II SA/Po 773/03

1 W Y R O K 2 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: 2 Przewodniczący sędzia WSA Maciej Dybowski spr. Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia WSA Bożena Popowska Protokolant sekr. sąd. Justyna Frankowska-Sarbak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2005 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zakazu przeprowadzania dyskotek o d d a l a s k a r g ę /-/B. Popowska /-/M. Dybowski /-/P. Miładowski KP/ Sygn. akt 4/IISA/ Po 773/03 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dn. [...] r. – nr [...] Zarząd Powiatu S. na podstawie art. 104, art. 10 § 2 kpa, i art. 13a ustawy z dnia 22 sierpnia1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych ( j.t. Dz.U. 120/01/1298, ze zm. 41/01/465, 123/01/1353, 25/02/253- dalej ubim) wprowadził zakaz przeprowadzania przez P. W., wykonującego działalność gospodarczą wpisana do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza Miasta T. pod nr [...], imprez masowych w obiekcie położonym w miejscowości L. na działce o nr geod. [...]; zakaz wprowadzono od dnia doręczenia Stronie decyzji do odwołania. W uzasadnieniu wskazano, że dnia [...] r. do Zarządu Powiatu wpłynął wniosek prokuratora Rejonowego w S. o wprowadzenie zakazu przeprowadzania imprez masowych przez Stronę w budynku dyskoteki "F.", położonym w L. – do odwołania. Dnia [...] r. wszczęto postępowanie w sprawie. Na podstawie pism Komendanta Powiatowego Policji w S. stwierdzono, że z zebranego przez policję materiału dowodowego wynika, że od końca [...] r. do dnia [...] r. w soboty, w pomieszczeniach dyskoteki "F." odbywają się imprezy o charakterze masowym. Z dowodów zebranych przez policję wynika, że w organizowanych imprezach brało udział od 1000 do 2000 osób. Stwierdzono przypadki pobicia uczestników i włamania do samochodów zaparkowanych na placu organizatora. Strona nie występowała z wnioskiem o wydanie zezwolenia na przeprowadzanie imprezy masowej, wydawanego przez właściwego wójta, burmistrza albo prezydenta miasta właściwego ze względu na miejsce przeprowadzenia imprezy. Przez imprezę masowa należy rozumieć imprezę sportową, artystyczną lub rozrywkową, na której liczba miejsc dla osób na stadionie, w innym obiekcie nie będącym budynkiem lub na terenie umożliwiającym przeprowadzenie imprezy masowej wynosi- nie mniej niż 1000, a w przypadku hali sportowej lub innego budynku umożliwiającego przeprowadzenie imprezy- nie mniej niż 300 (art. 3 p. 1 ubim). W dokumentacji budowlanej inwestor założył, ze obiekt jest przystosowany do bezpiecznego uczestniczenia w imprezach w nim organizowanych do 900 osób. Skoro w imprezach uczestniczyło od 1000 do 2000 osób, to uzyskanie zezwolenia naprowadzenie imprez masowych było obowiązkiem Strony. Obecnie brak wymaganej dokumentacji i pozwoleń. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzja nr [...] z dnia [...] r. nakazał Stronie wykonanie określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych związanych z budowa budynku usług rozrywkowych- dyskoteka, klubokawiarnia, parking, na działce nr [...] w L., wstrzymanych postanowieniem nr [...] z dnia [...] r., do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych na wskazanym obiekcie. Czynności określone w owej decyzji nie zostały wykonane; mimo wstrzymania postanowieniem z [...] r. robót budowlanych, inwestor nadal wykonywał roboty budowlane, sanitarne i elektryczne w owym obiekcie. Strona nie uzyskała pozwolenia na użytkowanie, do czego została zobowiązana decyzją Starosty S. z [...] r. nr [...] o pozwoleniu na budowę. Decyzja ta została uchylona decyzją Starosty S. z dnia [...] r.nr [...]. Mimo braku wymienionego pozwolenia na użytkowanie, Strona w [...] r. rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej w owym obiekcie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. złożył w piśmie z [...] r. zawiadomienie o naruszeniu prawa przez stronę art. 90 i art. 93 p. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (j.t. Dz.U. 106/00/1126 ze zm.- dalej pr. bud.). Wobec powyższego należy negatywnie ocenić stan bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z przeprowadzanymi przez Stronę w obiekcie położonym w L. imprezami masowymi. Organizator imprezy masowej nie spełnił wymogów określonych w prawie budowlanym (art. 5 ust. 2 p. 1 ubim), w art. 6, 7 i 9 ust.1 i 2 ubim- przez nie wystąpienie do Wójta Gminy L. z wnioskiem o wydanie zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej i nie przedstawienie właściwym ze względu na miejsce prowadzenia imprezy masowej- komendantem powiatowym policji i Państwowej Straży Pożarnej, inspektorowi sanitarnemu i kierownikowi jednostki organizacyjnej pomocy doraźnej, informacji o których mowa w art. 7 ust. 1 p. 3 i 6-9. Zgodnie z art. 10 § 2 kpa, a koniecznym było pilne wydanie decyzji w sprawie tym samym spowodowanie zaprzestania naruszenia prawa, powodującego bardzo istotne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi- uczestników dyskoteki "F.". Skrócenie postępowania ma na celu niedopuszczenie do odbycia się kolejnej imprezy w pomieszczeniach dyskoteki. Ilość ludzi tam się gromadzących i niespełnienie przez organizatora żadnych norm bezpieczeństwa przewidzianych prawem, spowodowała konieczność skorzystania z art. 10 § 2 kpa. W dniu odwołania P. W., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, zarzucił decyzji: naruszenie art. 3 ubim przez błędne ustalenie, że dyskoteki organizowane przez Skarżącego mają charakter imprez masowych; naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 art. 10 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 80 kpa. Odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania; ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. – nr [...] na podstawie art. 138 § 1 p. 1 kpa w zw. z art. 13a ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (j.t. Dz.U. 120/01/1298, ze zm. 41/01/465, 123/01/1353, 25/02/253) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Motywując swe stanowisko Samorządowe Kolegium podzieliło ustalenia faktyczne i poglądy prawne organu I instancji. W szczególności zebrany w sprawie materiał wskazuje, że spełnione zostały wszystkie przesłanki zastosowanie art. 13a ubim. Dyskoteka w rozumieniu owej ustawy to impreza rozrywkowa, nie rekreacyjna. Oba pojęcia- impreza rozrywkowa (art. 3 ubim) i impreza rekreacyjna (art. 3a ubim), mają rożne znaczenia- wzajem się wykluczające. Pojecie imprezy rozrywkowej nie mieści się w katalogu imprez nie mających charakteru masowych, jednoznacznie wymienionych w art. 3 ubim. Na imprezie rozrywkowej "liczba miejsc dla osób w budynku umożliwiającym przeprowadzenie imprezy wynosi nie mniej niż 300". Z informacji Komendy Powiatowej Policji w S., która przeprowadziła postępowanie sprawdzające wynika, że pomieszczenia dyskoteki zgodnie z dokumentacja budowlana, przewidziane są na udział od 800 do 900 osób. Odwołujący się nie wystąpił z wnioskiem o wydanie zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej; dokonano negatywnej oceny stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z przeprowadzoną imprezą masową. Bezpieczeństwo imprezy masowej polega nie tylko na spełnieniu przez organizatora imprezy wymogów w zakresie bezpieczeństwa osób obecnych na imprezie w czasie jej trwania, ochrony porządku publicznego, zabezpieczenia pod względem medycznym, ale także na spełnieniu wymogów w zakresie