II SA/Po 719/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 września 2018 r. wniosku B. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2018 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak B. M. w swojej skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2018 r. Nr [...]. W motywach wniosku podniósł, iż wykonanie przedmiotowej decyzji może doprowadzić do szkody w mieniu skarżącego, a także do realizacji inwestycji sprzecznej z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje; W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej "p.p.s.a.", sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania przez sąd administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności wskazujących na to, że zachodzą ustawowe przesłanki uwzględnienia wniosku. W kontekście powyższego należy wskazać, że przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci zastosowania instytucji wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie postępowania egzekucyjnego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią rozstrzygnięcia zawartego w tym akcie. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem jedynie aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2006 r., sygn. akt I FZ 281/06 – wszystkie powołane w niniejszym postanowieniu orzeczenia dostępne są pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ ). Takim rozstrzygnięciem nie jest decyzja ustalająca warunki zabudowy, która z uwagi na specyfikę regulowanego nią przedmiotu, nie ma cechy wykonalności w rozumieniu art. 61 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 1022/17 i z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II OZ 595/17). Decyzje w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie podlegają wykonaniu, bowiem polegają one na stwierdzeniu istnienia stanu faktycznego i prawnego odnoszącego się do zagospodarowania terenu, mają charakter deklaratoryjny i tym samym nie rodzą po stronie adresata i uczestników postępowania żadnych nakazów lub zakazów określonego zachowania się. Decyzja ustalająca warunki zabudowy ma charakter aktu stwierdzającego, że zamierzona inwestycja jest zgodna z ładem przestrzennym, obowiązującym dla miejsca jej realizacji. Nie wywołuje ona żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Tym samym, z uwagi na charakter decyzji, której wstrzymania domaga się strona skarżąca, nie można mówić o ewentualnym powstaniu skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Decyzja o warunkach zabudowy jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę, jednak nie stanowi ona aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw skarżących w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ochrona tymczasowa, przysługująca na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie może sięgać tak daleko i obejmować skutków kolejnych postępowań, pomimo że postępowania te wiążą się ze sobą. Ochrona ta ma na celu uniknięcie okoliczności, o jakich mowa w powoływanym przepisie, wyłącznie w okresie do wydania wyroku przez wojewódzki sąd administracyjny. Z założenia tej ochrony, ma ona zabezpieczać przed wystąpieniem przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. przez krótki czas, do wydania wyroku w danym postępowaniu. W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak