II SA/Po 630/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 17 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. A. na akt Starosty K. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie zwrotu opłaty za kartę pojazdu postanawia odrzucić skargę /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak Pismem z dnia (...) maja 2009 r. D. A. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w K. z wnioskiem o zwrot różnicy pomiędzy uiszczoną, z tytułu wydania karty pojazdu, opłatą w wysokości 500,00 zł a kwotą, którą winien był uiścić, w wysokości 425 zł wynikającą z § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie opłaty za kartę drogową (Dz.U. z 2003 r. Nr 137 poz. 1310). W uzasadnieniu wnioskodawca powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. (sygn. U 6/2004, OTK-A 2006/1/3), orzekającego niekonstytucyjność § 1 ust. 1 wskazanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury, który przewidywał za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej opłatę w wysokości 500 zł. Zgodnie z powyższym wyrokiem, określenie w drodze rozporządzenia opłaty za wydanie karty pojazdu, które nie pozostawała w związku z kosztami świadczonej usługi, było sprzeczne z art. 217 Konstytucji. Starosta K. pismem z dnia (...) czerwca 2009 r., poinformował wnioskodawcę, że nie ma podstaw do zwrotu opłaty za kartę pojazdu. Organ wskazał, że opłata za wydanie karty pojazdu została uiszczona na podstawie obowiązującego, w dacie rejestracji, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłaty za kartę drogową (Dz.U. z 2003 r. Nr 137 poz. 1310 ze zm.), wydanego na podstawie art. 77 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Jednocześnie pouczono wnioskodawcę o możliwości zaskarżenia powyższego rozstrzygnięcia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w terminie 30 dni od jego doręczenia. W dniu 16 lipca 2009 r. D. A. wniósł skargę na czynność Starosty Powiatowego z zakresu administracji publicznej z dnia (...) czerwca 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, podnoszą iż prosi o zwrot dokonanej nadpłaty. Zdaniem skarżącego wyrok Trybunału zmienił stan prawny obowiązujący w przedmiotowej sprawie i dowodził wadliwości odmowy wydanej przez Starostę K.. W treści skargi podniesiono, że przedmiotem zaskarżenia jest czynność z zakresu administracji, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) oraz wskazał, że przed wniesieniem skargi bezskutecznie wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Starosta K. w odpowiedzi na skargę podniósł, iż zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga winna zostać odrzucona, bowiem skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia. Podkreślono, że wniesienie skargi na pismo z dnia (...) czerwca 2009 r. byłoby możliwe jedynie w przypadku uprzedniego wezwania organu, z zachowaniem 14 dniowego terminu liczonego od dnia, w którym pismo z dnia (...) czerwca 2009 r. zostało mu doręczone, do usunięcia naruszenia prawa. Stąd wniesienie skargi bezpośrednio po otrzymaniu pisma do Sądu, bez wcześniejszego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, uzasadniało odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarządzeniem Sądu z dnia 21 sierpnia 2009 r. D. A. został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi z dnia 16 lipca 2009 r. poprzez wykazanie, że wezwał on organ do usunięcia naruszenia prawa, zgodnie z art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wezwanie powyższe zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 26 sierpnia 2009 r. (k. 17 akt sądowych). W zakreślonym, siedmiodniowym terminie skarżący nie wniósł do tut. Sądu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jednocześnie, jak wskazuje § 3 powyższego artykułu, w przypadku, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest pismo Starosty K. z dnia (...) czerwca 2009 r., którym to organ stwierdził iż nie ma postaw do zwrotu opłaty za kartę pojazdu w wysokości 425 zł. Tym samym skarżący wniósł skargę na akt dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego musi zostać poddana ocenie wyczerpania środków zaskarżenia, ze szczególnym uwzględnieniem art. 52 § 3 powyższej ustawy. Jak wynika z akt sprawy istotnie skarżący, przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, nie wyczerpał środków zaskarżenia w sprawie - nie wezwał Starosty K. na piśmie, w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżącemu doręczono pismo, do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym wniesioną skargę uznać należało za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. Odnosząc się do wadliwego poinformowania skarżącego przez Starostę o możliwości wniesienia skargi na pismo z dnia (...) czerwca 2009 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 112 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Chociaż przepis art. 112 kpa odnosi się expresis verbis do decyzji administracyjnych, Sąd wskazuje, że powinien on również znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie. Błędne pouczenie, w treści zaskarżonego aktu, o możliwości jego zaskarżenia, stronie, która występowała w postępowaniu administracyjnym bez profesjonalnego pełnomocnika, zamknęło jej bowiem drogę kontroli przedmiotowego aktu. Z zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa wywieść można bowiem, że skoro organ zdecydował się w treści pisma z dnia (...) czerwca 2009 r. pouczyć stronę o możliwości wniesienia środka odwoławczego, to pouczenie owo było prawidłowe. Tym samym uznanie, że działanie organu administracji, który nieprawidłowo pouczył stronę, było dopuszczalne, prowadziłoby do naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego. Jednocześnie Sąd podkreśla, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt mylnego pouczenia strony o trybie i sposobie złożenia środka odwoławczego nie wpływa na bieg terminu do wniesienia tego środka, lecz może stanowić podstawę do przywrócenia terminu (wyrok NSA z 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 271/05). Oznacza to, że strona, od momentu, w którym dowiedziała się o możliwości skorzystania z przysługujących jej praw, może, wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa załączając do powyższego środka wniosek o przewrócenie terminu do jego wniesienia. W tym stanie rzeczy skarga jest niedopuszczalna i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak