II SA/Po 654/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia ... 2015 r. nr ... w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego; postanawia oddalić wniosek. /-/ B. Drzazga W. D., wnosząc skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia ... 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia ... 2015 r. w przedmiocie lokalizacji celu publicznego, polegającej na odbudowie wałów przeciwpowodziowych rzeki P., jednocześnie złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy nie ustosunkował się do wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył , co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że istotą udzielanej na tym etapie postępowania sądowego ochrony tymczasowej, jest zapobieżenie wyrządzeniu skarżącemu znacznej szkody lub zapobieżenie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które mogą powstać poprzez wykonanie zaskarżonego aktu. Zwrócenia uwagi wymaga przy tym okoliczność, iż warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w kierowanym do sądu wniosku okoliczności, które uzasadniają wystąpienia w sprawie powyżej wskazanych przesłanek. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno odnosić się więc do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Ponieważ pojęcia użyte w art. 61 § 3 p.p.s.a. są nieostre (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków), zatem niezbędna jest ich konkretyzacja w postaci przedstawienia przez stronę skarżącą należytej argumentacji, względnie - gdy okaże się to konieczne - zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. np. postanowienie NSA z dnia 25.04.2012 r., sygn. akt II FSK 921/12, Lex nr 1137672). Tymczasem treść wniosku skarżącego o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie spełnia powyższych warunków, bowiem skarżący nie powołał żadnych okoliczności, które wskazywałyby na możliwość wyrządzenia mu znacznej szkody lub możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, iż podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania okoliczności mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby sąd z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wyklucza dokonywanie jego merytorycznej pozytywnej oceny (por. postanowienia NSA z dnia 25.04.2012 r., sygn. akt II FSK 498/12, Lex nr 1145458, z dnia 04.07.2013 r.; sygn. akt II GZ 323/13, Lex nr 1346945 ). Zważyć też należy, że wstrzymanie wykonania decyzji może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2009, s. 378). Zarówno w literaturze przedmiotu jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje zgodność, że decyzja o lokalizacji celu publicznego, wydana na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), ze względu na jej przedmiot, nie podlega wykonaniu. Decyzja ta stwierdza bowiem istnienie pewnego tylko stanu prawnego i faktycznego. Z tego powodu decyzja ta jako zbliżona swym charakterem do zaświadczenia, nie wymaga wykonania (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 4, Warszawa 2010, s. 205; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2011, uwaga nr 7 do art. 61). Decyzja o lokalizacji celu publicznego nie wywołuje skutków materialnoprawnych, nie rodzi ona bowiem po stronie skarżącego żadnych uprawnień, ani obowiązków. Jest to jedynie promesa uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i nie może stanowić samodzielnej podstawy do podjęcia działań inwestycyjnych. Ponadto, decyzja ta nie ma również charakteru konstytutywnego. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ B. Drzazga