II SA/Po 658/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 sierpnia 2018 r. wniosku pełnomocnika strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami; postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak Skarżący A. H. – działający w jego imieniu profesjonalny pełnomocnik, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 kwietnia 2018 r. w przedmiocie cofnięcia mu uprawnień prawa jazdy. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek pełnomocnik podniósł, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą oraz, że utrzymuje swoją rodzinę – żonę i trzy córki. Posiadanie prawa jazdy jest dla niego niezbędne, gdyż na co dzień porusza się samochodem, zarówno w celach prywatnych, jak i w związku z prowadzoną działalnością, która stanowi dla niego jedyne źródło dochodu. Ponadto skarżący zawsze stosował się do zasad panujących w ruchu drogowym, a kontrole drogowe Policji nigdy nie wykazały, by prowadził pojazd chociażby po spożyciu alkoholu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania aktów (czynności) zaskarżonych do sądu administracyjnego stanowi odstępstwo od generalnej zasady wykonalności takich aktów (czynności) i ma na celu ochronę strony skarżącej przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeszcze przed prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy przez sąd administracyjny.. W związku z tym należy wskazać, że w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności – tj., że w danym przypadku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewskazanie we wniosku takich okoliczności oznacza, co do zasady, brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd, uzasadniający oddalenie wniosku. Strona skarżąca powinna dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub negatywnych skutków trudnych do odwrócenia zależy orzeczenie sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 07.04.2005 r., II OZ 201/05, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu wskazać należy, że brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II OZ 184/05, System Informacji Prawnej Lex nr 302251) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w toku rozprawy i ochrona tymczasowa, wynikająca z art. 61 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to dwie różne kwestie. O ile bowiem pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga - jako poprzedzająca merytoryczne rozstrzygnięcie sądu - ma odmienną funkcję. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności danego aktu z prawem, a zwłaszcza – na przewidywanym (prognozowanym) rozstrzygnięciu Sądu w tym zakresie, niweczyłoby sądową kontrolę legalności zaskarżonego aktu. W rozpatrywanym przypadku skarżący winien zatem wskazać i uprawdopodobnić konkretne niekorzystne konsekwencje, jakie mogłyby dla niego wynikać z wykonania decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Wniosek skarżącego dla uznania jego zasadności powinien zostać poparty stosowną argumentacją, a w przypadku zagrożeń o charakterze majątkowym, odpowiednią dokumentacją dotyczącą sytuacji finansowej lub majątkowej wnioskodawcy. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki, jak również tego, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W ocenie Sądu, wykonanie decyzji polegającej na cofnięciu skarżącemu prawa jazdy nie stanowi zagrożenia dla jego egzystencji i funkcjonowania. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, ale z treści wniosku nie wynika, że korzystanie z uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi jest warunkiem prowadzenia tej działalności, jak również, że funkcjonowanie firmy wymaga prowadzenia pojazdu, którymi musiałby on osobiście kierować i nie może korzystać w tym zakresie z usług innych osób. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego tylko w sytuacji, gdy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby całkowitym zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a nie tylko jej ograniczeniem, a w konsekwencji utratą jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, spełniona zostaje przesłanka wyrządzenia znacznej szkody. Dodatkowo należy zaznaczyć, że skarżący nie udokumentował swojej aktualnej sytuacji finansowej oraz dochodów, nie wyjaśnił profilu prowadzonej działalności gospodarczej oraz nie wyjaśnił, czy pozostający na jego utrzymaniu członkowie rodziny posiadają prawo jazdy. Ponadto Sąd z urzędu nie dostrzegł okoliczności uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego aktu. Podkreślić także należy, że choć pozbawienie prawa do kierowania pojazdami może niewątpliwie stanowić znaczącą dolegliwość, to jednak ani z treści skargi, ani z akt sprawy administracyjnej nie wynika, że pozbawienie Skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy też trudne do odwrócenia skutki. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak