II SA/Po 639/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; oddala skargę W dniu [...] stycznia 2010 r. P. B. wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie: szklarni [...] zblokowanej, budynku [...], budynku gospodarczo-garażowego, zjazdów na teren posesji oraz utwardzeniu niezbędnych placów gospodarczych na terenie położonym w [...] na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów jako dz. nr: [...] (obręb [...]). Wójt Gminy C. w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] 2011 r. ([...]) ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, wyjaśniając, iż dla obszaru objętego wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zaś powierzchnia gospodarstwa rolnego prowadzonego przez inwestora przekracza średnią powierzchnię gospodarstw rolnych w Gminie C. Zdaniem organu analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i pozostałych warunków, o których mowa w art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) umożliwia zlokalizowanie planowanej inwestycji na terenie objętym wnioskiem. Odnosząc się do zgłoszonych w toku postępowania zastrzeżeń organ wyjaśnił, iż dotyczyły one możliwości zalewania nieruchomości sąsiednich wodami opadowymi oraz zagrożenia ekologicznego poprzez zanieczyszczanie wód gruntowych nawozami i środkami ochrony roślin, emisji spalin będących funkcjonowania kotłowni oraz przekroczenia standardów akustycznych przy zabudowie mieszkaniowej wywołanych funkcjonowaniem planowanej inwestycji. Organ podniósł, iż z uwagi na rozmiar gospodarstwa rolnego możliwe jest wydanie deczyji o ustaleniu warunków zabudowy bez analizowania cech zagospodarowania i użytkowania terenu sąsiednich nieruchomości, zaś obowiązujące przepisy nie stoją na przeszkodzie lokalizacji przedmiotowej inwestycji na terenie objętym wnioskiem. Zdaniem organu to nie opinie i uwagi stron postępowania administracyjnego, a jedynie przepisy powszechnie obowiązującego prawa mogłyby stanowić podstawę wydanie decyzji odmownej dla projektowanego przedsięwzięcia. W ocenie organu kwestia ewentualnego wpływu na otoczenie wywołanego funkcjonowaniem planowanego przedsięwzięcia określona jest przepisami prawa, które jednoznacznie wskazują, iż projektowane prace budowlane oraz funkcjonowanie przyszłych obiektów nie mogą wywierać negatywnego wpływu na otoczenie. Organ stwierdził, iż w wyniku wnikliwie przeanalizowanych uwag w treści decyzji zawarto szereg zapisów mających na celu ochronę praw właścicieli nieruchomości sąsiednich, gromadzenia i odprowadzania wód opadowych z istniejących i projektowanych obiektów, w szczególności uwzględniając uniemożliwienie odpływu tych wód na teren nieruchomości sąsiednich; zostały również ustalone ograniczenia dotyczące standardów akustycznych oraz wskazano, iż funkcjonowanie istniejącej lokalnej kotłowni nie może powodować uciążliwości dla sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i winno dotrzymywać określonych przepisami prawa standardów emisyjnych; w treści decyzji zostały również zawarte wskazania, że na styku z terenami zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej inwestor winien zlokalizować tereny zieleni izolacyjnej niskiej i wysokiej (w tym zieleni zimozielonej). Organ podniósł również, iż stosowanie do treści art. 54 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy w niniejszej sprawie, bowiem zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organ wspomniał również, że w toku postępowania uzyskano niezbędne opinie i uzgodnienia. Odrębne odwołania od decyzji w przedmiocie warunków zabudowy wnieśli J. K. i S. K.. J. K. podniosła, że sąsiedztwo terenu inwestycji z jej posesją grozi podtapianiem tej działki, uciążliwością powodowaną przez hałas przenikający do wnętrza mieszkania, nadmierne zapylenie, masy ziemne oraz odpady z robót budowlanych, rozbiórkowych i remontowych. S. K. zarzucił organowi, iż nie otrzymał żadnej indywidualnej odpowiedzi na podnoszone przez niego zastrzeżenia, a decyzja jest wydana bez uwzględnienia potrzeb innych mieszkańców gminy. Podniósł, że zaskarżona decyzja preferuje interesy inwestora bez zwracana uwagi na szerszy interes społeczny. Zdaniem obydwu skarżących inwestor może swoją działalność gospodarczą (zamierzenia inwestycyjne) realizować w innym miejscu swojej posiadłości (odległym od gęsto zabudowanego terenu), a nie w miejscu szczególnie gęsto zasiedlonym. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. ([...]), sprostowaną postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż dla terenu obje tego inwestycją nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, wobec czego zastosowanie znajduje art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dalej Kolegium wskazało, że inwestor prowadzi gospodarstwo rolno-ogrodnicze o powierzchni około 24 ha, a średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w Gminie C. to 8,[...] ha. Wobec przekroczenia średniej powierzchni gospodarstwa rolnego nie stosuje się na zasadzie art. 61 ust. 4 powołanej ustawy wymogu określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Organ stwierdził, że wydanie decyzji zostało poprzedzone uzgodnieniami wymaganymi przepisami powołanej ustawy (art. 53 ust. 4 ustawy), bowiem Starosta [...] i Marszałek Województwa [...] nie zajęli stanowiska w sprawie w terminie dwóch tygodni od otrzymania wystąpienia o uzgodnienie, co równoznaczne jest z dokonaniem uzgodnienia. Zdaniem Kolegium inwestycja spełnia wszystkie wymogi z art. 61 ust. 1 powołanej ustawy, co uzasadnia ustalenie warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora. Planowane szklarnie mają być usytuowane w tylnej części i tym samym znacznie oddalone od nieruchomości odwołujących; w decyzji wprowadzono szereg wymogów mających chronić sąsiednie nieruchomości przed negatywnym oddziaływaniem przedsięwzięcia. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie S. K. zarzucił wydanie jej bez uwzględnienia interesu skarżącego oraz wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz umorzenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skarżący wskazał na szereg negatywnych oddziaływań inwestycji P. B., na które narażona będzie jego działka nr [...], bezpośrednio granicząca z działką inwestora, po zrealizowaniu zamierzenia gospodarczego. Podniósł, iż nabył swoją nieruchomość w 197[...] r. jako działkę budowlaną w kompleksie działek przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Aktualnie tereny intensywnej produkcji ogrodniczej, którą zamierza prowadzić inwestor, będą stanowiły zagrożenie dla osiedla mieszkaniowego z uwagi na intensywne nawożenie, i to środkami chemicznymi oraz stosowanie pestycydów i innych środków chemicznych do zwalczania chwastów i szkodników roślin. Podniósł, iż sam organ I instancji dostrzega zagrożenia interesów właścicieli działek sąsiednich, co znalazło odzwierciedlenie w wymaganiach w zakresie ochrony środowiska, jakie zawarł w warunkach zabudowy. Zdaniem strony, skoro organ na etapie planowania dostrzega zagrożenia, to skutki tych zagrożeń będą poważniejsze w trakcie eksploatacji inwestycji. W ten sposób organ I instancji nie wziął pod uwagę interesu właścicieli gruntów sąsiednich, chronionego przepisem art. 144 Kodeksu cywilnego, a Kolegium bezkrytycznie utrzymało w mocy decyzję o warunkach zabudowy. Strona zaznaczyła, iż dotychczasowa działalność inwestora - produkcja ogrodnicza i produkcja kotłów grzewczych już w znacznym stopniu ogranicza swobodne korzystanie przez sąsiadów ze swego otoczenia. Skarżący wytknął także małą staranność organów w podejściu do sprawy, bowiem swoją nieruchomość nabył w 197[...] r. jako działkę nr [...] i tak winna być określana w decyzjach, jak również wskazał na błędne oznaczenie daty rozprawy, na której Kolegium rozpatrzyło odwołania. Ponadto zarzucił, iż wiele niejasności wprowadza [prezentowana przez organy] interpretacja art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Kolegium, wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymało dotychczasowe stanowisko, wskazując na treść art. 54 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wyjaśnił również, iż z oznaczeń na kopii mapy zasadniczej wynika, że działka skarżącego oznaczona jest nr ewid. [...] i podczas rozprawy przed Kolegium w dniu [...] maja 2011 r. skarżący oświadczył, że takim właśnie numerem jest oznaczona jego nieruchomość. Z kolei oczywista omyłka pisarska w zaskarżonej decyzji, dotycząca daty rozprawy, została przez Kolegium sprostowana. Na rozprawie skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko przedkładając kopię pisma, jakie do niego wystosował pełnomocnik inwestora. Inwestor wniósł o oddalenie skargi, na pytanie Sądu oświadczył, iż jeszcze nie wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę dla zamierzonego przedsięwzięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem prowadzonego przez tutejszym Sądem postępowania była ocena prawidłowości decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie szklarni ogrzewanej zblokowanej, budynku sortowni, budynku gospodarczo-garażowego, zjazdów na teren posesji oraz utwardzeniu niezbędnych placów gospodarczych na terenie położonym w [...] na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów jako dz. nr: [...] (obręb [...]). Zawierająca się w prawie własności wolność zagospodarowania terenu, na którą wskazuje art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym zasada wolności zagospodarowania terenu stanowiąca, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, doznaje ograniczenia jedynie w przypadku naruszenia chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Z kolei wynikająca z przepisu art. 6 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy ogólna zasada ochrony interesu prawnego danego podmiotu przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych w istocie dotyczy naruszenia interesu prawnego osoby trzeciej na skutek ustalenia warunków zabudowy lub warunków lokalizacji celu publicznego na rzecz innych osób lub jednostek organizacyjnych (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1413/07, LEX nr 463987). Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku planu miejscowego zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi (art. 60 ust. 1 powołanej ustawy). Art. 64 tej ustawy w ust. 1 stanowi, iż przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy; art. 56 powołanej ustawy stanowi, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Natomiast w myśl art. 61 ust. 1 powyższej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe między innymi w wypadku spełnienia wymagania, o którym mowa w punkcie 1 przywołanego przepisu, a sprowadzającego się do zachowania zasady tzw. dobrego sąsiedztwa. Zgodnie z powyższą zasadą do ustalenia warunków zabudowy rzeczą konieczną jest, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Z treści art. 61 ust. 4 powołanej ustawy wynika, iż zasady dobrego sąsiedztwa, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1, nie stosuje się do zabudowy zagrodowej w sytuacji, gdy "powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa w danej gminie". Oznacza to, że przeprowadzenie inwestycji budowlanej związanej z gospodarstwem rolnym nie wymaga określenia obszaru analizowanego i sporządzenia analizy funkcji i cech zabudowy, lecz jedynie zbadanie czy wielkość gospodarstwa spełnia warunek powierzchni określony w tym przepisie. Przez zabudowę zagrodową należy rozumieć nie tylko budynki wymienione w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki mieszkalne i ich usytuowanie [Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm., akt wykonawczy wydany w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (aktualnie tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.)], to jest w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1118/06 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, iż nie do przyjęcia byłaby definicja "zabudowy zagrodowej", ograniczająca zakres tego pojęcia wyłącznie do budynków w rodzinnych gospodarstwach rolnych. Skoro w systemie prawa brak jest definicji legalnej pojęcia zabudowy zagrodowej, a takowej nie stanowi przywołany § 3 rozporządzenia wykonawczego do ustawy Prawo budowlane, to uzasadnione jest dokonanie wykładni językowej tego pojęcia. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1536/07 (dostępny w Internecie pod adresem jw.) zabudowa to "budynki znajdujące się na określonym terenie", zaś zagroda to "dom wiejski z podwórzem i zabudowaniami gospodarskimi" (Nowy Słownik Języka Polskiego PWN Warszawa 2002 str. 1211, 1220). Skoro tak, to pojęcie zabudowy zagrodowej należy zdefiniować jako zespół budynków obejmujący wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, położony w obrębie jednego podwórza, włącznie z obiektami towarzyszącymi (m.in. zjazdami umożliwiającymi komunikację działki objętej zabudową zagrodową z drogą publiczną). Wniosek o ustalenie warunków zabudowy w rozpatrywanej sprawie dotyczy inwestycji polegającej na budowie szklarni ogrzewanej zblokowanej, budynku sortowni, budynku gospodarczo-garażowego, zjazdów na teren działki oraz utwardzeniu niezbędnych placów gospodarczych na działkach bliżej opisanych w zaskarżonej decyzji, położonych na terenie dla którego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Słusznie zatem organy uznały, iż zamierzenie budowlane inwestora stanowi zabudowę zagrodową. Skoro tak, to dla rozstrzygnięcia sprawy w istocie konieczne było zbadanie, czy wielkość gospodarstwa rolnego należącego do inwestora uzasadniała po myśli art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu przestrzennym odstąpienie od zasady tzw. dobrego sąsiedztwa określonej w art. 61 ust. 1 powołanej ustawy. Z niekwestionowanych ustaleń organów administracji wynika, że inwestor P. B. prowadzi gospodarstwo rolne, którego powierzchnia (około 24 ha) znacznie przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa w Gminie C. (8,[...] ha), na co jednoznacznie wskazuje też znajdujący się w aktach administracyjnych protokół z dnia 3 stycznia 2011 r. w sprawie ustalenia średniej powierzchni gospodarstwa rolnego w Gminie C. 2011 r. Wobec tego spełniony jest warunek określony w art. 61 ust. 4 powołanej ustawy, co wyłącza stosowanie zasady tzw. dobrego sąsiedztwa ujętej w art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Niemniej jednak ustalenie warunków zabudowy wymagało spełnienia pozostałych wymogów określonych w art. 61 ust. 1 tej ustawy, to jest pkt 2 - 5. Organy wykazały w niniejszej sprawie, iż warunki te zostały spełnione. Analiza urbanistyczna i jej wyniki stanowiące podstawę wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy potwierdzają, iż: teren objęty inwestycją ma dostęp do drogi publicznej, bowiem obsługa komunikacyjna ma się odbywać z terenu istniejącej drogi gminnej (spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 2); istnieje możliwość podłączenia do istniejącej bądź projektowanej sieci infrastruktury technicznej w istniejącej drodze, zatem uzbrojenie to jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3); inwestycja powstaje w zabudowie zagrodowej, stąd też grunty rolne nie będą przeznaczane na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4); organy nie stwierdziły niezgodności inwestycji z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5). Zgodność z przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy oznacza zgodność z przepisami prawa powszechnie obowiązującego; do przepisów odrębnych zalicza się regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, obszarów morskich i inne. Organy tego rodzaju niezgodności nie stwierdziły. Wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, jak trafnie zauważyło Kolegium, zostało poprzedzone uzgodnieniami wymaganymi na podstawie art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 powołanej ustawy (m.in. inwestycja nie wiąże się ze zmianą przeznaczenia gruntów rolnych, zaś dostęp do drogi publicznej następuje poprzez zjazd z drogi gminnej, zatem zarządcą drogi jest ten sam organ, który ustala warunki zabudowy). Organ odwoławczy podniósł, iż Starosta [...] i Marszałek Województwa [...] nie zajęli stanowiska w sprawie w terminie dwóch tygodni od otrzymania wystąpienia o uzgodnienie, co równoznaczne jest z dokonaniem uzgodnienia. W odniesieniu do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż opisane w skardze spodziewane przez stronę negatywne oddziaływania inwestycji P. B. na otoczenie może wystąpić dopiero w wyniku realizacji inwestycji. Organ ustalający warunki zabudowy określił wiele szczegółowych wymagań sprowadzających się w istocie do naprowadzenia przepisów prawa, których obowiązywania inwestor musi przestrzegać na etapie realizacji inwestycji i w okresie powykonawczym, podczas eksploatacji obiektów służących produkcji rolnej. Tym samym, jak trafnie zauważyło Kolegium, w decyzji wprowadzono szereg wymogów mających chronić sąsiednie nieruchomości przed negatywnym oddziaływaniem przedsięwzięcia, a planowane szklarnie mają być usytuowane w tylnej części działek inwestora, od strony drogi stanowiącej działki nr [...] i [...], zatem maksymalnie oddalone od nieruchomości skarżącego i innych sąsiadów inwestora od strony działek nr [...] i [...]. W tym miejscu warto dodać, że w toku postępowania o wydanie pozwolenia budowlanego organ architektoniczno-budowlany przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego obowiązany jest sprawdzić między innymi (art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane): zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1); zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2); kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 3) ustawy Prawo budowlane. Zatem zgodność skonkretyzowanego w postaci projektu budowlanego i projektu zagospodarowania działki (działek) zamierza inwestycyjnego, dla którego ustalono warunki zabudowy, z przepisami prawa - w tym prawa ochrony środowiska - zostanie skontrolowana przed wydaniem pozwolenia budowlanego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając między innymi: - spełnienie wymagań podstawowych dotyczących (pkt 1): odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska (lit. d), ochrony przed hałasem i drganiami (lit. e); - warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem obiektu, w szczególności w zakresie (pkt 2): usuwania ścieków, wody opadowej i odpadów (lit. b); - warunki bezpieczeństwa i higieny pracy (pkt 5); - odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej (pkt 8); - poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej (pkt 9). Art. 5 Prawa budowlanego w ust. 2 wskazuje, iż obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1 - 7. W konsekwencji nie tylko realizacja inwestycji służącej produkcji rolnej, ale i eksploatacja obiektów nie będzie mogła naruszać przepisów prawa i negatywnie oddziaływać na środowisko. Wobec powyższego interes prawny właścicieli nieruchomości sąsiednich, a zatem i skarżącego jako właściciela działki nr [...], wynikający z przepisów Kodeksu cywilnego, jak i przepisów prawa administracyjnego, powinien być również respektowany na dalszych etapach procesu inwestycyjnego. W postępowaniu o wydanie warunków zabudowy, które zmierza do ogólnej oceny zamierzenia inwestora pod względem jego zgodności z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, interes prawny skarżącego stosownie do treści art. 6 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy został uwzględniony, czemu dano odpowiedni wyraz w decyzji o warunkach zabudowy. Zawarto w niej bowiem szereg zapisów mających na celu ochronę praw właścicieli nieruchomości sąsiednich, jak dotyczące gromadzenia i odprowadzania wód opadowych z istniejących i projektowanych obiektów; zostały również ustalone ograniczenia dotyczące standardów akustycznych. Co do zarzutu błędnego oznaczenia działki skarżącego wyjaśnić należy, iż strona na rozprawie przez organem odwoławczym sama podniosła, że jest właścicielem właśnie tak oznaczonej działki, jak to już wyjaśniło Kolegium w odpowiedzi na skargę. Takie też oznaczenie wynikało z kopii mapy zasadniczej, której aktualność była potwierdzona na dzień 11 października 2010 r. Godzi się przy tym zauważyć, iż ewentualna zmiana oznaczenia działki skarżącego czy nawet błędne oznaczenie tej działki nie miałoby w niniejszej sprawie istotnego znaczenia, bowiem skarżącemu zagwarantowany został udział w postępowaniu administracyjnym, jego uprawnienia procesowe jako właściciela działki sąsiedniej wobec terenu inwestycji nie zostały naruszone. Błędne oznaczenie w zaskarżonej decyzji daty rozprawy, na której Kolegium rozpatrzyło odwołania od decyzji o warunkach zabudowy, zostało sprostowane postanowieniem Kolegium z dnia [...] lipca 2011 r. Sąd nie stwierdził też w decyzjach obydwu instancji domniemanych niejasności dotyczących interpretacji art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rozważania prawne zawarte w uzasadnieniach decyzji są wprawdzie zwięzłe, ale trafnie wskazują na brak podstaw do stosowania w sprawie zasady tzw. dobrego sąsiedztwa, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, jak i spełnienie pozostałych warunków wymienionych w przepisie art. 61 ust. 1. Decyzja organu I instancji od strony formalnej również nie budzi zastrzeżeń Sądu. Analiza spełnienia pozostałych przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest jasna i pozwala na skontrolowanie zgodności kierunku rozstrzygnięcia organów w niniejszej sprawie z przepisami prawa. Została wykonana w oparciu o kopię mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 tej ustawy w zw. z § 3 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588); z kolei załącznik graficzny do decyzji i wyniki analizy (część graficzna) spełniają również wymogi, o których mowa w § 9 ust. 1 - 3 powołanego rozporządzenia wykonawczego. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami urbanistycznymi, jak tego wymaga art. 60 ust. 4 przywołanej ustawy. Reasumując wszystko powyższe Sąd stwierdza, iż zawierająca się w prawie własności wolność zagospodarowania terenu, do którego posiada się tytuł prawny, ograniczona przepisem art. 6 ust. 2 pkt 1 powoływanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisami szczególnymi, powinna być w niniejszej sprawie respektowana przez organy administracji z uwagi na treść art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 przywołanej ustawy. Wobec tego, mając na względzie przedstawione okoliczności, Sąd uznał, że organy orzekające w postępowaniu administracyjnym prawidłowo zinterpretowały i zastosowały w rozpoznawanej sprawie przepisy prawa materialnego, nie naruszając przy tym zasad procedury administracyjnej. W konsekwencji brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy Sąd stosownie do przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.