II SA/Po 658/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 marca 2022 r. wniosku G. J., N. J. oraz M. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. J., N. J. i M. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych postanawia odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji. D. J. działając przez swojego pełnomocnika wniosła skargę na opisaną w rubrum postanowienia decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej "[...]WINB"). Skarga zawierała także wniosek o wstrzymanie o wykonanie zaskarżonej decyzji. D. J. stwierdziła, że w przedmiotowej sprawie niewątpliwie występuje ryzyko wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim należy wskazać, iż w związku z zakazem korzystania z lokalu nr [...], będzie zmuszona ponieść koszy najmu innego lokalu, do którego będą musieli przeprowadzić się zamieszkujący lokal członkowie rodziny oraz koszty przechowania ich rzeczy. Dodatkowo, w świetle wyjaśnień podniesionych w skardze, trudno określić w jakim terminie Wspólnota Mieszkaniowa zrealizuje swój obowiązek, tym samym przedmiotowe koszty mogą stanowić znaczne obciążenie dla niej. Jednocześnie niewątpliwie jest to sytuacja trudna pod względem społecznym, gdzie mieszkańcy budynku są pozbawieni "dachu nad głową". W tym kontekście orzeczenie takiego nakazu winno być ostatecznością, która w przedmiotowej sprawie nie zaistniała, w szczególności, iż postępowanie prowadzone jest od wielu miesięcy, a nie jest obserwowana dalsza degradacja stanu budynku. Tym samym, w ocenie D. J., nie zaistniała przesłanka zagrożenia życia i zdrowia mieszkańców (w związku ze stanem stropu). Wymaga również podkreślenia, że lokal nr 1A pozostaje niezamieszkany, tym samym zakaz korzystania stanowi obciążenie wyłącznie dla niej. Dodatkowo należy wskazać, iż określenie właściwego adresata decyzji pozostaje kluczowe dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W tym kontekście wykonanie decyzji przez inny podmiot, może prowadzić do wskazanej przesłanki nieodwracalnych skutków prawnych. W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie. Organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W związku ze śmiercią D. J., postanowieniem z dnia [...] listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne. Pismem z dnia [...] stycznia 2022 r. r. T. przedstawił wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania w związku z nabyciem spadku po D. J. przez jej następców prawnych: G. J., N. J. oraz M. J. (zwanych dalej łącznie "Skarżącymi"). Pełnomocnik Skarżących podtrzymał w pełni stanowisko zajęte w skardze, a także podtrzymał wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Do wniosku dołączono pełnomocnictwa udzielone przez Skarżących oraz odpis aktu poświadczenia dziedziczenia po zmarłej D. J.. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zmianami, zwanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania aktów (czynności) zaskarżonych do sądu administracyjnego stanowi odstępstwo od generalnej zasady wykonalności takich aktów (czynności) i ma na celu ochronę strony skarżącej przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeszcze przed prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy przez sąd administracyjny. W związku z tym należy wskazać, że w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności – tj., że w danym przypadku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewskazanie we wniosku takich okoliczności oznacza, co do zasady, brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadnia oddalenie wniosku. Strona skarżąca powinna dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub negatywnych skutków trudnych do odwrócenia zależy orzeczenie sądu (por. postanowienie NSA z dnia: 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/05 oraz 30 października 2018 r. sygn. akt I OZ 1028/18, postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 9 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Po 531/21, dostępne na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwana dalej "CBOSA"). W niniejszej sprawie we wniosku Skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uprawdopodobniono w jakikolwiek sposób, że zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tym samym Sąd nie jest w stanie ocenić zasadności przesłanek warunkujących pomyśle rozstrzygnięcie. Sąd stwierdził, że wniosek dotyczy wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych w mieszkaniu, które stanowi ich własność. Skarżący wywodzą, iż wykonanie takiej decyzji będzie skutkowało koniecznością wynajęcia mieszkania na czas wykonywania nakazanych robót budowlanych, a także będzie wymagało zabezpieczenia ich rzeczy ruchomych. Skarżący stwierdzili także, że obowiązki, jakie wynikają z realizacji zaskarżonej decyzji będą stanowić dla niej znaczne obciążenie. Przede wszystkim należy podkreślić, że Skarżący nie przedstawili jakiegokolwiek materiału mogącego uzasadniać pozytywne rozpatrzenie wniosku. Ogólnikowe twierdzenia stron o obciążeniu finansowym, które niewątpliwie będzie się wiązało z wykonaniem decyzji, są pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania aktu. Szczególnie jest to istotne, gdyż Skarżący wskazali na postać kwalifikowaną przez użycie słowa "znaczne". Użycie pojęcia nieostrego jeszcze bardziej rozprasza możliwość uchwycenia rzeczywistej sytuacji majątkowej Skarżących. Nie jest wiadome tut. Sądowi, w jakiej sytuacji finansowej znajdują się Skarżący, stąd konieczność wynajęcia mieszkania oraz zabezpieczenia rzeczy ruchomych być może będzie stanowiło ograniczenie, o jakim mowa we wniosku, a być może nie. Poza tym, konieczność poniesienia skutków finansowych nie stanowi skutków prawnych, na które powołują się we wniosku, tym bardziej nieodwracalnych. Argumenty zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 257/09, dostępne w CBOSA). Skarżący powinni przedstawić dokumenty świadczące o faktycznej sytuacji finansowej w jakiej się znaleźli. Prawidłowe przedstawienie takiej sytuacji wymaga jednak przedłożenia wiarygodnych dokumentów (np. wykazów bankowych), które zobrazują Sądowi rzeczywistą sytuację finansową Skarżących. Wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przedstawiono takich dokumentów jak np. zestawienie dochodów własnych, aktualnie uiszczanych zobowiązań, potwierdzenie otrzymywania wynagrodzenia, czy też korzystania ze świadczeń ubezpieczeniowych albo jakichkolwiek innych. Twierdzenie, że Skarżący będą musieli ponieść koszty ponad ich możliwości może być prawdziwe, jednak Sąd, dla oceny zasadności ich wniosku musi zweryfikować całokształt tych okoliczności, aby wydać orzeczenie o udzieleniu ochrony tymczasowej. Brak wykazania, czy choćby uprawdopodobnienia przez nich, że zachodzi ryzyko, czy też niebezpieczeństwo, o którym traktują, uniemożliwia Sądowi wydania rozstrzygnięcia korzystnego dla nich. Ponadto Skarżący wskazali, że to, czy są właściwymi adresatami decyzji jest wątpliwe. Sąd podkreśla, że w momencie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, nie jest kompetentny do oceny, czy Skarżący faktycznie są właściwymi adresatami. Sąd rozstrzyga wyłącznie zasadność udzielenia ochrony tymczasowej. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie daje Sądowi dalszych uprawnień, a więc i tych okoliczności nie może brać pod uwagę podczas orzekania o oparciu o powołaną podstawę prawną. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.