II SA/Po 724/24

[...] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Arkadiusz Skomra Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 sierpnia 2024 r., nr [...] w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Burmistrz Miasta i Gminy [...] (dalej Burmistrz) decyzją z dnia 5 sierpnia 2024 r., nr [...] znak [...], działając na podstawie art. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1580 ze zm. dalej u.o.z.), postanowił czasowo odebrać sukę rasy mieszanej oraz samca rasy mieszanej z nieruchomości położonej pod adresem L. [...], [...] Ż. , T. K. (dalej też jako skarżący lub strona) zamieszkałemu pod wyżej wymienionym adresem. Burmistrz wyjaśnił że Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami (dalej TOZ) zostało poinformowane telefonicznie, że na posesji skarżącego znajduje się pies w pełnym słońcu, na łańcuchu, bez zadaszenia i bez dostępu do wody. W dniu 9 lipca 2024 r. Inspektor udał się na miejscem i po kilku minutach rozmowy z osobami zamieszkującymi posesję był zmuszony wezwać funkcjonariuszy policji by przeprowadzić interwencję. Po wejściu na posesję zostały dokonane oględziny kojca, budy i miejsca na ogródku, w którym miał przebywać jeden z psów. Z informacji przekazanych przez TOZ wynika, iż kojec był w pełnym słońcu na środku podwórka, budy były stare i nieocieplone. W garnkach brak wody przy temperaturze otoczenia w słońcu 37°C, teren wokół usłany był niesprzątniętymi odchodami. Biorąc pod uwagę stan zdrowia psów i warunki w jakich przebywał, Inspektor TOZ-u podjął decyzję o zabraniu zwierząt do schroniska. Psy długowłose z sierścią w bardzo złym stanie, przy dotyku psów wyczuwalne były żebra. Z protokołu inspektora TOZ wynika, że psy nie posiadały aktualnych obligatoryjnych szczepień. Z dokumentacji załączonej przez weterynarza, który badał psy po przewiezieniu do schroniska wynika, że były również wychudzone i odwodnione. Wraz z wnioskiem inspektora TOZ o wydanie decyzji administracyjnej w zakresie tymczasowego odebrania zwierząt, wpłynął również protokół z przeprowadzonej kontroli, karta interwencji TOZ oraz ocena stanu zdrowia psów, wydana przez weterynarza, który badał psy po odebraniu właścicielowi w czasie interwencji. Organ podniósł, że z ocen stanu zdrowia psów wydanych przez weterynarza S. S. wynika, że psy w momencie odebrania od właściciela nie przejawiały zachowań agresywnych, były silnie wychudzone i odwodnione. Stan kondycji: 1 w skali BCS, żebra, kręgi lędźwiowe, kości miednicy i wszystkie wyniosłości kostne widoczne z daleka. Brak dostrzegalnej tkanki tłuszczowej, wyraźny ubytek masy mięśniowej, skóra mało elastyczna, sierść w złym stanie. Gałki oczne zapadnięte. U suki weterynarz stwierdził znaczną przepuklinę pachwinową prawą. Zalecono odbycie kwarantanny, odrobaczenie, odpchlenie, sczepienie i sterylizację z usunięciem przepukliny. U samca zalecono odbycie kwarantanny, odrobaczenie, szczepienie i kastrację. Następnie, w dniu 15 lipca 2024 r. wpłynął wniosek Inspektora TOZ w Polsce - Oddział w J., w sprawie kontroli przeprowadzonej na nieruchomości skarżącego. W piśmie inspektor TOZ w J. wniósł o wydanie decyzji o odebraniu należących do skarżącego psów. Inspektor na podstawie kontroli przeprowadzonej w dniu 9 lipca 2024 r. stwierdził: niehumanitarne traktowanie zwierząt, utrzymanie psów w niewłaściwych warunkach bytowania, tj. warunków niezgodnych z potrzebami zwierzęcia i brak zapewnienia zwierzętom odpowiedniej opieki weterynaryjnej. W dniu 17 lipca 2024 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o czasowe odebranie psów przebywających na nieruchomości skarżącego. Wypowiadając się co do zebranego w sprawie materiału, właściciel psów oświadczył, że jeden z psów czasami pilnował ogródka, co należy do zadań psów na wsi. Psy mają już swoje lata, dlatego nie będą wyglądać idealnie lecz on ze swojej strony starł się stworzyć im dobre warunki do życia. Skarżący podał, że czuje się oszukany przez TOZ, ponieważ po poprawie warunków bytowych psy pierwotnie miały do niego wrócić. Podsumowując Burmistrz stwierdził, że biorąc pod uwagę materiał dowodowy zebrany podczas prowadzenia postępowania administracyjnego, jak również kierując się dobrem zwierzęcia należało orzec o czasowym odebraniu zwierząt (psów) skarżącemu. Od powyższej decyzji T. K. odwołał się. W odwołaniu wskazał, że jest właścicielem gospodarstwa rolnego. Skarżący stwierdził, że nie zgadza się z zarzutami TOZ, a jego psy mają po 15 lat i to wpływa na ich wygląd. Skarżący zapewniał im pożywienie i wodę, na noc psy były spuszczane i biegały po podwórzu. Na sugestie organów (np. Agencji Rolnej lub weterynarzy) poprawiał zawsze warunki utrzymania psów. Skarżący nie wiedział, że nie wolno trzymać psów na łańcuchach ani, że ma obowiązek ich sterylizacji. Skarżący podniósł, że nie znęcał się nad zwierzętami i wniósł o oddanie mu jego psów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO lub Kolegium) decyzją z dnia 19 sierpnia 2024 r., nr [...], działając na podstawie art. 17 pkt 1, art. 127 § 1 i 2 i art. 138 § 1 pkt 1ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 2a u.o.z. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza. Kolegium podzieliło ustalenia faktyczne organu I instancji dotyczące okoliczności przeprowadzenia kontroli na nieruchomości skarżącego, stwierdzenia złego stanu zdrowia i wyglądu zwierząt (potwierdzonego następnie przez weterynarza), stwierdzenia złych warunków bytowania zwierząt, które w konsekwencji uzasadniały konieczność natychmiastowego odbioru zwierząt. Zdaniem Kolegium argumentom skarżącego nie można było przyznać waloru wiarygodności. Twierdzenia skarżącego organ odwoławczy ocenił jako gołosłowne i stanowiące wyłącznie próbę polemiki z zgromadzonym materiałem dowodowym, podniesioną w celu korzystnego ukształtowania swojej sytuacji w toku postępowania administracyjnego. Kolegium wskazało, że w świetle art. 6 ust. 1a u.o.z. znęcanie się nad zwierzętami jest zabronione, przy czym za takie znęcanie się - stosownie do ust. 2 - należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, m.in. obejmujące: utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji; wystawianie zwierzęcia domowego lub gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego zdrowiu lub życiu; utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku. Zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 u.o.z. może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: 1. schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub 2. gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub 3. ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Decyzja w tej sprawie podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt i podlega natychmiastowemu wykonaniu (art. 7 ust. 1, 1a i 2 u.o.z.). Jak stanowi art. 7 ust. 3 u.o.z., w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. W przypadku tego tzw. interwencyjnego odebrania zwierzęcia, postępowanie w tym zakresie oraz kończąca je decyzja administracyjna mają charakter następczy, nie mniej należy do nich odpowiednio stosować art. 7 ust. 1 u.o.z. W rozpoznawanej sprawie Burmistrz uwzględniając ustalenia poczynione przez inspektorów TOZ oraz lekarza weterynarii zdecydował o czasowym odebraniu T. K. dwóch psów: suki oraz samca psa rasy mieszanej. W ocenie Kolegium rozstrzygnięcie to zostało przez organ w sposób wyczerpujący i przekonywający umotywowane. Brak należytej opieki nad zwierzęciem i utrzymywanie go w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa stanowi przejaw utrzymywania zwierzęcia w niewłaściwych warunkach bytowania w rozumieniu art. 6 ust. 10 u.o.z., czyli jedną z form znęcania się nad nim, co z kolei uzasadnia odebranie zwierzęcia właścicielowi. T. K. - reprezentowany przez adwokata, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zaskarżając decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 sierpnia 2024 r., nr [...], w całości. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 05 sierpnia 2024 nr [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania od organu. W skardze argumentowano, że w żadnej z zaskarżonych decyzji nie sprecyzowano na czym polega czasowość odebrania zwierząt. Kolegium skoncentrowało się na rozbieżności stanowiska skarżącego z celami ustawy o ochronie zwierząt, całkowicie pomijając fakt, że cel ten został już osiągnięty poprzez poprawę warunków dotychczasowego miejsca pobytu zwierząt i to zgodnie z uzyskanymi przez skarżącego wytycznymi. Powyższe uczyniło decyzję Burmistrza na etapie rozpatrywania odwołania bezprzedmiotową i jako taką podlegająca uchyleniu a mocy art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. i to już w chwili otrzymania odwołania przez Burmistrza. Uchylenie decyzji leżało bowiem zarówno w interesie społecznym (usunięcie stanu ponoszenia kosztów pobytu zwierząt w schronisku) jak i w interesie strony (powrót zwierząt do miejsca ich dotychczasowego pobytu). W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935), powołanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl powyżej regulacji sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w graniach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Mając na uwadze tak zakreślone granice kognicji Sąd uznał, że skarga jest zasadna, lecz z innych przyczyn niż w niej podniesione. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...], którą orzeczono o czasowym odebraniu skarżącemu dwóch psów rasy mieszanej z nieruchomości położonej pod adresem L. [...], gm. Ż.. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o ochronie zwierząt (u.o.z.), która w art. 6 ust. 1a reguluje bezwzględny zakaz znęcania się nad zwierzętami. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.o.z. zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą, zaś człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę. Jednym z środków prawnych mających na celu dobro zwierzęcia jest czasowe odebranie zwierzęcia właścicielowi lub opiekunowi, uregulowane w art. 7 u.o.z. Wymieniony przepis reguluje dwa tryby postępowania właściwego organu (tj. wójta burmistrza, prezydenta miasta właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia), zmierzające do wydania decyzji o czasowym odebraniu zwierząt. Ich zastosowanie warunkowane jest moment odebrania zwierzęcia. W przypadku opisanym w art. 7 ust. 1 u.o.z. zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: 1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub 2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub 3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Zgodnie z art. 7 ust. 1b i 1c przekazanie zwierzęcia, o którym mowa w ust. 1, następuje za zgodą podmiotu, któremu zwierzę ma być przekazane (1b). W przypadku braku zgody, o której mowa w ust. 1b, lub wystąpienia innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa w ust. 1, zwierzę może zostać nieodpłatnie przekazane innej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej albo osobie fizycznej, która zapewni mu właściwą opiekę (1c). Stosownie do treści art. 7 ust. 3 w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. Podkreślenia wymaga, że decyzja wydana w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. jest decyzją następczą, a organ wydający rozstrzygnięcie zobowiązany jest ustalić czy zaistniały przesłanki do odebrania zwierzęcia, to jest czy zwierzę traktowane było w sposób określony w art. 6 ust. 2 u.o.z., a nadto czy zaistniał stan zagrażający jego życiu lub zdrowiu. Do zastosowania trybu z art. 7 ust. 3 u.o.z. może dojść w sytuacji, gdy zachodzi przypadek niecierpiący zwłoki rozumiany jako sytuacja, w której dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagrażać będzie jego życiu lub zdrowiu. Jest to zatem sytuacja, w której dochodzi do konieczności zabezpieczenia sytuacji bytowej zwierzęcia w wyjątkowych warunkach rozumianych jako kwalifikowana postać naruszeń wymienionych w art. 6 ust. 2 u.o.z. (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 1219/19, CBOSA). W niniejszej sprawie zastosowano tryb odebrania zwierząt określony w art. 7 ust. 3 u.o.z. uznając, że zachodzi przypadek niecierpiący zwłoki bowiem właściciel dopuścił się czynów określonych w art. 6 u.o.z.: utrzymania psów w niewłaściwych warunkach bytowania, tj. warunków niezgodnych z potrzebami zwierzęcia (brak wody, brak odpowiedniego schronienia, wychudzenie zwierząt) i brak zapewnienia zwierzętom odpowiedniej opieki weterynaryjnej. Sąd powyższych ustaleń, co do złych warunków utrzymania zwierząt przez skarżącego nie kwestionuje, uznając że zostały one w sposób wystarczający udokumentowane w sprawie (por. protokół kontroli, dokumentacja fotograficzna, dokumentacja weterynaryjna - w aktach sprawy). Należy jednak zwrócić uwagę, że z art. 7 u.o.z. wynika, iż odebrane właścicielowi lub opiekunowi zwierzę przekazywane jest określonym ustawowo podmiotom (ust.1), które muszą wyrazić zgodę na przejęcie danego zwierzęcia. Po myśli art. 7 ust. 1c u.o.z. podmiotem, któremu może być przekazane zwierzę, jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej albo osoba fizyczna, która zapewni mu właściwą opiekę. Przepis ten znajduje zastosowanie w wypadku braku zgody lub wystąpienia sytuacji uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1-3. Decyzja o czasowym odebraniu zwierzęcia na podstawie art. 7 ust. 3 u.o.z. wydawana jest w sytuacji, gdy zwierzę ze względu na przypadek niecierpiący zwłoki zostało już właścicielowi lub opiekunowi odebrane. Decyzja taka powinna zawierać również orzeczenie o tym, któremu z podmiotów wymienionych w art. 7 ust. 1 lub ust. 1c, zwierzę zostaje przekazane pod opiekę. Z treści przytoczonych powyżej przepisów u.o.z. wynika, że jest to niezbędny element decyzji w przedmiocie czasowego odebrania zwierzęcia. Okoliczność dotycząca przekazania odebranego zwierzęcia odpowiedniemu, określonemu przez ustawodawcę podmiotowi, została ściśle uregulowana, a zatem podlega kontroli zarówno w ramach postępowania administracyjnego jak i w postępowaniu sądowym. Brak rozstrzygnięcia w tym zakresie powoduje, że orzeczenie nie rozstrzyga o całości sprawy. Ponadto informacji w jakim schronisku psy skarżącego zostały umieszczone brak również w jakimkolwiek dokumencie pochodzącym od organu I instancji. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała zatem, że wbrew wymogom ustawy, orzekając o czasowym odebraniu psów suki rasy mieszanej i samca rasy mieszanej organ nie rozstrzygnął o tym, któremu podmiotowi – zgodnie z ustawą - psy te zostają przekazane pod opiekę. Stwierdzone uchybienie należy kwalifikować jako naruszenie art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a., który stanowi, że decyzja administracyjna powinna zawierać kompletne rozstrzygnięcie. Należy również podkreślić, że w sytuacji interwencyjnego odebrania zwierzęcia przez podmioty wymienione w art. 7 ust. 3 u.o.z. i usankcjonowania tej czynności przez właściwy organ, to nie ten przepis stanowi podstawę do wydania decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia, lecz rozstrzygnięcie takie winno być podjęte na podstawie art. 7 ust. 1 u.o.z. (por. wyrok NSA z 6 kwietnia 2023 r., I OSK 425/22, LEX nr 3578259, CBOSA). Jak wyżej wskazano, w niniejszej sprawie wydana została decyzja następcza w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa procesowego - art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 1 pkt 5 k.p.a., przy czym naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując ponownie sprawę organ w trybie art. 136 k.p.a. uzupełni materiał dowodowy w sprawie w zakresie koniecznym do całościowego rozstrzygnięcia sprawy. W wypadku ustalenia, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy przekracza ramy określone w art. 136, organ wyda orzeczenie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Z uwagi na powyższe uchybienia Sąd uznał za przedwczesne odnoszenie się do zarzutów skargi. W tym zakresie Sąd jedynie wskazuje, że zastosowanie środka o charakterze administracyjnym w odniesieniu do zwierząt nie przesądza o trwałym ich odebraniu właścicielowi, czy pozbawienia prawa własności. Stosownie bowiem do art. 7 ust. 6 u.o.z. odebrane zwierzę podlega zwrotowi, jeżeli sąd powszechny nie orzeknie przepadku zwierzęcia, a także, jeżeli postępowanie karne w tej sprawie zostanie umorzone. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z akt sprawy w stosunku do skarżącego postępowanie karne nie zostało zakończone. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (pkt I sentencji wyroku). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800), a koszty te obejmują wynagrodzenie dla pełnomocnika oraz zwrot uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 200 zł, łącznie 680 zł (pkt II sentencji wyroku). Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z rozważań Sądu oraz oceny prawnej zawartych w niniejszym uzasadnieniu i wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy, stosownie do art. 153 p.p.s.a.