II SA/Po 752/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2010r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [..] 2009 r. nr [..] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy; oddala skargę /-/ E.Podrazik /-/ A.Łaskarzewska /-/ B.Drzazga W dniu 10 kwietnia 2009r. R. C . zgłosił Prezydentowi Miasta P. zamiar wykonania robót budowlanych polegających na postawieniu oddzielnych pomieszczeń gospodarczych do 25 m2 każdy, wykonanych z płyty obornickiej, drewna i blachy falistej na terenie działki nr [...] ark. [...], obręb[...]w P. przy ul. [...] . W załączeniu przedłożył projekt wizualizacji obiektów, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, z którego wynika, że jest on współwłaścicielem wraz z R. C. nieruchomości objętej planowaną inwestycją, mapę terenu z zaznaczonym usytuowaniem obiektu oraz odpis z księgi wieczystej nieruchomości. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009r., doręczonym adresatowi w dniu 29 kwietnia 2009r., Prezydent P. zobowiązał wnioskodawcę do uzupełnienia zgłoszenia o oryginał oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wraz z poświadczonym w oświadczeniu pełnomocnictwem, określenie prawidłowego terminu rozpoczęcia robót, precyzyjne określenie funkcji zgłaszanych budynków, wyjaśnienie oznaczenia zawartego w legendzie na mapie "zadaszenie", przedłożenie opisu zakresu, rodzaju i sposobu wykonania robót oraz przedłożenie ostatecznego pozwolenia Miejskiego Konserwatora Zabytków wraz z załącznikiem graficznym, wobec lokalizacji inwestycji w zespole zabytkowym – w terminie 10 dni od dnia otrzymania postanowienia. R. C. w dniu 7 maja 2009r. przedłożył organowi oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, z którego wynika, że jest on współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości, a drugi ze współwłaścicieli R.C. mieszka w A . Wskazał, że w terminie 30 dni ma zamiar usytuować kontenery o funkcji magazynowo-usługowej i magazynowej. Wyjaśnił, iż kontenery zostaną usytuowane na rolkach z rur, nie będą związane z podłożem z płyty betonowej. Na chodniku przed kontenerami planuje się położenie płytek ceramicznych. Wnioskodawca planuje wykonać ścianki działowe w każdym kontenerze, zamontować okna wystawowe i szklane drzwi, wykonać oświetlenie z przodu i z tyłu kontenera oraz zaplecze w postaci toalety, umywalki, kuchenki i szatni. Podłogi zostaną pokryte płytkami ceramicznymi, a ściany na zewnątrz - styropianem i tynkiem strukturalnym, a od wewnątrz – płytami gipsowo-kartonowymi. R. C. dołączył też pismo Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. z dnia 20 kwietnia 2009r., w którym ten poinformował inwestora, że akceptuje lokalizację przedmiotowych pawilonów zgodnie z przedstawioną wizualizacją jako inwestycję wyłącznie tymczasową do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. Konserwator jednocześnie wskazał, że z uwagi na położenie nieruchomości w strefie ochrony konserwatorskiej należy zwrócić się do niego o pozwolenie konserwatorskie przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] maja 2009r., doręczoną adresatowi w dniu 18 maja 2009r., wydaną na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) zgłosił sprzeciw wobec zamiaru budowy przez R. C. pomieszczeń gospodarczych przy ul. [...] w P . Uzasadniając rozstrzygnięcie stwierdził, że zgłaszający nie spełnił wymogu złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bowiem nie wypełnił go w całości, ani nie przedłożył wymaganego pozwolenia Miejskiego Konserwatora Zabytków. R. C. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Zarzucił organowi I instancji naruszenie przy jej wydaniu art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz przepis art. 3 ust. 2 Prawa budowlanego. Jego zdaniem brak prawidłowego wypełnienia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie może skutkować sprzeciwem, bowiem tego rodzaju brak jest brakiem formalnym, do uzupełnienia którego należało wezwać wnioskodawcę. Ponadto zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga m.in. prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru. Odwołujący nie zamierza prowadzić tego rodzaju prac. Tym samym organ I instancji nie miał podstaw, by wzywać wnioskodawcę do przedłożenia ostatecznego pozwolenia Miejskiego Konserwatora Zabytków powołując się na art. 36 ust. 1 ustawy, który wyraźnie odwołuje się do wojewódzkiego konserwatora zabytków