II SA/Po 720/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Asesor WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2019 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2018 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwanego dalej "Kolegium"), po rozpoznaniu odwołania między innymi R. T. i G. W. (oraz innych osób) od decyzji Wójta Gminy P. (zwanego dalej "Wójtem") z dnia [...] października 2016 r., [...], Rg,[...] w przedmiocie warunków zabudowy: - umorzyło postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniami M. B., A. D., K. G., W. P., A. P., I. Z., G. R., A. Z., B. S., M. S., A. S. – jako wniesionych przez osoby nie będące stroną w sprawie, - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy – działając na podstawie odwołań A. S., J. G., G. W., N. W. oraz R. T.. Decyzje zapadły w następujących okolicznościach, które można ustalić na podstawie akt administracyjnych (akta pierwszej i drugiej instancji nie zostały ponumerowane). Wnioskiem z dnia 4 stycznia 2016 r. R. T., działając w oparciu o art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm., dalej "u.p.z.p.") wystąpiła o ustalenie na jej rzecz warunków zabudowy dla magazynu paszowo-zbożowego na działce [...], arkusz mapy 7 w J. P. przy ul. [...]. Dnia [...] stycznia 2016 r. przygotowano projekt decyzji o warunkach zabudowy. Powyższy projekt przesłano na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. do zaopiniowania Staroście O. (zwanego dalej "Starostą") i Marszałkowi Województwa W. oraz na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w P.. Zawiadomienia przesłano do wiadomości także stronom postępowania ustalonym według listy przygotowanej przez Wójta. Postanowieniem z dnia 19 lutego 2016 r., [...] Starosta, działając na podstawie art. 106 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "K.p.a.") oraz art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. uzgodnił inwestycję w zakresie ochrony gruntów rolnych. Zaznaczył, że nie wymaga ona wydania decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (na datę postanowienia tekst jednolity Dz. . z 2015 r., poz. 909, obecnie Dz. U. z 2017 r., poz. 1161 ze zm.). W piśmie z dnia 8 lutego 2016 r. przeciwko inwestycji zaprotestowali A. P., J. G., I. Z., T. Z., W. P. i A. S.. Wyjaśnili, że ich zdaniem projektowany magazyn w istocie będzie gęśnikiem, a o takich zamiarach inwestora można mniemać z jego dotychczasowej działalności. Okoliczni mieszkańcy zaznaczyli także, że wnioskowali o uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla spornego terenu. Nadmienili nadto, że właściciel gruntów rolnych (ojciec inwestorki) ma dostatecznie dużo gruntów, aby mógł w innym miejscu zbudować sporne obiekty, a nie "zanieczyszczać" J. P.. Następnie na postanowienie Starosty z dnia 19 lutego 2016 r., [...] wpłynęło zażalenie podpisane przez G. W.. Składający zażalenie podkreślił, że inwestor jest w trakcie ubiegania się również o decyzję na budowę budynku inwentarskiego (gęśnika) o obsadzie 38 DJP. Wydanie pozwolenia na projektowane obiekty będzie sprzeczne z programem ochrony środowiska Gminy P. i Programem Natura 2000. G. W. podkreślił, że na obszarze Parku Krajobrazowego Dolina Baryczy obowiązują zakazy lokalizowania inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska oraz mogących pogorszyć stan środowiska. On tymczasem jest w trakcie kończenia budowy domu jednorodzinnego na przyległej działce [...] i nie wyraża zgody na budowę obiektów na działce [...]. Równolegle, do akt (do wiadomości) wpłynęło stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 7 marca 2016 r., [...] sporządzone na wniosek A. S. (i do niej zaadresowane), w którym organ przedstawił uwagi co do projektu decyzji o warunkach zabudowy. Zaznaczył, że inwestycja zaplanowana jest na obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 [...] oraz na terenie Parku Krajobrazowego Dolina Baryczy. Organ nie stwierdził, aby na działce [...] i w bezpośrednim sąsiedztwie zinwentaryzowano siedliska przyrodnicze. Uznał, że inwestycja nie będzie naruszać art. 22 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (na datę pisma tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 1651, obecnie Dz. U. z 2018 r., poz. 1614 ze zm., dalej "u.o.p."). Odnosząc się do ochrony krajobrazowej terenu inwestycyjnego Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, powołując się na art. 16 ust. 1 u.o.p. wyjaśnił, iż 2 sierpnia 2011 r. utraciły moc przepisy wykonawcze – rozporządzenie nr 1 Wojewody Dolnośląskiego i Wojewody Wielkopolskiego z dnia 2 października 2000 r. zmieniające rozporządzenie Wojewody Kaliskiego i Wojewody Wrocławskiego z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie utworzenia i ochrony Parku Krajobrazowego Dolina Baryczy (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2000 r. Nr 68, poz. 904). Jednak zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody (Dz. U. z 2001 Nr 2, poz. 21) park krajobrazowy stał się parkiem krajobrazowym w rozumieniu tej ustawy, a następnie na podstawie art. 153 u.o.p. stał się parkiem krajobrazowym w rozumieniu tego ostatniego aktu prawnego. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska przeanalizował więc projekt decyzji o warunkach zabudowy w kontekście celów Parku Krajobrazowego Dolina Baryczy i nie stwierdził, aby cele te zostały naruszone. Organ opiniujący wskazał dalej, że gdy chodzi o postępowanie główne z wniosku R. T., to zaakceptował on inwestycję w trybie art. 53 ust. 5c u.p.z.p. (milcząca zgoda). Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska odniósł się także do kwestii kwalifikacji przedsięwzięcia. W jego ocenie przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm., dalej "r.ws.prz."). Wobec tego organ rozważył kwestię oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000 przez pryzmat art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm., dalej "u.u.i.ś."). Co do tej ostatniej regulacji wyjaśnił, że o badanie wpływu inwestycji na obszar Natura 2000 następuje na wniosek organu głównego po wydaniu postanowienia (art. 96 ust. 3 u.u.i.ś.). Takiego postanowienia nie wydano. Pismem z dnia 16 marca 2016 r. M. B. wniosła o uznanie jej za stronę postępowania. Zaznaczyła, że jest właścicielem działki [...] przy ul. [...]. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. wymienioną osobę uznano za stronę postępowania. Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2016 r., [...] Wójt zawiesił postępowanie administracyjne na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 4 K.p.a. z uwagi na złożenie zażalenia na postanowienie Starosty z dnia 19 lutego 2016 r., [...] Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., [...], [...] Kolegium umorzyło postępowanie wywołane zażaleniem G. W. (a także innych osób) na postanowienie Starosty z dnia 19 lutego 2016 r., [...] Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. zażalenie na tego rodzaju postanowienie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Pismem z dnia 11 kwietnia 2016 r. A. S. (także w imieniu mieszkańców Gminy P.) wystąpiła o nie ustalanie wnioskowanych warunków zabudowy z uwagi na procedurę planistyczną na tym samym terenie. Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2016 r., [...] Wójt podjął zawieszone postępowanie. Tego samego dnia w trybie art. 10 § 1 K.p.a. zawiadomił również strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i o możliwości uzyskania wyjaśnień, składania wniosków oraz zastrzeżeń. Decyzją z dnia 27 kwietnia 2016 r., [...], [...] Wójt, działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 i 4 oraz art. 64 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., ustalił na rzecz R. T. warunki zabudowy dla budowy budynku magazynku paszowo-zbożowego z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu. Odwołanie od decyzji złożyli A. D., S. D., H. M. (pismo z dnia 11 maja 2016 r.), G. W. (pismo z dnia 10 maja 2016 r.) oraz K. G., A. S., W. P., A. P., I. Z., G. R., M. B. i T. Z. (pismo z dni a11 maja 2016 r.). Decyzją z dnia 13 lipca 2016 r., [...] Kolegium na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchyliło decyzję Wójta i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ zwrócił uwagę na konieczność potwierdzenia średniej wielkości gospodarstwa rolnego w gminie J. P., co wiąże się z przesłanką z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Zdaniem Kolegium w tym celu należy dołączyć do akt wydruk danych lokalnych opracowanych na podstawie powszechnego spisu rolnego z 2016 r. Pismem z dnia 26 lipca 2016 r. Wójt wezwał R. T. do wykazania tytułu prawnego do nieruchomości potwierdzającego, że powierzchnia posiadanego przez nią gospodarstwa rolnego przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa w gminie P.. Następnie do akt włączono dokumentację z powszechnego spisu rolnego. W piśmie z dnia 3 sierpnia 2016 r. pełnomocnik R. T. wyjaśnił, że jego mandantka posiada gospodarstwo rolne o powierzchni 18,01 ha, co przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie P. (załączono dokumentację na potwierdzenie takiego stanu). Wskazano także, że inwestycja jest związana z gospodarstwem rolnym R. T.. Jako rolnik prowadzi ona proces działalności wytwórczej w rolnictwie polegający na uprawie zbóż – w przeważającej części owsa i także mieszanki strączkowo-zbożowej. Produkowane płody rolne mają służyć jako pokarm dla gęsi. Magazyn paszowo-zbożowy ma być przeznaczony do składowania płodów rolnych. Pełnomocnik R. T. dodał, że posiada ona nie tylko doświadczenie w prowadzeniu gospodarstwa rolnego, ale także odpowiednie ku temu kwalifikacje. Ukończyła studia na Uniwersytecie Przyrodniczym we W. (Wydział Biologii i Hodowli Zwierząt), gdzie obroniła pracę inżynierską oraz magisterską. Pismami z dnia 16 sierpnia 2016 r. organ zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co zebranych dowodów i materiałów. W piśmie z dnia 25 sierpnia 2016 r. K. G., J. G., A. S., W. P., A. P., I. Z., G. R., M. B. i T. Z. wnieśli zastrzeżenia dotyczące inwestycji, akcentując przede wszystkim fakt toczącego się postępowania w sprawie planu miejscowego. Dnia 5 września 2016 r. Wójt udzielił wymienionym osobom odpowiedzi na zgłoszone wątpliwości. W piśmie z dnia 26 sierpnia 2016 r. A. S. i A. S. wystąpili o uznanie ich za strony postępowania. Wójt uwzględnił ten wniosek (zob. pismo z dnia 30 sierpnia 2016 r.). Pismem z dnia 1 września 2016 r. K. G., J. G., A. S., W. P., A. P., I. Z., G. R., M. B. i T. Z. poinformowali, że ponownie wystąpili do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o weryfikację sprawy. Dnia 1 września 2016 r. o uznanie za strony postępowania wystąpili B. S. i M. S., a ich wniosek został przez Wójta uwzględniony (zob. pismo z dnia 5 września 2016 r.). W piśmie z dnia 12 września 2016 r. pełnomocnik R. T. podał w wątpliwość praktykę uznawania za strony kolejnych osób, które nie wykazują interesu prawnego. Zaznaczył, że może to prowadzić do przedłużenia postępowania. Pismem z dnia 9 września 2018 r. o uznanie za strony postępowania wystąpili R. Z., A. Z. i D. Z. (pismem z dnia 14 września 2016 r. zostali oni wezwani do wykazania interesu prawnego w sprawie, a 23 września 2016 r. odpowiedzieli, że ich dom, znajdujący się przy ul. [...], położony jest bardzo blisko planowanej inwestycji). Pismem z dnia 27 września 2016 r. Wójt uznał wymienione osoby za strony postępowania. Dnia 13 września 2016 r. K. G., J. G., A. S., W. P., A. P., I. Z., G. R., M. B. i T. Z. zwrócili się z prośbą o zaliczenie przedsięwzięć na działce [...] do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Pismem z dnia 26 września 2016 r. R. T. po raz kolejny zaprotestowała przeciwko włączaniu kolejnych osób do postępowania. Dnia 3 października 2016 r. pełnomocnik R. T. radca prawny M. S. wniósł w sprawie zażalenie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. [...], [...] Wójt, powołując się na art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 i 4 oraz art. 64 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., ponownie ustalił na rzecz R. T. warunki zabudowy dla budowy budynku magazynku paszowo-zbożowego z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu. W motywach decyzji organ szczegółowo opisał przebieg postępowania i ustalił na podstawie złożonej dokumentacji, że wielkość gospodarstwa rolnego inwestorki to 18,01 ha, co przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie P. wynoszącą – w oparciu o dane ze spisu rolnego z 2010 r. – 7,14 ha, a użytków rolnych – 5,95 ha. Mając na uwadze wyłączenie z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. organ badając przesłanki do ustalenia warunków zabudowy z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. doszedł do przekonania, że jest ona z tymi warunkami zgodna. W szczególności zwrócono uwagę, że inwestycja ma dostęp do drogi publicznej (działki 644 stanowiącej drogę gminną; zob. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.), istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (istnieje uzbrojenie w drodze gminnej; art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p.), teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (organ zaznaczył, że działka [...] posiada symbol klasy użytku RV i RVI; art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.). Organ uznał także, że decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, w tym zakresie odwołując się pomocniczo do stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. [...], [...], [...] Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., po rozpoznaniu odwołań R. T., G. W. i szeregu innych osób, uchyliło decyzję Wójta, a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2017 r., IV SA/Po 360/17 (obecnie prawomocnym) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] stycznia 2017 r. Wskazał, że kwestionowane rozstrzygnięcie zostało wydane po rozpatrzeniu odwołań R. T., A. D., S. D., K. G., J. G., A. S., W. P., A. P., I. Z., G. R., M. B., T. Z., A. Z., R. Z., D. Z., B. S. i M. S., A. S. i A. S. oraz G. W. i N. W.. Sąd odnotował, że ze znajdujących się w aktach administracyjnych oryginałów odwołań wynika jednak, że zabrakło na nich podpisu S. D., T. Z., R. Z., D. Z. i M. S.. Na odwołaniu złożonym m.in. w imieniu tychże osób znajduje się co prawda dopisek z up. (przy podpisie K. G. i J. G.), brak jest jednak wyjaśnienia w imieniu kogo występowały osoby działające z upoważnienia. Wskazując na powyższe Sąd stwierdził, że Kolegium rozpoznało odwołania złożone przez S. D., T. Z., R. Z., D. Z. i M. S. pomimo braku podpisu tych osób, co stanowiło naruszenie przepisów postępowania. W konkluzji przyjętych ustaleń Sąd podsumował, że odwołanie zostało wniesione skutecznie przez odwołujących się, a to oznaczało, że Kolegium było uprawnione do rozpoznania sprawy i wydania rozstrzygnięcia w sprawie (decyzja nie była dotknięta wadą nieważności). Zarazem Sąd polecił jednak organowi, aby ten usunął braki odwołań w zakresie odnoszącym się do S. D., T. Z., R. Z., D. Z. i M. S.. Po zwrocie akt Kolegium pismami z dnia 2 lutego 2018 r., a także z 24 kwietnia 2018 r. ([...]) wezwało między innymi S. D., T. Z., R. Z., D. Z. i M. S. do podpisania odwołań pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania (przesłano tym osobom jego kopię). Poza M. S. wymienione tu osoby te nie odpowiedziały na wezwanie. W toku postępowania odwoławczego, w piśmie z dnia 15 kwietnia 2018 r. R. T. wyjaśniła, że zaplanowana przez nią zabudowa obejmuje gęsiarnię, budynek magazynowo-paszowy oraz budynek mieszkalny jednorodzinny. Jej celem jest budowa gospodarstwa rolnego, gdzie chciałaby zogniskować swoje centrum życiowe. W kolejnym piśmie z dnia 16 kwietnia 2018 r. pełnomocnik R. T. sprzeciwił się uznawaniu za strony postępowania osób uznawanych za takie w toku prowadzonego przez Wójta postępowania. Decyzją z dnia [...] maja 2018 r., [...] Kolegium działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 3 K.p.a. w sposób opisany szczegółowo na wstępie niniejszego uzasadnienia umorzyło postępowanie z odwołań części odwołujących się i zarazem w oparciu o odwołania innych utrzymało w mocy decyzję Wójta z dnia [...] października 2016 r., [...], [...] Na wstępie organ odwoławczy wskazał, że konieczne okazało się ustalenie kręgu stron postępowania (art. 28 K.p.a.). Kolegium podkreśliło, że w przypadku warunków zabudowy interes prawny mają właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich - graniczących z terenem inwestycji, ale również właściciele i użytkownicy wieczyści gruntów dalej położonych w zależności od zasięgu i stopnia uciążliwości planowanej inwestycji. W przypadku gruntów nie przylegających w bezpośredni sposób do nieruchomości objętej decyzją o warunkach zabudowy, możliwość ewentualnego uzyskania przymiotu strony tego postępowania jest w sposób ścisły uzależniona od wykazania się interesem prawnym, to jest wykazania popartego normą prawną szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie. Kolegium zaznaczyło dalej, że zbadało, czy zachodzą przesłanki podmiotowe warunkujące rozpatrzenie odwołania występujących w sprawie osób. A. S. jest właścicielem działki [...] bezpośrednio graniczącej z nieruchomością inwestycyjną, a zatem jest stroną postępowania. N. W. i G. W. są współwłaścicielami działki [...], graniczącej z działką inwestorki, a zatem są stroną postępowania. J. G. jest właścicielką działki [...], a Z. G. działki [...], które również graniczą bezpośrednio z działką inwestycyjną. Kolegium uznało te osoby za strony postępowania. Z kolei M. B. - Z., A. D., K. G., W. P., A. P.. I. Z., G. R., A. Z., B. S., M. S. i A. S. nie są właścicielami nieruchomości bezpośrednio graniczącej z działką inwestycyjną. Działki tych osób są znacznie oddalone od działki [...]. Kolegium przeanalizowało też oddziaływanie planowanej inwestycji na nieruchomości wskazanych osób i czy rzeczywiście uniemożliwi ona bądź ograniczy korzystanie z ich działek. Zdaniem organu planowana inwestycja nie będzie ograniczała korzystania z tych działek, ponieważ znajduje się w znacznej odległości od planowanych obiektów, około 200 m do 570 m od projektowanego budynku magazynowego. Kolegium zaznaczyło też, że w decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe badanie przez organ poziomu immisji wytwarzanych przez planowaną inwestycję w zakresie hałasu, zanieczyszczeń wody czy zwiększonego ruchu kołowego. Ponadto w przypadku magazynu paszowo-zbożowego można wykluczyć oddziaływanie, takie jak: hałas, promieniowanie, zanieczyszczenie powietrza, wód czy powstawanie odpadów. Inwestycja taka nie generuje tego rodzaju oddziaływań. W tym przypadku może dochodzić jedynie o zwiększenia natężenia ruchu pojazdów. Jednakże zgodnie z utrwalonym orzecznictwem takie uciążliwości mogą jedynie świadczyć o interesie faktycznym, a nie prawnym. Dalej Kolegium wyjaśniło, że odwołania T. Z., D. Z., R. Z., A. S. i S. D. pozostają bez rozpoznania z uwagi na to, że wymienieni nie podpisali odwołania i nie uzupełnili go o podpis w zakreślonym terminie. W granicach odwołań rozpoznawanych merytorycznie Kolegium zaznaczyło, że zweryfikowało sprawę pod kątem zgodności z u.p.z.p. oraz rozporządzenia wykonawczego z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał, że stanowi z art. 61 ust. 4 u.p.z.p., iż art. 61 ust. 1 pkt 1 (zasady dobrego sąsiedztwa) nie stosuje się do zabudowy zagrodowej w przypadku, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Jak wynika z akt sprawy inwestor wystąpił o warunki zabudowy dla inwestycji w ramach zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym. Powierzchnia gospodarstwa rolnego inwestorki związana z planowaną inwestycją wynosi 18,01 ha, a średnia wielkość powierzchni gospodarstwa rolnego w gminie P. wynosi ogółem 7,14 ha, w tym użytki rolne 5, co wynika ze spisu rolnego z 2010 r. Zdaniem Kolegium powierzchnia gospodarstwa rolnego inwestora przekracza zatem średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie P., co oznacza, że można było odstąpić od analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Kolegium nie miało także wątpliwości, że planowana inwestycja spełnia pozostałe warunki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie jest wystarczające do zamierzenia budowlanego oraz teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne. Zweryfikowano również wniosek pod kątem zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi. Odnosząc się do zarzutów odwołujących Kolegium stwierdziło, że postępowanie w sprawie warunków zabudowy rozpoczyna się od analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu taktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje realizację inwestycji. Jeżeli są spełnione przesłanki z art. 61 u.p.z.p. nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy. W sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 61 ust. 4 w zw. z art. 61 ust. 2 - 5 u.p.z.p. Kolegium w szczególności zwróciło uwagę, że wedle oświadczenia inwestorka prowadzi gospodarstwo rolne, co jest kontynuacją tradycji rodzinnej. Planuje obok budynku magazynu paszowo-zbożowego objętego zaskarżoną decyzją, budowę budynku inwentarskiego (gęsiami) oraz budynku mieszkalnego. Obecnie mieszka w miejscowości P. w gminie P., która znajduje się w niewielkiej odległości od działki [...]. R. T. wskazała, że inwestycja jest związana z prowadzonym przez nią gospodarstwem rolnym, które polega na uprawie zbóż oraz mieszanek strączkowo-zbożowych. Produkowaną mieszanką strączkowo-zbożową żywi się inwentarz w postaci tuczników, owies natomiast jest głównym składnikiem żywności gęsi. Magazyn paszowo-zbożowy ma być przeznaczony do składowania płodów rolnych, w tym owsa, słomy i siana powstających z prowadzonej działalności wytwórczej w rolnictwie. Inwestorka obok doświadczenia w prowadzeniu gospodarstwa rolnego, posiada odpowiednie kwalifikacje. Powyższe skłoniło Kolegium do uznania, że planowana zabudowa może być zaliczona do zabudowy zagrodowej. Odnosząc się do dalszych argumentów odwołania Kolegium wyjaśniło, że linię zabudowy Wójt wyznaczył prawidłowo względem pasa drogowego od ulicy [...]. Przedmiotem niniejszego postępowania jest ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku magazynu paszowo- zbożowego. W związku z tym ustalano parametry dla tej inwestycji i organ nie był zmuszony uwzględniać planowanego budynku gęsiami. Kolegium wreszcie dodało, że w przypadku inwestycji realizowanych w zabudowie zagrodowej nie stosuje się art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p., a co za tym idzie również nie ma konieczności sporządzenia szczegółowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem Kolegium nie jest też zasadny zarzut niezgodności planowanej inwestycji ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy P., ponieważ studium nie jest aktem prawa miejscowego i me może ograniczać wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Skargę na decyzję Kolegium wniósł skutecznie G. W. (egzemplarz podpisany – k. 39-32 akt sądowych). Postanowieniem z dnia 31 października 2018 r. Sąd prawomocnie odrzucił skargi w zakresie w jakim pochodziły one od M. B. oraz A. S. – zob. k. 56-58 akt sądowych. G. W. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 7, 8, 10 i 28 K.p.a. poprzez nieprawidłowe wyznaczenie kręgu stron postępowania i nie uznanie M. B., A. D., K. G., W. P., A. P., I. Z., G. R., A. Z., B. S., M. S., A. S. za strony postępowania [sposób sformułowania tego zarzutu w skardze zawiera błąd gramatyczny, niemniej Sąd przyjął, że taki właśnie jest jego sens]; - art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów odwołania i pominięcie zarzutów dotyczących między innymi: zakwalifikowania terenu inwestycyjnego jako terenu zabudowy jednorodzinnej, co wyklucza zabudowę zagrodową, pominięcia zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz błędnego uznania, że gospodarstwo rolne inwestorki przekracza średnią wielkość gospodarstwa rolnego; - art. 11 K.p.a. poprzez rak zrealizowania przez organ odwoławczy zasady przekonywania; - art. 61 ust. 4 u.p.z.p. na skutek błędnego zastosowania w sprawie, skoro inwestycja": obejmuje wyłącznie budynek związany z produkcją rolną, a nie obejmuje zespołu budynków, do którego powinien należeć budynek mieszkalny, nie służy trwale prowadzonemu gospodarstwu rolnemu, a jedynie gospodarstwu rolnemu prowadzonemu na podstawie potencjalnie możliwych do rozwiązania umów dzierżawy, na terenie zainwestowania występuje zabudowa jednorodzinna, co wyklucza wprowadzenie na tym samym terenie zabudowy zagrodowej; - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego bezzasadne pominięcie; - art. 7 i 138 § 2 K.p.a. poprzez przedwczesne stwierdzenie, że gospodarstwo rolne inwestorki przekracza powierzchnię gospodarstwa rolnego w Gminie P., bowiem twierdzenie to zostało oparte o nieaktualne dane ze spisu rolnego z 2010 r., a nie spisu rolnego z 2016 r.; - art. 7, 7b, 10, 28 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 K.p.a. poprzez nie uchylenie decyzji Wójta, w sytuacji gdy Kolegium nie ustaliło w sposób rzetelny kręgu stron postępowania; - art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez przedstawienie motywów rozstrzygnięcia w sposób lakoniczny, niepełny i niespełniający wymogów określonych w powołanych normach. Wskazują na powyższe G. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko (k. 6-9 akt sądowych). W piśmie z dnia 7 marca 2019 r. złożonym w trakcie rozprawy sądowej jako załącznik do protokołu pełnomocnik R. T. wniósł o oddalenie skargi. W trakcie rozprawy, poza skarżącym i pełnomocnikiem R. T., oświadczenia złożyli też N. P. (ojciec skarżącej), T. T., A. P. i B. G.. Ostatni zaznaczył, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uznał inwestycję skarżącej za mogącą potencjalnie oddziaływać na środowisko. Pełnomocnik R. T. wyjaśnił, że na działce [...] inwestorka rozważała alternatywne inwestycje, przy czym tuczarnia (na którą zwrócono uwagę) jest późniejszym projektem, aniżeli projekt gęsiarni. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedstawienie motywów wyroku rozpocząć należy od uwag porządkowych. Sąd po pierwsze zaznacza, że akta administracyjne pierwszej i drugiej instancji nie zostały ponumerowane, a dodatkowo akta Kolegium prowadzono w sposób nieuporządkowany (niechronologiczny) i z podziałem na dwie teczki. To wszystko powoduje, że materiał sprawy nie jest czytelny. Po wnikliwej analizie całości materiału dowodowego i dokumentacji obrazującej przebieg postępowania Sąd doszedł jednak do przekonania, że akta zawierają wszystkie wymagane elementy i uznał, że dostrzeżone mankamenty w zakresie sposobu ich prowadzenia nie miały wpływu na wynik sprawy. Po drugie uwypuklić należy, że w sprawie zapadł już wcześniej prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 czerwca 2017 r., IV SA/Po 360/17, którym uchylono poprzednio wydaną decyzję Kolegium z przyczyn formalnych. Orzekający wówczas Sąd zwrócił uwagę, że część rozpoznanych odwołań nie zostało podpisanych. W ocenie obecnie orzekającego Sądu wyrok IV SA/Po 360/17 został należycie wykonany. Podkreślić należy, że Kolegium zgodnie z zawartymi w wyroku wskazaniami wezwało S. D., T. Z., R. Z., D. Z. i M. S. do podpisania odwołania. Na wezwanie odpowiedział tylko ostatni z nich – M. S. (nadsyłając podpisane odwołanie). Warto w tym miejscu zaznaczyć też, że zapewne omyłkowo wśród osób, które powinny zostać wezwane do podpisania odwołania Sąd nie wymienił A. S. (na stronie 2 uzasadnienia wyroku IV SA/Po 360/17 odnotowano, że złożyła ona odwołanie, a zarazem na stronie 7 wyroku nie wymieniono jej w gronie odwołujących, którzy skutecznie wnieśli odwołania). Wątpliwości w powyższym zakresie rozwiało Kolegium, które pismem z dnia 2 lutego 2018 r., [...] wezwało A. S. (na adres określony w odwołaniu) do podpisania odwołania. Adresatka przesyłki nie odebrała i na wezwanie nie odpowiedziała. Ostatecznie więc stwierdzić należy, że odwołania podpisane złożyli R. T., K. G., J. G., A. S., W. P., A. P., I. Z., G. R., M. B., A. Z., B. S. i M. S., A. D., A. S., G. W. i N. W.. Odwołania: T. Z., D. Z., R. Z., A. S. i S. D. nie zostały skutecznie wniesione, gdyż mimo wezwania ich nie podpisano. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że Kolegium w decyzji z dnia [...] maja 2018 r. podjęło się załatwienia wszystkich skutecznie wniesionych odwołań. Ubocznie tylko zasygnalizować należy, że w rubrum decyzji zastosowano nieprawidłową formułę, gdyż na liście osób, których odwołania "rozpoznawano" wymieniono także te osoby, które nie wniosły odwołań skutecznie (T. Z., D. Z., R. Z., A. S. i S. D.). Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, gdyż w punktach 1 i 2 decyzji doprecyzowano jakie odwołania ostatecznie załatwiono. Wreszcie organ na stronie 6 decyzji wyjaśnił, że odwołania T. Z., D. Z., R. Z., A. S. i S. D. pozostawił bez rozpoznania z uwagi na ich nie podpisanie. Przechodząc do rozpoznania skargi G. W. Sąd zaznacza na wstępie, że nie mogą być uznane za zasadne zarzuty skarżącego, które dotyczą ustalenia kręgu stron postępowania (zarzuty naruszenia grup przepisów: art. 7, 8, 10 i 28 K.p.a. oraz art. 7, art. 7b, art. 10, art. 28 i art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 K.p.a.). Po pierwsze podkreślić należy, że G. W. wywodząc skargę w oparciu o prawo własności działki [...] (zob. wypis z rejestru gruntów – w aktach Kolegium), czyli indywidualny interes prawny, zaskarżył decyzję Kolegium z dnia [...] maja 2018 r. w całości, a więc także co do punktu 1. Wskazany punkt 1 obejmował rozstrzygnięcie Kolegium o umorzeniu postępowania odwoławczego wszczętego odwołaniami M. B., A. D., K. G., W. P., A. P., I. Z., G. R., A. Z., B. S., M. S. i A. S.. Rozstrzygnięcie to ma charakter formalny. Zakończyło ono postępowanie ze skutkiem wobec tych osób bez rozpoznania merytorycznego, gdyż zasadzało się na przekonaniu Kolegium, że nie były one w ogóle uprawnione do złożenia odwołania. Podkreślić trzeba, że nastąpiło to z powodów, które wiązały się wyłącznie z ich statusem na etapie postępowania administracyjnego. Odrębne rozstrzygnięcie skierowane do M. B., A. D., K. G., W. P., A. P., I. Z., G. R., A. Z., B. S., M. S., A. S. i umarzające postępowanie odwoławcze z ich odwołań mogło być zatem z tych powodów kwestionowane tylko przez nich samych. Co prawda M. B. formalnie złożyła w niniejszej sprawie skargę (przez pełnomocnika), jednakże ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych skarga od niej pochodząca została odrzucona. Odnosząc się do zarzutów G. W. dotyczących kręgu stron postępowania dodać w tym miejscu należy też, że zarzuty dotyczące nie uznania określonych osób za strony mogą podnosić tylko te zainteresowane strony. Stanowisko takie, akceptowane w orzecznictwie, wywodzi się z przepisów o wznowieniu postępowania. Należy przypomnieć, że art. 147 K.p.a. zd. 2 jednoznacznie stanowi, iż wznowienie postępowania administracyjnego z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) następuje tylko na żądanie strony. Skoro wznowienie postępowania administracyjnego z przyczyny wskazanej w tym przepisie następuje tylko na żądanie strony, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, to tym samym uchylenie zaskarżonej decyzji przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. jest możliwe jedynie wówczas, gdy na zarzut taki powołuje się ta strona, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym. Sąd administracyjny nie jest natomiast władny uchylić decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., jeśli na naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z przyczyny, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., powołuje się strona, która brała udział w tym postępowaniu. Zatem uprawnienie do podniesienia zarzutu naruszenia obejmującego nie zapewnienie udziału innym stronom nie przysługuje G. W. (powyższe stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zob. chociażby wyrok z dnia 11 września 2011 r., II OSK 913/11 oraz wyrok z dnia 7 kwietnia 2009 r., II OSK 451/08, orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd uznał je wszystkie za chybione, gdyż błędna jest teza wyjściowa lansowana przez G. W., a mianowicie, że zabudowa projektowana przez R. T. nie może być kwalifikowana jako zabudowa zagrodowa. Zgodnie z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. "nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie". Pojęcie zabudowy zagrodowej nie zostało w u.p.z.p. zdefiniowane, niemniej w ocenie Sądu z powodzeniem można w tym przypadku posłużyć się pomocniczo definicją zawartą w innym akcie prawnym regulującym proces inwestycyjny – rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Zgodnie z § 3 pkt 3 tego rozporządzenia przez zabudowę zagrodową - należy rozumieć "w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych". Mając na uwadze powyższe przyjąć więc można na potrzeby niniejszej sprawy, że zabudowa zagrodowa, to przede wszystkim zabudowa realizowana w ramach gospodarstw rolnych i je tworząca. Zdaniem Sądu budynek magazynu paszowo-zbożowego bez najmniejszych wątpliwości może być uznany za zabudowę zagrodową, tym bardziej, że wedle wiarygodnych wyjaśnień inwestorki R. T. jego rola i funkcje mają wiązać się z realizowaną przez nią i w ramach jej gospodarstwa produkcją rolną. Sąd nie zgadza się z G. W., jakoby zabudowa zagrodowa nie mogła powstać bez istnienia albo równoczesnego powstania zabudowy mieszkalnej. Z wymienionych w skardze wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 czerwca 2014 r., II SA/Łd 344/14 (w skardze błędnie powołano sygnaturę "SA/Łd 344/14"), Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2014 r., II OSK 2333/12 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 września 2013 r., IV SA/Po 396/13 teza taka wcale nie wynika. Ostatnie z wymienionych orzeczeń, z którego cytat przytoczony w skardze jawić się może jako potwierdzający twierdzenia G. W. ("Na zabudowę zagrodową składa się zawsze zespół budynków, z którym przynajmniej jeden musi mieć charakter mieszkalny w obrębie jednego podwórza"), dotyczyło inwestycji mieszkaniowej i wywodzono w nim, że zabudowa zagrodowa może być uzupełniana o budynki mieszkalne. Nie można jednak z tego wywodzić, że zabudowa zagrodowa musi powstawać zawsze obok albo łącznie z zabudową mieszkaniową. Uzupełniając powyższe warto podkreślić, że przedmiotem inwestycji R. T. jest typowa zabudowa dla celów rolniczych, stąd poza analizowaną wyżej problematyką relacji z innymi zabudowaniami, projektowany obiekt – jako taki – trudno kwalifikować inaczej jak zabudowę w ramach gospodarstwa rolnego. W skardze G. W. odnosi się także do kwestii sposobu interpretacji pojęcia gospodarstwa rolnego na potrzeby art. 61 ust. 4 u.p.z.p. i przyjmuje, że elementy (grunty) składające się na gospodarstwo rolne R. T. nie mają charakteru trwałego, gdyż są dzierżawione. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, iż zgodnie z art. 553 Kodeksu cywilnego "Za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego". Odnosząc się do twierdzeń G. W. przyznać można, że istotnie ocena charakterystyki danego gospodarstwa rolnego wymaga każdorazowo indywidualnego podejścia. Zdaniem Sądu w świetle materiału dowodowego nadesłanego przez pełnomocnika R. T. przy piśmie z dnia 3 sierpnia 2016 r. (w aktach organu pierwszej instancji) nie ulega jednak wątpliwości, że ta prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni ca 18 ha. Po pierwsze, z przedłożonych decyzji Dyrektora Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wynika bezspornie, że R. T. prowadzi działalność produkcyjną w rolnictwie. Po drugie, zarazem jest ona właścicielem szeregu działek rolnych otrzymanych na podstawie umowy darowizny z dnia 11 maja 2016 r. (aktu notarialnego) oraz dzierżawionych na podstawie umowy dzierżawy z dnia [...] maja 2015 r. (zawartej z datą pewną – z podpisami notarialnie poświadczonymi). Wreszcie zaznaczyć należy, że ta ostatnia umowa została zgłoszona Prezesowi Każdy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, co zostało odnotowane w decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r., [...] W ocenie Sądu R. T. dostatecznie wykazała, że posiada gospodarstwo rolne o deklarowanej powierzchni, z którym ma być związana projektowana zabudowa w rozumieniu art. 61 ust. 4 u.p.z.p. G. W. podważa także w skardze dane dotyczące średniej powierzchni gospodarstwa rolnego w Gminie P. uzyskane na podstawie powszechnego spisu rolnego z 2010 r. (7,14 ha). Skarżący nie podaje jednak innych źródeł świadczących o braku aktualności tych danych. Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że wedle informacji jakie można pozyskać ze stron internetowych Głównego Urzędu Statystycznego ostatnim powszechnym spisem rolnym był właśnie spis z 2010 r. Następny odbędzie się 2020 r. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że art. 61 ust. 4 u.p.z.p. mógł znaleźć w sprawie zastosowanie, gdyż zaprojektowano zabudowę zagrodową (budynek rolniczy), a zarazem wykazano, że powierzchnia gospodarstwa rolnego R. T. związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Sąd nie zgadza się także ze skarżącym, że zabudowa zagrodowa na działce [...] nie może być dopuszczona z uwagi na kolizję z zabudową jednorodzinną. Podkreślić należy, że wymieniony wyżej art. 61 ust. 4 u.p.z.p. wyłącza zastosowanie w sprawie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a więc również zasadę dobrego sąsiedztwa. Zresztą nie można także pomijać, że działka [...] jest gruntem rolnym znajdującym się w obszarze wiejskim, jak i również zasadniczo grunty rolne tą działkę otaczają. Sąd zauważa też, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2017 r., II OSK 1440/15, który przywołał G. W. w skardze, dotyczy sytuacji, gdy inwestor dążył do realizacji zabudowy nie spełniającej warunków zabudowy zagrodowej (brak wystarczającego powiązania z produkcją rolną i gospodarstwem rolnym) na zasadach właściwych dla tego rodzaju zabudowy i to w otoczeniu zabudowy jednorodzinnej. Jest to więc sytuacja rodzajowo odmienna od rozważanej w niniejszej sprawie, gdzie – jak wskazano – R. T. bezsprzecznie zamierza zrealizować budynek służący produkcji rolnej powiązanej z tą, jaką realizuje w ramach już posiadanego gospodarstwa rolnego. Oceniając pozostałe przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy zawarte w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Sąd stwierdza, że decyzja Kolegium i poprzedzająca ją decyzja Wójta są z nimi zgodne. Inwestycja ma dostęp do drogi publicznej (działki 644 stanowiącej drogę gminną; art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.), istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (istnieje uzbrojenie w drodze gminnej; art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p.), a teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (działka [...] posiada symbol klasy użytku RV i RVI; art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.). Wreszcie z oparciu o materiał zabrany w aktach, a zwłaszcza nadesłane do akt stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 7 marca 2016 r., [...] ustalić można, że inwestycja projektowana przez R. T. jest zgodna z przepisami odrębnymi, zwłaszcza przepisami z zakresu ochrony środowiska i ochrony przyrody. Końcowo należy także zaznaczyć, że w ocenie Sądu projektowany budynek magazynu paszowo-zbożowego nie może być zaliczony do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 60 u.u.i.ś. oraz przepisów r.ws.prz. Jako magazyn nie zalicza się do żadnej z kategorii pozwalających uznać go za taki. Z kolei w kontekście inwestycji gęsiarni, z którą – jak stwierdza R. T. – ma pozostawać w związku, magazyn mógłby być traktowany ewentualnie jako rozbudowa przedsięwzięcia. Zaznaczyć jednak trzeba, że owa gęsiarnia (której parametry są znane Sądowi z urzędu na podstawie akt administracyjnych przy sprawie II SA/Po 847/17) ma mieć obsadę 38 DJP, stąd nawet gdyby rozpatrywać ją jako inwestycję główną, to i tak nie zaliczy się ona jako całość do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (por. § 3 ust. 1 pkt 103 r.ws.prz.). Nie mają dla niniejszej sprawy znaczenia złożone w trakcie rozprawy sądowej przez B. G. pismo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 16 sierpnia 2018 r., [...] oraz postanowienie Wójta z dnia 5 września 2018 r., [...] Dotyczą one bowiem inwestycji chlewni dla macior, o zezwolenie na którą R. T. zaczęła się ubiegać dopiero w sierpniu 2018 r. Jest to więc inne przedsięwzięcie. Sąd odnotowuje oczywiście, że inwestycja chlewni pozostaje w związku z pozostałymi na działce [...], a charakteryzujący je parametr DJP może ulegać sumowaniu (zob. s. 1 postanowienia Wójta z dnia 5 września 2018 r.). To ostatnie nie rzutuje jednak na wcześniejsze decyzje (wydane dla przedsięwzięć nie osiągających progów z r.ws.prz., a więc nie wymagających decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), natomiast może mieć wpływ na nowe etapy procesu inwestycyjnego (zob. § 3 ust. 2 pkt 3 r.ws.prz.). Z tych też powodów w przypadku inwestycji chlewni (odmiennie jak w przypadku pozostałych, wcześniej projektowanych obiektów) Wójt zdecydował się wezwać inwestorkę do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dostrzegł bowiem, że kolejna inwestycja (chlewni) prowadzić będzie do przekroczenia progu DJP, od którego inwestycję uznaje się za przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Podsumowując Sąd uznał, że nie są zasadne zarzuty skargi dotyczące wyznaczania kręgu stron postępowania (art. 7, 8, 10 i 28 K.p.a. oraz art. 7, 7b, 10, 28 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 K.p.a.), a także materialne i proceduralne zarzuty powiązane z kwestią przesłanek stosowania art. 61 ust. 4 u.p.z.p., a w konsekwencji i art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a., art. 61 ust. 4 u.p.z.p., art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i art. 7 i 138 § 2 K.p.a.). W skardze nie wykazano także, aby miało dojść do naruszenia zasady przekonywania (art. 11 K.p.a.) w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.)