II SA/Po 713/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 października 2017 r. sprawy ze skargi Ł. K. na postanowienie Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w P. z dnia [...] czerwca 2017 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] 2017 roku nr [...] II. zasądza od Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w P. na rzecz skarżącego kwotę [...]złotych ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Wnioskiem z dnia 8 lutego 2017 r. st. szer. Ł. K. reprezentowany przez adw. J. K. zwrócił się do Dowódcy [...] nr [...] 8 B. L. T. w K. na podstawie § 5b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. Nr 108, poz. 1141 ze zm., dalej: r.w.ż.z.d.w.) o wypłatę dodatkowego wynagrodzenia w kwocie [...]zł za pełnienie nieetatowych służb dyżurnych w okresie od 1 października 2011 r. do 31 grudnia 2016 r. W motywach wniosku wskazano, że st. szer. Ł. K. pełni zawodową służbę wojskową jako wartownik w [...] nr [...] w [...] w K.. W okresie od [...] października 2011 r. do 28 grudnia 2016 r., zgodnie z wykazem obowiązków, pełnił służby wartownicze, których całkowita ilość wyniosła 331 dyżurów. Za pełnienie tychże służb do dnia złożenia wniosku nie otrzymał przewidzianego prawem § 5b w zw. z § 3 pkt 1b ww. rozporządzenia) wynagrodzenia. Wyjaśniono, że pełnione służby wartownicze należy zakwalifikować jako służby dyżurne wynikające z Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych RP. Nie są one dyżurami etatowymi w rozumieniu § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie czasu służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 122, poz. 786, dalej: r.c.s.z.z.), albowiem dyżur etatowy jest dyżurem w stałym systemie dyżurów pełnionych przez żołnierzy w ramach obowiązków wynikających z zajmowanego stanowiska służbowego w powołanych do tego celu jednostkach organizacyjnych, zaś 8 Baza Lotnictwa Transportowego nie jest jednostką organizacyjną powołaną w celu ochrony obiektów znajdujących się w zajmowanym przez nią kompleksie wojskowym. Wnioskodawca załączył opinię prawną oddziału prawnego Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z 18 marca 2014 r. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2017 r. Dowódca [...] [...] w K., na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 73 ust. 1 pkt 7 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1414 ze zm., dalej: u.s.w.ż.z.) odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku st. szer. Ł. K. o wypłatę dodatkowego wynagrodzenia za służby wartownicze pełnione w okresie od dnia 1 października 2011 r. do dnia [...]1 grudnia 2016 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie Dowódca JW w pierwszej kolejności wskazał, że w złożonym wniosku są istotne sprzeczności. Z jednej strony wskazuje się, że służby wartownicze st. szer. Ł. K. należy zakwalifikować jako służby dyżurne, które nie są dyżurami etatowymi w rozumieniu § 2 pkt 2 r.c.s.ż.z., pomijając fakt, że st. szer. Ł. K. pełni zawodową służbę wojskową w JW. [...] na stanowisku "wartownik", co jednoznacznie wynika z karty opisu jego stanowiska służbowego oraz z zakresu jego obowiązków na tym stanowisku. Tym samym zdaniem Dowódcy JW. Pełnione przez niego służby wartownicze były służbami etatowymi, a dodatkowe wynagrodzenie, którego żąda, przysługuje – zgodnie z § 5b i § 3 pkt 1b r.w.ż.z.d.w. – żołnierzowi za pełnienie nieetatowych całodobowych służb wewnętrznych i garnizonowych. Dowódca JW. Wskazał też, że wnioskodawca pominął w powołanej opinii prawnej Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych RP stwierdzenie (k. 3), że dodatkowe wynagrodzenie, na podstawie § 5b i § 3 pkt 1b r.w.ż.z.d.w. przysługuje żołnierzowi za pełnienie nieetatowych całodobowych służb wewnętrznych i garnizonowych. Tak więc zdaniem Dowódcy JW roszczenie majątkowe wnioskodawcy nie ma jakiejkolwiek podstawy prawnej, jest oczywiście bezzasadne, a w rezultacie nie podlega rozpatrzeniu w postępowaniu administracyjnym. Dowódca JW powołał art. 104 i art. 6 k.p.a. i stwierdził, że wnioskodawca nie wskazał żadnego przepisu prawa materialnego – podstawy prawnej, która uzasadniałaby wydanie decyzji administracyjnej w tej sprawie, a organ, do którego skierował wezwanie do zapłaty, również nie znajduje takiej podstawy. St. szer. Ł. K. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 61a § 1 w zw. z art. 104 § 1 i art. 1 pkt 1 k.p.a. polegające na przyjęciu, że przedmiotowa sprawa nie podlega rozpatrzeniu w trybie k.p.a. Żalący się wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. W motywach zażalenia podniesiono, że przedmiotowa sprawa jest indywidualną sprawą zawisła pomiędzy wnioskodawcą a organem administracyjnym – Dowódcą JW [...]. Zgodnie zaś z art. 1 pkt 1 k.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Wskazano, że we wniosku z 8 lutego 2017 r. wskazano materialnoprawną podstawę żądanego dodatkowego wynagrodzenia, a tym samym niniejsza sprawa spełnia przesłanki z art. 1 pkt 1 k.p.a. Ponadto zaś przepisy odrębne nie przewidują załatwienia przedmiotowej sprawy w oparciu o regulacje innych procedur, a zatem wszczęcie postępowania było konieczne i uzasadnione. Postanowieniem z dnia [...] 2017 r. Dowódca [...] [...] nr [...] w P. na podstawie art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 73 ust. 1 pkt 7, art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji słusznie przyjął, że roszczenie st. szer. Ł. K. jest roszczeniem majątkowym o charakterze cywilnoprawnym. Wyjaśnił, że wniosek w niniejszej sprawie oparto na dyspozycji §5b w zw. z § 3 pkt 1b r.w.ż.z.d.w. Organ I instancji odmówił wypłacenia wnioskodawcy dodatkowego wynagrodzenia za służby wartownicze bowiem takowe wynagrodzenie przysługuje jedynie za nieetatowe całodobowe służby wewnętrzne. Organ odwoławczy wskazał, iż znamiennym jest, że st. szer. Ł. K. był wyznaczony na stanowisko służbowe "wartownik". Z karty opisu jego stanowiska służbowego jednoznacznie wynika, że "wartownik" podlega bezpośrednio Dowódcy Drużyny. Do zadań "wartownika" należy: "pełnienie służby wartowniczej na posterunku". Po wtóre zdaniem organu II instancji służby wartownicze pełnione przez wnioskodawcę były służbami etatowymi bowiem odbywał je w ramach zawodowej służby wojskowej jako wartownik. Zatem w ocenie Dowódcy JW [...] chybiony jest zarzut naruszenia przepisów postępowania – art. 61a § 1 w zw. z art. 104 § 1 i art. 1 pkt 1 k.p.a., gdyż roszczenie st. szer. Ł. K. jest roszczeniem opartym na dyspozycji jednoznacznych przepisów rozporządzenia w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia. Wniosek oparty jest na dowolnej interpretacji przepisów. Nie ma bowiem podstawy w powołanych przepisach i nie ma podstawy prawnej w regulacjach stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Zdaniem organu II instancji niniejsza sprawa nie podlegała rozpatrzeniu w trybie k.p.a., w tym załatwieniu poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Ł. K. reprezentowany przez adw. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższe postanowienie Dowódcy [...] [...] [...]. [...] w P. . Skarżący zarzucił organowi II instancji naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, skutkujące przyjęciem, że służby wartownicze pełnione przez skarżącego w okresie od [...] października 2011 r. do 28 grudnia 2016 r. miały charakter etatowy, a zatem nie mogą stanowić podstawy do wypłaty mu dodatkowego wynagrodzenia, podczas gdy wniosku takiego ze zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób wyprowadzić. Nadto skarżący zarzucił organom naruszenie art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędną odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego, gdy ustalenie i konkretyzacja uprawnienia skarżącego do dodatkowego wynagrodzenia wymagały przeprowadzenia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją administracyjną. Zdaniem skarżącego organy orzekające dopuściły się też naruszenia interesu prawnego skarżącego do otrzymania dodatkowego wynagrodzenia za pełnione przez niego służby wartownicze na podstawie § 5b w zw. z § 3 pkt 1b r.w.ż.z.d.w. W motywach skargi podniesiono argumentację tożsamą do przedstawionej w uzasadnieniu zażalenia na postanowienie organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Dowódca [...] [...] w P. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Nadto wskazał, że w jego ocenie chybiony jest zarzut skargi naruszenia przez organy orzekające przepisów art. 61a § 1 w zw. z art. 1 pkt 1 k.p.a., albowiem niniejsza sprawa nie podlegała załatwieniu w trybie przepisów k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Dokonana na powyższych zasadach kontrola doprowadziła Sąd do uznania, że wydane w niniejszej sprawie postanowienia organów I i II instancji naruszają prawo procesowe w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Kwestią wymagającą oceny w niniejszej sprawie jest zasadność wydania przez organ I instancji na podstawie przepisu art. 61a § 1 k.p.a. postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku st. szer. Ł. K. o wypłatę dodatkowego wynagrodzenia za służby wartownicze w okresie od dnia 1 października 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z brzmienia tego przepisu wynika, że organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego wtedy, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione do organu administracji publicznej, 2) żądanie zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub postępowanie nie może być wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn. Przepis ten dodany został do ustawy procesowej przez art. 1 pkt 11 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zmieniającej k.p.a. z dniem 11 kwietnia 2011 r. (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Należy przychylić się do stanowiska wyrażonego w komentarzu do k.p.a. przez A. Wróbla (A. Wróbel, komentarz aktualizowany LEX/el. 2014 do art. 61a k.p.a.), że o ile konieczność wstępnego badania i orzekania w drodze postanowienia przez właściwy organ, czy osoba, która złożyła wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, jest stroną, nie budzi wątpliwości, to druga przesłanka wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania sformułowana jako "inne uzasadnione przyczyny" jest ogólna i nieprecyzyjna. Odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego, gdy osoba żąda jego wszczęcia, powinna być oparta na jasnych i przejrzystych przesłankach procesowo-prawnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że do przypadków mieszczących się w zakresie pojęcia "innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania" należy zaliczyć sytuacje, które w sposób oczywisty, jednoznaczny, przy pierwszym zestawieniu stanu faktycznego (zakresu żądania zawartego we wniosku) i obowiązującego stanu prawnego wyraźnie widoczne są przesłanki stanowiące przeszkodę do wszczęcia postępowania, tj. na przykład gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie, lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnoprawnym. Skoro jednak, na skutek odmowy wszczęcia postępowania, organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, to należy przyjąć, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się bowiem aktem formalnym, a nie merytorycznym (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2017 r., sygn. akt I OSK 897/17, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a. tego przepisu może mieć miejsce tylko na wstępnym etapie badania wniosku, tj. w sytuacji gdy nie trzeba w sprawie przeprowadzić postępowania wyjaśniającego po to by stwierdzić, że sprawa wywołana konkretnym wnioskiem powinna zakończyć się odmową wszczęcia postępowania administracyjnego z przyczyn formalnych, w tym o charakterze podmiotowym. W okolicznościach niniejszej sprawy organy orzekające uznały, że brak jest podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego z wniosku skarżącego o wypłatę dodatkowego wynagrodzenia za pełnione przez niego służby wartownicze w okresie od dnia 1 października 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., stwierdziwszy w uzasadnieniach rozstrzygnięć, że takowe wynagrodzenie skarżącemu się nie należy. Organ I instancji – Dowódca JW [...] w K. odnosząc się do powołanej we wniosku Ł. K. podstawy prawnej (§ 5b w zw. z § 3 pkt 1b rozporządzenia MON z 7.04.2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia) stwierdził, że służby wartownicze st. szer. Ł. K. należy zakwalifikować jako służby dyżurne, które nie są dyżurami etatowymi w rozumieniu § 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie czasu służby żołnierzy zawodowych. Jednocześnie organ wskazał, że skarżący pełni zawodową służbę wojskową w JW [...] na stanowisku "wartownik", co jednoznacznie wynika z karty opisu jego stanowiska służbowego oraz z jego zakresu obowiązków na tym stanowisku służbowym. Dlatego zdaniem organu I instancji, pełnione przez skarżącego służby wartownicze były służbami etatowymi, a dodatkowe wynagrodzenie przysługuje - zgodnie z powołanymi we wniosku przepisami – żołnierzowi za pełnienie nieetatowych całodobowych służb wewnętrznych i garnizonowych. Konkludując Dowódca JW [...] stwierdził, że roszczenie st. szer. Ł. K. o zapłatę dodatkowego wynagrodzenia nie ma jakiejkolwiek podstawy prawnej, a zatem jest oczywiście bezzasadne, co jednoznacznie wynika z przepisów § § 3 pkt 1b i § 5b r.w.ż.z.d.w. Z kolei organ II instancji – Dowódca JW [...] w P. utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie stwierdził, że roszczenie skarżącego ma charakter cywilnoprawny, jednocześnie zaś powtórzył argumentację organu I instancji co do bezzasadności tegoż roszczenia z uwagi na fakt, że st. szer. Ł. K. będąc na stanowisku wartownika pełnił służby wartownicze jako etatowe w ramach zawodowej służby wojskowej. W świetle powyższego zważyć należy, że organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisu art. 61a § 1 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy odmawiając wszczęcia postępowania administracyjnego dokonały jednocześnie merytorycznej oceny żądania sformułowanego przez skarżącego we wniosku o wypłatę dodatkowego wynagrodzenia z tytułu pełnienia nieetatowych służb dyżurnych. Taka ocena dopuszczalna jest zaś dopiero po wszczęciu postępowania administracyjnego i przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie. Wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. 2016 r. poz. 1726 ze zm., dalej: u.s.w.ż.z.) żołnierze zawodowi otrzymują inne należności pieniężne obejmujące między innymi dodatkowe wynagrodzenie za dodatkowo powierzone czasowe pełnienie obowiązków służbowych i za wykonywanie czynności powierzonych wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego, zaś w myśl art. 88 ust. 1 u.s.w.ż.z. żołnierzowi zawodowemu, któremu przez okres co najmniej dwóch miesięcy dodatkowo powierzono czasowe pełnienie obowiązków służbowych w trybie określonym w art. 25, przysługuje dodatkowe wynagrodzenie. Przepis art. 88 ust. 2 tejże ustawy określa, że żołnierz zawodowy otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie również za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego. Na podstawie delegacji zawartej w art. 88 ust. 3 u.s.w.ż.z. Minister Obrony Narodowej rozporządzeniem z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (dalej: r.w.ż.z.d.w.) określił wysokość oraz szczegółowe warunki i tryb wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 88 ust. 1 i 2 u.s.w.ż.z. I tak, zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia (...) wysokość dodatkowego wynagrodzenia określa, w rozkazie dziennym lub decyzji, dowódca [...], o którym mowa w art. 104 ustawy, zwany dalej "dowódcą". Przepis art. 6 ust. 2 pkt 2 u.s.w.ż.z. zawiera legalną definicję decyzji uznając, że jest nią również rozkaz personalny. Zgodnie zaś z art. 8 ust. 1 u.s.w.ż.z. od decyzji wydanych przez właściwe organy w sprawach określonych w ustawie żołnierz zawodowy może wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia, na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868 i 996), i, z zastrzeżeniem ust. 2, skargę do właściwego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, 846 i 996). Z powołanych przepisów jasno wynika, że sprawa wywołana wnioskiem st. szer. Ł. K. wnioskiem z dnia 8 lutego 2017 r. o wypłatę dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie nieetatowych służb dyżurnych w okresie od 1 października 2011 r. do 31 grudnia 2016 r. jest sprawą indywidualną, do której znajdują zastosowanie przepisy k.p.a. i którą właściwy dowódca [...] rozstrzyga w drodze decyzji. Ponadto, zważywszy na niekwestionowaną okoliczność, że skarżący jest żołnierzem zawodowym niewątpliwie znajdowały w sprawach jego wynagrodzenia, w tym dodatkowego, przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i przepisy wykonawcze do tej ustawy, w tym rozporządzenia w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia. Na oczywistą wadliwość stanowiska Dowódcy [...] [...] nr [...] w P. jakoby niniejsza sprawa nie podlegała rozpatrzeniu w trybie k.p.a., w tym załatwieniu poprzez wydanie decyzji administracyjnej wskazuje także art. 75 ust. 3 u.s.w.ż.z. stanowiący, że w razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne. O odsetkach ustawowych za opóźnienie orzeka w decyzji administracyjnej organ właściwy w sprawie przyznania uposażenia lub innej należności. Skoro bowiem w drodze decyzji administracyjnej orzeka się o odsetkach ustawowych za opóźnienie w wypłacie uposażenia i innych należności, w tym należności o jakich mowa w art. 73 ust. 1 pkt 7 tej samej ustawy, to tym bardziej forma decyzji administracyjnej jest właściwa do rozstrzygnięcia w przedmiocie roszczenia o wypłatę należności głównej z tytułu wynagrodzenia za dodatkowo powierzone czasowe pełnienie obowiązków służbowych i za wykonywanie czynności powierzonych wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego, a tak należy ocenić roszczenie zgłoszone przez skarżącego we wniosku ini9cjującym postępowanie. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że organy orzekające błędnie zastosowały przepis art. 61a § 1 k.p.a. odmawiając wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. Skoro brak było przeszkód przedmiotowych i podmiotowych do wszczęcia postępowania z wniosku skarżącego będącego zawodowym żołnierzem o wypłatę dodatkowego wynagrodzenia z tytułu pełnienia nieetatowych służb dyżurnych, to obowiązkiem Dowódcy JW [...] w K. było wszczęcie postępowania i rozpatrzenie sprawy w drodze decyzji na podstawie przepisów art. 88 ust. 1 lub 2 u.s.w.ż.z. w zw. z § 2 pkt 2 oraz § 5b i § 3 pkt 1b r.w.ż.z.d.w. Podkreślić w tym miejscu należy, iż Sąd uznając za naruszające art. 61a § 1 K.p.a. wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów I i II instancji, nie przesądza na tym etapie, czy skarżącemu należy się żądane przez niego dodatkowe wynagrodzenie. Ocena prawna w tym właśnie zakresie powinna zostać dokonana przez organ I instancji, po wszczęciu postępowania wywołanego wnioskiem strony z 8 lutego 2017 r. Dokonanie jej na etapie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego urąga normie określonej w art. 61a § 1 k.p.a. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, jako wydane z naruszeniem przepisów postępowania (art. 61a § 1 k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Ponownie rozpoznając sprawę organy orzekające kierując się normą określoną w art. 153 p.p.s.a. zastosują się do oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku sądowym co powinno oznaczać wszczęcie postępowania z wniosku Ł. K. z dnia 8 lutego 2017 r. i rozstrzygnięcie w drodze decyzji, czy zasadnym było jego żądanie wypłaty dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie nieetatowych służb dyżurnych w okresie od 1 października 2011 r. do 31 grudnia 2016 r. Sąd na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800) zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot poniesionych przez niego kosztów postępowania w łącznej kwocie [...]zł jako sumy wynagrodzenia pełnomocnika (480 zł) i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).