II SA/Po 684/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2019 r. sprawy ze sprzeciwu M. G. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.; dalej: "u.p.z.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku M. G. z dnia [...] r., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla istniejącego pawilonu handlowego (dla potrzeb postępowania legalizacyjnego) zlokalizowanego na części działek nr [...] i [...] z arkusza mapy nr [...], obręb W., położonych przy skrzyżowaniu ul. [...] w P.. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji wyjaśnił, że wniosek dotyczy legalizacji pawilonu handlowego, zlokalizowanego na działce drogowej i stykającego się ścianą północną z również samowolnie ustawionym pawilonem handlowy przeznaczonym do rozbiórki (decyzja PINB nr [...] z dnia [...] r.), o powierzchni zabudowy ok. 23,7 m2, szerokości elewacji ok. 5,5 m i wysokości jednej kondygnacji ok. 2,5 m. w celu rozstrzygnięcia o możliwości ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, organ I instancji przeprowadził analizę stanu faktycznego i prawnego, a także analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze wyznaczonym wokół terenu, którego dotyczy wniosek. Obszar analizowany wyznaczono w promieniu 54 m, a więc w odległości równej trzykrotnej szerokości frontowej granicy terenu inwestycji, która wynosi ok. 25 m od strony ul. [...]. Z uwagi na charakter wnioskowanej inwestycji przeanalizowano sposób zagospodarowania działek znajdujących się przy tej samej drodze publicznej - ulicy [...] oraz w obszarze analizowanym. W południowej części obszaru analizowanego znajduje się budynek mieszkalny wielorodzinny o 5 kondygnacjach nadziemnych stanowiący część zabudowy mieszkaniowej osiedla [...]. W najbliższym sąsiedztwie, na działce nr [...] i [...] usytuowane są parterowe pawilony handlowe. Część z nich uzyskała decyzję o warunkach zabudowy na lokalizację na okres tymczasowy. Po wschodniej stronie ul. [...] w sąsiedztwie Parku [...] znajdują dwa szeregi budynków garażowych o łącznej długości ok. 115 m, każdy na wydzielonej działce zabudowanej w 100%. Ponieważ garaże te nie znajdują się bezpośrednio przy drodze publicznej i znajdują się na działkach o odmiennym sposobie zagospodarowania nie uwzględniono ich do zestawienia średnich wartości. Pozostała część obszaru analizowanego to teren zielony oraz teren dróg publicznych: ul. [...], Al. [...] i ul. [...]. W zakresie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ustalono, że obszarze analizowanym dominują tereny o funkcji komunikacji kołowej. Ponadto znajdują się tu: zieleń urządzona - park, zespół garaży oraz funkcja usługowo-handlowa w postaci niewielkich pawilonów i zabudowa mieszkalna wielorodzinna. Zwrócono przy tym uwagę, że wnioskowany teren stanowi według ewidencji gruntów zasadniczo grunt przeznaczony pod drogę i jest usytuowany u wylotu terenu parku osiedlowego. Wnioskowana funkcja handlowa wprawdzie kontynuuje funkcję występującą w obszarze analizowanym, ale działka z uwagi na swoją wyżej opisaną lokalizację powinna być przeznaczona pod teren drogi urządzonej wraz z zielenią stanowiącą kontynuację zieleni parkowej. Sam fakt występowania w obszarze analizowanym zbliżonej do wnioskowanej funkcji nie jest bowiem wystarczający do wydania decyzji pozytywnej. Co istotne, budynek sąsiedni, bezpośrednio przylegający do wnioskowanego, został objęty nakazem rozbiórki. Dalej wskazano, że obiekty usługowo-handlowe są usytuowane bezpośrednio w granicach frontowych działek budowlanych. Zespół garaży jest usytuowany w głębi kwartału zabudowy, a budynek mieszkalny w odległości ok. 4 m od frontowej granicy działki. Wnioskowany pawilon usytuowany jest na działce drogowej i nie kontynuuje sposobu sytuowania budynków na działach sąsiednich, bowiem żaden z budynków w obszarze analizowanym nie jest zlokalizowany na działce drogowej. Wszystkie są posadowiono na działkach przeznaczonych pod zabudowę. W związku z powyższym nie ma podstaw do wyznaczania linii zabudowy na działce przeznaczonej pod drogę. Odnosząc się z kolei do parametrów wnioskowanej inwestycji wskazano, że średni wskaźnik zabudowy działek w obszarze analizowanym wynosi ok. 25,5%, gdy tymczasem wnioskowany wskaźnik zabudowy wynosi ok. 8%. Z kolei średnia szerokość elewacji frontowych budynków znajdujących się w obszarze analizowanym wynosi ok. 10 m (z tolerancją ±20% wynosi ok. ok. 8 m do ok. 12 m), a wnioskowana szerokość elewacji frontowej wynosi 5,5 m. Nawiązuje ona jednak do szerokości pawilonów zlokalizowanych wzdłuż ul. [...]. Z kolei budynki w obszarze analizowanym mają od jednej do pięciu kondygnacji nadziemnych o wysokość od ok. 2,5 m do ok. 16 m. Wnioskowana wysokość wynosi 2,5 m i nawiązuje do wysokości sąsiednich pawilonów handlowo-usługowych. Dachy w obszarze analizowanym są płaskie, wobec czego wnioskowany dach płaski kontynuuje geometrię dachów sąsiedniej zabudowy. Z powyższego wynika, że wnioskowany budynek nie stanowi pod względem funkcji właściwej kontynuacji. Podkreślono przy tym, że przedmiotowy pawilon cechuje substandardowa forma i stan techniczny. Jest zlokalizowany przy jednym z ważniejszych węzłów komunikacyjnych północnej części P. i z uwagi na swoją formę architektoniczną i stan ma negatywny wpływ na otoczenie w sensie urbanistycznym. Likwidacja samowolnie zrealizowanych pawilonów: wnioskowanego i sąsiedniego umożliwi rewaloryzację zajmowanego przez nie terenu i przyczyni się do podniesienia walorów przestrzeni. Niedopuszczalne jest, aby kształt wspólnej przestrzeni, która stanowi dobro wspólne społeczeństwa, degradowały samowole budowlane. To właśnie rolą decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest zapewnienie harmonii i porządku przestrzennego oraz ochrona interesu zbiorowego przed zawłaszczaniem i dewastowaniem przestrzeni publicznej. W zakresie wymagań art. 61 ust. 1 pkt. 2-5 wykazano, że teren na którym planowana jest inwestycja ma dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych, teren nie jest objęty ochroną konserwatorską i w sprawie nie mają zastosowania przepisy odrębne. W odwołaniu z dnia [...] r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego M. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w sytuacji, gdy w bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się obiekty o tej samej funkcji co wnioskowana inwestycja. W uzasadnieniu odwołujący wskazał, że załączona do decyzji analiza urbanistyczna nie zawiera na załączniku graficznym oznaczenia obszaru analizowanego, a z części pisemnej analizy nie wynika jakie działki zostały objęte analizą urbanistyczną. Co więcej, na mapie zaznaczono jako H1 – pawilon z chemią gospodarczą, a nie zaznaczono pawilonu sprzedaży kwiatów. Podkreślono również, że na analizowanym terenie występuje funkcja usługowo-handlowa w postaci niewielkich pawilonów, wobec czego wnioskowana funkcja handlowa kontynuuje funkcje występująca w obszarze analizowanym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 2 K.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności zauważył, że wnioskodawca, mimo dwuipółletniego okresu zawieszenia postępowania administracyjnego, nie uczynił zadość wezwaniu organu I instancji z dnia [...] r., nr [...] do uzupełnienia wniosku. Tymczasem w wezwaniu organ I instancji wskazał na brak spójności pomiędzy treścią wniosku a załącznikiem graficznym, brak całego egzemplarza postanowienia PINB dla Miasta P., konieczność wskazania orientacyjnego zapotrzebowania na media i przedłożenia opinii właściwych gestorów sieci oraz wskazanie sposobu odprowadzania wód opadowych. We wniosku określono szerokość elewacji frontowej budynku na 11 m, a pow. zabudowy na 55 m2, gdy tymczasem obiekt objęty postępowaniem legalizacyjnym ma wymiary 5,5 m x 4,3 m. W ocenie Kolegium wezwanie do uzupełnienia wniosku było prawidłowe, a brak spójności wniosku i załączników spowodował, że organ I instancji przeprowadził postępowanie odnośnie pawilonu chemii gospodarczej z zadaszeniem (oznaczonego na mapie jako h1), na działce nr [...], a nie pawilonu sprzedaży kwiatów, na działce nr [...] i [...] który jest objęty postępowaniem legalizacyjnym [...] Wobec tego ponownie prowadząc sprawę organ winien w pierwszej kolejności ustalić precyzyjnie, którego zamierzenia budowanego dotyczy postępowanie legalizacyjne prowadzone przez PINB dla Miasta P.. Dopiero to ustalenie pozwoli w sposób prawidłowy sporządzić analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowani terenu. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że konieczność prowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części uniemożliwia zastosowanie instytucji reformacji i skutkuje koniecznością wydania decyzji kasacyjnej w trybie art. 138 § 2 K.p.a. W sprzeciwie z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu podniesiono, że organ odwoławczy nie przeprowadził dowodów, o które wnioskował skarżący, ani nie wskazał przyczyn ich nieprzeprowadzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Sprzeciw okazał się zasadny. Przedmiotem sądowej kontroli jest wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] , uchylająca decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r., nr [...] i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Zaprezentowane przez Sąd w niniejszym wyroku stanowisko wymaga na wstępie poczynienia kilku uwag o charakterze ogólnym, odnoszących się do instytucji sprzeciwu od decyzji kasacyjnej. W myśl art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie z art. 64e P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. (art. 151a § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 P.p.s.a.). Z zacytowanych przepisów wynika, że kontrola prawidłowości decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ drugiej instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. W rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek w dniu [...] r., a decyzja ostateczna została wydana w dniu [...] r., a więc już po dacie wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), wobec czego na mocy art. 16 tej ustawy, w sprawie mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w brzmieniu dotychczasowym (w brzmieniu sprzed nowelizacji). Stosownie do art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Sąd wyjaśnia, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" na gruncie art. 138 § 2 K.p.a. jest równoznaczny z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15 – wszystkie cytowane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Kasacyjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu odwoławczego co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1427/16). Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że organ odwoławczy wydał decyzję z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a. Jak wynika ze stanowiska organu odwoławczego, powodem uchylenia decyzji organu pierwszej instancji była niespójność złożonego przez inwestora wniosku o warunki zabudowy z egzemplarzem mapy zasadniczej oraz szkicu pawilonu dołączonych do tego wniosku. W ocenie Kolegium brak spójności wniosku i załączników spowodował, że organ I instancji przeprowadził postępowanie odnośnie pawilonu chemii gospodarczej z zadaszeniem (oznaczonego na mapie jako h1), na działce nr [...], a nie pawilonu sprzedaży kwiatów, na działce nr [...] i [...], który jest objęty postępowaniem legalizacyjnym [...] Formułując zalecenia co do dalszego postępowania organ odwoławczy wskazał, że ponownie prowadząc sprawę organ I instancji winien w pierwszej kolejności ustalić precyzyjnie, którego zamierzenia budowanego dotyczy postępowanie legalizacyjne prowadzone przez PINB dla Miasta P.. Dopiero to ustalenie pozwoli w sposób prawidłowy sporządzić analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowani terenu. Zdaniem Sądu stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie jest błędne. Należy zauważyć, że wbrew stanowisku Kolegium w aktach sprawy znajduje się postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] r., nr [...], z którego wyraźnie wynika, że postępowanie legalizacyjne w sprawie [...] dotyczy pawilonu handlowego znajdującego się na działkach nr [...] i [...] (arkusz 14, obręb W.), który ma wymiary 5,50 x 4,30 m (k. 56 – 58 akt adm. organu I instancji). Co więcej, właśnie tego obiektu dotyczyło postępowanie prowadzone przez organ I instancji, co wynika bezpośrednio zarówno z treści decyzji Prezydenta Miasta P., jak i części tekstowej wyników analizy (załącznik nr [...] do decyzji), w których mowa jest o legalizacji pawilonu handlowego zlokalizowanego na części działek nr [...] i [...], z arkusza mapy nr [...], obręb W. o powierzchni zabudowy "wg postanowienia PINB nr [...] z [...] r." 5,5 x 4,3 = 23,7 m2. Konkluzji tej nie zmienia przy tym treść mapy zawierającej ustalenia dla nowej zabudowy, stanowiącej załącznik nr [...] do decyzji nr [...], ani część graficzna wyników analizy (załącznik nr [...] do decyzji), albowiem organ I instancji zaznaczył na nich jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji, w których zawiera się wskazany przez Kolegium pawilon handlowy oznaczony na mapie "h1". Nie oznacza to jednak, że postępowanie było prowadzone co do tego obiektu. Co prawda dla przejrzystości organ I instancji winien był wrysować na mapę obiekt, którego dotyczy postępowanie, jednakże jego nieobecność nie jest błędem dyskwalifikującym całe postępowanie, albowiem nie oznacza, że postępowanie było prowadzone w stosunku do innego obiektu, aniżeli to, wobec którego toczy się postępowanie legalizacyjne w sprawie [...] Ponadto, w przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do zakresu postępowania legalizacyjnego w sprawie [...], organ odwoławczy działając w ramach uzupełniającego postępowania wyjaśniającego z art. 136 § 1 K.p.a. mógł wystąpić do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o udostępnienie koniecznych dokumentów lub udzielenie stosownych wyjaśnień. Jednocześnie Sąd zauważa wskazane przez organ odwoławczy nieścisłości we wniosku inwestora o wydanie warunków zabudowy. W treści wniosku wskazano, że legalizacja dotyczy pawilonu handlowego z chemią gospodarczą i kwiatami na działkach [...] i [...], co zbieżne jest z lokalizacją obiektu wskazaną w dołączonym do wniosku postanowieniem PINB nr [...]. Jednakże na załączonej do wniosku kopii mapy zasadniczej zaznaczono zarówno pawilon znajdujący się na działkach nr [...] i [...], jak również pawilon na działce nr [...]. Ponadto we wniosku określono powierzchnię pawilonu na 55 m2, zaś szkic pawilonu dołączony do wniosku obrazuje obiekt o wymiarach 6 m x 5 m (tj. o pow. 30 m2), co jest także rozbieżne ze wzkazanym postanowieniem PINB nr [...], gdzie wskazuje się na obiekt o wymiarach 5,50 m x 4,30 m (tj. o pow. 23,70 m2). Niemniej jednak również niespójności złożonego przez inwestora wniosku o warunki zabudowy z egzemplarzem mapy zasadniczej, szkicem pawilonu oraz postanowieniem PINB nr [...] dołączonymi do tego wniosku mogły zostać wyjaśnione w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego. Obowiązkiem Kolegium było więc wezwanie inwestora do sprecyzowania wniosku. Wobec tego organ odwoławczy naruszył art. 138 § 2 K.p.a. przekazując sprawę do ponownego rozpoznania ze względów wskazanych powyżej, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przez organ określonej w art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem organ odwoławczy uchylając decyzję organu pierwszej instancji z przyczyn proceduralnych, nie rozpatrzył ponownie sprawy co do jej istoty zgodnie z zasadami wyrażonymi w szczególności w art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., tj. nie poddał merytorycznej kontroli przyczyn odmowy wydania w przedmiotowej sprawie warunków zabudowy, w tym sporządzonej w sprawie analizy urbanistycznej. Na marginesie Sąd wskazuje, że zaskarżona decyzja Kolegium w swojej treści składa się w większości z uwag ogólnych skonstruowanych z fragmentów orzeczeń sądów administracyjnych bez odniesienia ich do stanu faktycznego sprawy, gdy tymczasem uzasadnienie prawne decyzji powinno być wywodem prawniczym mającym na celu wykazanie, że wydane rozstrzygnięcie jest wynikiem stosowania normy prawa materialnego w danej sytuacji faktycznej. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151a § 1 zd. 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, albowiem wydano ją z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a. Wskazane przez organ odwoławczy przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej w części nie znalazły potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a w części mogły zostać wyjaśnione w uzupełniającym postępowaniu dowodowym. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy zastosuje się do oceny prawnej i wytycznych zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W szczególności w pierwszej kolejności organ odwoławczy wezwie inwestora do sprecyzowania złożonego wniosku o warunki zabudowy. W przypadku ustalenia, że wniosek w istocie dotyczył pawilonu handlowego zlokalizowanego na części działek nr [...] i [...], z arkusza mapy nr [...], obręb W., o którym mowa w postanowieniu PINB nr [...], organ odwoławczy rozpatrzy ponownie sprawę co do jej istoty, tj. podda kontroli przyczyny odmowy wydania w sprawie warunków zabudowy, w tym sporządzoną w sprawie analizę urbanistyczną. O kosztach postępowania, na które składa się kwota [...]zł tytułem opłaty sądowej od skargi, kwota [...]zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwota [...]zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).