stanu technicznego obiektów budowlanych wraz ze służącymi tym obiektom instalacjami i urządzeniami technicznymi, w szczególności przeciwpożarowymi i sanitarnymi ( art. 1 ust. 2 ubim). Z informacji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. wynika, że obiekt ów na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie uzyskał pozwolenia na jego użytkowanie. W trakcie wykonywania obiektu poczyniono znaczne i istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, dokonane zmiany w znacznym stopniu dotyczyły elementów konstrukcyjnych obiektu, a wykonywane roboty budowlane stwarzały zagrożenie dla ludzi i mienia. P. W. nie wystąpił o wydanie zezwolenia na przeprowadzenie imprezy, a co za tym idzie- nie uzyskał wymaganych przy wniosku opinii (art. 7 ubim). W myśl art. 10 § 2 kpa owe okoliczności i dokonana ocena pozwalały organowi wydającemu zaskarżoną decyzję na odstąpienie od zasady określonej w art. 10 § 1 kpa. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego P. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o orzeczenie o kosztach postępowania. Skarżący zarzucił owej decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (j.t. Dz.U. 120/01/1298) przez błędne ustalenie, że dyskoteki organizowane przez Skarżącego mają charakter imprez masowych w rozumieniu art. 3 ubim; naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na wynik sprawy: art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1i 2, art. 77 § 1, art. 80 kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się bezzasadną. W sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego. Wbrew stanowisku Skarżącego, organy obu instancji prawidłowo dokonały wykładni prawa materialnego- w szczególności art. 3 i art. 3a ubim. Żadna z metod wykładni prawa, przyjęta w doktrynie i orzecznictwie, nie prowadziło do rezultatu wskazywanego przez Skarżącego. Rola słowniczka określeń ustawowych jest wskazywanie definicji legalnych, dla uniknięcia wieloznaczności słownikowej zwrotów języka ogólnego, którym ustawodawca musi się posługiwać (M.Zielinski "Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki". W.Pr.2002 s. 188-191). Skoro ustawodawca w art.3 p. 1 ubim wprowadził definicje legalną imprezy masowej, to pragnął, by każdoczesny interpretator ustawy posługiwał się pojęciem impreza masowa w takim właśnie znaczeniu. Z kolei w art. 3a ustawodawca wskazał, że nie są imprezami masowymi, w rozumieniu niniejszej ustawy, imprezy odbywające się w teatrach, operach, operetkach, filharmoniach, kinach, muzeach, bibliotekach, domach kultury i galeriach sztuki, a także imprezy organizowane w placówkach oświatowych, imprezy sportowe organizowane wyłącznie dla sportowców niepełnosprawnych, imprezy organizowane w ramach współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży oraz imprezy rekreacyjne. Stosując taka technikę legislacyjna ustawodawca stworzył wyczerpujący katalog wyjątków od definicji legalnej, zawartej w art. 3 p. 1 ubim. Dla wskazania, że katalog wyłączeń jest jedynie przykładowy, ustawodawca posłużyłyby się zwrotem "w szczególności imprezy", bądź "imprezy takie, jak", bądź inne- bliskoznaczne. Sformułowanie zawarte w art. 3a in pric. ubim wskazuje, że w potocznym rozumieniu imprezy w teatrach, operach etc. mogą być imprezami masowymi, lecz szczegółowo wymienione w art. 3a ubim, nie są imprezami masowymi " w rozumieniu niniejszej ustawy". Ani wykładnia systemowa, ani funkcjonalna, ani celowościowa, nie prowadza do odmiennego rezultatu wykładni, niż wyżej zaprezentowana. Ani zasada dochodzenia do prawdy obiektywnej, ani zasada uwzględniania z urzędu interesu publicznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 kpa), ani zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 kpa; nazwanych omyłkowo przez Skarżącego "zasada pogłębiania zaufania do obywateli"- k. 3 akt sadowych), jako zasady prawa procesowego, nie służą dekodowaniu normy prawa materialnego. Zaufanie do organów państwa w rozumieniu art. 8 kpa uzyskuje się w drodze rzetelności proceduralnej, gdy organy administracji publicznej przestrzegają w toku konkretnego postępowania reguły przyjęte w kpa (B. Adamiak w :"Kpa- komentarz" CH BECK 2004 nb. 1 do art. 8; Z. Janowicz "Kpa-komentarz" W.Pr. PWN 1999 s. 73-74), nie zaś gdy dążą do osiągania rezultatów wykładni prawa materialnego sprzecznych z zasadami wykładni prawa. Wykładnia rozszerzająca nie jest dopuszczalna przy wykładni wyjątków od reguły- In casu określonej w definicji legalnej, zawartej w art. 3 p. 1 ubim. Chybione są przywołane przez P.W. w skardze ( a uprzednio w odwołaniu) argumenty, przemawiające jakoby za- błędnie przezeń rozumianą- wykładnią celowościową (k. 4 akt sądowych). Żadne względy nie przemawiają za przyjęciem, że racjonalny ustawodawca nakazał zaliczyć "imprezy dyskotekowe odbywane w klubokawiarniach, które należy zaliczyć jako jedną z imprez rekreacyjnych". Do takich rezultatów wykładni nie prowadzi celowe używanie przez Stronę pojęć, których nie używa ustawodawca- np. klubokawiarnia. Istotą procesu legislacyjnego jest używanie pojęć o jasnym znaczeniu dla adresatów norm prawnych, tak by przy wykładni prawa uzyskiwać normy prawne o jednoznacznym znaczeniu. Celowi temu nie może służyć używanie przez Stronę pojęć (np. "klubokawiarnia") spoza katalogu zawartego w definicji legalnej, bowiem prowadziłoby to do rozchwiania zakresu pojęć, którym ustawodawca pragnął nadać jednoznaczną treść, wprowadzając w art. 3 ubim słowniczek określeń ustawowych. Klubokawiarnia w języku potocznym ( klubo-kawiarnia w języku literackim), to rodzaj świetlicy, połączenie klubu z kawiarnią; z kolei klub to organizacja, stowarzyszenie skupiające ludzi określonego środowiska, zawodu itp., w celu organizowania wspólnych rozrywek, gier sportowych, dyskusji światopoglądowych, kształcenia zawodowego itp.; lokal, siedziba takiej organizacji ("Słownik języka polskiego" pod red. M. Szymczaka PWN 1992 t. I s. 935, 936).W świetle niewadliwych ustaleń organów obu instancji, budynek usług rozrywkowych, w którym Skarżący organizował dyskoteki dla w żaden sposób nie stowarzyszonych ludzi, którzy uczestniczyli w nich w liczbie przenoszącej 1000 i dochodzącej do 2000 osób, w żadnym razie nie mieści się w kategorii klubu, a sala dyskotekowa nie jest klubokawiarnią. W postępowanie o pozwolenie na budowę Zainteresowany sam wskazywał, że w owym budynku usług rozrywkowych będzie obok klubokawiarni także dyskoteka ( k. 1 akt administracyjnych ). Dyskoteka jest bowiem zabawą, zwykle młodzieżową, na której tańczy się przy muzyce z taśm i płyt; dyskoteką nazywa się także lokal, w którym odbywa się taka zabawa ( "Uniwersalny słownik języka polskiego" pod red. S. Dubisza PWN 2003 t. 1 s.747). Trafnie organ odwoławczy wskazuje, że zakresy pojęć "impreza rozrywkowa" i "impreza rekreacyjna" są rozłączne. "Rozrywkowy" to związany z rozrywką, dostarczający rozrywki, będący rozrywką ; także o muzyce, lekturze, programach radiowych i telewizyjnych itp.; lekki, przyjemny, odprężający. Przymiotnik "rozrywkowy" pochodzi od rzeczownika "rozrywka" – to co służy odprężeniu, wypoczynkowi, co uprzyjemnia czas, bawi, rozwesela, stanowi przyjemność połączoną z wypoczynkiem, zabawa, relaks ( op. cit. pod red. S. Dubisza s. 1046) "Rekreacyjny" to z kolei przymiotnik od rzeczownika "rekreacja", gdzie rekreacja to aktywny wypoczynek ( tamże s. 919). Skoro zatem ustawodawca użył dwu różnych