II SA/Po 730/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Skomra Asesor WSA Jacek Rejman Protokolant sekretarz sadowy Anna Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2026 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO", "Kolegium") decyzją z 8 sierpnia 2025 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku spółki M. sp. z o.o. (dalej: "strona", "spółka") o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją tego organu z 28 maja 2025 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności, utrzymało w mocy decyzję wydaną w I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Burmistrz [...] decyzją z 27 stycznia 2025 r., nr [...], działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130, dalej: "u.p.z.p.") oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "K.p.a."), ustalił na rzecz L. i S. J. warunki zabudowy w K. w rejonie ul. [...] na działki nr [...], [...], [...], ark mapy 78, dla inwestycji obejmującej budowę trzech budynków gospodarczo-garażowych (wielostanowiskowych). W piśmie z 17 marca 2025 r. spółka zwróciła się o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Burmistrza [...]. Strona powołała się na ustalenie stanu faktycznego z rażącym naruszeniem prawa precyzując, że chodzi o: - błędne ustalenie rodzaju inwestycji, ustalenie rodzaju inwestycji niezgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589, dalej: "rozporządzenie w sprawie oznaczeń"), niespełnienie pozostałych wymagań tego rozporządzenia w szczególności § 3, - nie wskazanie w jakiej skali są mapy stanowiące załączniki do decyzji, - brak bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, nie oznaczenie na załączniku graficznym do wniosku frontu terenu, - rażące naruszenie art. 61 ust. 5a u.p.z.p., do analizy wzięto obszar dwukrotnie większy niż powinien być uwzględniony, - nieujawnienie imienia i nazwiska osoby sporządzającej projekt decyzji, - brak w obszarze analizowanym terenu zabudowanego tak dużą ilością garaży. SKO decyzją z 28 maja 2025 r., nr [...], na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 K.p.a., odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z 27 stycznia 2025 r., nr [...] Kolegium – w decyzji przywołanej na wstępie niniejszego uzasadnienia –powołało się m.in. na art. 156 § 1 K.p.a., a także art. 61 ust. 1 i ust. 5a u.p.z.p. W dalszej kolejności stwierdziło, że przeanalizowało sporządzoną w sprawie analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza ta zawiera dane wyjściowe każdego parametru dla każdej działki znajdującej się w obszarze analizowanym. Zawiera opis każdego parametru, łącznie ze wskazaniem wartości średniej i z wyjaśnieniem, w jaki sposób organ I instancji ustalił parametry dla planowanego budynku. SKO podzieliło pogląd wyrażany w judykaturze, że nawet brak prawidłowo przeprowadzonej analizy przez organ ustalający warunki zabudowy nie może stanowić podstawy do stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy z powodu rażącego naruszenia prawa, jeśli nie zachodzi oczywista sprzeczność pomiędzy tą decyzją a wymaganiami zabudowy i zagospodarowania terenu wynikającymi z przepisów prawa. W orzecznictwie podkreśla się, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić w przypadku, gdyby wynik nawet najbardziej ogólnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (a także analizy przeprowadzonej z naruszeniem przepisów prawa) był w sposób oczywisty sprzeczny z warunkami zabudowy ustalonymi w decyzji, zaś taka sytuacja w sprawie nie zaistniała. W ocenie organu zarzut błędnego sporządzenia analizy może mieć wpływ na decyzję i skutkować jej uchyleniem w toku zwykłego postępowania administracyjnego, jednak nie może prowadzić do stwierdzenia jej nieważności. Kolegium wskazało, że przeanalizowało sprawę pod kątem spełnienia przesłanki tzw. dobrego sąsiedztwa. W wyznaczonym obszarze analizowanym, w momencie wydania decyzji z 27 stycznia 2025 r., znajdowała się zabudowa garażowa stanowiąca uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a także zabudowa garażowa wielostanowiskowa na działkach nr [...], [...]. Kolegium dokonało weryfikacji granic obszaru analizowanego. Organ I instancji przyjął co prawda front działki od strony ul. [...], a nie od drogi wewnętrznej, z której będzie odbywał się główny wjazd na działkę, jednak nawet przyjęcie granic frontu działki od drogi wewnętrznej, tj. w odległości 50 m wokół działki inwestycyjnej, obejmuje działkę nr [...], na której zlokalizowane są garaże wielostanowiskowe zbliżone gabarytami do planowanej inwestycji. Biorąc to pod uwagę organ stwierdził, że planowana inwestycja polegająca na budowie trzech budynków gospodarczo-garażowych może współistnieć z istniejącą w wyznaczonym obszarze zabudową oraz kontynuuje funkcję zabudowy. Ustalone dla przedmiotowego budynku parametry nie naruszały istniejącego ładu przestrzennego i w tym zakresie SKO nie stwierdziło rażącego naruszenia prawa. Jak wynika ze sporządzonej analizy parametry te mieszczą się w ustalonych przedziałach i nie zaburzają istniejącego ładu przestrzennego. Pozostałe przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2-6 też zostały w sprawie spełnione. W ocenie Kolegium nie doszło także do innych przesłanek z art. 156 K.p.a. W skierowanej do tut. Sądu skardze spółka M. sp. z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Skarżąca podtrzymała wszystkie dotychczasowe zarzuty. Podkreśliła, że głównym zarzutem jest brak prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, tj. nieprzeprowadzenie w sposób prawidłowy kluczowego dowodu, jakim jest analiza urbanistyczna. Dopiero prawidłowo przeprowadzona analiza pozwoli na porównanie jej z ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy w celu weryfikacji i oceny, czy doszło do rażącego naruszenia prawa lub innych naruszeń powodujących, że decyzja Burmistrza [...] powinna zostać wyeliminowana w trybie art. 156 K.p.a. Przepis art. 61 ust. 5a u.p.z.p. wskazuje w jaki sposób należy wyznaczać obszar analizowany. Są to jasne reguły, z których Burmistrz i SKO w istocie nie skorzystali. Skarżącej nie doręczono jakiejkolwiek mapy, z której wynikałoby w jakiej jest skali. Brak prawidłowej mapy uniemożliwia w istocie jakąkolwiek ocenę. Nie jest prawdą, że organ I instancji przyjął front działki od strony ul. [...] tj. 45,6 m. Front działki od strony ul. [...] (zakładając służebność gruntową tej działki) przy skali mapy 1:500 wynosi ok. 23,5 m, a nie 45,6 m. Zatem odległość od działek inwestycyjnych przy wyznaczaniu obszaru analizowanego wynosi 70,5 m, a nie 137,0 m. W tak wyznaczonym obszarze analizowanym nie znajduje się jakakolwiek zabudowa podobna do planowanej – zgrupowanie 45 garaży w jednym miejscu. Również przyjęcie przez SKO odległości 50 m wokół działki inwestycyjnej powoduje, że tak wyznaczony obszar nie obejmuje działki nr [...]. Na mapie w skali 1:500 w odległości 10 cm od działek inwestycyjnych nie jest usytuowana działka nr [...] ani żadna inna, na której znajdowałyby się legalne garaże wielostanowiskowe w zbliżonej choćby ilości. Nie ma też podstaw do poszukiwania zabudowy korzystnej dla inwestycji. Żaden z organów nie wskazał przesłanek do powiększenia obszaru analizowanego. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 8 sierpnia 2025 r., nr [...], nie narusza ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") dawałby podstawy do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Na wstępie wskazać trzeba, że decyzja ta wydana została w jednym z trybów nadzwyczajnych, a konkretnie w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Skarżąca spółka wnioskiem z 17 marca 2025 r. wystąpiła bowiem – powołując się na art. 156 § 1 pkt 2, pkt 5 i pkt 7 K.p.a. – z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z 27 stycznia 2025 r., nr [...] Zgodnie z art. 156 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zastosowanie nadzwyczajnego trybu postępowania i wzruszenie w tym trybie ostatecznej decyzji administracyjnej stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 K.p.a., toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Podkreślić trzeba, że przedmiotem postępowania nieważnościowego nie jest powtórne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy załatwionej decyzją merytoryczną. Jak zostało to już powyższej zasygnalizowane skarżąca powołała się w pierwotnie złożonym wniosku na trzy podstawy, które świadczyć by miały o nieważności decyzji Burmistrza [...] z 27 stycznia 2025 r. Prezentowana przez skarżącą argumentacja prowadzi jednak do wniosku, iż w istocie przyczyny tejże nieważności doszukuje się ona w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., bowiem na każdym etapie postępowania wskazywała na rażące naruszenie prawa jakiego miał się dopuścić Burmistrz bądź na oczywistą sprzeczność wydanej przez ten organ decyzji z prawem. Także Sąd nie dostrzega na czym miałaby polegać niewykonalność decyzji z 27 stycznia 2025 r. (art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a.), bądź jakie inne przepisy miałyby świadczyć o jej wadliwości powodującej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a.). Dalsze uwagi należy wobec tego skoncentrować na problematyce rażącego naruszenia prawa przez tę decyzję. Cechą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z określoną normą prawną przez proste ich zestawienie ze sobą w ten sposób, iż powstają skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie. Rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Innymi słowy chodzi o oczywiste naruszenie przepisów prawa. W konsekwencji stwierdzenie nieważności dotyczyć może tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować. Konieczne jest także, by stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej, o której mowa w art. 16 K.p.a. (por wyroki NSA z 8 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 513/21, z 8 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 4431/18, z 17 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3289/18, dostępne w CBOSA na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka sytuacja w kontrolowanej sprawie nie zachodzi. Skarżąca spółka w pierwotnie złożonym wniosku przesłanki nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. doszukiwała się w ustaleniu stanu faktycznego z rażącym naruszeniem prawa, przy czym wskazała, że Burmistrz [...] miał dopuścić się tego kwalifikowanego naruszenia prawa m.in. w kontekście unormowania zawartego w § 2 pkt 1 i § 3 rozporządzenia w sprawie oznaczeń, art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., jak również art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 5a u.p.z.p. Na obecnym etapie postępowania podtrzymała wszystkie dotychczasowe zarzuty, choć jak sama zaznaczyła głównym zarzutem jest brak prawidłowo przeprowadzonej analizy urbanistycznej, o której mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Wadliwości tej analizy skarżąca doszukuje się w nieprawidłowym wyznaczeniu obszaru analizowanego. Zdaniem spółki dopiero prawidłowo przeprowadzona analiza pozwoli na porównanie jej z ustaleniami zawartymi w decyzji celem weryfikacji tego, czy doszło do rażącego naruszenia prawa. Spółka wskazuje także, że nie doręczono jej jakiejkolwiek mapy, z której wynikałaby skala jej sporządzenia. Zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. – w brzmieniu obowiązującym do 24 września 2023 r. (zob. art. 59 ust. 2 ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2023 r., poz. 1688 ze zm.) – w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Analiza urbanistyczna, której podstawy przeprowadzenia ujęto przede wszystkim w przywołanym powyżej art. 61 ust. 5a u.p.z.p., a także w regulacjach rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2024 r., poz. 1116), jest narzędziem służącym do ustalenia, czy zachodzą przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym przesłanka ujęta tam w pkt 1 zwana "zasadą dobrego sąsiedztwa". Zgodnie z ostatnio przywołaną regulacją wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków – co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Analiza urbanistyczna stanowi zatem jedynie środek dowodowy do oceny spełnienia przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy oraz ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, choć jest pod tym względem środkiem dowodowym kluczowym. W judykaturze ukształtowało się stanowisko, zgodnie z którym o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdyby wynik nawet najbardziej ogólnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu był w sposób oczywisty sprzeczny z warunkami zabudowy ustalonymi w decyzji administracyjnej. Nie ulega wątpliwości, że analiza urbanistyczna jest obowiązkowym elementem postępowania dowodowego przy ustalaniu warunków zabudowy. Jednak nawet brak prawidłowo przeprowadzonej analizy przez organ ustalający warunki zabudowy nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z powodu rażącego naruszenia prawa, jeżeli nie zachodzi oczywista sprzeczność pomiędzy tak wydaną decyzją a wymaganiami zabudowy i zagospodarowania terenu wynikającymi z przepisów prawa. Jeśli zatem ustawową przesłanką wydania decyzji o warunkach zabudowy jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., to dopiero brak spełnienia tej przesłanki daje podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, a nie tylko niewłaściwe przeprowadzenie analizy, która jest jedynie środkiem dowodowym do ustalenia dobrego sąsiedztwa (zob. wyrok NSA z 18 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1637/10, CBOSA). Takie kwalifikowane naruszenie prawa zachodziłoby zatem, gdyby ustalono warunki zabudowy dla obiektu, którego lokalizacja na danym terenie byłaby wyłączona (zob. wyrok NSA z 30 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 600/09, CBOSA). Z sytuacją taką nie mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie. Nie budzi żadnych wątpliwości, że Burmistrz [...] przed wydaniem decyzji z 27 stycznia 2025 r., której stwierdzenia nieważności domaga się spółka, przeprowadził analizę urbanistyczną. Jak słusznie zwróciło uwagę Kolegium w zaskarżonej decyzji analiza ta zawiera dane wyjściowe każdego parametru dla każdej działki znajdującej się w obszarze analizowanym. Sporządzona w sprawie analiza urbanistyczna pozwala wobec tego nie tylko na zidentyfikowanie obszaru analizowanego, lecz także wyznacza parametry istotne z punktu widzenia powyżej przywołanych przepisów prawa materialnego. SKO wskazało także, że w momencie wydania decyzji o warunkach zabudowy z 27 stycznia 2025 r. w wyznaczonym obszarze analizowanym znajdowała się zabudowa garażowa stanowiąca uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a także zabudowa garażowa wielostanowiskowa na działkach nr [...] i [...]. Prawidłowo wobec tego stwierdzono w zaskarżonej decyzji, że planowana inwestycja polegająca na budowie trzech budynków gospodarczo-garażowych może współistnieć ze znajdującą się w wyznaczonym obszarze zabudową, kontynuując funkcję zabudowy. Co więcej, Kolegium wskazało także, że ustalone w decyzji Burmistrza [...] dla spornej zabudowy parametry nie naruszały istniejącego ładu przestrzennego, mieszcząc się w wykazanych przedziałach. Okoliczności powyższych skarżąca spółka skutecznie nie zakwestionowała. Po przeprowadzeniu weryfikacji zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z perspektywy poczynionych ustaleń, okoliczności te nie budzą także wątpliwości tut. Sądu. Wobec tego nie sposób mówić, by w sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 61 ust. 5a u.p.z.p., czy też w dalszej perspektywie – co w świetle poczynionych uwag dla zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. ma znaczenie przesądzające – by miało miejsce rażące naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Niezależnie od wad dokonanej w sprawie analizy urbanistycznej, jakie stara się wykazać skarżąca, nie sposób mówić o tym, by lokalizacja trzech budynków gospodarczo-garażowych (wielostanowiskowych), dla której warunki ustalono w decyzji Burmistrza [...] z 27 stycznia 2025 r., była na terenie objętym postępowaniem w sposób oczywisty i widoczny na pierwszy rzut oka wykluczona. Skarżąca ogranicza się do zakwestionowania prawidłowość sporządzonej w sprawie analizy urbanistycznej, zwracając zwłaszcza uwagę na błędne w jej mniemaniu wyznaczenie obszaru analizowanego. Argumentacja ta nie może doprowadzić do stwierdzenia, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Jak zostało to już powyżej zasygnalizowane, postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nie może prowadzić do ponownego, merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej tą decyzją. Spółka zmierza zaś w istocie do tego, by w sprawie zakończonej decyzją Burmistrza [...] z 27 stycznia 2025 r. powtórzono postępowanie wyjaśniające, ponownie przeprowadzając analizę urbanistyczną z właściwie jej zdaniem wyznaczonym obszarem analizowanym, to jest przy uwzględnieniu prawidłowej w jej ocenie szerokości frontu terenu. Prowadzi to do prostej konstatacji, zgodnie z którą zarzuty skarżącej uznać trzeba za spóźnione, bowiem powinny być one przez nią podniesione w zwykłym środku zaskarżenia, jaki przysługiwał jej od decyzji z 27 stycznia 2025 r. Stanowisko skarżącej spółki sprowadza się do polemiki z ustaleniami faktycznymi, jakie legły u podstaw decyzji z 27 stycznia 2025 r. Także pozostałe, w tym podnoszone przez spółkę jeszcze przed Kolegium zarzuty prowadzą do podważenia przez skarżącą kwestii formalnych, procesowych. Dotyczy to zarówno określenia rodzaju inwestycji w sposób niezgodny z § 2 pkt 1, czy nie spełnienia wymagań określonych w § 3 rozporządzenia w sprawie oznaczeń, choć ten ostatni zarzut nie został przez nią na żadnym etapie postępowania rozwinięty. Także podwójnemu oznaczeniu skali mapy "1:500" i "1:1500" przypisać można co najwyżej znaczenie w kontekście uchybienia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Podobnie, jak pozostałym podnoszonym przez spółkę argumentom, w tym związanym z niewyjaśnieniem okoliczności dotyczących dostępu do drogi publicznej, czy ze sporządzeniem projektu decyzji przez pracownika organu, pełniącego obowiązki Naczelnika Wydziału Gospodarki Przestrzennej, Architekta Miejskiego [...]. Sąd nie będąc związany zarzutami skargi przeprowadził ocenę tego, czy wynikająca z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przesłanka powodująca nieważność decyzji Burmistrza [...] z 27 stycznia 2025 r. nie wystąpiła ze względu na inne okoliczności niż te podnoszone przez skarżącą. Okoliczności takich działający z urzędu Sąd się jednak nie dopatrzył. Szczególną uwagę Sąd poświęcił temu, iż działki dla których w ów decyzji ustalono warunki zabudowy, to jest działki nr [...], [...] i [...] stanowią w części grunty orne oznaczone w ewidencji gruntów symbolem RIIIb. Jak wyjaśniono w analizie urbanistycznej działka nr [...] oznaczona jest symbolem RIIIb, działka nr [...] RIIIb i RIVa, zaś działka nr [...] symbolem Bp. W świetle art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jednym z warunków wydania pozytywnej decyzji jest to, by teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p. W decyzji z 27 stycznia 2025 r. Burmistrz wskazał, iż teren objęty tą decyzją nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze stosownie do art. 7 ust. 2a ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 82, dalej: "u.o.g.r."). Ten ostatni przepis, zwłaszcza uwzględniając jego aktualne brzmienie, w którym odwołano się do obszaru uzupełnienia zabudowy w rozumieniu u.p.z.p., nie znajdywał jednak w sprawie zastosowania. Niemniej stosownie do treści analizy wspomniana zgoda nie była potrzebna z uwagi na położenie terenu inwestycji na terenie miasta. Wyłączenie, o którym wspomniał Burmistrz nie wynikało zatem w sprawie z art. 7 ust. 2a u.o.g.r., lecz z art. 10a tej ustawy, zgodnie z którym przepisów jej Rozdziału 2 nie stosuje się do gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast. Także w tym zakresie zważywszy na błędne uzasadnienie decyzji z 27 stycznia 2025 r. doszukać się można jedynie naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 7, czy art. 107 § 3 K.p.a., które nie może świadczyć o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalono, o czym orzeczono w sentencji wyroku.