II SA/Po 684/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości; oddala skargę Starosta decyzją z [...] grudnia 2015 r. znak [...] na podstawie art. 136 ust. 3, art. 137 ust. 1, art. 139, art. 140 ust. 1-3, art. 141 ust. 2 i 4 oraz art. 142 w zw. z art. 216 ust. 1 i art. 227 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015, poz. 1774) orzekł o: 1) zwrocie na rzecz Pana J. O. nieruchomości położonej w P. przy ul. W., oznaczonej w ewidencji gruntów: obręb [...] Ł., arkusz mapy [...], działka nr [...]o powierzchni [...] m2, zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...]jako własność Miasta, 2) zobowiązał Pana J. O. do zwrotu na rzecz Miasta kwoty [...] zł, czyli należności określonych w art. 140 ust. 1 i 4 u.g.n. (...) w terminie 21 dni od dnia, w którym decyzja o zwrocie nieruchomości i o rozliczeniu związanym ze zwrotem stanie się ostateczna (...), 3) odmowie zwrotu na rzecz Pana J. O. części nieruchomości położonej w P. przy ul. W., oznaczonej w ewidencji gruntów: obręb [...] Ł., arkusz mapy [...], część działki nr [...], zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...]jako własność Miasta. Odwołanie od powyższej decyzji wywiodło Miasto reprezentowane przez Panią D. S., która zarzucając skarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 oraz art. 216 u.g.n. oraz przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., wniosła o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wojewoda decyzją z [...] lipca 2016r. utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W motywach rozstrzygnięcia Wojewoda przytoczył stan faktyczny sprawy i wskazał, że wnioskiem z 16 grudnia 2013 r. skierowanym do Prezydenta Miasta Pan J. O. wniósł o zwrot nieruchomości położonej w P., oznaczonej ewidencyjnie jako działki nr [...] i [...], arkusz mapy [...], obręb Ł., w zakresie w jakim nie zostały one wykorzystane na cel opisany w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2031, dalej: "specustawa drogowa"), tj. budowę drogi. Wojewoda postanowieniem z [...] stycznia 2014 r. wyznaczył Starostę jako organ właściwy do rozpoznania ww. wniosku. Starosta pismem z 23 stycznia 2014 r. zawiadomił w oparciu o art. 61 § 4 k.p.a. o wszczęciu postępowania w przedmiocie zwrotu powyżej opisanej nieruchomości. Ustalono, że działki nr [...] i [...] nie są objęte umowami najmu, dzierżawy czy użyczenia oraz nie są przedmiotem bezumownego korzystania. Ponadto działka nr [...]ma klasoużytek "droga" i znajduje się w administracji Zarządu Dróg Miejskich. W trakcie oględzin nieruchomości objętej przedmiotowym postępowaniem ustalono, że (1) działka nr [...] stanowi teren niezabudowany, niezagospodarowany porośnięty roślinnością spontaniczną - wysokie chwasty, pojedyncze samosiejki drzew. Teren jest zaśmiecony, a granica wschodnia i południowa przebiegają po płocie z siatki. (2) Działka nr [...] w części wschodniej stanowi teren niezagospodarowany oraz porośnięty spontanicznie. W części zachodniej stanowi fragment biegnącej wzdłuż ulicy W. drogi pieszo-rowerowej utwardzonej kostką brukową i asfaltem, a także jezdni. W tym miejscu znajduje się jedna lampa oświetleniowa. Fragment jezdni ulicy W. również jest utwardzony asfaltem. Działki nr [...],[...] i [...] położone w P w obrębie Ł., arkusz mapy [...], powstały z podziału działki nr [...]. Wcześniej działka nr [...] powstała z podziału działki nr [...]. Starosta decyzją z [...] lipca 2014 r. orzekł o umorzeniu postępowania o zwrot nieruchomości położonej w P., stanowiącej własność Miasta, dla której Sąd Rejonowy Poznań - Stare Miasto prowadzi księgę wieczystą KW nr [...], oznaczonej w ewidencji gruntów: obręb Ł., arkusz mapy [...], działki nr [...] i [...]. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że biorąc pod uwagę terminy określone w art. 137 u.g.n., nieruchomość będzie można uznać ewentualnie za zbędną na cel określony w decyzji o jej wywłaszczeniu najwcześniej po 19 lipca 2020 r. W tej sytuacji postępowanie administracyjne w stosunku do ww. nieruchomości nie może być prowadzone, przez co stało się bezprzedmiotowe i zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. podlega umorzeniu. Wojewoda nie podzielił argumentacji organu I instancji i decyzją z [...] lutego 2015 r. uchylił orzeczenie Starosty w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Spółka A Sp. z o.o. poinformowała przy piśmie z 18 maja 2015 r., że nie posiada na działkach nr [...] i [...] żadnych urządzeń w eksploatacji. Przy piśmie z 15 maja 2015 r. spółka B S.A. wyjaśniła, że zgodnie z branżową ewidencją uzbrojenia terenu brak jest na działkach nr [...] i [...] uzbrojenia eksploatowanego przez Spółkę B S.A. Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta poinformował przy piśmie z 26 maja 2015 r., że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nr 54 "Stadion miejski, Ptasia, Bułgarska", zatwierdzonym uchwałą nr XCI/1020/IV/2006 Rady Miasta Poznania z dnia 11 kwietnia 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 62, poz. 1603 z dnia 30 kwietnia 2007 r.) działka nr [...] znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem KD-L3 - tereny dróg publicznych o klasie lokalnej. Dla działki nr [...] nie obowiązuje, ani nie jest też opracowywany miejscowy plan, natomiast zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania, zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Poznania nr XXXI/299/V/2008 z dnia 18 stycznia 2008 r., które obowiązywało do dnia 22 września 2014 r., powyższa działka znajdowała się na terenie oznaczonym symbolem E4 [U1sw/P1sw] - tereny zabudowy średniowysokiej zakładów przemysłowych wysokich technologii. W Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania, zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Poznania nr LXXII/1137/VI/2014 z dnia 23 września 2014 r., działka nr [...] oznaczona jest symbolem E4 [MW/U] - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub zabudowy usługowej. Spółka C Sp. z o.o. poinformowała przy piśmie z 25 maja 2015 r., że nie posiada na działkach objętych niniejszym postępowaniem sieci, przyłączy i infrastruktury gazowej. Nadto Starosta ustalił, że inwestycję budowy drogi zrealizowano na podstawie decyzji nr [...] z [...] kwietnia 2011 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie ulic: W., M. oraz S. Ponadto decyzją Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego z dnia [...] października 2012 r. działka nr [...], obręb Ł., arkusz mapy [...], została podzielona na działki nr [...],[...] i [...]. Podział przeprowadzono zgodnie z obowiązującym planem miejscowym. Na działce nr [...] zrealizowano inwestycję drogową, a właścicielowi rzeczonej nieruchomości wypłacono odszkodowanie. Natomiast na działce nr [...] nie zrealizowano budowy drogi i jest ona poza pasem drogowym ul. W. Linia graniczna jest zgodna z linią podziału działki nr [...]. Spółka B Sp. z o.o. przy piśmie z 3 czerwca 2015 r. poinformowała, że na terenie nieruchomości położonej w P. - działki nr [...] i [...], nie znajdują się urządzenia elektroenergetyczne będące w majątku i eksploatacji spółki. Przy piśmie z 1 lipca 2015 r. Zarząd Dróg Miejskich potwierdził wyjaśnienia przekazane pismem z 28 maja 2015 r. i dodatkowo poinformował, że inwestycja budowy drogi została zrealizowana ze środków budżetowych Miasta oraz że działka nr [...] znajduje się w liniach rozgraniczających istniejącego układu komunikacyjnego ul. W. i stanowi ona drogę publiczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Na działce nr [...] nie zrealizowano powyższej inwestycji oraz znajduje się ona poza układem drogowym i nie jest zajęta pod drogę publiczną. W oparciu o powyżej ustalony stan faktyczny organ odwoławczy argumentował, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, winien rozpatrzyć sprawę na nowo w jej całokształcie. Wobec powyższego Wojewoda wskazał, że przepis art. 136 ust. 1 u.g.n. wprowadza normatywny zakaz używania wywłaszczonych nieruchomości na cele inne niż te, dla których nastąpiło ich wywłaszczenie. Wykorzystanie nieruchomości na inny cel lub niewykorzystanie na cel stanowiący podstawę wywłaszczenia w określonym terminie - implikuje ustawowy obowiązek zwrotu. Ratio legis przywołanej normy stanowi uniemożliwienie wykorzystywania nieruchomości na cele inne niż te, dla których zostały one wywłaszczone, a zwrot nieruchomości ma zapobiegać jego nadużywaniu oraz zabezpieczyć konstytucyjnie chronioną własność. Zgodnie z art. 136 ust. 3 u.g.n. poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137 u.g.n., stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot nieruchomości lub jej części występuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, który zawiadamia o tym właściwy organ. Warunkiem zwrotu przejętej nieruchomości jest zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości zamiennej stosownie do treści art. 140 u.g.n. W świetle powołanego przepisu art. 136 ust. 3 u.g.n. zbędność wywłaszczonej nieruchomości stanowi materialnoprawną przesłankę jej zwrotu. W związku z czym organ orzekający w przedmiocie zwrotu nieruchomości musi, przy zastosowaniu reguł wynikających z przepisów art. 137 ust. 1 i 2 u.g.n., ustalić w sposób niebudzący wątpliwości, czy dana nieruchomość stała się zbędna na cel, dla którego została przejęta przez beneficjenta. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy w odniesieniu do nieruchomości przejętych na podstawie specustawy drogowej zastosowanie znajdują przepisy rozdziału 6 działu III u.g.n. dotyczące zwrotu nieruchomości. Wbrew tezom przedstawionym w odwołaniu Wojewoda opowiedział się za koncepcją, która dopuszcza zwrot nieruchomości przejętych na rzecz jednostki samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa w trybie powołanej specustawy. Wymaga podkreślenia, że wywłaszczenie nieruchomości polega w świetle art. 112 ust. 2 u.g.n. na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości. Z kolei art. 136 u.g.n. operuje wyrażeniem "wywłaszczona nieruchomość", nie wskazując dokładnie, na jakiej podstawie doszło do wywłaszczenia. Wobec powyższego w myśl zasady lege non distinguente nie powinno się wprowadzać rozróżnień tam, gdzie ustawodawca sam ich nie uczynił. Dlatego nie można w szczególności zawęzić przepisu art. 136 u.g.n. jedynie do przypadków, gdy wywłaszczenie nieruchomości następuje na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. W tej mierze należy uznać, że brak precyzyjnego wskazania podstawy wywłaszczenia przemawia za szerokim ujmowaniem zakresu zastosowania art. 136 u.g.n. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Po 627/14, LEX nr 1766732). W ocenie Wojewody nie ulega wątpliwości, że decyzja Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wywołała skutek zbieżny z decyzją o wywłaszczeniu nieruchomości, a tym samym w przypadku wykazania zbędności przedmiotowej nieruchomości na cel wywłaszczenia (cel przejęcia) dopuszczalny jest jej zwrot. Okolicznością bezsporną jest, że działki gruntu objęte niniejszym postępowaniem zostały przeznaczone pod realizację inwestycji drogowej na podstawie powołanej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2011 r., wydanej na podstawie przepisów specustawy drogowej, zezwalającej na realizację inwestycji polegającej na budowie ulic: W. (droga gminna), M. (droga powiatowa) i S. (droga gminna) w P. Z przedmiotowej decyzji wynika, że działka nr [...] z obrębu Ł., arkusz mapy [...], została podzielona na działki nr [...],[...] i [...], przy czym w liniach rozgraniczających inwestycji drogowej znalazły się działki nr [...] i [...], które z mocy prawa stały się własnością Miasta. Decyzja Prezydenta Miasta została następnie utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia 17 czerwca 2011 r. Działki nr [...] i [...] zostały zaś wydzielone z działki nr [...] na mocy ostatecznej decyzji podziałowej Dyrektora Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego z dnia [...] października 2012 r. Kwestia odszkodowania została natomiast uregulowana na podstawie decyzji wydanej przez Dyrektora Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego - działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta - z 7 marca 2013 r., w której ustalono na rzecz Pana J. O. odszkodowanie w łącznej wysokości [...] zł. Wojewoda w wyniku rozpoznania odwołania od ww. decyzji reformatoryjnie powiększył ustalone przez organ pierwszej instancji odszkodowanie o 5% tj. [...] zł (decyzja z dnia [...] lipca 2013 r.). Tym samym całkowita kwota odszkodowania za przejęte działki gruntu (obręb Ł., arkusz mapy [...], działki nr: [...] o pow. 43 m2, [...]o pow. 80 m2, [...] o pow. 927 m2) wyniosła [...] zł. Poza sporem - w świetle oświadczeń Zarządu Dróg Miejskich oraz przy braku sprzeciwu skarżącego - pozostaje też to, że inwestycja realizowana na podstawie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej z [...] kwietnia 2011 r. została ukończona, zaś działka nr [...] znajduje się poza układem drogowym i nie jest zajęta pod drogę publiczną. W liniach rozgraniczających istniejącego układu komunikacyjnego ulicy W. znajduje się aktualnie działka nr [...] stanowiąca drogę publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Skoro bowiem działki nr [...] i [...] zostały wydzielone z działki nr [...], która znalazła się w liniach rozgraniczających inwestycji objętej decyzją Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., to drogowe przeznaczenie nieruchomości przejętych na rzecz Miasta jest bezsporne. Tym samym należy zgodzić się z organem pierwszej instancji, który uznał, że w zakresie działki gruntu nr [...] cel wywłaszczenia w postaci poszerzenia ulicy W. nie został zrealizowany. Miasto w odwołaniu podnosiło, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek z art. 137 ust. 1 u.g.n., a tym samym nie można w jej realiach mówić o zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia. W odpowiedzi Wojewoda wskazał, że terminy przewidziane w art. 137 ust. 1 u.g.n. zostały zastrzeżone dla tych przypadków, gdy inwestycja będąca celem wywłaszczenia nie została jeszcze zrealizowana. W niniejszej sprawie mamy zaś do czynienia z sytuacją, w której realizacja inwestycji drogowej została ukończona (pismo Zarządu Dróg Miejskich z 28 maja 2015 r. oraz z 1 lipca 2015 r.), a tym samym nieruchomość objęta decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w części stanowiącej działkę nr [...] podlega zwrotowi, jako niewykorzystana na cel wywłaszczenia (przejęcia). Zgodnie z art. 139 u.g.n. nieruchomość wywłaszczona podlega zwrotowi w stanie, w jakim znajduje się w dniu jej zwrotu. W myśl natomiast art. 140 cytowanej ustawy, w razie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości poprzedni właściciel lub jego spadkobierca zwraca Skarbowi Państwa lub właściwej jednostce samorządu terytorialnego, w zależności od tego, kto jest właścicielem nieruchomości w dniu zwrotu, ustalone odszkodowanie, a także nieruchomość zamienną, jeżeli była przyznana w ramach odszkodowania (ust. 1). Odszkodowanie pieniężne podlega waloryzacji, z tym że jego wysokość po waloryzacji, z zastrzeżeniem art. 217 ust. 2, nie może być wyższa niż wartość rynkowa nieruchomości w dniu zwrotu, a jeżeli ze względu na rodzaj nieruchomości nie można określić jej wartości rynkowej, nie może być wyższa niż jej wartość odtworzeniowa. Wartość nieruchomości, obecnie przeznaczonej do zwrotu (działka nr [...]), została oszacowana w pierwszoinstancyjnym postępowaniu odszkodowawczym na kwotę [...] zł (w tym część gruntu o pow. 326 m2 - [...] zł; część hali o pow. 258,7 m2 - [...] zł; płot z siatki o długości 2,6 m - [...]zł; modrzew 3 szt. - [...]zł), przy czym rzeczywista wartość wypłaconego za tę część nieruchomości odszkodowania wynosiła [...] zł (część gruntu o pow. 326 m2 - [...] zł; część hali o pow. 258,7 m2 - [...]zł; modrzew 3 szt. - [...] zł). Nadto, Wojewoda mocą ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. powiększył przyznane byłemu już właścicielowi odszkodowanie o 5%, a tym samym całkowita kwota przyznanego stronie odszkodowania za część nieruchomości odpowiadającą nowo powstałej działce nr [...] (bez znajdującego się na działce płotu z siatki) wynosiła odpowiednio [...] zł, a nie jak uwzględnił to Starosta [...] zł. Wobec okoliczności, iż Starosta w kontestowanej decyzji przyjął błędną kwotę wypłaconego odszkodowania i w związku z tym wadliwie zwaloryzował należności określone w art. 140 ust. 1 i 4 u.g.n., Wojewoda jest zobowiązany do przeprowadzenia ponownej waloryzacji przy zastosowaniu odpowiednich wskaźników. Celem weryfikacji czy wartość zwracanej nieruchomości (działki nr [...]) uległa zmianie w związku z dyspozycją wyżej cytowanego przepisu, Starosta zlecił sporządzenie rzeczoznawcy majątkowemu operatu szacunkowego określającego jej wartość. Rzeczoznawca majątkowy B. W. w operacie szacunkowym z 23 listopada 2015 r. oszacowała: 1) wartość nieruchomości na podstawie art. 140 ust. 4 u.g.n.: a) w stanie z dnia wywłaszczenia i cen na dzień wyceny na kwotę: [...]zł, b) w stanie z dnia zwrotu i cen na dzień wyceny na kwotę [...]: zł, c) zmniejszenie wartości nieruchomości w kwocie: [...]zł, 2) wartość nieruchomości na podstawie art. 140 ust. 2 u.g.n. (aktualna wartość) na kwotę: [...]zł. Rzeczoznawca majątkowy uwzględniając cel i zakres przedmiotowej wyceny oraz stan prawny nieruchomości stanowiącej przedmiot oszacowania przeprowadził analizę sprzedaży gruntów przeznaczonych pod zabudowę usługowo-przemysłową. Biegła przedstawiła charakterystykę nieruchomości wycenianej wraz z wyeksponowaniem jej ocen w odniesieniu do przyjętej wcześniej skali cech rynkowych. Stosując podejście porównawcze, metodę korygowania ceny średniej, przy uwzględnieniu wartości zastosowanych w sposób prawidłowy współczynników korygujących dokonano wyceny prawa własności gruntu: 1) w stanie z daty wywłaszczenia na poziomie [...] zł/m2, co przy całkowitej pow. 326 m2 dało kwotę [...] zł (do tak oszacowanej wartości biegła dodała wartość nakładów budowlanych - [...] zł oraz wartość składników roślinnych - [...] zł), zatem wartość nieruchomości w stanie z dnia wywłaszczenia wyniosła [...] zł; 2) w stanie z daty zwrotu na poziomie [...] zł/m2, co przy całkowitej pow. 326 m2 dało kwotę [...]zł; 3) w stanie aktualnym na datę oszacowania na poziomie [...] zł/m2, co przy całkowitej pow. 326 m2 dało kwotę [...]zł. Zważając na powyższe, ze względu na zmniejszenie wartości nieruchomości (-[...] zł) wynikające z różnicy w stanie zagospodarowania nieruchomości, kwota należnego do zwrotu odszkodowania winna być - stosowanie do dyspozycji art. 140 ust. 4 u.g.n. - pomniejszona o [...] zł. Jak ustalił organ odwoławczy wysokość odszkodowania wypłaconego za część wywłaszczonej nieruchomości, która aktualnie stanowi obszar działki nr [...] wynosiła [...] zł. Wobec powyższego Wojewoda dokonał waloryzacji odszkodowania - stosownie do dyspozycji art. 140 ust. 2 u.g.n. - przy zastosowaniu wskaźnika za okres od kwietnia 2013 r. do czerwca 2016 r. wynoszącego 0,99560546225. Tym samym zwaloryzowana wysokość wypłaconego odszkodowania wynosi ([...] zł x 0,99560546225) [...] zł, co po uwzględnieniu zmniejszenia wartości nieruchomości równego [...] zł daje kwotę [...] zł. Zgodnie z treścią art. 140 ust. 2 u.g.n. wysokość należnego do zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania nie może, z zastrzeżeniem art. 217 ust. 2, być wyższa niż wartość rynkowa nieruchomości w dniu jej zwrotu. Skoro zatem zwaloryzowana wysokość odszkodowania ([...] zł) przewyższa aktualną wartość nieruchomości ([...] zł), wnioskodawca jest zobowiązany do zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania w wysokości [...] zł, jak orzekł Starosta. Wymaga zaakcentowania, że błąd Starosty polegający na zwaloryzowaniu oszacowanej przez biegłego w postępowaniu odszkodowawczym wartości nieruchomości, nie miał wpływu na ostateczny wynik niniejszej sprawy. Przeprowadzona bowiem przez Wojewodę waloryzacja wypłaconego odszkodowania wykazała, że uzyskana w ten sposób kwota przewyższa aktualną wartość nieruchomości, a tym samym Pan J. O. zobowiązany jest do zwrotu należności określonej zgodnie z art. 140 ust. 2 u.g.n. Wojewoda dokonał także kompleksowej analiza wyżej omówionego operatu szacunkowego z 23 listopada 2015 r. i uznał, że prócz wyjaśnionej omyłki pisarskiej ze str. 20 nie zawiera żadnych błędów, uchybień czy nieścisłości. Rzeczoznawca w sposób prawidłowy: (1) określił przedmiot, zakres i cel wyceny, (2) ustalił daty istotne dla określenia wartości nieruchomości, (3) przedstawił szczegółowy opis stanu nieruchomości z daty zwrotu i z dnia wywłaszczenia, (4) określił przeznaczenie nieruchomości, ponadto (5) przeprowadził analizę i charakterystykę rynku nieruchomości w zakresie dotyczącym celu oraz sposobu wyceny, ostatecznie (6) przedstawił motywy wyboru podejścia, metody i techniki szacowania oraz (7) uzasadnił wynik wyceny. Tym samym poddany kontroli operat szacunkowy stanowi pełnowartościowy materiał dowodowy i może stanowić podstawę do określenia wysokości zwracanego przez wnioskodawcę odszkodowania. Konkludując, Wojewoda uznał rozstrzygnięcie dokonane przez organ I instancji za odpowiadające prawu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosło Miasto domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty. Skarżące Miasto zarzuciło naruszenie przepisów prawa materialnego art. 136 ust. 3 i art. 137 oraz art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz przepisów postępowania – art. 7 K.p.a. i art. 77 §1 K.p.a. Miasto podtrzymało swoje stanowisko, że decyzje organu l i II instancji zostały wydane w wyniku błędnej interpretacji art. 136 ust. 3 oraz art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie można bowiem uznać, że nieruchomość spełnia przesłanki do jej zwrotu, w trybie przepisów powoływanych przez organ I i II instancji oraz, że upłynęły terminy wyznaczone w cytowanym przepisie art. 137 ust.1. W ocenie Miasta niedopuszczalne jest, aby w drodze wykładni sądowej rozszerzać stosowanie instytucji zwrotu nieruchomości na nieruchomości, które nie zostały wywłaszczone, ani też nie zostały "przejęte lub nabyte" w trybie ustaw wymienionych w art. 216 u.g.n. Wymieniona ustawa z dnia 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie jest wymieniona w art. 216 u.g.n. , a jak wskazano, działki będące przedmiotem postępowania przeszły na własność Miasta z mocy prawa, a nie wskutek wywłaszczenia lub nabycia lub przejęcia. Wydzielenie gruntu pod budowę ulic nie następowało w wyniku przymusowego odjęcia prawa własności na rzecz podmiotu publicznego, co wyklucza postrzeganie cytowanej ustawy jako przepisu, wywierającego skutek wywłaszczeniowy. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest indywidualną decyzją wywłaszczeniową. Nadto przepis art. 216 ustawy w sposób taksatywny wylicza kategorie nieruchomości przejętych lub nabytych przez Skarb Państwa, zrównanych z nieruchomością wywłaszczoną w rozumieniu art. 136 ust. 3 ustawy (por. wyrok NSA z dnia 27.04.2009r. sygn. akt I OSK 667/08, wyrok NSA 27.10.201 Or. sygn. akt I OSK 74/10). Należy również zwrócić uwagę na uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2001 r. sygn. akt SK 22/01. Trybunał Konstytucyjny rozpatrywał kwestię niezgodności z konstytucją art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zakresie wykluczenia zastosowania przepisów rozdziału 6 działu III ww. ustawy do nieruchomości przejętych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie ustaw nie wymienionych w art. 216. Trybunał Konstytucyjny analizując kwestie rozszerzenia instytucji zwrotu nieruchomości stwierdza, że ustawa z 21 sierpnia 1997r. utrzymała zasadę zwrotu i - w art. 136 - odniosła ją do wszelkich przypadków wywłaszczenia nieruchomości na podstawie indywidualnej decyzji administracyjnej. Miasto podkreślało, że istotą ujęcia art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest enumeracja i dlatego konieczne jest orzeczenie o niekonstytucyjności, aby przepis art. 216 ustawy mógł znaleźć zastosowanie do przepisów ustawy z dnia 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Podsumowując, decyzja nr [...] z dnia [...]04.2011 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest indywidualną decyzją administracyjną - działki, które znalazły się w liniach rozgraniczających przedmiotowej inwestycji drogowej z mocy prawa stały się własnością Miasta. Ustawa z dnia 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie jest również wymieniona w art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zatem w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczące zwrotu wywłaszczonych nieruchomości. Zdaniem Miasta, organ administracji winien umorzyć niniejsze postępowanie na podstawie art. 105 K.p.a. jako bezprzedmiotowe. W odpowiedzi na skargę Wojewoda powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji odwoławczej podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu pełnomocnik strony skarżącej wnosiła i wywodziła, jak w skardze. Dodatkowo argumentowała, że w dalszym ciągu w obrocie prawnym pozostaje decyzja z dnia [...] kwietnia 2011 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Na pytanie Sądu wyjaśniła, że nie ma wiedzy, aby na podstawie tej decyzji miały być wykonywane jakieś dalsze roboty drogowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji, sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy i które obligują do wyeliminowania rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organ I i II instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań. Na wstępie trzeba zauważyć, że Prezydent Miasta decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. na podstawie art. 11a ust. 1 i 3, art. 11c, art. 11e, art. 11f ust. 1, art. 11i ust. 1 i 2, art. 12, art. 16 ust. 2 i art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. nr 193 poz. 1194 ze zm.) zezwolił zarządcy drogi – Prezydentowi Miasta na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji polegającej na budowie ulic: W. (droga gminna) M. (droga powiatowa) i S. (droga gminna) w P. Z decyzji tej wynika zarazem, że działka nr [...], arkusz mapy [...], obręb Ł., której właścicielem był J. O., została podzielona na działki nr [...] i [...]. Adnotacja umieszczona na tej decyzji wskazuje zarazem, że rozstrzygnięcie to jest ostateczne od dnia 17 czerwca 2011r. Następnie działka nr [...] została podzielona na działki [...],[...],[...]na mocy decyzji Dyrektora Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego z [...] października 2012r. Na działce [...] zrealizowano inwestycję drogową i właścicielowi działki wypłacono odszkodowanie, natomiast na działce [...] nie wybudowano drogi i jest ona poza pasem drogowym (k. 212 i nast., 83 i nast. akt adm.). Pismem z dnia 16 grudnia 2013 r. J. O. wystąpił o zwrot prawa własności wywłaszczonej nieruchomości działki nr [...] i [...] które nie zostały wykorzystane na cel opisany w ustawie o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (k. 29 i poprzednie akt adm. organu I instancji). Okoliczności te należy uznać za bezsporne, gdyż nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015r. poz. 1774 ze zm. dalej: "u.g.n."). Zgodnie z art. 136 ust. 1 u.g.n., nieruchomość wywłaszczona nie może być użyta na cel inny niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, chyba że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca nie złożą wniosku o zwrot tej nieruchomości. Osoby te mogą w myśl art. 136 ust. 3 u.g.n. żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli stała ona zbędna na cel określonych w decyzji o wywłaszczeniu. Kluczowe wątpliwości, jakie wyłoniły się na tle rozpatrywanej sprawy, dotyczą pytania, czy art. 136 u.g.n. znajduje zastosowanie do nieruchomości, przejętych na rzecz publicznych osób prawnych w trybie powołanej ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, oraz czy spełniony został wymóg zbędności działek [...] i [...] na cele wywłaszczenia. Odnosząc się do pierwszego zagadnienia, należy najpierw zauważyć, że powołana ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie zawiera autonomicznej regulacji w zakresie zwrotu odebranych praw w związku z realizacją inwestycji drogowej. Co więcej, ustawa nie została również wymieniona w art. 216 u.g.n., który nakazuje odpowiednio stosować przepisy rozdziału 6 działu III u.g.n. do wyliczonych w nim ustaw. Uwagi te mogłyby prima facie prowadzi do wniosku zaprezentowanego przez skarżące Miasto, zdaniem którego przepis art. 136 u.g.n. nie powinien znajdować zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Sąd nie podziela jednak takiego stanowiska, aprobując w pełni poglądy wyrażone przez organy administracji obu instancji, zgodnie z którym art. 136 u.g.n. znajduje w rozważanym przypadku zastosowanie wprost, co znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyr. WSA w Poznaniu II SA/Po 627/14, dostępne www.cebois.nsa.gov.pl). Przede wszystkim trzeba zaznaczyć, że wywłaszczenie nieruchomości polega w świetle art. 112 ust. 2 u.g.n. na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości. Z kolei art. 136 u.g.n. operuje wyrażeniem "wywłaszczona nieruchomość", nie wskazując dokładnie, na jakiej podstawie doszło do wywłaszczenia. Tym samym w myśl zasady lege non distiguente nie powinno się wprowadzać rozróżnień tam, gdzie ustawodawca sam ich nie uczynił. Dlatego nie można w szczególności zawęzić art. 136 u.g.n. jedynie do przypadków, gdy wywłaszczenie nieruchomości następuje na podstawie przepisów powołanej ustawy o gospodarce nieruchomości. W tej mierze należy uznać, że brak precyzyjnego wskazania podstawy wywłaszczenia przemawia za szerokim ujmowaniem zakresu zastosowania art. 136 u.g.n. Konkluzji tej nie przeczy treść art. 216 u.g.n. Przepis ten bowiem jedynie rozszerza, a nie ogranicza zakres zastosowania art. 136 u.g.n. i reguluje on te przypadki odjęcia prawa własności i innych praw rzeczowych dotyczących nieruchomości na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, przy czym przypadki te nie odpowiadały konstrukcji wywłaszczenia. Powyższe stanowisko znajduje również swoje pełne odzwierciedlenie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 grudnia 2008 r., sygn. akt SK 43/07, OTK-A 2008, nr 10, 175 (Dz. U. nr 223 poz. 1476) oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 października 2001 r., sygn.. akt SK 22/01, OTK-A 2001, nr 7, poz. 216 (Dz. U. nr 129 poz. 1447). Należy przy tym podkreślić, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2011r. została wydana w szczególności w oparciu art. 12 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Zgodnie z art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy, decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości. Ponadto art. 12 ust. 4 pkt 1 tejże ustawy wskazywał, że oznaczone nieruchomości lub ich części stają się z mocy prawa własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Nie ulega zatem wątpliwości, że utrata prawa własności w przypadku właściciela działki nr [...] J. O. nastąpiła w wyniku decyzji administracyjnej, a więc indywidualnego i konkretnego aktu o charakterze władczym. Należy przy tym zgodzić się ze stanowiskiem Wojewody, według którego decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może być kwalifikowana jako szczególny typ decyzji wywłaszczeniowej. Oba te akty wywołują analogiczny skutek w postaci odjęcia za odszkodowaniem prawa rzeczowego przysługującego jednemu podmiotowi i przyznania go Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego. Co więcej, oba te rozstrzygnięcia nakierowane są na realizację celu publicznego. Konkluzje te wzmacnia art. 23 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zgodnie z którym w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 3 ("Nabywanie nieruchomości pod drogi), w którym umiejscowiony jest m.in. art. 12 tejże ustawy, stosuje się przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponownie, brak ograniczenia zakresu odesłania do określonych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami oznacza, że w zasadzie należy stosować wprost art. 136 u.g.n. Sąd rozstrzygający przedmiotową sprawę przychyla się zatem do stanowiska, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2011r. wywołała skutek analogiczny z decyzją o wywłaszczeniu nieruchomości, co oznacza z kolei, że możliwe było złożenie przez skarżącego wniosku o zwrot nieruchomości. Jak wskazano w art. 136 ust. 1 i 2 u.g.n., przesłanką skutecznego domagania się zwrotu nieruchomości jest jej zbędność ze względu na cel wywłaszczenia. Ustawodawca wyjaśnia zarazem w art. 137 ust. 1 u.g.n., że nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli (1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo (2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie ulega wątpliwości, że inwestycja drogowa, o jakiej mowa w decyzji z dnia [...] kwietnia 2011r., została już zakończa (k. 214, 193 akt ad. I inst.), a zatem art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. nie mógł w ogóle znajdować zastosowania. Decyzja z dnia [...] kwietnia 2011r. stała się bowiem ostateczna w dniu 17 czerwca 2011r., a zatem końcowy termin rozpoczęcia ewentualnych dodatkowych prac na działce nr [...] upływałby dopiero w dniu 17 czerwca 2021 r. W ocenie Sądu nieracjonalne jest oczekiwanie na upływ okresu 10 lat od dnia uprawomocnienia się decyzji o zezwoleniu na realizację celu drogowego, w czasie którego ewentualnie mogłyby jeszcze rozpocząć się jakieś niezidentyfikowane prace budowanej, celem złożenia wniosku o zwrot nieruchomości objętej decyzją z [...] kwietnia 2011r., a niewykorzystanej do wykonania projektowanej inwestycji drogowej. Stanowisko to trafnie zostało zaakcentowane przez Wojewodę, który decyzją z [...] lutego 2015r. uchylił decyzję Starosty z [...] lipca 2014r. o umorzeniu postępowania w przedmiocie zwrotu przedmiotowych nieruchomości i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Realizacja inwestycji została już zakończona, a terminy przewidziane w art. 137 ust. 1 u.g.n. zostały bowiem zastrzeżone dla przypadków, gdy inwestycja będąca celem wywłaszczenia nie została jeszcze zrealizowana, a właściwy organ administracji publicznej nie wystosował zawiadomienia z art. 136 ust. 2 u.g.n. Podsumowując, należy uznać, że stanowisko organu I i II instancji było prawidłowe i zasadnie organy administracji rozpoznały wniosek o zwrot wywłaszczonych działek [...] i [...]