II SA/Po 58/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi J.J. i G. J. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2014r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżących kwotę 500zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W dniu 18 grudnia 2012 r. A. S. złożył w Starostwie Powiatowym w S. wniosek w sprawie wydania pozwolenia na budowę budynku garażowo-usługowego z mieszkaniami na terenie działek nr ewid. [...] i [...] w S. przy ul. W.. Decyzją z dnia [...] 2013 r., nr [...] Starosta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wnioskowanego budynku. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli J. J. i G. J. Decyzją z dnia [...] 2013 r. NR [...]Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy decyzję Starosty S. Na powyższą decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyli J. J. i G. J.. Wyrokiem z dnia 4 października 2013 r. o sygn. akt II SA/Po 698/13 Sąd chylił decyzje organów obu instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Według Sądu przedłożony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu narusza wymóg odległości ściany budynku z otworami okiennymi od granicy działki zawarty w § 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 9 ust. 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skoro projekt zagospodarowania działki narusza przepisy techniczno-budowlane, stąd z uwagi na niespełnienie warunku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie powinien być zatwierdzony przez organ architektoniczno-budowlany w kształcie przedstawionym przez inwestora. Ponadto w ocenie Sądu w toku ponownie prowadzonego postępowania organy winny wyjaśnić, czy decyzję Burmistrza S. z dnia 7 września 2011 r. można traktować jako "zgodę" zarządcy drogi w rozumieniu art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. W ocenie Sądu na dalszym etapie postępowania organy kwestię tę powinny dokładniej wyjaśnić. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta S. decyzją z dnia [...] 2014 r., nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Decyzją z dnia [...] 2014 r. NR [...]Wojewoda Wielkopolski uchylił powyższą decyzję Starosty S. m.in. wskazując, iż w związku z przybliżeniem budynku do krawędzi jezdni na odległość mniejszą niż określona w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, należy uzyskać zgodę zarządcy drogi dla planowanej inwestycji oraz wezwać inwestora do uzupełnienia braków i uporządkowania dokumentacji. Starosta S. po ponownym zbadaniu złożonych w powyższej sprawie dokumentów i projektu budowlanego, stwierdził nieprawidłowości, które zostały wyszczególnione w postanowieniu z dnia 17 czerwca 2014 r. W wyznaczonym terminie braki zostały usunięte. Decyzją z dnia [...]2014 r., nr [...]Starosta S. zatwierdził projekt budowlany opracowany przez magistra inżyniera architekta J. R. i udzielił A. S. pozwolenia na budowę budynku garażowo - usługowego z mieszkaniami (kat. obiektu XVI) w S., przy ul. W. na działce nr ewid. [...] i [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Starosta wskazał na postanowienia przepisu art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane a następnie wyjaśnił, iż pismem z dnia 10 lipca 2014 r. Burmistrz S. uzgodnił usytuowanie obiektu budowlanego na odległość nie mniejszą niż 4,50 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. W ocenie organu po uzupełnieniu przez inwestora braków, wniosek o pozwolenie na budowę odpowiada wymogom określonym w art. 35 ust 1 Prawa budowlanego. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J. J. i G. J. zarzucając naruszenie: 1. art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a.; 2. art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; 3. § 13, § 57, § 60, § 93, § 222 i § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W odwołaniu wskazano, że projektowana zabudowa narusza istniejący ład przestrzenny, bowiem jest niezgodna z ustaloną dla ul. W. 1 linią zabudowy, wynoszącą 35 m od krawędzi jezdni. Ponadto zgodnie z brzmieniem art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych obiekty budowlane przy ogólnodostępnych drogach gminnych w terenie zabudowy powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 6 m, natomiast Burmistrz S. uzgodnił usytuowanie obiektu budowlanego na odległość nie mniejszą niż 4,50 m od zewnętrznej krawędzi jezdni, przy czym nie zachodzi żaden "szczególnie uzasadniony przypadek" usytuowania obiektu w odległości mniejszej niż przewidziana w ww. ustawie. W środku zaskarżenia podniesiono także, iż nie można uznać za trafne stanowiska Starosty, iż organy administracji architektoniczno - budowlanej nie są uprawnione do badania zawartości (zgodności z prawem) projektu z odpowiednimi przepisami określającymi techniczne parametry budynku lub budowli. Według strony zatwierdzony projekt budowlany nie spełnia następujących przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawne warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: 1. § 57 - ponieważ stosunek powierzchni okien do powierzchni podłogi w pokojach dziennych na II kondygnacji nie spełnia warunku 1:8 ( str. 8 i 117 projektu); 2. § 60, ponieważ wszystkie okna w pomieszczeniach mieszkalnych są usytuowane od strony północno - zachodniej ą kuchnie w ogóle nie posiadają okien- nie jest spełniony również i § 93; 3. § 13, gdyż jest to również budynek wielorodzinny i nie są zachowane odległości od działki [...]; 4. § 271 gdyż usytuowanie budynku klasy ZL w odległości 1,5 m ograniczy możliwości inwestycyjne odwołujących się, zwiększając odległość ich przyszłych inwestycji od granicy działki; 5. § 222 - gdyż garaże należy traktować jako pomieszczenia zagrożone wybuchem (instalacje gazowe w samochodach). Decyzją z dnia [...] 2014 r., nr [...] Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, iż w wobec ściśle ustalonego w art. 35 Prawa budowlanego zakresu działania właściwy w sprawie organ nie posiada prawnej możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu budowlanego. Organ może jedynie ocenić zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w ściśle określonym w ustawie zakresie. Zgodnie z tym przepisem możliwe jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy (względnie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej należy również sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane, a także sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia. Dalej Wojewoda Wielkopolski opisał charakterystykę zamierzonego przedsięwzięcia i zauważył, iż w projekcie wprowadzono zmiany wynikające z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 października 2013 r., sygn. akt II SA/Po 698/13 i postanowienia Starosty S. z dnia 17 stycznia 2014 r. w związku, z czym usytuowanie budynku ze ścianą bez otworów w stronę granicy działki [...] wynosi 1,5 m i jest zgodne z § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto projekt uzupełniono o wymagane uzgodnienia, wskazane przez Wojewodę Wielkopolskiego w decyzji z dnia 4 czerwca 2014 r. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ II Instancji zauważył, iż projektowany budynek ma zostać posadowiony zgodnie z linią zabudowy określoną w decyzji Burmistrza S. o warunkach zabudowy z dnia 16 marca 2011 r., nr 20/2011. Z kolei w piśmie z dnia 10 lipca 2014 r. Burmistrz S. wyraził zgodę na zmniejszenie odległości linii zabudowy projektowanego na działce nr ewid. [...] budynku od zewnętrznej krawędzi jezdni ul W. (dz. nr ewid. [...]) do odległości nie mniejszej niż 4,5 m. Wojewoda Wielkopolski nie posiada kompetencji do dokonania oceny i ingerencji w decyzję Burmistrza S. jako zarządcy dróg gminnych oraz dróg wewnętrznych będących w zarządzie gminy S. i wyrażenie przez niego zgody na zmniejszenie ww. odległości. Rozstrzygnięcie Burmistrza S. jest dla organów administracji architektoniczno-budowlanej wiążące. Odnosząc się do zarzutu niespełnienia przez zatwierdzony projekt budowlany przepisów dotyczących warunków technicznych Wojewoda wyjaśnił, iż organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Wynika to z treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i faktu uchylenia przepisu art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art, 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem. W odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą projektanci. W ocenie Wojewody projekt budowlany zgodny jest też z zapisami decyzji Burmistrza S. z dnia [...]2011 r., nr [...] o warunkach zabudowy (znak sprawy [...]) wraz z decyzjami zmieniającymi z dnia 9 września 2011 r. (znak: [...] i [...]) oraz z decyzją Burmistrza S. nr [...] z dnia [...]2012 r. (znak: [...]) o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, J. i G. J. podtrzymując zarzuty i argumentację wyrażoną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1. art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; 2. § 13, § 57, § 60, § 93, § 222 i § 271 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. w zw. z art. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Do naruszenia skazanych wyżej przepisów miało dojść poprzez niewyjaśnienie, czy w sprawie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek, dający podstawę do zastosowania przepisu art. 9 Prawa budowlanego oraz poprzez uznanie, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest władny do kontrolowania projektu pod względem zgodności z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać realizowane obiekty, a w konsekwencji poprzez zatwierdzenie - wbrew ww. przepisom prawa - projektu budowlanego opracowanego przez mgr inż. architekta J. R. i udzielenie A. S. pozwolenia na budowę budynku garażowo-usługowego z mieszkaniami (kat. obiektu XVI) w S., przy ul. W. 1 na działkach o nr ewidencyjnych [...] i [...]. Ponadto skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: 1. art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; 2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu II instancji. Odpowiadając na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Swoje zarzuty i argumentację strona skarżąca podtrzymała w piśmie procesowym z dnia 6 lutego 2015 r. Na rozprawę w dniu 10 czerwca 2015 r. nie stawił się nikt, przy czym o terminie rozprawy nie został zawiadomiony będący uczestnikiem postępowania inwestor A. S.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej: p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., sąd administracyjny uchyla akt administracyjny, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, zaś na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż skarga okazała się uzasadniona - choć nie okazały się trafne wszystkie podniesione w niej zarzuty, gdyż wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda Wielkopolski dopuścił się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz będącego jego następstwem naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istota występującego w niniejszej sprawie problemu prawnego sprowadza się do dokonania wykładni przepisu art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej Prawo budowlane) celem określenia zakresu kontroli przedkładanego wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę projektu budowlanego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Na gruncie niniejszej sprawy kluczowe znaczenie ma pkt 2 zacytowanej wyżej jednostki redakcyjnej, w myśl którego organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Przepisy Prawa budowlanego nie zawierają definicji legalnej pojęcia "zagospodarowanie działki lub terenu", co oznacza, iż należy w tym zakresie sięgnąć do reguł wykładni językowej i funkcjonalnej. Przez działkę w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć wydzielony obszar gruntu na jakim zrealizowana ma być planowane inwestycja, a więc działkę budowlaną, przy czym błędne jest utożsamianie działki budowlanej z działką jako geodezyjną jednostką ewidencyjną, na co dodatkowo wskazuje ustawodawca posługując się sformułowanie "działki lub terenu" jednoznacznie odnoszącym się nie tylko do pojedynczej działki gruntu, lecz całego obszaru (terenu), na którym ma zostać zrealizowana zabudowa. Zagospodarowanie zaś to urządzenie danego terenu, usytuowanie na nim zabudowań, dróg i ścieżek, zieleni, urządzeń, czy też obiektów małej architektury itp. Powyższe oznacza, iż organy administracji architektoniczno-budowlanej w ramach prowadzonego postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego obowiązane są do badania zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, to jest do zweryfikowania zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowalnymi miejsca posadowienia budynku na działce oraz pozostałych elementów projektu budowlanego dotyczących projektowanego zagospodarowania terenu, zapewnienia prawem wymaganych dojść i dojazdów, miejsc gromadzenia odpadów stałych czy też zapewnienia obszarów zieleni. Zauważyć w tym miejscu należy, iż przepisy techniczno-budowlane obejmują między innymi warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie (art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego), które dla budynków oraz związanych z nimi urządzeń określane są w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa (art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego). Wykonując powyższą delegację ustawową Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z 2002 r. ze zm.). W rozporządzeniu tym znalazł się między innymi Dział II zatytułowany "Zabudowa i zagospodarowanie działki budowlanej" obejmujący Rozdziały: 1. Usytuowanie budynku, 2. Dojścia i dojazdy, 3. Miejsca postojowe dla samochodów osobowych, 4. Miejsca gromadzenia odpadów stałych, 5. Uzbrojenie techniczne działki i odprowadzenie wód powierzchniowych, 6. Studnie, 7. Zbiorniki bezodpływowe na nieczystości ciekłe, 8. Zieleń i urządzenia rekreacyjne oraz 9. Ogrodzenia. Porównując regulacje zawarte w Dziale III rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oczywistym w ocenie Sądu jawi się, iż organ architektoniczno-budowlany obowiązany jest sprawdzić zgodność przedłożonego mu projektu budowlanego, w części w jakiej projekt ten dotyczy projektowanego zagospodarowania terenu, z przepisami Działu III rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie W tym też zakresie za wadliwy uznać należy pogląd prawny wyrażony przez Wojewodę Wielkopolskiego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jakoby organ architektoniczno-budowlany nie był uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska, co wynika z treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i faktu uchylenia przepisu art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego. Pogląd ten pozostaje bowiem w oczywistej sprzeczności z treścią pominiętego przez organ w swoich rozważaniach art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego i jak się można domyślać opiera się błędnym na utożsamieniu przez organ projektu budowlanego z projektem architektonicznym-budowalnym. Przypomnieć zaś w tym miejscu trzeba, iż zgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ten ostatni składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz z projektu architektoniczno-budowlanego. W myśl § 8 tegoż rozporządzenia projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową, które winny między innymi określać projektowane zagospodarowanie działki lub terenu, w tym urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi, układ komunikacyjny, w tym określający parametry techniczne dróg pożarowych, sieci i urządzenia uzbrojenia terenu zapewniające przeciwpożarowe zaopatrzenie w wodę, ukształtowanie terenu i zieleni w zakresie niezbędnym do uzupełnienia części rysunkowej projektu zagospodarowania działki lub terenu, zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej lub terenu, jak: powierzchnia zabudowy projektowanych i istniejących obiektów budowlanych, powierzchnie dróg, parkingów, placów i chodników, powierzchnia zieleni lub powierzchnia biologicznie czynna oraz innych części terenu, niezbędnych do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z decyzją o warunkach zabudowy albo decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości, zasięg obszaru ograniczonego użytkowania, układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary, a także oznaczenie przebiegu dróg pożarowych oraz dojść łączących wyjścia z obiektów budowlanych z drogą pożarową. Zgodnie zaś z § 11 tego rozporządzenia projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową. Opis techniczny obejmować winien między innymi przeznaczenie i program użytkowy obiektu budowlanego oraz, w zależności od rodzaju obiektu, jego charakterystyczne parametry techniczne, w szczególności: kubaturę, zestawienie powierzchni, wysokość, długość, szerokość i liczbę kondygnacji, formę architektoniczną oraz układ konstrukcyjny obiektu budowlanego, zastosowane schematy konstrukcyjne (statyczne), założenia przyjęte do obliczeń konstrukcji, w tym dotyczące obciążeń, oraz podstawowe wyniki tych obliczeń, a dla konstrukcji nowych, niesprawdzonych w krajowej praktyce - wyniki ewentualnych badań doświadczalnych, rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe podstawowych elementów konstrukcji obiektu, kategorię geotechniczną obiektu budowlanego, warunki i sposób jego posadowienia oraz zabezpieczenia przed wpływami eksploatacji górniczej, rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe wewnętrznych i zewnętrznych przegród budowlanych; w przypadku projektowania rozbudowy lub nadbudowy, w razie potrzeby, do opisu technicznego należy dołączyć ocenę techniczną obejmującą aktualne warunki geotechniczne i stan posadowienia obiektu. Część rysunkowa winna zaś obejmować między innymi elewacje w liczbie dostatecznej do wyjaśnienia formy architektonicznej obiektu budowlanego oraz jego wyglądu zewnętrznego ze wszystkich widocznych stron (§ 12 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r.). Zauważyć dalej trzeba, iż także uprzednio orzekający w niniejszej sprawie Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 4 października 2013 r. o sygn. akt II SA/Po 698/13 wyraźnie wskazał na konieczność sprawdzania przez właściwy organ zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a brak takowego sprawdzenia i zaakceptowanie przedłożonego przez inwestora projektu zagospodarowania terenu, który naruszał przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczące odległości ściany budynku z otworami okiennymi od granicy działki było powodem uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd. Jednocześnie podkreślić należy, iż wobec aktualnego brzmienia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz wobec uchylenia przepisu art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego brak jest podstawy prawnej dla dokonywania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego w zakresie wykraczającym poza zagadnienia związane z zagospodarowaniem działki lub terenu, a dotyczące projektu architektoniczno-budowlanego, bowiem pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą projektanci. Na powyższe wyraźnie wskazuje także treść uchylonego z dniem 11 lipca 2003 r. art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego stanowiącego, iż właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5. Skoro przepis ten dotyczył jedynie badania projektu architektoniczno-budowlanego, to z jego wyeliminowania z systemu prawnego nie można wyprowadzać wniosków dalej idących i uznawać, iż skutkowało to ograniczeniem kompetencji organów administracji architektoniczno-budowalnej w zakresie badania zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi projektu zagospodarowania działki lub terenu Inaczej i nieco kolokwialnie rzecz ujmując organy administracji obowiązane są do zweryfikowania projektu budowlanego pod kątem tego co i gdzie zostanie zlokalizowane na działce lub terenie projektem tym objętej (a więc projektu zagospodarowania działki), nie posiadają natomiast kompetencji do weryfikowania prawidłowości zaprojektowania poszczególnych obiektów, a więc badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Odnosząc to do realiów niniejszej sprawy zauważyć należy, iż w sytuacji gdy skarżący w odwołaniu zarzucili organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci § 13, § 57, § 60, § 93, § 222 i § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie powyższe oznacza, iż organ odwoławczy nie mógł generalnie uchylić się od rozpoznania tych zarzutów, lecz winien ocenić, które z nich dotyczą projektu architektoniczno-budowlanego, albowiem te nie podlegają jego kognicji, a które związane są z projektem zagospodarowania działki lub terenu i te rozpoznać merytorycznie. Zauważyć w tym miejscu należy, iż spośród przepisów techniczno-budowlanych powoływanych w odwołaniu regulacje zawarte w § 13 dotyczą odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów co oznacza, iż dotyczą one projektu zagospodarowania działki lub terenu i co za tym idzie organ administracji architektoniczno-budowlanej jest nie tylko uprawniony, lecz wręcz zobowiązany do dokonania oceny zgodności projektu z tymi przepisami, przy czym obowiązek ten ciąży także organie II instancji, w szczególności, gdy – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie – zarzut naruszenia tychże przepisów został wprost podniesiony w odwołaniu. Obowiązek ten wiąże się z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Brak merytorycznego odniesienia się przez organ odwoławczy do wskazanego wyżej zarzutu odwołania i tym samym niewyjaśnienie czy zarzut ten był słuszny powoduje uznanie zaskarżonej decyzji za wydaną z naruszeniem przepisów prawa procesowego i z tego powodu co najmniej przedwczesną. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż choć strona skarżąca zarzut naruszenia § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odnosiła do niezachowania odległości projektowanego budynku od działki nr [...], to biorąc pod uwagę zasadę legalizmu organ odwoławczy rozpoznając ten zarzut winien skontrolować zgodność przedłożonego projektu zagospodarowania działki inwestora z przywołanym przepisem oceniając czy planowana lokalizacja projektowanego budynku zapewnia zachowanie od innych budowli odległości gwarantującej spełnienie wymagań wskazanych w tym przepisie dotyczących naturalnego oświetlenia zarówno pomieszczeń lokalizowanych w projektowanej zabudowie, jak i pomieszczeń zlokalizowanych w zabudowie istniejącej na działkach sąsiednich. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że wymogi określone w § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. dotyczą wyłącznie sytuowania budynku względem innych obiektów (w tym budynków), a nie względem granicy działki, albowiem ta ostania kwestia regulowana jest w § 12 tego samego rozporządzenia. Gwoli wszechstronnego wyjaśnienia sprawy podkreślić w tym miejscu trzeba, iż bez znaczenia dla oceny spełniania przez projektowaną zabudowę wymogów określonych w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. pozostaje natomiast podnoszona przez skarżących okoliczność, iż zrealizowanie przedmiotowej zabudowy może im w przyszłości uniemożliwić, właśnie ze względu na wymogi określone w tym przepisie, zmianę sposobu zagospodarowania ich działki, w tym realizacje nowej bądź rozbudowę istniejącej zabudowy. Okoliczność ta wskazuje bowiem jedynie na to, iż ich działka znajduje się w obszarze oddziaływania objętego niniejszym postępowaniem zamierzenia budowlanego i co za tym idzie, iż w postępowaniu tym przysługuje im przymiot strony, który to fakt nie był jednakże w toku postępowania kwestionowany. Ze względu na wskazaną już wyżej zasadę legalizmu w działaniu organów administracji oraz fakt, iż w myśl art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy winien co do zasady rozpoznać sprawę co do istoty i rozstrzygnąć ją merytorycznie organ odwoławczy orzekając w sprawie nie może ograniczać się wyłącznie do rozpoznania zarzutów podniesionych w odwołaniu, lecz w myśl zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a. obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozpatrzoną decyzją organu I instancji. Powyższe oznacza, iż winien on dokonać samodzielnej i kompletnej oceny zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wymogom tym Wojewoda Wielkopolski nie sprostał na co wskazuje chociażby okoliczność, iż w żaden sposób nie odniósł się do faktu, że w projekcie budowlanym, w części dotyczącej zagospodarowania działki w ramach zestawienia powierzchni terenu (w projekcie nazwanym rozliczeniem powierzchni terenu – s. 9 projektu budowlanego) w pkt 7d wskazano, iż powierzchnia zieleni po zrealizowaniu inwestycji wynosić będzie 24,83 % powierzchni działki, co stoi w sprzeczności z regulacją § 39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. stanowiącego, że na działkach budowlanych, przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną co najmniej 25% powierzchni działki należy urządzić jako powierzchnię terenu biologicznie czynnego, jeżeli inny procent nie wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż wprawdzie w tymże projekcie uzasadniając przyjęcie tego rozwiązania odwołano się (pkt 9 projektu) do przyjętego w decyzji o warunkach zabudowy ustalenia, iż minimalna biologicznie czynna powierzchnia terenu wynosić winna 10 % powierzchni terenu, to jednak prawodawca w § 39 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., odmiennie niż chociażby w § 12 ust. 2 tego samego rozporządzenia wyraźnie wskazał, iż odstępstwo od zasady w nim ustalonej wynikać może wyłącznie z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie z decyzji o warunkach zabudowy. Dalej wskazać trzeba, że zarówno w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), brak jest jakichkolwiek regulacji, które upoważniałyby organy wydające decyzje w przedmiocie warunków zabudowy do określania w tychże decyzjach procentu powierzchni biologicznie czynnej na obszarze inwestycji i modyfikowania w tym zakresie regulacji zawartych w przepisach techniczno-budowlanych. W szczególności art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Regulacja ta odnosi się zatem jedynie do intensywności wykorzystania terenu, a nie tego jaka jego cześć ma pozostawać biologicznie czynna. Jednocześnie w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego brak jakichkolwiek regulacji dotyczących sposobu ustalania takiego parametru zagospodarowania działki jakim jest procent powierzchni bionicznie czynnej. Stąd też uznać należy, iż choć zgodnie z art. 55 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, to regulację tą odnosić należy jedynie do tych parametrów zagospodarowania działki lub terenu, które mogą być władczo rozstrzygane w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a jednocześnie rozumieć ją należy wyłącznie jako zakaz modyfikowania, bądź zmieniania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zapisów zawartych w rozstrzygnięciu decyzji o warunkach zabudowy, co służyć ma zapewnieniu ładu przestrzennego, a nie jako nakaz dawania w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę pierwszeństwa zapisom decyzji lokalizacyjnej przed przepisami szeroko rozumianego prawa budowlanego, w tym w szczególności przepisami techniczno-budowlanymi. Nie bez znaczenia pozostaje przy tym, iż powoływana w projekcie decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określa jedynie minimalną powierzchnię biologicznie czynną terenu niezbędną z perspektywy zachowania ładu przestrzennego na danym obszarze, co nie koliduje w żaden sposób z koniecznością ustalenia tego parametru zagospodarowania działki w większym wymiarze w sytuacji gdy wynika to wprost z przepisów techniczno-budowlanych. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ II instancji winien zgodnie z art. 153 p.p.s.a., uwzględnić przedstawioną wyżej ocenę prawną, a w konsekwencji ponownie merytorycznie rozpoznać sprawę, w tym w szczególności sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Sprawdzenie to nie może ograniczać się jedynie do przepisu § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. powołanego przez skarżących w odwołaniu oraz omówionego wyżej przez Sąd jedynie przykładowo § 39 tegoż rozporządzenia, lecz winno obejmować zbadanie zgodności projektu budowlanego w części obejmującej projekt zagospodarowania działki ze wszystkimi znajdującymi w sprawie chociażby potencjalnie zastosowanie przepisami Działu II rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, iż okazały się one bezzasadne. W szczególności za trafne uznać należy stanowisko Wojewody Wielkopolskiego co do braku podstaw do rozpoznawania przez organ administracji architektoniczno-budowalnej zarzutów naruszenia przez przedłożony do zatwierdzenia projekt przepisów § 60, § 93, § 222 i § 271 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Regulacje te dotyczą bowiem wymagań względem projektu architektoniczno-budowalnego takich jak stosunek powierzchni okien do powierzchni podłogi, rozkładu pomieszczeń mieszkalnych wewnątrz budynku celem zapewnienia im nasłonecznienia, sytuowania wewnątrz budynku pomieszczeń zagrożonych wybuchem i odporności ogniowej poszczególnych ścian budynku i co za tym idzie pozostają poza zakresem kognicji organów administracji wynikającym z art. 35 § 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Nietrafny okazał się także zarzut naruszenia przez organ art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, albowiem przepisu tego w ogóle w sprawie nie stosowano. Przywoływany przez skarżących art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi bowiem, iż w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. Powoływany w skardze art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych nie stanowi zaś przepisu żadnego z przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7 prawa budowlanego, do których zaliczają się wyłącznie warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględniające wymagania, o których mowa w art. 5 ust. 1-2b oraz warunki techniczne użytkowania obiektów budowlanych określane w drodze rozporządzenia przez właściwych ministrów. W związku z powyższym tryb dopuszczania odstępstw od określonych w art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych wymagań dotyczących w odległości obiektów budowlanych przy drogach od zewnętrznej krawędzi jezdni w zależności od rodzaju drogi uregulowany jest nie w art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, lecz w art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Istotnym jest przy tym, iż zgodnie ze zdaniem drugim tej samej jednostki redakcyjnej do zgody zarządcy drogi odpowiednio stosuje się przepis art. 38 ust. 3 tej samej ustawy, który stanowi, że wyrażenie zgody, o której mowa w ust. 2, powinno nastąpić w terminie 14 dni od dnia wystąpienia z wnioskiem o taką zgodę. Niezajęcie stanowiska w tym terminie uznaje się jako wyrażenie zgody. Odmowa wyrażenia zgody następuje w drodze decyzji administracyjnej. Wymogom powyższym sprostało pismo Burmistrza S. z dnia 10 lipca 2014 r. (k. 113 projektu budowlanego), w którym organ ten jako zarządca drogi udzielił zgody na zmniejszenie odległości projektowanego budynku od drogi gminnej do 4,5 m. Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż ustawodawca formę decyzji administracyjnej, do której uzasadnienia stosuje się wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. przewidział jedynie dla odmowy wyrażenia zgody na usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze w odległości mniejszej niż określona w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznej, a dla rozstrzygnięcia pozytywnego dla wnioskodawcy nie tylko nie przewidział jakiejkolwiek prawem określonej formy, lecz wręcz dopuścił jego wydanie poprzez milczenie organu. W świetle powyższego oczywistym jawi się, iż na gruncie postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę nie tylko brak jest możliwości, kwestionowania rozstrzygnięcia zarządcy drogi ze względu na odmienną ocenę zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku, lecz nadto stwierdzić należy, iż właśnie dokonywanie takowej oceny przez organ architektoniczno-budowlany stanowiłoby pozbawione podstawy prawnej wkroczenie w kompetencje innego organu (zarządcy drogi), a więc rażące naruszenie prawa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. W punkcie III sentencji wyroku Sąd, na podstawie art. 152 p.p.s.a., określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Realizując wynikający z art. 6 p.p.s.a obowiązek udzielania stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczania ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań Sąd pragnie w tym miejscu wskazać, iż w następstwie będącego naruszeniem przepisów prawa (art. 34, art. 91 § 2 w zw. z art. 12 p.p.s.a.), braku zawiadomienia uczestnika postępowania A. S. o terminie rozprawy oraz niedoręczenia mu odpisu skargi i odpowiedzi skargę doszło do pozbawienia go możności działania w sprawie. Jednocześnie doręczenie temu uczestnikowi niniejszego wyroku z uzasadnieniem spowoduje ustanie niemożności działania przed uprawomocnieniem się orzeczenia. Powyższe oznacza, iż zarzut naruszenia przez Sąd przepisów postępowania i spowodowania w ten sposób niemożności działania w sprawie przez uczestnika nie będzie mógł w myśl art. 272 pkt 2 p.p.s.a. stanowić przesłanki wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego z powodu nieważności, lecz o ile strona zechce z niego skorzystać dla wzruszenia niniejszego wyroku winien zostać podniesiony w skardze kasacyjnej.