II SA/Po 71/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 02 kwietnia 2009r. sprawy ze skargi S. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A" na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2008r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ J. Szaniecka /-/ M. Kwiecińska W dniu 19 sierpnia 2008r. S. P. zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na montażu urządzenia reklamowego na elewacji budynku przy ul. [...] w [...]. Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2008r. Prezydent Miasta [...] zobowiązał Wnioskodawcę, aby w terminie do dnia 12 września 2008r. uzupełnił zgłoszenie o oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w oparciu o zgodę wszystkich współwłaścicieli nieruchomości (uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej) oraz ostateczne pozwolenie Miejskiego Konserwatora Zabytków - art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. nr 162, poz. 1568 ze zm.). Postanowienie zostało doręczone Wnioskodawcy w dniu 22 września 2008 roku. Decyzją wydaną w dniu 15 września 2008r. Prezydent Miasta [...], na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) zgłosił sprzeciw. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że Inwestor w wyznaczonym terminie nie uzupełnił zgłoszenia o żądane dokumenty. Decyzja została doręczona Wnioskodawcy w dniu 06 października 2008 roku. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 20 listopada 2008 roku, na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że bieg terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego rozpoczął się z dniem 19 sierpnia 2008 roku. Zatem skuteczne wniesienie sprzeciwu wymagało złożenia decyzji w urzędzie pocztowym najpóźniej w dniu 18 września 2008 roku (wyrok NSA z 12 grudnia 2008r., sygn. akt II OSK 79/06). Organ I instancji w dniu 28 sierpnia 2008 roku wydał postanowienie zobowiązujące inwestora do uzupełnienia zgłoszenia w terminie do 12 września 2008 roku. Postanowienie zostało złożone w placówce pocztowej w dniu 03 września 2008r., czyli piętnastego dnia od daty zgłoszenia; w ocenie organu odwoławczego z zachowaniem terminu wskazanego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Wobec niemożności doręczenia pisma adresatowi, w dniu 08 września 2008 roku listonosz złożył przesyłkę w urzędzie pocztowym, a zawiadomienie o tym umieścił na drzwiach. Inwestor odebrał korespondencję w ostatnim dniu awizowania, tj. 22 września 2008 roku, czyli po upływie terminu zakreślonego do uzupełnienia zgłoszenia. Mając na uwadze powyższe Wojewoda uznał, że organ I instancji błędnie oznaczył termin na uzupełnienie zgłoszenia. W ocenie organu przedmiotowy termin powinien wynosić, co najmniej 7 dni od daty doręczenia postanowienia. Organ odwoławczy stwierdził, że wyznaczanie terminu bez wskazania konkretnej daty zapobiega sytuacji, w której odbiór przesyłki zawierającej postanowienie następuję po upływie terminu zakreślonego na uzupełnienie zgłoszenia. Ponadto organ wyjaśnił, że okres czasu od dnia nadania na poczcie postanowienia wydanego na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane do dnia uzupełnienia dokumentacji, bądź bezskutecznego upływu terminu na usunięcie braków, nie jest zaliczany do terminu ustanowionego w art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane dla zgłoszenia sprzeciwu (wyrok NSA z dnia 25 lipca 2006r. sygn. akt II OSK 956/05). Ostatecznie Wojewoda wskazał, że decyzja zawierająca sprzeciw jest przedwczesna, gdyż została wydana (15 września 2008r.) zanim Inwestor odebrał postanowienie zobowiązujące go do uzupełnienia zgłoszenia (22 września 2008r.). Stwierdzając rażące naruszenie norm prawa procesowego organ odwoławczy uznał za konieczne uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego). S. P., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wskazując na naruszenie art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane oraz art. 7, art. 10, art. 77, art. 105 § 1, art. 107 oraz art. 138 § 1 i § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, zażądał: uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] (ewentualnie uchylenia decyzji wydanej z upoważnienia Wojewody [...] i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia) oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Skarżący wskazał, że 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu przez organ administracji jest terminem do załatwienia sprawy, tj. terminem do wydania decyzji oraz jej doręczenia stronie postępowania. Decyzja zawierająca sprzeciw jest aktem zewnętrznym, który zawiera władcze rozstrzygnięcie organu wobec konkretnego podmiotu w konkretnej sprawie. Zakończenie procesu administracyjnego zachodzi wówczas, gdy decyzja zostanie ujawniona na zewnątrz w taki sposób, by adresat mógł się zapoznać z jej treścią. Dopiero wówczas można mówić o załatwieniu sprawy w rozumieniu art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący wskazał również, że sprawa administracyjna zapoczątkowana zgłoszeniem inwestora może zakończyć się bądź milczeniem organu, bądź decyzją o sprzeciwie. Decyzja, która nie została doręczona stronie postępowania w terminie ustanowiony w art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane nie wywiera żadnych skutków prawnych; taką decyzją nie jest związana ani strona postępowania ani organ administracji publicznej. W ocenie Skarżącego obowiązek wstrzymania się z rozpoczęciem robót budowlanych dotyczy okresu 30 dni od daty zgłoszenia robót budowlanych. Trzydziestego pierwszego dnia od zgłoszenia inwestor może przystąpić do zaplanowanych prac, zaś jego działanie nie może być negatywnie oceniane z perspektywy późniejszych poczynań organu administracji. Skarżący podniósł, że w sprawie nie znajdują zastosowania ani art. 57 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego ani przepisy o przywracaniu uchybionego terminu. Powołane regulacje odnoszą się do terminów obowiązujących strony oraz innych uczestników postępowania. Podsumowując Skarżący podniósł, że zarówno postanowienie wzywające do uzupełnienia braków zgłoszenia, jak i decyzja organu I instancji z dnia 15 września 2008r., są nieskuteczne ze względu na uchybienie 30-dniowemu terminowi prawa materialnego. W momencie doręczenia postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia zgłoszenia organ I instancji nie miał kompetencji do działania w sprawie. Milcząca zgoda na rozpoczęcie robót budowlanych została wyrażona z dniem 18 września 2008 roku. W ocenie Skarżącego dalsze postępowanie organu I instancji stało się bezprzedmiotowe w związku z utratą kompetencji do działania w sprawie; brak jest materialnoprawnych podstaw do władczej ingerencji organu administracji w postaci decyzji wyrażającej sprzeciw. Jakiekolwiek ponowne rozstrzygnięcie merytoryczne organu I instancji stało się prawnie niedopuszczalne (wyrok NSA dnia 12 lutego 2008 roku, sygn. akt II OSK 2042/06). Zatem sprawy nie można było kierować do ponownego rozpatrzenia. Niezależnie od powyższych uchybień Skarżący podniósł, że Inwestorowi wyznaczono nierealny do spełnienia termin na uzupełnienie zgłoszenia. Nawet przy dołożeniu najwyższej staranności nie mógł on uzupełnić braków zgłoszenia. Wydając decyzję o sprzeciwie przed dniem doręczenia Skarżącemu postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia zgłoszenia organ naruszył art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż uniemożliwił stronie czynny udział w toczącym się postępowaniu. Zarzucając naruszenie art. 7 oraz art. 77 ust. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego Skarżący wskazał, że prawidłowe ustalenie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia jest warunkiem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego i ściśle wiąże się z realizacją zasady praworządności. Skarżący uznał także, że organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do zarzutu odwołania dotyczącego upływu 30-dniowego terminu zakreślonego przepisem art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane. W jego ocenie wymogu należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji nie realizuje stwierdzenie, że "jeśli organ stwierdziłby przesłanki do wniesienia sprzeciwu w przedmiotowej sprawie, to decyzję wyrażającą sprzeciw musiałby nadać na poczcie najpóźniej w dniu 18 września 2008 roku". W ocenie Skarżącego zaprezentowane stanowisko nie jest logicznym wnioskiem wyprowadzonym z ustalonych faktów i ich oceny prawnej według obowiązujących przepisów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], nie znajdując okoliczności uzasadniających zmianę przyjętego stanowiska, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Kwestią sporną w kontrolowanej sprawie jest określenie zakresu stosowania przepisów ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego do instytucji wniesienia sprzeciwu oraz uzupełnienia zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych - art. 30 ust. 2 i ust. 5 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. nr 156, poz.118 ze zm.). Przepis art. 30 ust. 2 zdanie drugie ustawy - Prawo budowlane ustanawiający instytucję uzupełnienia zgłoszenia jest regulacją szczególną wobec art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa). Niemniej Wojewoda [...] słusznie przyjął, że aktualny pozostaje wymóg zapewnienia inwestorowi, co najmniej 7 dni na usunięcie braków zgłoszenia (art. 64 § 2 kpa). Organ odwoławczy w pełnym zakresie podzielił stanowisko Skarżącego, co do naruszenia art. 64 § 2 kpa. Niewłaściwe zakreślenie terminu na uzupełnienie zgłoszenia było powodem uchylenia rozstrzygnięcia pierwszej instancji. Wojewoda uwzględnił zarzut, że Inwestor nie miał realnej możliwości wykonania nałożonych na niego obowiązków, i w ten sposób potwierdził naruszenie art. 10 kpa przez organ pierwszej instancji. W tym zakresie skarga powtarza treści odwołania, dlatego w tej części nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 30 ust. 5 zdanie drugie ustawy - Prawo budowlane inwestor może przystąpić do wykonywania robót budowlanych, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. Na gruncie powołanego przepisu ugruntował się pogląd, że przemilczenie zgłoszenia jest formą załatwienia sprawy. Podkreślić jednak należy, że nie dochodzi do załatwienia sprawy przez milczenie organu administracji publicznej, jeżeli przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia organ uzewnętrzni wobec strony konieczność uzupełnienia zgłoszenia (porównaj wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2002r., sygn. akt IV SA 2765/00). Termin na wniesienie sprzeciwu biegnie wówczas na nowo od dnia uzupełnienia zgłoszenia albo, w razie bezskutecznego upływu terminu na usunięcie braków, od dnia następnego przypadającego po upływie terminu zakreślonego na uzupełnienie zgłoszenia (porównaj wyrok NSA z dnia 25 lipca 2006r., sygn. akt II OSK 956/05). W konsekwencji do nabycia uprawnienia wykonania robót budowlanych dochodzi na skutek milczenia organu administracji publicznej, a nie z upływem trzydziestego dnia pomimo nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Sąd orzekający w niniejszej sprawie, podzielając argumentację zawartą w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2008r, sygn. akt II GPS 4/08, przyjmuje, że reguła wyrażona w art. 57 §5 kpa reguluje sposób liczenia terminów procesowych dla czynności stron postępowania administracyjnego i nie ma ona zastosowania do terminów załatwiania spraw przez organ administracji publicznej (porównaj również J.Dessoulavy-Śliwiński w: "Prawo budowlane - Komentarz" Warszawa 2009, teza 9 do art. 30, str. 377-379). Wniesienie sprzeciwu następuje w formie decyzji administracyjnej. Przesłanką skuteczność działania administracji publicznej we wskazanej formie prawnej jest stworzenie podmiotowi podlegającemu kompetencji administracyjnoprawnej warunków do zapoznania się z wolą organu, tj. doręczenie lub ogłoszenie decyzji (art. 110 kpa). Od reguły doręczenia decyzji stronie nie można wprowadzać wyjątków w drodze wykładni celowościowej, gdyż decyzja jest czynności materialnoprawną, która rodzi skutki prawne kształtujące uprawnienia i obowiązki jednostki. Stąd, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, nadanie decyzji przed upływem terminu 30 dni w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego nie jest równoważne z wniesieniem sprzeciwu w rozumieniu w art. 30 ust. 2 lub ust. 5 ustawy - Prawo budowlane. Zgłoszenie pochodzące od Skarżącego wpłynęło do Urzędu Miasta w dniu 19 sierpnia 2008 roku. Zatem ostatni dzień na doręczenie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 15 września 2008r. przypadał na 18 września 2008 roku. Z akt administracyjnych organu I instancji wynika (k.13v), że decyzję zawierającą sprzeciw nadano w placówce Poczty Polskiej jako przesyłkę poleconą w dniu 17 września 2008 roku. Doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 06 października 2008 roku, czyli po upływnie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia. W okolicznościach niniejszej sprawy nie doszło do przerwania biegu terminu na wniesienie sprzeciwu; przeniesienia początkowego dnia terminu do wniesienie sprzeciwu na inną datę. Stosownie do art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Zobowiązanie do usunięcia braków zgłoszenia następuje w formie postanowienia. Ustawodawca uchylił w tym zakresie reguły ogólnego postępowania administracyjnego i zastąpił czynność materialno-techniczną (art. 64 § 2 w związku z art. 54 § 1 i § 2 kpa) formą postanowienia (art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 123 § 1 i § 2 kpa). Tym samym "konieczność uzupełnienia zgłoszenia" została podniesiona do rangi sprawy załatwianej w formie aktu administracyjnego. Z kolei zasadą obowiązującą w postępowaniu administracyjnym jest reguła, że postanowienie wywołuje skutki prawne dopiero od chwili jego doręczenia lub ogłoszenia stronie - art. 110 w związku z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z powyższego wynika, iż nałożenie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane następuje z chwilą doręczenia postanowienia inwestorowi. W konsekwencji dla przerwania biegu terminu na wniesienie sprzeciwu jest konieczne, aby postanowienie nakładające obowiązek uzupełnienia zgłoszenia zostało doręczone najpóźniej w trzydziestym dniu od dnia doręczenia organowi zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych (porównaj wyrok NSA z dnia 25 lipca 2006r., sygn. akt II OSK 956/05). Podkreślić należy, że na gruncie procedury uzupełnienia zgłoszenia nie występują wątpliwości, które przesądziły o treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006r. sygn. akt II OSK 79/06. Ustawodawca połączył sprzeciw z czynnością określoną jako jego "wniesienie". Natomiast obowiązek uzupełnienia zgłoszenia jest "nakładany w drodze postanowienia". Pojęcia "nałożenia obowiązku w drodze postanowienia" oraz "wniesienia sprzeciwu" nie są tożsame. Stąd powołane powyżej orzeczenie nie mogło stanowić właściwej podstawy do przyjęcia wniosku, że do nałożenie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia dochodziło z chwilą złożenia postanowienia w placówce Poczty Polskiej. Stąd w ocenie Sądu nie można przyjąć, że bieg terminu na wniesienie sprzeciwu rozpoczynał się z dniem 13 września 2008 roku, czyli po upływie terminu na usunięcie braków zgłoszenia. Z powyższych względów dla przerwania biegu terminu do wniesienia sprzeciwu było konieczne, aby postanowienie nakładające obowiązek uzupełnienia zgłoszenia zostało doręczone Skarżącemu najpóźniej w dniu 18 września 2008 roku. Wskazany termin nie został zachowany. Z akt administracyjnych bezspornie wynika, że postanowienie Prezydenta Miasta [...] z 28 sierpnia 2008r. doręczono Inwestorowi w dniu 22 września 2008 roku. Zatem biegu terminu na wniesienie sprzeciwu w kontrolowanej sprawie należy liczyć od dnia doręczenia zgłoszenia organowi (19 sierpnia 2008 roku). W konsekwencji termin na wniesienie sprzeciwu upływał z dniem 18 września 2008 roku. Decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia 15 września 