II SA/Po 634/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 września 2014 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Komisji Dyscyplinarnej dla Izby Skarbowej w P. oraz urzędów skarbowych województwa [...] z dnia [...] 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Komisji Dyscyplinarnej dla Izby Skarbowej w P. oraz urzędów skarbowych województwa [...] na rzecz skarżącego kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. T. L. w dniu 25 lipca 2013 r. zwrócił się do Komisji Dyscyplinarnej dla Izby Skarbowej w P. oraz urzędów skarbowych województwa wielkopolskiego (dalej: Komisji) z żądaniem udostępnienia w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej: u.d.i.p. drogą elektroniczną lub pocztą tradycyjną informacji publicznej dotyczącej orzeczeń wydanych przez Komisję w każdym z lat 2010-2011: 1. orzeczeń wydanych w latach 2010-2011 przez komisję na podstawie przepisów o służbie cywilnej, 2. ile zostało wydanych wszystkich orzeczeń w latach 2010-2011, 3. ile zostało wydanych orzeczeń umarzających postępowanie? 4. ile zostało wydanych orzeczeń orzekających karę? 5. ile zostało wydanych kończących postępowanie w sposób inny? 6. podanie sygnatur i dat orzeczeń w każdym z lat 2010-2011, 7. wskazanie po dacie i sygnaturze wśród orzeczeń tych, od których wniesiono odwołanie. W dniu 7 sierpnia 2013 r. (doręczono wnioskodawcy w dniu 13.08.2013 r.) Komisja udzieliła T. L. odpowiedzi w zakresie żądań określonych w punktach 2-7 jego wniosku. Jednocześnie Komisja wezwała wnioskodawcę do wykazania w terminie 14 dni interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie żądanych informacji w zakresie pkt 1. wniosku . Komisja wskazała, że w tym zakresie wniosek dotyczy informacji publicznej przetworzonej, a uzyskanie tego typu informacji jest możliwe wyłącznie w zakresie, w jakim jest to szczególnie uzasadnione ze względu na interes publiczny. W piśmie z dnia 14 sierpnia 2013 r. T. L. zakwestionował stanowisko Komisji jakoby żądana przez niego informacja stanowiła informację publiczną przetworzoną. Zaznaczył, że w żądanych orzeczeniach co najwyżej należy zanonimizować pewne dane, a to z pewnością nie stanowi o przetwarzaniu informacji. Decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] Komisja Dyscyplinarna dla Izby Skarbowej w P. oraz urzędów skarbowych województwa wielkopolskiego na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmówiła udostępnienia informacji publicznej w zakresie orzeczeń wydanych przez Wspólną Komisję Dyscyplinarną dla Izby Skarbowej w P. oraz urzędów skarbowych województwa wielkopolskiego (dalej: Komisja Dyscyplinarna). Komisja wskazała, że żądane informacje stanowią informacje publiczną, jednakże nie jest możliwe udostępnienie orzeczeń wydanych przez Komisję Dyscyplinarną w latach 2010-2011 wobec niewystąpienia po stronie wnioskodawcy szczególnego interesu publicznego. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Komisja wyjaśniła, że z informacją przetworzoną mamy do czynienia w sytuacji, gdy udostępnienie wymaga m.in. dokonania stosownych analiz, zgromadzenia materiałów źródłowych poprzez przegląd informacji w nich zawartych, usuwania danych prawnie chronionych, czy też zaangażowania koniecznych środków osobowych bądź finansowych – co miałoby w istocie miejsce w niniejszej sprawie, gdyż Komisja Dyscyplinarna nie dysponuje własnym zasobem kadrowym o charakterze stałym. Informacja publiczną przetworzoną jest informacja opracowana przez dany podmiot przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Jest to więc informacja specjalnie przygotowana dla wnioskodawcy, którą podmiot udostępniający nie dysponuje w żądanej postaci. Komisja stwierdziła, że uzyskanie przez zainteresowanego tego typu danych możliwe jest wyłącznie w zakresie, w jakim jest to szczególnie uzasadnione ze względu na interes publiczny. Pojęcie interesu publicznego nie posiada zwartej, legalnej definicji na gruncie obowiązującego prawa. Interes ten odnosi się do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa i innych ciał publicznych jako pewnej całości. Skuteczne działanie w ramach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie danego podmiotu. W tym znaczeniu interes publiczny nie został przez wnioskodawcę wykazany. Również Komisja Dyscyplinarna nie stwierdziła po stronie wnioskodawcy istnienia interesu publicznego, a tym samym nie została wypełniona dyspozycja art. 3 ust. 1 u.d.i.p. T. L. nie zgadzając się z powyższą decyzją złożył do Komisji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem T. L. Komisja nie wyjaśniła, dlaczego uznała, iż żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną. Komisja nie podała, na czym miałyby polegać analizy i gromadzenie materiałów źródłowych świadczące o przetworzeniu informacji. Nie podano też jakie dane prawnie chronione będą usuwane i jakie środki osobowe bądź finansowe miałyby być zaangażowane do przetworzenia informacji. Zdaniem strony w orzecznictwie sądów administracyjnych nie wskazuje się, by sama konieczność usunięcia danych chronionych zmieniała charakter informacji z prostej w przetworzoną. Dodał, że samo zaangażowanie środków osobowych do usuwania nielicznych danych prawnie chronionych (anonimizacja) w zbiorze 12 orzeczeń nie czynią udostępnianych danych informacjami przetworzonymi. Komisja Dyscyplinarna decyzją z dnia [...] 2013 r. sygn. [...] utrzymała w mocy zaskarżoną własną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia Komisja powtórzyła argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] 2013 r. Ponadto wskazała, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną albowiem konieczna jest uprzednia selekcja posiadanych akt w celu zebrania spraw objętych wnioskiem, zgromadzenie materiałów źródłowych poprzez przegląd dokumentów znajdujących się w aktach poszczególnych spraw dyscyplinarnych z dwóch lat, sporządzenie kopii wnioskowanych dokumentów, usunięcie danych pozwalających na zidentyfikowanie osób wobec których prowadzone było postępowanie dyscyplinarne, czy wreszcie przetworzenie tak przygotowanej informacji na postać cyfrową (digitalizacja). Wiąże się to wszystko również z zaangażowaniem koniecznych środków osobowych, względnie finansowych, a Komisja nie dysponuje własnym zasobem kadrowym o charakterze stałym. T. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję Komisji Dyscyplinarnej z dnia [...] 2013 r., powtarzając stanowisko zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi Komisja Dyscyplinarna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2014 r. Sąd zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie, a następnie na skutek zażalenia skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 czerwca 2014 r. sygn. akt I OZ 374/14 uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem kontroli jest zbadanie, czy organy administracji publicznej w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje w sytuacjach określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", tj. w przypadku uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a sąd dokonuje również z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Dokonując w oparciu o powyższe uregulowania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna, bowiem zarówno zaskarżona jak i poprzedzająca ją decyzja naruszają przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie wnioskodawca wniósł o przekazanie informacji publicznej w postaci orzeczeń wydanych w latach 2010-2011 przez Komisję Dyscyplinarną przy Izbie Skarbowej w P. na podstawie przepisów o służbie cywilnej. Materialnoprawną przesłanką żądania T. L. zawartego we wniosku z dnia 25 lipca 2013 r. są przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej "u.d.i.p". Ustawa, ta jest rozwinięciem art. 61 Konstytucji RP, który przewiduje, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Z kolei przepis art. 4 ust. 1 u.d.i.p. określa katalog podmiotów zobligowanych do udostępniania informacji publicznej, stanowiąc że są nimi: władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższej regulacji, nie ulega wątpliwości, że Komisja Dyscyplinarna dla Izby Skarbowej w P. oraz urzędów skarbowych województwa wielkopolskiego mieści się w zakresie podmiotowym stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem jest podmiotem zobowiązanym na gruncie tej ustawy do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jej posiadaniu. Poza sporem w niniejszej sprawie jest, że żądane przez skarżącego informacje są informacjami publicznymi w rozumieniu art. 1 i art. 4 u.d.i.p. Sporne natomiast jest, czy możliwość udostępnienia tych informacji podlega ograniczeniom wynikającym z uznania informacji za informacje publiczne przetworzone. Komisja Dyscyplinarna uznała, że żądane przez skarżącego informacje są informacjami publicznymi przetworzonymi. Wskazała, że do ich przygotowania trzeba będzie użyć dodatkowych sił i środków, przeprowadzić odpowiednie analizy, zestawienia i dokonać usunięcia danych prawnie chronionych (danych osobowych). Sąd nie podziela stanowiska Komisji Dyscyplinarnej. Zgodzić należy się z poglądem zaprezentowanym w wyroku Naczelnego Sądu z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 976/11 (dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym wskazując na zasadność anonimizowania danych osobowych w dokumentach zawierających informację publiczną, stwierdził, iż samo zanonimizowanie nie stanowi przetworzenia informacji zawartej w tych dokumentach. Dodał, że jeżeli jednak utworzenie zbioru informacji prostych wymaga analizowania całego zasobu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych, których żąda wnioskodawca i to kosztem takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, to jest to informacja przetworzona. Udostępnienie wnioskodawcy informacji publicznej, jeżeli wiąże się z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem, czyni takie informacje informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego. Wyjaśnić należy, iż "przetworzenie" informacji polega na dokonaniu zmian w jej treści, a nie na odjęciu z jakiegoś dokumentu elementów niezwiązanych z jego treścią. Należy przyjąć, że tzw. anonimizacja decyzji (orzeczenia), polegająca na wykreśleniu z niej niektórych elementów formalnych, dotyczących danych osobowych stron bez naruszenia samego rozstrzygnięcia, nie jest przetworzeniem informacji. Decyzja (orzeczenie) w ten sposób przygotowana do ujawnienia jest informacją publiczną nieprzetworzoną, która powinna być ujawniona bez żadnych dodatkowych warunków (za: M. Chmajem [w:] M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2010, s. 41-42). Dodać trzeba, że informacja przetworzona wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej. W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący zwrócił się do Komisji Dyscyplinarnej o udostępnienia mu orzeczeń wydanych przez Komisję Dyscyplinarną w latach 2010-2011 na podstawie przepisów o służbie cywilnej. Z pisma Komisji z dnia 7 sierpnia 2013 r. wynika jednoznacznie, że w latach tych Komisja wydała 12 orzeczeń na podstawie przepisów ustawy o służbie cywilnej. Jednocześnie, odpowiadając na wniosek skarżącego w pozostałym zakresie Komisja udostępniła T. L. informację publiczną polegającą na podaniu dat i sygnatur tych orzeczeń, statystyk świadczących o ilości orzeczeń umarzających postępowanie, orzekających karę i kończących postępowanie w inny sposób. W tym zakresie Komisja uznała, że żądane informacje nie są informacjami publicznymi przetworzonymi. Stwierdzić należy, że treść powołanych 12 orzeczeń Komisji Dyscyplinarnej również nie może być, w tym kontekście, uznana za informację publiczną przetworzoną. Zważyć trzeba, że Komisja przeprowadziła kwerendę pozwalającą na ustalenie ilości tychże orzeczeń, dat ich wydania i konkretnych sygnatur. W związku z tym Komisji, zgodnie z wnioskiem skarżącego, pozostaje dokonanie anonimizacji treści tychże orzeczeń, tak by ich udostępnienie nie naruszało przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.). W istocie zatem działania Komisji Dyscyplinarnej sprowadzają się do anonimizacji danych osobowych osób, których orzeczenia te dotyczą oraz sporządzenia i udostępnienia kserokopii (względnie skanów) orzeczeń już zanonimizowanych. Jak wyżej zaś wskazano, sama anonimizacja danych chronionych ustawowo i następnie doręczenie kopii dokumentów nie stanowią działań wymagających zaangażowania nadzwyczajnych środków, czy to finansowych, czy osobowych. Ponadto działania te nie wymagają szczególnego, nadzwyczajnego zaangażowania intelektualnego, a jedynie zwykłych działań techniczno-biurowych. Dodatkowo Sąd pragnie wskazać, na co trafnie powołał się skarżący, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym udostępnienie informacji publicznej w postacie orzeczeń komisji dyscyplinarnej przy izbie skarbowej nie stanowi informacji publicznej przetworzonej (vide: wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2013 r., I OSK 2450/12, również wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26 września 2012 r., II SA/Sz 536/12, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać również należy, że ograniczenia uregulowane przepisami ustawy o ochronie danych osobowych odnoszą się do ograniczeń wynikających z prawa do prywatności osoby fizycznej. Ochrona prywatności ma swoje konstytucyjne umocowanie w art. 47 Konstytucji RP, natomiast ustawa o ochronie danych osobowych służy właśnie realizacji tego konstytucyjnego prawa. Niewątpliwie orzeczenia dyscyplinarne wchodzą w sferę prywatności osób, których dotyczą, jednakże błędne jest wywodzenie pełnego prawa do odmowy udostępnienia orzeczeń dyscyplinarnych. Z art. 126 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 227, poz. 1505 ze zm.) wynika, że postępowanie dyscyplinarne co do zasady jest jawne, zaś w przypadku ograniczenia jawności, jawne jest samo ogłoszenie orzeczenia. W drugim zdaniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. określono, kiedy takie prawo nie podlega ograniczeniom ze względu na prywatność – ograniczenie to nie dotyczy informacji spełniających łącznie dwa kryteria: 1) informacji dotyczących osób pełniących funkcje publiczne, 2) mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Co do pierwszego kryterium, to ma ono charakter podmiotowy. Zgodnie z przepisami (art. 113 i następne) ustawy o służbie cywilnej, postępowanie dyscyplinarne, o jakim mowa w tej ustawie, dotyczy członków korpusu służby cywilnej i może dotyczyć tylko naruszenia obowiązków członka służby cywilnej. Członkami korpusu służby cywilnej są przy tym zgodnie z art. 3 tej ustawy urzędnicy służby cywilnej (zatrudnieni na podstawie mianowania) i pracownicy służby cywilnej (zatrudnieni na podstawie umowy o pracę). Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje użytego w art. 5 ust. 2 pojęcia "osób pełniących funkcje publiczne". Pozostaje więc dokonanie wykładni tego określenia na gruncie wykładni językowej, ale też i wykładni systemowej. Uzasadnione przy tym wydaje się uznanie za osobę pełniąca funkcję publiczną - funkcjonariusza publicznego. Pojęcie funkcjonariusza publicznego zostało jednoznacznie zdefiniowane w Kodeksie karnym. Zgodnie z art. 115 § 13 pkt 4 K.k. funkcjonariuszem publicznym jest m.in. osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych. Niewątpliwie członek korpusu służby cywilnej w takim znaczeniu jest funkcjonariuszem publicznym. Również art. 104 ustawy o służbie cywilnej wskazuje, że w zakresie ochrony członkowie korpusu służby cywilnej są traktowani jak funkcjonariusze publiczni. W ocenie Sądu, uzasadnione jest zatem traktowanie członków korpusu służby cywilnej (a więc i osób, których dotyczą przedmiotowe orzeczenia dyscyplinarne) jako osób pełniących funkcje publiczne, do których ma zastosowanie przepis art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 160/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 marca 2006 r. w sprawie K 17/05, dotyczącym oceny zgodności z Konstytucją RP art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wypowiadając się co do zakresu informacji podlegających ujawnieniu zgodnie z powołanym wyżej przepisem wskazał między innymi: "Po pierwsze, informacje, których natura i charakter może naruszać interesy i prawa innych osób, nie mogą wykraczać poza niezbędność określoną potrzebą transparentności życia publicznego, ocenianą zgodnie ze standardami przyjętymi w demokratycznym państwie. Po drugie, muszą to być zawsze informacje mające znaczenie dla oceny funkcjonowania instytucji oraz osób pełniących funkcje publiczne. Po trzecie, nie mogą to być informacje - co do swej natury i zakresu - przekreślające sens (istotę) ochrony prawa do życia prywatnego." W przekonaniu Sądu, mając na uwadze treść ww. wyroku, tylko wtedy regulacja zawarta w art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. naruszałaby normy konstytucyjne, jeśli jej stosowanie wykraczałoby poza wyżej zakreślone ramy. Ze względu na powyższe, w wykładni kryterium przedmiotowego (związek informacji z pełnieniem tych funkcji), należy wziąć pod uwagę treść art. 113 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej, zgodnie z którym członek korpusu służby cywilnej odpowiada dyscyplinarnie za naruszenie obowiązków członka korpusu służby cywilnej ( art. 76 ust. 1). Należy zatem przyjąć, że orzeczenia dyscyplinarne dotyczące członków korpusu służby cywilnej dotyczące przewinień związanych z wykonywaniem ich funkcji są informacjami publicznymi nie podlegającymi ograniczeniom co do dostępu. Zważyć należy więc, że udzielenie żądanej informacji nie wiąże się z naruszeniem prawa do prywatności osób, których orzeczenia dotyczą, jednak pod warunkiem dokonania ich anonimizacji przed udostępnieniem wnioskodawcy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej; p.p.s.a., orzekł jak w pkt I. sentencji. W kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w pkt II. wyroku na podstawie art. 152 p.p.s.a., natomiast o kosztach (pkt III) na podstawie art. 200 p.p.s.a. Komisja ponownie rozpoznając wniosek T. L. uwzględni ocenę prawną wyrażoną przez Sąd w niniejszym orzeczeniu, ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju informacji publicznej, której udostępnienia domaga się skarżący.