i to przy pracach konserwatorskich, restauratorskich lub robotach budowlanych. Wskazał też, iż Miejski Konserwator Zabytków wyraził zgodę na postawienie przedmiotowych pomieszczeń. Zdaniem R. C. o tym, czy budowa zgłoszonych obiektów wymaga pozwolenia na budowę, czy nie, nie decyduje ich nazwa, lecz to, czy są to obiekty spełniające wymogi zawarte w przepisie art. 29 Prawa budowlanego, a więc czy zgłoszono budowę wolnostojących parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 25 m2 (przy czym łączna ich liczba na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki). Na podstawie dokumentacji sprawy nie ulega wątpliwości, że właśnie takie budynki zgłosił odwołujący. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] lipca 2009r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu stwierdził, iż zgodnie z art. 30 ust. 2 zd. trzecie Prawa budowlanego w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Z akt sprawy wynika, że inwestor nie uzupełnił w pełni braków wymienionych w postanowieniu Prezydenta Miasta z [...] kwietnia 2009r. w zakresie przedłożenia prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (brak informacji o posiadaniu zgody drugiego współwłaściciela, brak informacji o dokumencie, z którego wynika tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) oraz dołączenia pozwolenia konserwatorskiego (załączono jedynie opinię MKZ). Nie można zdaniem Wojewody zgodzić się z odwołującym jakoby brak złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane był brakiem możliwym do usunięcia jak brak formalny wniosku, ponieważ złożone przez wnioskodawcę w dniu 7 maja 2009r. oświadczenie było już drugim oświadczeniem inwestora, które zostało złożone w następstwie postanowienia organu I instancji z [...] kwietnia 2009r. Dlatego zastosowanie znalazł powołany przepis art. 30 ust. 2 zdanie trzecie Prawa budowlanego. Organ odwoławczy uznał też, że w rzeczywistości inwestor zamierza prowadzić roboty budowlane polegające na postawieniu oddzielnych pomieszczeń gospodarczych do 25 m2. Inwestycja ta stanowi budowę w rozumieniu Prawa budowlanego (art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy). Pojęcie budowy oraz robót budowlanych zostało zdefiniowane w słowniczku Prawa budowlanego (art. 3 pkt 6 i 7). Z definicji tych wynika, że przez budowę należy rozumieć m.in. wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu oraz, że pojęcie budowy mieści się w zakresie znaczeniowym pojęcia robót budowlanych. Dlatego w ocenie Wojewody należy stwierdzić, że inwestor zamierza wykonać roboty budowlane polegające na budowie parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 25 m2 każdy. W ocenie Wojewody dokonane zgłoszenie dotyczy budowy objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego) ze względu na przeznaczenie planowanych obiektów. W świetle art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych. Planowane przedsięwzięcie nie ma jednak na celu budowy budynków gospodarczych, tylko obiektów handlowo-usługowych (np. bar spaghetti, rolletic i masaże, kwiaciarnia), co jednoznacznie wynika z projektu wizualizacji obiektów (k. nr 12 akt I inst.). Zgodnie z definicją legalną (§ 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, /.../ służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego /.../, a także ich otoczeniu, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Ponadto procedurą zgłoszeniową objęta jest budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, a więc takich, które nie stoją w zabudowie zwartej, nie opierają się o siebie lub nie są budynkami samodzielnymi, czyli oddzielonymi od innych ścianą przeciwpożarową od fundamentu po dach. Tymczasem z przedstawionej wizualizacji inwestycji wynika, że planowane obiekty miałyby zostać usytuowane w zabudowie zwartej. Wojewoda nie podzielił też zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia przepisu art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Wyjaśnił, że na mocy porozumienia z 18 listopada 2003r. zawartego pomiędzy Wojewodą wielkopolskim a Prezydentem Miasta P. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2003 r. Nr 184, poz. 3434) Miejski Konserwator Zabytków jest właściwy w sprawach dotyczących ochrony zabytków i opieki nad nimi w granicach administracyjnych miasta P . Twierdzenie zaś jakoby Konserwator wyraził już zgodę na postawienie przedmiotowych pomieszczeń jest błędne, gdyż jak wynika z pisma Konserwatora z dnia 20 kwietnia 2009r. jedynie zaakceptował on przedstawioną lokalizację pawilonów, pouczając inwestora o obowiązku zwrócenia się o pozwolenie konserwatorskie z uwagi na położenie nieruchomości w strefie ochrony konserwatorskiej. R. C., reprezentowany przez pełnomocnika adwokata K. M., w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie przepisów art. 7, 8 i 9 kpa, art. 3 ust. 2 i art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego oraz art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Odnosząc się do kwestii złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane podniósł, iż gdyby uznać, że pierwsze oświadczenie zostało zgłoszone skutecznie i w jego wyniku doszło do wydania postanowienia z [...] kwietnia 2009r. to jednocześnie trzeba by przyjąć, że w dniu wydania postanowienia o uzupełnieniu zgłoszenia powstawała już możliwość budowy pomieszczeń gospodarczych, albowiem od 3 marca 2009r. do [...] kwietnia 2009r. upłynęło ponad 30 dni (art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego). Jeżeli zaś zgłoszenie zamiaru robót złożono w dniu 10 kwietnia 2009r. to wówczas postanowienie o uzupełnieniu zgłoszenia było pierwszym aktem administracyjnym sprawy (poprzednie oświadczenie nie może mieć w takiej sytuacji znaczenia). Przepis art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi, że w przypadku nieuzupełnienia dokumentów organ zgłasza sprzeciw. Interpretacja literalna tego przepisu prowadzi do wniosku, iż organ nie ma prawa zgłaszać sprzeciwu, jeżeli brakF zostały uzupełnione, jednak nie w całości lub w sposób błędny. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 7, 8 i 9 kpa organ administracji winien, przed złożeniem sprzeciwu, wezwać do uzupełnienia braków i jednocześnie wyjaśnić stronie, jakiego rodzaju dokumenty są wymagane oraz z jakich przyczyn. Skarżący uzupełnił według swojej wiedzy w sposób kompletny zgłoszenie i wykonał postanowienie w całości. To organ administracji obowiązany był z urzędu, zgodnie z art. 7 kpa, do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zaś w myśl art. 8 kpa – do prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. Winien zatem wyjaśnić stronie z jakich powodów złożone dokumenty są nieprawidłowe i wezwać do uzupełnienia braków. Nadto zdaniem skarżącego sprzeciw organu I instancji jest nieskuteczny, ponieważ złożony został z przekroczeniem 30-dniowego terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Przepis ten mówi wprost o "doręczeniu zgłoszenia" i dlatego słuszna jest teza, iż jako początkowy dzień biegu terminu należy przyjąć dzień następny po dniu, w którym nastąpiło dokonanie zgłoszenia. W ciągu następnych 30 dni organ ma prawo wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji, tj. doręczenie adresatowi decyzji zawierającej sprzeciw. Ponieważ art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego używa sformułowania "w określonym terminie" wydaje się, iż maksymalnym terminem, który należałoby zakreślić jest termin siedmiodniowy, podobnie jak w art. 64 § 2 kpa. Art. 30 ust. 2 Prawa budowanego nie przedłuża zaś terminu do zgłoszenia sprzeciwu, nadal jest to termin 30-dniowy. Skoro więc zgłoszenie według organów zostało wniesione w dniu 10 kwietnia 2009r. to 30 dniowy termin na wniesienie sprzeciwu upłynął 10 maja 2009r. Tymczasem decyzję o sprzeciwie wydano [...] maja, a doręczono 15 maja 2009r. Co do zarzutu naruszenia przez organy orzekające przepisu art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków /.../ skarżący przytoczył stanowisko zaprezentowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, wskazując, że przedstawione w skardze zarzuty pozostają bez wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto podał, iż oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowi jeden z załączników do formularza zgłoszeniowego. Nie ma znaczenia przy badaniu przez organ skuteczności zgłoszenia data jaką opatrzono oświadczenie, lecz okoliczność, czy jest ono prawidłowo wypełnione. Interpretacja skarżącego, iż organ nie ma prawa zgłaszać sprzeciwu, jeżeli braki zostały uzupełnione nie w całości lub w sposób błędny, pozbawia sensu instytucję wezwania do uzupełnienia braków. Takiej wykładni art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego nie da się ponadto pogodzić z zasadą praworządności (art. 6 kpa). Wojewoda zaznaczył też, że zarzut niedochowania przez organ I instancji 30-dniowego terminu na wniesienie sprzeciwu jest bezpodstawny, bowiem nałożenie na inwestora obowiązku uzupełnienia zgłoszenia spowodowało przerwanie biegu tego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Po pierwsze w ocenie Sądu przedmiotowa inwestycja nie jest – jak przyjął skarżący – budową wolnostojących parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 25 m2, których łączna liczba na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa, dla których wymagane jest zgłoszenie. Z dołączonych do zgłoszenia materiałów i uzupełnienia zgłoszenia (k. 8-13 i 20-21 akt adm. I inst.) wynika, że skarżący ma zamiar postawić w zwartej zabudowie kontenery, które następnie zostaną z zewnątrz otynkowane i pokryte drewnianym daszkiem. Rację miały zatem organy orzekające twierdząc, że planowane przez inwestora do usytuowania kontenery nie są obiektami wolnostojącymi. Ponadto zgodnie z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego między innymi obiekty kontenerowe, kioski uliczne, czy pawilony sprzedaży ulicznej uznaje się za tymczasowe obiekty budowlane. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego mówi zaś, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, ale tylko niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. W zgłoszeniu złożonym zaś w niniejszej sprawie nie wskazano terminu rozbiórki lub przeniesienia przedmiotowych kontenerów, co oznacza, że intencją inwestora było ich usytuowanie na okres dłuższy niż 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy. Tym samym, skoro zamiarem inwestora było usytuowanie tymczasowych obiektów budowlanych na nieokreślony czas, konieczne było uzyskanie przed rozpoczęciem robót budowlanych zmierzających do realizacji inwestycji pozwolenia na budowę. Dlatego też mając na względzie, że przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego nakazuje wniesienie sprzeciwu, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, przyznać należy rację rozstrzygnięciom organom I i II instancji. Rację miał też Wojewoda stwierdzając, że planowane obiekty nie mają też charakteru gospodarczego. Z dokumentacji dołączonej do zgłoszenia wynika, że skarżący miał zamiar w przedmiotowych kontenerach prowadzić spaghetti bar, salon masażu, kwiaciarnię oraz punkt usług krawieckich (k. 12 akt adm. I inst.). W piśmie z dnia 7 maja 2009r. skierowanym do organu I instancji podał, że cztery kontenery mają mieć funkcję magazynowo-usługową, pozostałe zaś – funkcję magazynową. Nie można zatem uznać, by obiekty te miały funkcję gospodarczą. Budynkiem gospodarczym w myśl przepisu § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) jest bowiem budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, jakoby organy orzekające naruszyły przepis art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji o sprzeciwie po upływie 30 dniu od dnia złożenia zgłoszenia. Po pierwsze zauważyć trzeba, że skarżący wniósł zgłoszenie w dniu 10 kwietnia 2009r. Nie jest istotne, że samo pismo, na którym formułowano zgłoszenie było datowane na dzień 3 marca 2009r., skoro wniesiono je do organu dopiero w dniu 10 kwietnia 2009r. Od tej ostatniej bowiem daty organ mógł zapoznać się ze zgłoszeniem, dokonać jego oceny kompletności oraz podjąć dalsze czynności. Dlatego od tej daty należy liczyć termin określony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że skoro zgłoszenie złożył w dniu 10 kwietnia 2009r. to organ winien wydać sprzeciw do 10 maja 2009r., a wydanie postanowienia o uzupełnieniu sprzeciwu nie powodowało przerwania terminu do wniesienia sprzeciwu. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że termin na zgłoszenie sprzeciwu powinien być liczony, w przypadku uzupełnienia zgłoszenia, od daty tego uzupełnienia lub od dnia upływu terminu do uzupełnienia braków zgłoszenia. Wydanie postanowienia w przedmiocie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia przerywa 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu. Organ musi bowiem mieć czas na zapoznanie się z kompletnym zgłoszeniem (vide: wyrok NSA z 20 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 207/08, Lex nr 516061). Skoro więc wskutek postanowienia Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2009 r. zobowiązującego do uzupełnienia zgłoszenia R. C. uzupełnił zgłoszenie w dniu 7 maja 2009r. to od tego dnia należało liczyć 30-dniowy termin określony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Wydanie zatem decyzji o sprzeciwie w dniu [...] maja 2009r. i doręczenie jej skarżącemu w dniu 18 maja 2009r. nie nastąpiło z naruszeniem powołanego przepisu. Nie można też zgodzić się ze skarżącym, którego zdaniem organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 7, 8 i 9 kpa poprzez wydanie decyzji o sprzeciwie bez uprzedniego wyjaśnienia stronie jakiego rodzaju dokumenty są wymagane do zgłoszenia oraz z jakich przyczyn. Skarżący podał, że według swojej wiedzy uzupełnił zgłoszenie i w całości wykonał postanowienie zobowiązujące do uzupełnienia zgłoszenia. W ocenie Sądu organ I instancji nie naruszył powołanych wyżej przepisów postępowania. Po pierwsze skarżący składając oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane znał treść art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, o czym zaświadczył podpisem pod oświadczeniem (k. 14 akt adm. I inst.). Wiedział zatem, że skoro jest współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości winien również uzyskać zgodę na inwestycję drugiego współwłaściciela R. C. Tym samym wezwanie go do uzupełnienia zgłoszenia o oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wraz z powołanym w oświadczeniu pełnomocnictwem upoważniającej skarżącego do złożenia tego oświadczenia nie powinno było budzić jego wątpliwości, iż intencją organu jest wylegitymowanie się przez inwestora pełnomocnictwem od drugiego ze współwłaścicieli nieruchomości do złożenia tego oświadczenia. Już sam zatem brak zgody współwłaściciela nieruchomości R. C. na przedmiotową inwestycję był podstawą do wniesienia sprzeciwu przez organ orzekający (art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego). Również wskazanie przez organ, iż wzywa się inwestora do określenia prawidłowego terminu rozpoczęcia robót, precyzyjnego określenia funkcji zgłaszanych budynków (zgodność treści wniosku z rysunkami), przedłożenia opisu zakresu, rodzaju i sposobu wykonania robót i też wyjaśnienie oznaczenia zawartego w legendzie na mapie "zadaszenie" nie powinno było nastręczać wątpliwości skarżącego. Przepis art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wyraźnie stanowi, że w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia, a także, iż do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Prezydent Miasta w postanowieniu z [...] kwietnia 2009r. jasno wyraził żądanie, iż inwestor powinien przedłożyć ostateczne pozwolenie Miejskiego Konserwatora Zabytków, bowiem przepis art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, takiego pozwolenia wymaga. Tym samym skarżący w chwili doręczenia mu postanowienia z dnia [...] kwietnia 2009r. wiedział, jakie powinien przedłożyć dokumenty. Ponadto w przypadku gdy organ zobowiąże inwestora do uzupełnienia zgłoszenia, a ten tego nie uczyni organ zobligowany jest wnieść w drodze decyzji sprzeciw (art. 30 ust. 2 zdanie trzecie Prawa budowlanego). Stwierdzić też trzeba, że uprawnione było żądanie przedłożenia przez inwestora wraz ze zgłoszeniem ostatecznego pozwolenia konserwatorskiego. Stosownie do przepisu art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków jest wymagane przy wykonywaniu robót budowlanych w otoczeniu zabytków. Skoro zaś nieruchomość objęta inwestycją położona jest w strefie ochrony konserwatorskiej (k. 19 akt adm. I inst.) to uprawnione było żądanie pozwolenia konserwatorskiego. Mając na względzie powołany przepis nie ma znaczenia, czy w ramach przedmiotowej inwestycji będą prowadzone prace konserwatorskie, restauratorskie, czy roboty budowlane przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków. Wystarczy, że jakiekolwiek roboty budowlane są prowadzone w otoczeniu zabytków. Nie można też zgodzić się ze skarżącym, iż nie obciąża go, że Miejski Konserwator Zabytków wyraził zgodę na przedmiotową inwestycję w niewłaściwej formie. Wojewoda trafnie wskazał, że Miejski Konserwator Zabytków w piśmie z 20 kwietnia 2009r. jedynie zaakceptował przedstawioną mu lokalizację pawilonów. Pouczył przy tym inwestora o obowiązku zwrócenia się o pozwolenie konserwatorskie z uwagi na położenie nieruchomości w strefie ochrony konserwatorskiej. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu i dlatego skargę R. C. należało oddalić, o czym orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). /-/ E.Podrazik /-/ A.Łaskarzewska /-/ B.Drzazga MK