2008r. nie została doręczona Skarżącemu w terminie otwartym na wniesienie sprzeciwu, gdyż Inwestor odebrał awizowaną przesyłkę w dniu 06 października 2008 roku. Argumentacja skargi zarzucająca nieprawidłowości, co do ustalenia stanu faktycznego sprawy (zarzut naruszenia art. 7 oraz 77 § 1 Kodeks postępowania administracyjnego) jest całkowicie chybiona. Wojewoda prawidłowo ustalił stan faktyczny, aczkolwiek błędnie zinterpretował prawo materialne, gdyż z naruszeniem art. 30 ust. 2 i ust. 5 ustawy - Prawo budowlane przyjął, że sprzeciw został wniesiony w terminie. Okoliczności faktyczne, które stanowiły postawę rozstrzygnięcia, w całości potwierdzają materiały zgromadzone w aktach administracyjnych. Nie budzą żadnych wątpliwości: data zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, data wydania postanowienia, data wydania decyzji, data złożenia korespondencji w urzędzie pocztowym, a także data doręczenia postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia zgłoszenia oraz data doręczenia decyzji zawierającej sprzeciw. Zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający (art. 77 § 1 kpa) do tego, aby sprawę załatwić z poszanowaniem normy wyrażonej w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nieuzasadniony okazał się zarzut naruszenia art. 107 Kpa. Ustalenia faktyczne stanowiące podstawę rozstrzygnięcia zostały przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie prawne decyzji przedstawia wykładnię i sposób zastosowania art. 30 ust. 2 i ust. 5 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. nr 156, poz. 1118 ze zm.); organ powołał także orzeczenia sądów administracyjnych. Zarzut braku należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji opiera się na oczekiwaniach, które wykraczają poza cele postępowania dotyczącego zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych. Niewątpliwie obowiązkiem organów administracji architektoniczno-budowlanej było prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego, jednak cele kontrolowanego postępowania nie obejmowały rozstrzygania wątpliwości prawnych stwierdzonych w orzecznictwie sądów administracyjnych. W okolicznościach kontrolowanej sprawy niewątpliwie zachodziły uzasadnione podstawy do uchylenia sprzeciwu Prezydenta Miasta [...]. Zakreślenie terminu na uzupełnienie zgłoszenia w sposób, który powoduje, że ów termin upływa jeszcze zanim strona uzyska możliwość zapoznania się z treścią nałożonego na nią obowiązku, w sposób oczywisty narusza art. 64 § 2 i art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazać jednak należy, że Wojewoda przyjął błędną wykładnię art. 30 ust. 2 i ust. 5 ustawy - Prawo budowlane w związku z art. 110 oraz art. 126 kpa, co doprowadziło do przedwczesnego, nieuprawnionego, zastosowania art. 138 § 2 kpa. Upływ terminu na wniesienie sprzeciwu wykluczał możność przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Z upływem ostatniego dnia terminu zgłaszający nabył uprawnienie do podjęcia robót budowlanych mających na celu realizację inwestycji. Odpowiednikiem uprawnienia inwestora jest wygaśnięcie kompetencji organu administracji publicznej do wydania decyzji w przedmiocie sprzeciwu. Zatem przemilczenie zgłoszenia miało ten skutek, że postępowanie mające na celu zgłoszenie sprzeciwu stało się bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 kpa). Rozpoznając sprawę ponownie Wojewoda będzie miał na uwadze związanie oceną prawną Sądu, co do tego, że o zachowaniu terminu do wniesienia sprzeciwu przesądza data doręczenia, zarówno postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia zgłoszenia, jak i decyzji zawierającej sprzeciw wobec planowanej inwestycji - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stwierdzając istotne naruszenie art. 30 ust. 2 i ust. 5 ustawy - Prawo budowlane w związku z art. 110, art. 126 kpa oraz istotne naruszenie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 cytowanej ustawy. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ J.Szaniecka /-/ M.Kwiecińska MK