II SA/Po 728/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi H. B. i M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia oddalić wniosek. /-/W. Batorowicz W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] kwietnia 2013 r. (SKO-....) wydanej w przedmiocie opłaty adiacenckiej został zawarty wniosek o "wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy O. ....". W skardze zostały przedstawione zarzuty przeciwko zasadności obciążenia skarżących przedmiotową opłatą (w tym co do oszacowania wzrostu wartości nieruchomości), której nałożenie strony uznały za krzywdzące. Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja Wójta Gminy O. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], którą została ustalona dla M. i H. B. opłata adiacencka w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w O. dz. nr [...] o pow. [...] ha, ark.[...], KW nr [...], w związku z wybudowaniem urządzeń kanalizacji sanitarnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto należy wspomnieć, że art. 61 § 3 p.p.s.a. rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W doktrynie i orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek odpowiedniego określenia żądania dotyczącego ochrony tymczasowej i przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (tak J.P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Komentarz, Wydanie 2., LexisNexis, Warszawa 2006 r., s.189; por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10 – orzeczenie dostępne jw.). Wprawdzie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono również pogląd, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie w pełni opiera na zasadzie skargowości, zatem może być uwzględniony nie tylko wówczas, gdy strona go odpowiednio uzasadni (por. postanowienie z dnia 5 maja 2011 r. sygn. akt II OZ 370/11 – orzeczenie dostępne jw.), jednakże postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, w konsekwencji sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku, mając na uwadze całokształt okoliczności wynikających z akt sprawy. W świetle powyższego warunkiem zastosowania przez sąd instytucji tymczasowej ochrony strony skarżącej dany akt administracyjny jest wykazanie przez wnioskodawcę, że wykonanie zaskarżonego aktu może skutkować wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, co wiąże się z koniecznością odpowiedniego uzasadnienia złożonego wniosku. W praktyce następuje to poprzez powołanie takich okoliczności, których analiza prowadzi do stwierdzenia, że w sytuacji faktycznej, w jakiej znajduje się skarżący, wykonanie decyzji powodować będzie skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r. sygn. akt II FZ 460/10 – dostępne jw.). Przedmiotowy wniosek wymogów tych nie spełnia, bowiem poza żądaniem wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, które to żądanie mieści się w granicach sprawy, w skardze nie zawarto żadnego uzasadnienia dotyczącego istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. ani nawet nie wymieniono tych przesłanek. Tym samym, ze złożonego wniosku nie wynika, z jakiego powodu, zdaniem strony skarżącej, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest w tym przypadku konieczne. Brak wskazania we wniosku powodów, dla których należałoby udzielić skarżącemu ochrony tymczasowej, uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę jego zasadności. Dodać należy, że sformułowanie w skardze zarzutów odnoszących się do zaskarżonej decyzji nie stanowi wystarczającej podstawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku, bowiem ewentualne ich uwzględnienie wiązałoby się z wyeliminowaniem zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, natomiast żądanie ochrony tymczasowej jest w swej istocie od przewidywanego merytorycznego rozstrzygnięcia (wyniku) sprawy niezależne. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. /-/W. Batorowicz