II SA/Po 732/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 listopada 2011 r. sprawy ze skargi T.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2011 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym; oddala skargę. Decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Poznaniu, na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, nałożył na T. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "A" T. K., karę pieniężną w kwocie [...] zł W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż karę pieniężną nałożono z uwagi na naruszenia stwierdzone w toku przeprowadzonej w ww. przedsiębiorstwie kontroli. Pierwszym stwierdzonym naruszeniem było nieprzedłożenie przez przedsiębiorcę 61 wykresówek, bądź dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę T. N. o za okres od 1 marca 2010 r. do 30 kwietnia 2010 r. oraz 62 wykresówek bądź dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę K. B., za okres od 1 lipca 2010 r. do 31 sierpnia 2010r. Odnosząc się do wyjaśnień przedsiębiorcy, iż ww. wykresówki zostały utracone w skutek zdarzenia, które miało niespodziewany charakter - kradzieży tych dokumentów w dniu 17 września 2011 r. Organ stwierdził, iż zdarzenie to nie stanowiło okoliczności uzasadniającej zastosowania art. 93 ust 7 ustawy o transporcie drogowym tj. umorzenia postępowania w sprawie wymierzenie kary pieniężnej. W ocenie organu przedstawione okoliczności kradzieży dokumentów świadczą o niezachowaniu przez przedsiębiorcę należytej staranności przy zabezpieczeniu wykresówek. Za wyżej opisane naruszenie organ zobowiązany był nałożyć karę w wysokości [...] zł, zgodnie z lp. 11.4 ust. 1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym Dalej organ wyjaśnił, iż w toku kontroli stwierdzono naruszenie polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, o czas do jednej godziny. Analiza danych cyfrowych kierowcy M. A., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwy napięcia, wykazała, iż w dniu 29 lipca 2010r. o godzinie 01:24 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek (tj. do godz. 01:24 dnia 30 lipca 2010r.). W okresie tym kierowca odebrał jedynie 10 godzin 38 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 14:46 dnia 29 lipca 2010 r. do godziny 01:24 dnia 30 lipca 2010 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 22 minuty. Organ zauważył, iż w niniejszym przypadku dopuszczalne było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze regularnym, gdyż wykorzystał już możliwość trzykrotnego skrócenia czasu odpoczynku do 9 godzin jednakże do kontroli nie okazano stosownego dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. To naruszenie skutkowało nałożeniem kary w wysokości [...] zł. Organ stwierdził, iż doszło również do naruszenia polegającego na przekroczeniu całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozu drogowego. Analiza danych cyfrowych kierowcy M. A. wykazała, iż w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym: 26 lipca 2010 r. – 8 sierpnia 2010 kierowca przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu o 5 godzin 14 minut. Organ zauważył, że do kontroli nie okazano stosownego dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu. Za to naruszenie organ nałożył karę w wysokości 500 zł. Dalej wskazano na stwierdzone naruszenie polegające na udostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy M. A. w dniu 12 lipca 2010r.: od godz. 00:00 do godz. 11:29, w dniu 21 lipca 2010r.: od godz. 22:00 do godz. 24:00, w dniu 22 lipca 2010r.: od godz. 00:00 do godz. 08:58 oraz od godz. 21:57 do godz. 24:00, w dniu 23 lipca 2010r.: od godz. 00:00 do godz. 09:38 oraz w dniu 28 sierpnia 2010r. od godz. 08:51 do godz. 24:00. To naruszenie skutkowało nałożeniem kary w wysokości [...] zł. Organ stwierdził ponadto naruszenie polegające na nieudostępnieniu podczas kontroli danych wczytanych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, przechowywanych w przedsiębiorstwie. Przedsiębiorca nie przekazał danych dotyczących aktywności kierowcy M. A. w okresie od 1 lipca 2010 r. do dnia 11 lipca 2010 r. oraz od dnia 29 sierpnia 2010r do 31 sierpnia 2010 r. Odnosząc się do wyjaśnień strony, iż M. A. w okresie 1 lipca 2010 – 11 lipca 2010 r. jeździł pojazdem wyposażonym w tachograf analogowy, a tarcze te zostały tracone, bez winy przedsiębiorcy, w wyniku kradzieży w dniu 17 września 2010 r. organ wyjaśnił, iż M. A. przesłuchany jako świadek w dniu 3 grudnia 2010 r., zeznał, że w okresie od 1 lipca 2010r. do 31 sierpnia 2010 r. wykonywał w imieniu przedsiębiorcy przewozy tylko jednym pojazdem (marki VOLVO), w którym zainstalowany był tachograf cyfrowy. Dodatkowo kierowca zeznał, iż nie wie gdzie pozostali kierowcy zdawali tarcze tachografu, ani komu je zdawali, ani jak często były one zdawane. Odnosząc się do zwartego w piśmie z dnia 9 listopada 2010 r. wyjaśnienia strony, iż M. A. w okresie 29 sierpnia 2010 r. - 31 sierpnia 2010 r. jeździł pojazdem z zainstalowanym tachografem cyfrowym organ podkreślił, że nic nie stało na przeszkodzie, aby brakujące dane uzupełnić w trakcie trwania kontroli. Z przepisu Ip. 12.13 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, stanowiącego samoistną podstawę obowiązku, jednoznacznie wynika, iż przedsiębiorca bezwzględnie zobowiązany jest udostępnić podczas kontroli [zakończonej protokołem z dnia 02.11.2010 r.] w przedsiębiorstwie danych cyfrowych lub jeżeli wymaga tego sytuacja - inny stosowny dokument potwierdzający fakt nieprowadzenia pojazdu, a tym samym nieposiadania danych cyfrowych za dany dzień. Tym samym organ, po ponownej analizie materiału dowodowego, nie stwierdził przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z tytułu stwierdzonego naruszenia (tj. nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych wczytanych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy). To naruszenie skutkowało nałożeniem kary w wysokości [...] zł. Organ wyjaśnił również, że w toku kontroli stwierdzono wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne. Przedsiębiorca nie udokumentował w trakcie kontroli faktu skierowania na badania lekarskie kierowcy D. K., w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w okresie od 11 października 2010 r. do 19 października 2010r. (dzień kontroli). Za to naruszenie organ nałożył karę w wysokości 500 zł. W tej sytuacji, wobec stwierdzonych, wyżej opisanych naruszeń, Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Poznaniu wymierzył T. K.- Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "A" T. K. maksymalną dopuszczalną karę pieniężną w wysokości 30.000 zł. (art. 92 ust 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym). Odwołanie od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Poznaniu wniósł T. K. zarzucając naruszenie art. 7, art 11, art. 77, art. 80 i art. 107 kpa oraz art. 92 i 93 ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem strony, okoliczność utraty części dokumentacji w tym wykresówek, których okazania żądał organ I instancji, w wyniku ich kradzieży z zamkniętego i zabezpieczonego samochodu, stanowi podstawę do zastosowania art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Odwołujący podniósł również, iż organ nie uwzględnił przedłożonych przez stronę dokumentów świadczących, iż kierowca M. A. w dniach 29 sierpnia – 30 sierpnia 2001 r. korzystał z odpoczynku w ramach dziennego i tygodniowego limitu czasu odpoczynku. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżona decyzję organu I instancji. Organ II instancji po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie podzielili ustalenia Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Poznaniu co do naruszeń polegających na: - skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego w dniu 29 lipca 2010 r. w odniesieniu do kierowcy M. A.; - przekroczeniu całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozu drogowego w odniesieniu do kierowcy M. A. – okres od 26 lipca 2010r. do 8 sierpnia 2010r.; - wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie i psychologiczne (dot. kierowcy D. K.); - nieokazaniu wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, podczas kontroli w przedsiębiorstwie w odniesieniu do kierowców T. N. (okres od 1 marca 2010 r. do 30 kwietnia 2010 r.) oraz K. B. ( okres od 1 lipca 2010 r. do 31 sierpnia 2010 r.); - udostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy M. A. w dniach 12 lipca 2010 r., 21 lipca 2010 r., 22 lipca 2010 r., 23 lipca 2010 r. i 28 sierpnia 2010 r. ; - nieudostepnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych wczytanych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, przechowywanych w przedsiębiorstwie, dot. kierowcy M. A. za okres od 1 lipca do 11 lipca 2010 r., oraz od 29 sierpnia 2010 r., do 31 sierpnia 2010 r. Odnosząc się do argumentów strony świadczących, iż w okresie od 1 lipca do 11 lipca 2010 r., kierowca Pan M. A. prowadził pojazd wyposażony w tachograf analogowy, organ wyjaśnia, iż ww. kierowca zeznał pod odpowiedzialnością karną, iż prowadził pojazd wyposażony w tachograf cyfrowy. Ponadto organ podkreślił, iż w dniu 2 listopada 2010 r., przedsiębiorca odebrał protokół z przeprowadzonej kontroli w przedsiębiorstwie. Przedsiębiorca do dnia 2 listopada 2010 r., miał obowiązek okazać dokumenty świadczące, iż kierowca M. A. odbierał odpoczynek w okresie 29 sierpnia 2010 r., do 31 sierpnia 2010 r. Późniejsze okazanie jakichkolwiek dokumentów nie może stanowić podstawy do nie sankcjonowania przepisu Lp. 12.13 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy zauważył również, iż kontrola w przedsiębiorstwie rozpoczęła się w dniu 19 października 2010 r. Wcześniej strona została o niej uprzedzona zawiadomieniem doręczonym jej w dniu 20 września 2010 r., w którym szczegółowo określono jej zakres. Stronie doręczono także wezwanie do przedłożenia do kontroli wymaganych i konkretnie sprecyzowanych dokumentów. Główny Inspektor Transportu Drogowego, odnosząc się do podnoszonej przez stronę okoliczności kradzieży w dniu 17 września 2010 r. wykresówek za kontrolowany okres, stwierdził , iż przedmiotowe wykresówki nie były prawidłowo zabezpieczone, a przedsiębiorca nie dochował należytej staranności w zakresie ich przechowywania. Przedsiębiorca winien mieć świadomość kontroli i dołożyć szczególnej staranności, aby wymagane dokumenty były właściwie przechowywane i w konsekwencji mogły być okazane w toku kontroli. Przewożenie dokumentów pojazdem poza siedzibę przedsiębiorstwa jest zachowaniem ryzykownym. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności uzasadniające powstanie naruszeń co potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu T. K. zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 93 ust . 7 oraz art. 92 ust. 1 pkt 8 ustawy o transporcie publicznym, a także naruszenie przepisów lp. 11.4 ust 1, lp. 12.12, i lp. 12.13 załącznika do tej ustawy. Strona skarżąca podniosła, iż podejmowała wszelkie czynności mające na celu zabezpieczenie dokumentacji przedsiębiorstwa. Przechowywanie dokumentów w specjalistycznej spółce zajmującej się ich księgowaniem i sprawdzaniem prawidłowości ich prowadzenia, a następnie przewóz pojazdem celem przedłożenia organowi prowadzącemu kontrolę, stanowi rozsądne zachowanie przedsiębiorcy. Także pozostawienie dokumentów w zamkniętym pojeździe nie stanowi działania pozbawionego rozsądku, ponieważ niezwykle rzadko ma miejsce kradzież takich dokumentów z uwagi na to, ze nie mają dla osoby dokonującej czyn zabroniony będący kradzieżą, żadnej wartości materialnej. Kradzież z włamaniem jest zdarzeniem, którego nie sposób przewidzieć i nosi znamiona siły wyższej. Samochód z którego ukradziono dokumenty był zamknięty, miał autoalarm, stał na posesji a skradzione przedmioty nie były pozostawione na widoku lecz były schowane wewnątrz samochodu, w sposób uniemożliwiający ich dostrzeżenie z zewnątrz bez otwierania pojazdu. W tych okolicznościach skarżącemu nie można zarzucić braku dochowania należytej staranności w jakimkolwiek zakresie. Skarżący podniósł jednocześnie, iż organ błędnie wskazał, że nie okazano danych z tachografów za okres od 1 lipca 2011 r. do 11 lipca 2011 r. i policzył za to karę grzywny. Jest to sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania i z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, albowiem kontrola dotyczyła roku 2010. Trudno wymagać od przedsiębiorcy aby posiadał dokumenty za okres czasu, który jeszcze nie nastąpił. Dalej skarżący podniósł, iż kradzież jest sytuacją będącą swoistą siłą wyższą niezależną od kierowcy ani jego pracodawcy. Organ został wielokrotnie, skutecznie poinformowany o tej sytuacji. Jeżeli ustawodawca wskazuje, iż istnieją przesłanki wyłączające odpowiedzialność to ich uwzględnienie przez organ w sytuacji ich zaistnienia nie stanowi dowolności w decyzji co do ich uwzględnienia. Organ dokonał jednocześnie błędnych ustaleń faktycznych oraz nie uwzględnił wniosku skarżącego o przesłuchanie wszystkich kierowców w sprawie. Kierowcy nie naruszyli przepisów zawartych w rozporządzeniach unijnych ani też prawa polskiego, nie okazali jedynie dokumentów potwierdzających tę okoliczność bowiem zostały one skradzione podczas transportu ich celem przedłożenia organowi przeprowadzającemu kontrolę. Koniecznym było zatem przesłuchanie świadków tj. kierowców i przedsiębiorcy na okoliczność czasu pracy kierowców i czasu ich odpoczynku z uwagi na brak dokumentów pisemnych. Skarżący zarzucił ponadto, że zarówno organy I jak i II instancji nie ustaliły czy kierowcy w okresie objętym kontrolą wykonywali przewozy czy inne prace zlecone przez przedsiębiorcę. Z tych przyczyn protokół kontroli nie jest dokumentem wiarygodnym, gdyż nie wskazuje przyczyn nieokazania wykresówek. Zdaniem skarżącego kara pieniężna za nieokazanie wykresówek powinna zostać stwierdzona w stosunku do kierowców. Ponadto zwrócił uwagę na rozbieżności pomiędzy protokołem kontroli i decyzją co do ilości, w odniesieniu do poszczególnych kierowców, zbadanych wykresówek, czego organ nie wyjaśnił. Ponadto, zdaniem skarżącego nieprawidłowo ustalono na podstawie zapisów z liczników pojazdów aktywność poszczególnych kierowców, gdyż zapisy te nie przyporządkowują ich do poszczególnych kierowców. Nie uwzględniono również specyfiki pracy kierowców i okoliczności pozwalających na odstępstwa od przepisów o czasie pracy. Strona skarżąca zakwestionowała ponadto ustalenia w zakresie obliczonego przez kontrolujących skrócenia dziennego odpoczynku przez kierowców oraz okresy dziennego prowadzenia pojazdów. Niezbędna jest powtórna analiza dowodów, gdyż uzasadnienie decyzji opiera się w tym zakresie na domniemaniu. Odpowiadając na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zakażonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1270 z zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesione w niej zarzuty nie są trafne. W działaniu organu administracji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. W ocenie Sądu, organy prawidłowo wykazały, że doszło do naruszenia norm określonych w: - art. 14 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31 grudnia 1985 ze zm.) oraz art. 25, art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm. ponieważ przedsiębiorca nie okazał w trakcie kontroli wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdów przez kierowców T. N. (okres od 1 marca 2010 r. do 30 kwietnia 2010 r.) oraz K. B. ( okres od 1 lipca 2010 r. do 31 sierpnia 2010 r.) - art.8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11 kwietnia 2006 r.) poprzez skrócenie dziennego czasu odpoczynku o 22 minuty przy wykonywaniu przewozu drogowego w dniu 29 lipca 2010 r. w odniesieniu do kierowcy M. A.; - art. 6 ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11 kwietnia 2006 r.) ponieważ kierowca M. A. – okres od 26 lipca 2010r. do 8 sierpnia 2010r. przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym, przy wykonywaniu przewozu drogowego; - art. 14 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31 grudnia 1985 ze zm.) w związku z art. 26 ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11 kwietnia 2006 r.; art. 10 ust. 5 lit a) rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 (Dz. Urz. UE nr L 102 z 11 kwietnia 2006r.; art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.) ponieważ przedsiębiorca podczas kontroli w przedsiębiorstwie udostępnił niepełne dane o okresach aktywności kierowcy M. A. w dniach 12 lipca 2010 r., 21 lipca 2010 r., 22 lipca 2010 r., 23 lipca 2010 r. i 28 sierpnia 2010 r.; - art. 14 ust 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 (Dz. Urz. WE nr L370 z 31 grudnia 1985) w zw. z art. 26 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 (Dz. Urz. UE nr L 102 z 11 grudnia 2006); art. 10 ust. 5 lit, a) pkt ii) rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 (Dz. Urz. UE nr L 102 z 11 kwietnia 2006 r.) ponieważ przedsiębiorca nie udostępnił w trakcie kontroli danych wczytanych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy M. A. zawierających informacje o aktywności tego kierowcy w dniach od 1 lipca do 11 lipca 2010 r., oraz od 29 sierpnia 2010 r., do 31 sierpnia 2010 r. - art. 39a ust. 1 pkt 3, pkt 4, art. 39j, art. 39k, art. 39l ust. 1, art. 39m ustawy z dnia września 2001r. o transporcie drogowym (t.j. z 2007r. Dz. U. Nr 125, poz. 874 ze zm) ponieważ przedsiębiorca w trakcie kontroli nie przedłożył dowodu skierowania kierowcy D. K. na badania lekarskie w celu stwierdzenia braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy ww. kierowcy w okresie 11 października 2010 r. do 19 października 2010 r. Zdaniem Sądu dokonane przez przedsiębiorcę naruszenie zostało zakwalifikowane prawidłowo, prawidłowo też określona została podstawa prawna nałożonej kary i jej wysokość. Strona skarżąca podniosła, iż w przedmiotowej sprawie powinien znaleźć zastosowanie przepis art. 97 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zgodnie z którym organ uprawniony do nałożenia, w drodze decyzji, kary pieniężnej za czynności związane z przewozem drogowym, odstępuje od jej wymierzenia jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Zdaniem skarżącego takim zdarzeniem była kradzież w dniu 17 września 2010 r. dokumentów w tym wykresówek, za których nieokazanie w trakcie kontroli organ wymierzył karę. Zdaniem strony podjęła ona wszelkie środki ostrożności pozostawiając dokumenty w samochodzie. Pojazd ten był zamknięty, posiadał autoalarm, znajdował się na terenie zamkniętej posesji, a pozostawione w nim dokumenty były schowane we wnętrzu samochodu w sposób uniemożliwiający ich dostrzeżenie. Kradzież z włamaniem była zdarzeniem, którego nie sposób było przewidzieć, a strona skarżąca nie miała wpływu na powstałe naruszenie. W tym miejscu należy zauważyć, iż w orzecznictwie sądów adminstracyjnych utrwalił się pogląd, że to na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek wykazania, iż dołożył należytej staranności, to znaczy uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Jak stanowi art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Natomiast art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 wskazuje na obowiązek odpowiedniego zabezpieczenia wykresówek lub kart kierowcy. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 czerwca 2011 r. (sygn. akt VI SA/Wa 568/11), iż powyższe przepisy nie określają, co prawda, wyraźnie sposobu przechowywania wymienionych dokumentów, jednakże wprowadzają ogólny obowiązek zabezpieczenia dokumentów, którego niewypełnienie skutkuje nałożeniem kary administracyjnej, bez względu na istnienie lub nieistnienie winy przedsiębiorcy. Ustawodawca, który pozostawił przedsiębiorcom swobodę, co do sposobu archiwizacji dokumentów, przyjął, że profesjonalny przedsiębiorca, dbając właściwie o własne interesy, podejmie wszelkie kroki, celem zabezpieczenia interesów prowadzonego przedsiębiorstwa czyli wykaże się przezornością i wyobraźnią przy wyborze miejsca przechowywania dokumentów. Sposób przechowywania dokumentów jest istotny, gdyż konsekwencją niedopełnienia obowiązków nałożonych na przedsiębiorcę przepisami art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i ich stwierdzenia przez właściwe organy jest kara administracyjna, której celem jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar pieniężnych należy rozstrzygać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego, gdyż kara nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Dlatego też - co do zasady - bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości, albowiem organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz mają za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków. Wyjątkiem od tej zasady mogą być sytuacje o jakich mowa w art. 95 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, jednak w ocenie Sądu, okoliczność kradzieży wykresówek nie jest okolicznością usprawiedliwiającą niedopełnienie przez stronę obowiązku ich właściwego przechowywania. Już na podstawie zasad doświadczenia życiowego można stwierdzić, iż pozostawienie tak istotnych dokumentów w samochodzie, w godzinach wieczornych, stanowi rażące zaniedbanie ze strony przedsiębiorcy, który powinien być świadomy, iż włamania do samochodów lub ich kradzieże mają często miejsce, nawet na zamkniętych posesjach, czy też w zabezpieczonych garażach. Powołana przez skarżącego okoliczność kradzieży wykresówek nie może w żaden sposób usprawiedliwiać faktu naruszenia obowiązku ich odpowiedniego zabezpieczenia oraz przedłożenia uprawnionym organom na ich żądanie. Jako nietrafny należy uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego polegający na nieprzesłuchaniu skarżącego oraz kierowców zatrudnionych w jego przedsiębiorstwie na okoliczność czasu pracy i czasu ich odpoczynku, z uwagi na brak dokumentów pisemnych, które zostały skradzione. W ocenie Sądu dowód taki nie wniesie nic do niniejszego postępowania, gdyż to przedsiębiorca odpowiednimi ustawowo ustalonymi dokumentami winien wykazać faktyczny czas pracy kierowców również potwierdzający fakt nieprowadzenia pojazdu. Odnosząc się do zarzutu, że kara za nieokazanie wykresówek winna zostać nałożona na kierowców, skarżący nie uzasadnił na jakiej podstawie opiera takie stwierdzenie. Kara ta została nałożona w toku kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie i wiązała się niedochowaniem obowiązku przedłożenia wykresówek przez przedsiębiorcę, na którym spoczywa obowiązek ich przechowywania ( art. 92 ust 1 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85). Co do zarzutu wskazania błędnej daty dotyczącej okresu pracy kierowcy M. A., to należy zauważyć, iż zaskarżona decyzja zawiera w tym zakresie oczywistą omyłkę pisarską, a w decyzji organu I instancji data ta jest wskazana prawidłowo. Strona skarżąca nie sprecyzowała ponadto pozostałych, podniesionych zarzutów dotyczących niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy – wykonywania przez kierowcę innych prac zleconych, ponownej konieczności ponownego ustalenia aktywności poszczególnych kierowców - co uniemożliwia Sądowi odniesienia się do tych zarzutów. Należy przy tym zauważyć, iż zgodnie z treścią ar 7 i 77 § 1 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, to na organie administracji prowadzącym postępowanie spoczywa ciężar dowodu. Nie wyklucza to oczywiście obowiązku współprzyczyniania się strony do zapewnienia pełnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, na drodze złożenia wyjaśnień bądź przytoczenia innych dowodów w sprawie zwłaszcza, jeżeli z udowodnieniem określonej okoliczności strona wiąże korzystne dla siebie skutki prawne. Reasumując, w ocenie Sądu organu administracji prawidłowo uznały, że zachodzą okoliczności uzasadniające nałożenie kary administracyjnej na T. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "A" T. K., w związku z naruszeniami prawa, stwierdzonymi w toku przeprowadzonej kontroli przedsiębiorstwa. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku