II SA/Po 770/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Maria Skwierzyńska ( spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: sekr. sąd. Agnieszka Leśniarek po rozpoznaniu w dniu 24 września 2004r. sprawy ze skargi W. J. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu Oddział Zamiejscowy z dnia[...] Nr [...] w przedmiocie opinii sanitarnej I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] Nr [...] II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. na rzecz skarżącego W. J. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. stwierdza, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Inspektora Sanitarnego w K. nie mogą być wykonane. /-/ W. Długaszewska /-/ M. Skwierzyńska /-/ B. Koś K.P. W. J. w dniu [...] wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy K. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu tj. działki położonej w H. Działkę tę w.w. zamierzał wykorzystać na cele rekreacyjne i urządzić na niej wybiegi dla koni, co wiązało się z koniecznością postawienia 4 kontenerów stalowych połączonych w całość. W celu rozpatrzenia w.w. wniosku Urząd Miasta i Gminy w K. zwrócił się pismem z dnia [...] do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z wnioskiem " o dokonanie uzgodnień do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na posadowieniu kontenerów stalowych ( 4 sztuk) dla urządzenia wybiegów dla koni w miejscowości H. na terenie działki nr [...] ". Do wniosku tego dołączono projekt decyzji ustalającej, zgodnie z wnioskiem strony, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. postanowieniem z dnia [...], na podstawie art. 106 kpa w związku z art. 40 ust. 4 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tj. Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) i art. 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej ( tj. Dz.U. z 1998r. Nr 90, poz.573 ze zm.) zaopiniował negatywnie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na posadowienie kontenerów stalowych dla urządzenia wybiegów dla koni na należącej do W. J. działce. W uzasadnieniu postanowienia w.w. organ stwierdził, że teren projektowanej inwestycji jest ujęty w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta K. i jest przeznaczony jako teren zainwestowania miejskiego nie podlegającego zmianie funkcji dominującej: a) mieszkalnictwo niskiej intensywnej zabudowy b) usługi towarzyszące mieszkalnictwie c) zieleń izolacyjną i urządzenia towarzyszące . Od ulicy teren przeznaczony jest pod zieleń izolacyjną. Z tego względu, tj. przeznaczenia terenu pod zabudowę mieszkaniową, a nie zagrodową, Powiatowy Inspektor Sanitarny opiniuje negatywnie projekt decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Na postanowienie to W. J. wniósł zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P., zarzucając organowi I instancji niedokonanie żadnych ustaleń dotyczących planowanej przez niego inwestycji i ograniczenie się jedynie do trzech punktów planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P., po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 106 i 126 kpa oraz art. 3 i 12 ust. 2 pkt. 1 ustawy o Inspekcji Sanitarnej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ II instancji podzielił stawisko Inspektora Sanitarnego, że teren przewidziany pod inwestycję, zgodnie z opiniowanym przez organy inspekcji sanitarnej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta K., uchwalonym przez Radę Miejską w K. uchwałą Nr [...] z dnia [...] znajduje się w jednostce bilansowej E 5 M/U- tereny zainwestowania miejskiego nie podlegające zmianom funkcji dominującej- mieszkalnictwo o niskiej intensywności zabudowy, usługi towarzyszące i zieleń. Wniosek W. J. dotyczący przeznaczenia terenu na inne cele. Plan zagospodarowania przestrzennego jako przepis gminy obowiązuje także organy inspekcji sanitarnej, a jego zmiany może dokonać Rady Gminy. Ponadto w.w. organ stwierdził, że opinia sanitarna wydana w trybie art. 106 kpa nie wiąże organu gminy w sytuacji, gdy uzna on, że możliwe jest wydanie w obecnym stanie prawnym odmiennej decyzji indywidualnej, niż wynika to ze stanowiska organów inspekcji sanitarnej, gdyby możliwe było zachowanie warunków higieniczno-sanitarnych ustalonych dla ogólnego planu zagospodarowania przedmiotowego terenu. W postanowieniu zawarto także pouczenie o możliwości zaskarżenia go do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Kolejnym postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny na podstawie art. 113 § 1 kpa sprostował oczywistą pomyłkę w swym postanowieniu z dnia [...] skreślając zawarte w nim pouczenie o możliwości zaskarżenia go do NSA. W. J. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowienie w.w. organu z dnia [...] wskazując, że postanowienie to nie zawiera opinii, co do uciążliwości planowanej przez niego inwestycji dla środowiska. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpatrując sprawę zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zważył co następuje: Z przepisu art. 106 § 1 kpa wynika, że organ administracji- w przypadku, gdy przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ- wydaje decyzję po zajęciu stanowiska przez ten organ. Dotyczy on więc tzw. współdziałania organów administracji przy wydawaniu decyzji. Z powyższego przepisu wynika więc, że uprawnienie do wyrażania stanowiska przez inny organ musi wynikać z przepisów prawa materialnego. W niniejszej sprawie, przedmiotem której jest ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z art. 40 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tj. Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) organ samorządowy orzeka po uzyskaniu uzgodnień wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi. Ust. 4 tegoż art. 40 nie przewiduje wydania przez np. burmistrza decyzji w w.w. sprawie po uzgodnieniu z organami inspekcji sanitarnej. Jednakże przepis art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej ( tj. Dz.U. z 1998 r. Nr 90, poz. 573 ze zm.) stanowi, że do zakresu działania Inspekcji Sanitarnej należy opiniowanie projektów regionalnych i miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz lokalizacji inwestycji pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Przyjmując nawet, że urządzenie wybiegów dla koni może mieć charakter inwestycji, o lokalizacji której organ Inspekcji Sanitarnej w ramach zapobiegawczego nadzoru może wydawać opinie pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, zauważyć należy, że wydane w sprawie postanowienia pomijają te kwestie odnosząc się jedynie do planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym zarówno organ inspekcji sanitarnej I jak i II instancji nie ustosunkował się do kwestii, które należą do zakresu jego kompetencji tj. nie wypowiedział się co do tego, czy planowana przez skarżącego inwestycja odpowiada wymogom zdrowotnym i higienicznym. Oczywiste jest bowiem, że Burmistrzowi Miasta i Gminy K. znany jest plan zagospodarowania przestrzennego gminy, wobec czego zbędne jest informowanie go przez Inspektora Sanitarnego o treści tego planu. Uzasadnione było natomiast ustosunkowanie się przez Powiatowego i Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego do ewentualnego wpływu posadowienia na działce skarżącego wybiegów dla koni na aspekt higieniczno- zdrowotny. Tego bowiem od organów inspekcji sanitarnej oczekiwał Burmistrz Miasta i Gminy K. w związku z prowadzeniem postępowania o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, co jednak zostało w wydanych postanowieniach całkowicie pominięte. Słuszny zatem jest zarzut skargi, że zaskarżone postanowienie nie ustosunkowuje się do istotnych dla sprawy okoliczności, wobec czego nie odpowiada potrzebom art. 106 kpa, ani art. 3 ustawy o Inspekcji Sanitarnej. Dodatkowo nadmienić także należy, że w świetle przepisu art. 16 ust. 1 pkt. 2 obowiązującej w 2002 r. ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz.U. Nr 78, poz. 368 ze zm.) niezrozumiałe i nieodpowiadające prawu jest stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wyrażone w postanowieniu z dnia [...] co do niezaskarżalności do sądu administracyjnego postanowień wydanych w trybie art. 106 kpa. Z wyżej wskazanych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt. a, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji. /-/ W. Długaszewska /-/ M. Skwierzyńska /-/ B. Koś K.P.