II SA/Po 707/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Z. C. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2011r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. dnia [...] 2011r. nr [...] II. zasądza od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania III. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. W dniu 2 maja 2011 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wpłynęły zarzuty Z. C. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu egzekucyjnego z dnia [...] 2011 r. znak: [...]. Jako podstawę zgłoszonych zarzutów wskazano art. 33 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. W uzasadnieniu podano, że organ nakazał rozbiórkę obiektu zadaszenia przejazdu dobudowanego do budynku mieszkalnego od strony podwórza, usytuowanego na środku przyziemia budynku na dł. ok. 10,5 m i szer. 5,5 m, który nie istnieje, a zatem, którego nie można rozebrać. Postanowieniem z dnia [...]2011 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. na podstawie art. 34 § 1, 2 i 4 w zw. z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) oraz art. 123 kpa postanowił uznać zgłoszony zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] 2011 r. za nieuzasadniony. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że ostateczną decyzja z dnia [...] 2001 r. nakazał Z. C. wykonanie obowiązku rozbiórki obiektu zadaszenia przejazdu dobudowanego do budynku mieszkalnego od strony podwórza, usytuowanego na środku przyziemia budynku na dł. ok. 10,5 m i szer. ok. 5,5 m bez wymaganego pozwolenia na budowę, na nieruchomości w S. przy ul. K., dz. nr [...]. Nałożony obowiązek rozbiórki – jak twierdzi organ – nie został wykonany, o czym świadczą protokoły kontroli z 14 marca 2002 r., z 11 marca 2003 r., z 18 lipca 2006 r., z 4 czerwca 2006 r., z 11 listopada 2009 r. oraz z 16 listopada 2010 r. Dlatego Powiatowy Inspektor, będący wierzycielem i jednocześnie organem egzekucyjnym, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] 2011 r. wniósł o wszczęcie egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym – wykonania przez Z. C. rozbiórki wspomnainego zadaszenia. Obowiązek ten spełnia przesłanki określone w art. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: upea) i jego wykonanie podlega egzekucji administracyjnej. Wierzyciel, stosownie do art. 15 § 1 upea, doręczył zobowiązanemu w dniu 23 maja 2007 r. pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Wystawiony tytuł egzekucyjny sporządzony został zgodnie z art. 27 upea. W ocenie organu zarzuty podnoszone przez stronę nie wypełniają przesłanki do zgłoszenia zarzutów w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym. Żadna z wymienionych w art. 33 upea przesłanek nie zaszła w niniejszej sprawie. Fakt niewykonania obowiązku rozbiórki potwierdziły przeprowadzane wielokrotnie kontrole organu na przedmiotowej nieruchomości. Zarzut niewykonalności obowiązku nie zasługuje na uwzględnienie. W rozumieniu art. 33 pkt 5 upea niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym musi mieć charakter obiektywny i dotyczyć sytuacji, gdy obowiązek jest niemożliwy do wykonania w oparciu o aktualne osiągnięcia wiedzy i techniki nie tylko przez zobowiązanego, ale też przez żadna osobę. Bez znaczenia są w tym przypadku ewentualne utrudnienia, koszty, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Skarżący nie wykazał zaś, aby sytuacja taka miała miejsce. Z. C. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Podtrzymał swój zarzut, jednocześnie podnosząc, że w dniu 28 czerwca 2011 r. odbędzie się rozprawa sądowa w sprawie z jego skargi na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] 2011 r. w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Ponadto wskazał, że w wyniku wznowienia zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 422/10, który ma związek z niniejszą sprawą. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu postanowieniem z dnia [...] 2011 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając rozstrzygnięcie stwierdził, że podnosząc zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym konieczne jest wykazanie, że ma ona charakter obiektywny i jest następstwem nieusuwalnych przyczyn o charakterze technicznym lub prawnym. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki, a bez znaczenia są w tym wypadku ewentualne utrudnienia, czy koszty. W ocenie organu II instancji okoliczność, że w chwili obecnej obiekt zadaszenia ma wymiary dł. 17,74 m i szer. od 6,27 do 6,94 m, natomiast decyzja z dnia [...] 2001 r. nakazuje rozbiórkę zadaszenia o wymiarach 10,5 m na 5,5 m, nie może zostać uznana za przesłankę zasadności wniesionego zarzutu niewykonalności obowiązku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wspomnianą decyzją nakazywał rozbiórkę całości zadaszenia, a nie części. Zatem nakaz ten, pomimo zmiany parametrów obiektu, obejmuje jego całość. Zmiana parametrów obiektu, po wydaniu decyzji nakazującej jego rozbiórkę, nie powoduje niewykonalności obowiązku. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w zażaleniu organ II instancji wskazał, że wyrok NSA z 19 kwietnia 2011 r. II OSK 422/10 dotyczy innej sprawy administracyjnej – samowolnej przebudowy obiektu budowlanego ze zmianą sposobu użytkowania przyziemia budynku mieszkalnego na lokal gastronomiczny. Kwestionowanie zaś działań organu egzekucyjnego nie może zmierzać do wstrzymywania czynności egzekucyjnych. Z. C. wniósł skargę na powyższe postanowienie, żądając jego uchylenia i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w kwocie 837 zł (wynagrodzenie pełnomocnika – 720 zł jako 3 x minimalna stawka, kosztów sądowych – 100 zł tytułem wpisu, kosztów udzielonego pełnomocnictwa – 17 zł). Wskazano, iż zasądzając wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego Sąd powinien wziąć pod uwagę duży wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy oraz spointowaniu istoty skargi w maksymalnie skróconej formie. Skarżący zarzucił organowi orzekającemu naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 kpa, art. 27 § 3 upea polegające na niedołączeniu do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia, art. 28 upea polegające na niewskazaniu konkretnego środka egzekucyjnego, art. 33 pkt 5 upea poprzez nieuwzględnieniu zarzutu niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, art. 330 pkt 8 upea poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka – wszystkich środków na raz, art. 33 pkt 10 upea – poprzez niespełnienie wymogów określonych w art. 27 upea, a mianowicie błędne wskazanie organu egzekucyjnego i niewskazanie konkretnego środka egzekucyjnego. Uzasadniając skargę podniesiono, że jeżeli egzekucja dotyczy obowiązków o charakterze niepieniężnym na wierzycielu spoczywa obowiązek wskazania środka egzekucyjnego. Wybierając ów środek organ powinien mieć na względzie zasadę celowości oraz wyboru środka jak najmniej uciążliwego. Brak wyboru powoduje, że tytuł wykonawczy nie odpowiada przepisom prawa. Ponadto skarżący podtrzymał stanowisko, iż w przedmiotowej sprawie zaistniała niewykonalność obowiązku. Niewykonalność ta powstała już po wydaniu decyzji, bowiem obiekt został rozbudowany. Tym samym nie istnieje obiekt objęty decyzją. Nie można zaś rozebrać czegoś co nie istnieje. Niewykonalność decyzji jest trwała, co oznacza, że organ powinien umorzyć postępowanie na podstawie art. 59 § 1 pkt 5 upea. Ponowne wszczęcie egzekucji będzie zaś możliwe po wydaniu nowej decyzji adekwatnej do stanu faktycznego. Niedopuszczalne jest stosowanie środka egzekucyjnego, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze niepieniężnym stał się bezprzedmiotowy (art. 7 § 3 upea). Zdaniem skarżącego zarzut niewykonalności w niniejszej sprawie nie ma charakteru przesłanki technicznej. Niedopuszczalne jest egzekwowanie obowiązku innego, aniżeli wynika to z decyzji. Skarżący wskazał też, że obowiązkiem organów jest stosowanie najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Nie można zaś uznać, by stosowanie wszystkich środków egzekucyjnych na raz było jak najmniej uciążliwe. Ponadto, zarzucono, że w niniejszej sprawie wierzycielem i organem egzekucyjnym jest ten sam organ czyli Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K.. Wskazanie zaś Urzędu Skarbowego jako organu egzekucyjnego jest wadliwe. W odpowiedzi Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna, choć Sąd nie podzielił zasadności zarzutu niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] 2011 r. znak: [...] polegającego na rozbiórce obiektu zadaszenia przejazdu dobudowanego do budynku mieszkalnego od strony podwórza, usytuowanego na środku przyziemia budynku na dł. ok. 10,5 m i szer. 5,5 m, na nieruchomości w S. przy ul. K., dz. nr[...]. Skarżący podniósł, iż zadaszenie, które zobowiązany został rozebrać w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia [...] 2011 r. Nr [...], nie istnieje, bowiem owe zadaszenie zostało rozbudowane i stanowi zatem już inny obiekt budowlany. Zdaniem skarżącego owa niewykonalność obowiązku ma charakter trwały, co oznacza, że organ powinien umorzyć postępowanie na podstawie art. 59 § 1 pkt 5 upea. W ocenie Sądu stanowisko skarżącego jest błędne. Zgodnie z art. 33 pkt 5 upea podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można bowiem mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku – o jakiej mówi skarżący - zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji. Ciężar dowodu, iż obowiązek o charakterze niepieniężnym jest niewykonalny w rozumieniu art. 33 pkt 5 upea obciążą stronę wnoszącą zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej" (por. wyr. NSA z 13.11.2008 r., II OSK 1365/07, Legalis, wyrok NSA z dnia 8 lutego 2006 r., II OSK 509/05, LEX nr 196712, również Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz pod red. prof. dr hab. R. Hausera, dr hab. A. Skoczylasa, C. h. Beck, Wydanie 5 2011, źródło Legalis). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż okoliczność rozbudowy zadaszenia, które jest przedmiotem rozbiórki spowodowała jedynie dodatkowe trudności techniczne rozbiórki, które obciążają zobowiązanego. Nie jest rzeczą organu egzekucyjnego, lecz zobowiązanego, dowieść, że trudności te z punktu widzenia aktualnej wiedzy i techniki są niewykonalne. Takiej argumentacji, popartej dowodami zabrakło zarówno w postawionym organowi egzekucyjnemu zarzucie, jak i skardze do tutejszego Sądu. Niewystarczające jest wskazanie, że rozbudowa zadaszenia oznacza, że obiekt objęty decyzją stanowiącą podstawę do wydania tytułu wykonawczego przestał istnieć, bowiem istnieje obiekt znacznie większy. Niepodzielając zarzutu sformułowanego przez skarżącego w piśmie z dnia 29 kwietnia 2011 r., a następnie podtrzymanego w zażaleniu od postanowienia organu I instancji oraz w skardze, Sąd podziela zarzut skargi błędnego określenia w tytule wykonawczym z dnia [...] 2011 r. Nr [...] organu egzekucyjnego. W tym miejscu wyjaśnić należy zasadą w postępowaniu egzekucyjnym wynikającą z art. 33 upea jest, iż zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy. Zatem zarówno organ odwoławczy, rozpatrujący zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów, jak i sąd administracyjny, do którego skierowano skargę na rozstrzygnięcia organu nadzoru nie są uprawnione do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy przez zobowiązanego w zażaleniu od postanowienia organu egzekucyjnego, a tym bardziej dopiero w postępowaniu przed sądem administracyjnym (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 listopada 2010 r., I SA/Bk 331/10, LEX nr 747291). To wierzyciel i organy egzekucyjne obu instancji muszą znać te zarzuty i rozpoznać je, a do Sądu należy kontrola legalności tych rozstrzygnięć (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 lipca 2010 r., I SA/Sz 216/10, LEX nr 673537). Trzeba mieć jednak na uwadze, że przepis art. 29 § 1 upea nakłada na organ egzekucyjny powinność zbadania z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, która obejmuje dwie podstawowe czynności – ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna i zbadanie, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2006 r., II FSK 1302/05, Legalis). Oznacza to, że organ egzekucyjny bada dopuszczalność egzekucji administracyjnej także pod względem zachowania wymagań formalnych tytułu wykonawczego (por. Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz pod red. prof. dr hab. R. Hausera, dr hab. A. Skoczylasa, C. h. Beck, Wydanie 5 2011, źródło Legalis). Do przesłanek pozytywnych dopuszczalności wszczęcia egzekucji, czyli okoliczności, które muszą być spełnione, aby organ egzekucyjny mógł wszcząć egzekucję, w literaturze przedmiotu zalicza się: 1) istnienie obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym podlegającego egzekucji administracyjnej; 2) tytuł wykonawczy jest wystawiony przez uprawniony organ; 3) konkretny organ egzekucyjny jest właściwy do egzekucji obowiązku określonego w tytule wykonawczym; 4) osoba wskazana w tytule wykonawczym jako zobowiązany podlega orzecznictwu polskich organów administracji publicznej (przesłanką niedopuszczalności egzekucji jest korzystanie przez zobowiązanego z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych (art. 14 upea). Ponadto tytuł wykonawczy musi spełniać wymagania art. 27 upea, osoba wskazana jako zobowiązany w tytule faktycznie jest tym zobowiązanym, wierzyciel ma wskazać środek egzekucyjny obowiązku o charakterze niepieniężnym oraz nie może nastąpić przedawnienie się obowiązku (za C. Kuleszą – Komentarz do art. 29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, źródło: Lex Omega). W oparciu zatem o przepis art. 29 § 1 upea organ egzekucyjny, badając przy wszczęciu postępowania egzekucyjnego dopuszczalność egzekucji administracyjnej, bada z urzędu walory tytułu wykonawczego. Stwierdziwszy zaś braki formalne tytułu wykonawczego, organ egzekucyjny winien zwrócić tytuł wierzycielowi do uzupełnienia (por. wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 29 kwietnia 1999 r., I SA/Wr 716/97, LEX nr 37826). Skoro zatem organ egzekucyjny, niezależnie od postawionych zarzutów, powinien również na etapie rozpoznania zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego badać dopuszczalność egzekucji, w tym prawidłowości tytułu wykonawczego, to również sąd administracyjny rozpoznając sprawę w przedmiocie zarzutów – działając w granicach tej sprawy sądowoadministracyjnej (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, pz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zobowiązany jest do zbadania, czy organy egzekucyjne w sposób prawidłowy przyjęły, że obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy podlega egzekucji administracyjnej i czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi formalne. Mając powyższe na względzie uznać należy, iż rację ma skarżący twierdząc, że wystawiony w dniu [...] 2011 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. tytuł wykonawczy nr [...] obarczony jest dyskwalifikującą go wadą błędnego określenia organu egzekucyjnego. Zważyć należy, iż przedmiotowe postępowanie egzekucyjne prowadzone było z urzędu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., będącego jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym. Zgodnie z art. 26 § 4 upea jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego. Zgodnie z art. 26 § 1 i 2 upea tytuł wykonawczy sporządza się według wzoru określonego w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.). Załącznik nr 24 do tego rozporządzenia określa wzór tytułu wykonawczego stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnych. We wzorze tym w kolumnie A.4. należy wskazać organ egzekucyjny, do którego kierowany jest niniejszy tytuł wykonawczy. Zważywszy, że organem egzekucyjnym w niniejszym postępowaniu jest – jak już stwierdzono – Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., wskazanie w przedmiotowym tytule wykonawczym Urzędu Skarbowego w K. było oczywiście błędem. Należy podkreślić, że prawidłowe wystawienie tytułu wykonawczego ma niezwykle istotne znaczenie, ponieważ nie ma możliwości skutecznego prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wadliwego. Zatem błędne określenie w tytule wykonawczym organu egzekucyjnego nakazuje uznać, że tytuł wydany został w sposób wadliwy. Niedopuszczalne jest bowiem, by na podstawie tytułu wykonawczego z [...] 2011 r. Nr [...] obowiązek o charakterze niepieniężnym polegający na rozbiórce zadaszenia przejazdu dobudowanego do budynku mieszkalnego od strony podwórza, usytuowanego na środku przyziemia budynku na dł. ok. 10,5 m i szer. 5,5 m, na nieruchomości w S. przy ul. K., dz. nr [...], egzekwował Naczelnik Urzędu Skarbowego w K.. Przepis art. 20 § 1 pkt 4 upea stanowi bowiem, że organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym jest kierownik powiatowej służby, inspekcji lub straży w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydawanych w zakresie swojej właściwości decyzji i postanowień. Skoro zatem określony w niniejszej sprawie obowiązek podlegający egzekucji wynika z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] 2001 r. znak: [...] to tylko ten organ mógł być uznany za organ egzekucyjny. Sąd podziela również zarzut skarżącego, iż obowiązkiem wierzyciela-organu egzekucyjnego było wskazanie w tytule wykonawczym środka egzekucyjnego. Wprawdzie przepis art. 27 § 1 pkt 11 upea nakazuje, aby w tytule wykonawczym wskazać środki egzekucyjne stosowane w egzekucji należności pieniężnych, niniejsza sprawa dotyczy zaś obowiązku o charakterze niepieniężnym, to należy zważyć, że przepis art. 28 zd. drugie upea stanowi, że wierzyciel powinien wskazać środek egzekucyjny, gdy wniosek dotyczy egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym. Postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie toczyło się z urzędu, bowiem wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym. W tej zaś sytuacji wierzyciel powinien był przystępując do egzekucji na podstawie wystawionego przez siebie tytułu wykonawczego wskazać środek egzekucyjny (art. 26 § 4 w zw. z art. 28 zd. drugie upea). Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę organy mając na uwadze treść art. 153 p.p.s.a. zastosują się do oceny prawnej zawartych w niniejszym wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 3 oraz § 2 ust. 1 i 2 oraz § 3 ust. 1 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Na kwotę 357 zł zasądzonych kosztów postępowania składa się 100 zł - koszt wpisu od skargi, 17 zł – koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 240 zł – wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego. Sąd uznał, że sprawa nie miała charakteru szczególnie skomplikowanej i w związku z tym nakład pracy pełnomocnika zasługiwał na przyznanie wynagrodzenia według stawki minimalnej. O wykonalności zaskarżonego postanowienia orzeczono zaś na podstawie art. 152 p.p.s.a.