy uwagę, że w aktach sprawy znajdują się jedynie ksera postanowienia o żądaniu wydania rzeczy z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz ksero wykazu koni (przy czym, co warte podkreślenia – oba dokumenty zostały dostarczone przez pełnomocnika skarżącego). Przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ nie zwrócił się więc do prokuratury w celu ustalenia czynności podejmowanych w prowadzonym postępowaniu. Nie sposób więc ocenić, na podstawie materiału dowodowego, jaka była podstawa odebrania koni, a w szczególności, czy ich odebranie było związane z toczącym się postępowaniem prokuratorskim. Jest to o tyle istotne, że jak wskazuje skarżący, według jego wiedzy, w przedmiotowej sprawie zostały wydane dwa postanowienia Prokuratora – pierwsze z dnia [...] sierpnia 2013 r. o przeszukaniu i żądaniu wydania rzeczy oraz z dnia [...] listopada 2013 r. o włączeniu koni w liczbie ogólnej 64 sztuk w poczet materiału dowodowego. W ocenie Sądu działanie organu odwoławczego polegające na dokonaniu oceny prawnej sprawy w sytuacji braku dysponowania całokształtem materiału dowodowego stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania dowodowego określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. W tym miejscu Sąd zauważa, że w treści postanowienia o żądaniu wydania rzeczy z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr Ds. [...] powołano się na treść art. 217 § 1 Kodeksu postępowania karnego, zgodnie z którym rzeczy mogące stanowić dowód w sprawie lub podlegające zajęciu w celu zabezpieczenia kar majątkowych, środków karnych o charakterze majątkowym, przepadku, środków kompensacyjnych albo roszczeń o naprawienie szkody należy wydać na żądanie sądu lub prokuratora, a w wypadkach niecierpiących zwłoki - także na żądanie Policji lub innego uprawnionego organu oraz na treść art. 220 § 1 i 2 Kodeksu, zgodnie z którymi przeszukania może dokonać prokurator albo na polecenie sądu lub prokuratora P., a w wypadkach wskazanych w ustawie - także inny organ, przy czym postanowienie sądu lub prokuratora należy okazać osobie, u której przeszukanie ma być przeprowadzone. Tymczasem, stosownie do treści art. 228 § 1 Kodeksu postępowania karnego przedmioty wydane lub znalezione w czasie przeszukania należy po dokonaniu oględzin, sporządzeniu spisu i opisu zabrać albo oddać na przechowanie osobie godnej zaufania z zaznaczeniem obowiązku przedstawienia na każde żądanie organu prowadzącego postępowanie. W toku prowadzonego postępowania nie ustalono jednakże, czy wydane zostało postanowienie, o jakim mowa w art. 228 § 1 Kodeksu postępowania karnego, co ma w ocenie Sądu kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Konieczne jest bowiem wyjaśnienie, czy konie zostały przekazane jakiemukolwiek podmiotowi w przechowanie. Co więcej, ustalenia wymagało, czy ewentualne postanowienie o oddaniu w przechowanie miało miejsce po złożeniu wniosku, o jakim mowa w art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, czy też miało miejsce później, a więc ustalenie, czy wniosek Stowarzyszenia miał charakter pierwotny. Powyższe braki procesowe, dotyczące braku wystąpienia do Prokuratury Rejonowej z wnioskiem o wskazanie czynności, jakie były dokonywane w sprawie oraz ustalenia, czy w sprawie zostało wydane postanowienie o jakim mowa w art. 228 § 1 Kodeksu postępowania karnego powodują, że konkluzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wskazująca, że odebranie koni odbyło się w ramach postępowania prokuratorskiego i nie może być utożsamiane z działaniem interwencyjnym organizacji społecznej, o którym mowa w art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt jest przedwczesne. Dla rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, dotyczącego trybu odebrania koni konieczne jest bowiem odtworzenie wszystkich czynności, jakie miały miejsce w związku z odebraniem koni w dniach [...] sierpnia 2013 r. oraz [...] sierpnia 2013 r. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji zobowiązany jest do zrealizowania wytycznych zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku i uzupełnienia materiału dowodowego. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (Dz. U z 2015 poz.1800).