. Wobec powyższego odpowiednie zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje przepis art. 136 ust. 3 u.g.n., zgodnie z którym poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Treść przywołanego przepisu precyzuje warunki, jakie muszą być spełnione dla pozytywnego rozstrzygnięcia o zwrocie nieruchomości, a konstrukcja przepisu wskazuje, że winny być one spełnione łącznie. Niewątpliwie żądanie zwrotu winno pochodzić od poprzedniego właściciela nieruchomości uprzednio wywłaszczonej lub jego spadkobiercy, a nieruchomość ta (lub jej część) stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, stosownie do uregulowania zawartego w art. 137. Z akt sprawy niespornie wynika, że przedmiotowa inwestycja drogowa została zakończona. Na działce [...] zrealizowano inwestycję drogową i właścicielowi działki wypłacono odszkodowanie, natomiast na działce [...] nie wybudowano drogi i jest ona poza pasem drogowym (k. 212 i nast., 83 i nast. akt adm.). Działka nr [...] stanowi teren niezabudowany, niezagospodarowany porośnięty roślinnością spontaniczną - wysokie chwasty, pojedyncze samosiejki drzew. Teren jest zaśmiecony, a granica wschodnia i południowa przebiegają po płocie z siatki. Słusznie zatem przyjęły organy administracji, że teren aktualnie jest zbędny dla realizacji inwestycji w zakresie budowy drogi ul. W. Działka znajduje się poza układem drogowym ulicy i nie jest zajęta pod drogę publiczną. Oznacza to, że działka nie jest wykorzystywana na drogę rozumianą jako budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym, a także nie jest wykorzystywana na potrzeby pasa drogowego, czyli wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1 i 2 ustawy z 21 marca 1981r. o drogach publicznych, Dz.U. z 2016r., poz. 1440 ze zm.). Okolicznościom tym nie zaprzeczyło także skarżące Miasto, którego pełnomocnik wyjaśnił, że nie ma wiedzy, aby na podstawie decyzji z [...] kwietnia 2011r. miały być wykonywane jakieś dalsze roboty drogowe. Gruntowna analiza przedmiotowej spawy prowadzi do wniosku, że organ I, jak i II instancji wyjaśnił wszelkie niezbędne okoliczności dla jej rozstrzygnięcia i słusznie orzekł o zwrocie na rzecz poprzedniego właściciela prawa działki [...] i o odmowie zwrotu działki [...], która stanowi wybudowaną w trybie specustawy drogę. Z przepisu art. 2 u.g.n., w myśl którego przepisy tej ustawy nie mogą naruszać przepisów innych ustaw, a zatem i ustawy o drogach publicznych, która w art. 2a, dodanym z dniem 1 stycznia 1999 r. przewiduje, że drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, a drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne - własność właściwych samorządów województw, powiatów i gmin. Powyższy przepis określa strukturę własnościową dróg publicznych, w sposób niedopuszczający żadnych wyjątków, co oznacza, że własność dróg publicznych (a zatem i nieruchomości gruntowych zajętych pod te drogi) należy wyłącznie do Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego. Grunty będące droga publiczną mogą stanowić własność ściśle określonych podmiotów prawa publicznego, nie mogą być też przekazywane w użytkowanie wieczyste, a tym samym nie podlegają one zwrotowi na rzecz byłych właścicieli lub ich spadkobierców (działka [...]). Zwrot działki [...] skutkuje zgodnie z treścią art. 140 ust. 1 u.g.n. zwrotem ustalonego w decyzji odszkodowania. W ocenie Sądu prawidłowe i niebudzące wątpliwości są okoliczności dotyczące ustalenia podstawy zwrotu oraz wysokości części odszkodowania odpowiednio do powierzchni działki [...]. Organy dały temu też wyraz w uzasadnieniach zgodnie z art. 107 §3 K.p.a. Ustalenia organów w tym zakresie nie były także kwestionowane przez skarżące Miasto, ani uczestnika postępowania J. O. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze dotyczących naruszenia przepisów procesowych, dotyczących postępowania dowodowego, Sąd nie podzielił stanowiska, że mogły mieć one istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wykorzystanie materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie przyczyniło się do rozpatrzenia sprawy, o czym była mowa powyżej. Odwołując się do rozważań zawartych powyżej nie znajduje uzasadnienia twierdzenie skargi, że organy niedokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy i nie dały temu wyrazy w treści uzasadnienia, nie naruszyły zatem art. 7 K.p.a. i art. 77 §1 K.p.a. W ocenie Sądu, organ odwoławczy odniósł się także do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle tego przepisu Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów postępowania, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Pp.p.s.a. oddalił skargę, jak orzeczono w wyroku.