znaczeniowo pojęć, w dwu różnych przepisach, a imprezy rekreacyjne umieścił w katalogu wyłączeń (art. 3a ubim) w stosunku do wszelkich imprez masowych – w tym rozrywkowych (których definicje legalną zawarł w art. 3 p.1 ubim), to nie sposób przyjąć, by masowa impreza rozrywkowa (jaką jest dyskoteka), podlega ta wyłączeniu jako impreza rekreacyjna – skoro takową nie jest. Skarżący nie może w jednym postępowaniu ( o pozwolenie na użytkowanie obiektu – k. 28 akt sądowych) twierdzić, że budynek ów jest budynkiem usług rozrywkowych, a w kolejnym dowolnie twierdzić, że imprezy masowe w tym budynku organizowane, nie mają charakteru rozrywkowych, a wyłącznie rekreacyjnych. Uwagi Skarżącego uszło, że to w przypadku budynku Skarżącego brak było w dacie wydania decyzji I, a następnie II instancji, pozwolenia na użytkowanie owego budynku ( art. 55 ust. 1 i 2 pr.bud.); P. W. nie kwestionował w postępowaniu administracyjnym, zakończonym zaskarżoną decyzją, ani też w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, że takowego pozwolenia na użytkowanie nie uzyskał. Potwierdza to- znany Sądowi z urzędu ( art. 106 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. 153/02/1270, zm. 162/04/1692 – dalej upsa, w zw. z art. 228 § 2 kpc) – prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 marca 2004 r. sygn. II SAB /Po 97 / 03, w którym Sąd nakazał Powiatowemu Inspektorowi Budowlanego w S. rozpoznanie wniosku P. W. o pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego- Budynku Usług Rozrywkowych w miejscowości L. na działce o nr ewidencyjnym [...]- złożonego w organie dnia [...] r. i to w terminie dwu miesięcy. Skoro Skarżący wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie dnia [...] r., to nie otrzymał pozwolenia na użytkowanie do dnia [...] r., gdy zapadła zaskarżona decyzja. W tej sytuacji nietrafnym jest pogląd zainteresowanego, zatwary w odwołaniu, że to, iż w powiecie s. funkcjonują także inne dyskoteki o podobnej wielkości, a w żadnym przypadku organy nie uznały tych imprez za mające charakter masowy, przemawia za Jego interpretacją art. 3a ubim (k. 3 odwołania). Z tych przyczyn nie doszło także do nierówności wobec prawa ( art. 32 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Dz.U. 78 / 97 / 483, sprost. 28 / 01 / 319). Z równością wobec prawa mamy do czynienia, gdy kilka podmiotów, będących w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej, spotyka się z różnymi skutkami norm prawnych. Zainteresowany nie wykazał, by którykolwiek inny podmiot, prowadzący inną dyskotekę w powiecie s., prowadził swą dyskotekę w budynku, co do którego nie uzyskał pozwolenia na użytkowanie. W rozpatrywanej sprawie bowiem nie sam fakt prowadzenia imprez masowych w postaci imprez rozrywkowych (dyskotek), lecz prowadzenie ich w budynku, co do którego nie udzielono Skarżącemu pozwolenia na użytkowanie, skutkował wydaniem zakazu przeprowadzania imprez masowych w owym budynku. Wykonanie niezbędnych prac adaptacyjnych i poprawiających stan bezpieczeństwa mogło być badane jedynie przez właściwy organ nadzoru budowlanego w postępowaniu o wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku, nie zaś przez Zarząd Powiatu S. w postępowaniu o zakaz przeprowadzania imprez masowych. Samo zatem deklarowanie przez Zainteresowanego, że "wykonano wszystkie niezbędne prace adaptacyjne i poprawiające stan bezpieczeństwa" nie mogło być w niniejszym postępowaniu skuteczne. Ustawodawca w art. 1 ust. 2 ubim wskazał, że bezpieczeństwo imprezy masowej polega w szczególności na spełnieniu przez organizatora imprezy wymogów w zakresie stanu technicznego obiektów budowlanych wraz ze służącymi tym obiektom instalacjami i urządzeniami technicznymi, w szczególności przeciwpożarowymi i sanitarnymi. Organizator imprezy masowej zapewnia w szczególności spełnienie wymogów określonych w przepisach prawa, w szczególności w przepisach prawa budowlanego, w przepisach sanitarnych i przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej (art. 5 ust. 2 ubim). Organ I, a następnie II instancji, dysponował: odpisem ostatecznej decyzji z dnia [...] r. nr [...] Starosty Powiatowego w S. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę budynku usług rozrywkowych – dyskoteki, klubokawiarni, parkingu wraz z urządzeniami technicznymi, zobowiązującego inwestora P. W. do: uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego; dołączania do wniosku o pozwolenie na użytkowanie dokumentów wymienionych w art. 57 ust. 1, 2 i 3 pr.bud.; odpisem postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...]r. nr [...] na podstawie art. 50 ust. 1 p. 2 i 3 pr. bud. o wstrzymaniu prowadzenia robot budowlanych związanych z budową budynku usług rozrywkowych przez P. W. w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu decyzją S. S. z dnia [...] r.; odpisem ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 51 ust. 4 w zw. z art. 50 ust. 1 p. 2 i 3, i art. 51 ust. 1 p. 2 pr.bud., nakazująca P. W. wykonanie określonych w sentencji tej decyzji czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych związanych z budową budynku usług rozrywkowych do stanu zgodnego z prawem; odpisem decyzji Starosty Powiatowego w S. z [...] r. nr [...] na podstawie art. 36a ust. 2 w zw. z art. 36a ust. 1 pr. bud. O uchyleniu decyzji Starosty S. z dnia [...] r. nr [...] (k. 1-3, 5 akt administracyjnych). Każda z tych decyzji i postanowień mogła być skarżona przez P.W. w odrębnych postępowaniach. Zainteresowany w postępowaniu o zakaz przeprowadzania imprez masowych nie mógł skutecznie prowadzić dowodów dla wykazania, że pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego winno było być Mu udzielone, bowiem – wbrew ustaleniom zawartym w postępowaniach przewidzianych w ustawie prawo budowlane przez wyłącznie właściwe organy ( odpowiednio- administracji architektoniczno- budowlanej bądź nadzoru budowlanego)- nie wykazał, że ów budynek spełnia wymogi określone w szczególności w przepisach pr. bud., w przepisach sanitarnych i przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej (art. 5 ust. 2 p. 1 ubim). Organy administracji publicznej dysponowały dokumentami urzędowymi ( art. 76 § 1 kpa) w postaci informacji: Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] r.; Kierownika Wydziału Organizacyjnego i Spraw Społecznych Urzędu Miasta w S.; Wójta Gminy L. z dnia [...] r. (k.7-9 akt administracyjnych), a Zainteresowany nie przeprowadził dowodów przeciwnych. Ustalenie, że w organizowanych imprezach brało udział od 1000 do 2000 osób nie wskazuje na rozbieżność w ustaleniach organów. Zgodne jest z doświadczeniem życiowym, że liczba uczestników regularnie odbywających się imprez masowych jest zmienna- zarówno w okresie danej imprezy, jak i w poszczególnych dniach; zależy bowiem od takich czynników, jak pogoda, imprezy o konkurencyjnym znaczeniu, długi bądź krótki weekend, etc. Skarżący nie wskazuje, na czym polegało- Jego zdaniem- naruszenie art. 9 kpa. zarzut braku wskazania w decyzji I instancji, który z przepisów ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, miałby Zainteresowany naruszyć, wskazywałby w istocie na naruszenie art. 107 § 1 i 3 kpa, nie zaś art. 9 kpa. Zarzut ów nie jest trafny, bowiem zarówno organ I, jak i II instancji , należycie wskazali na naruszenie przez Zainteresowanego art. 5 ust. 2 p. 1, art. 6, 7 ust. 1 p. 3 i 6-9, 9 ust. 1 i 2 ubim. Wbrew ocenie Skarżącego , w sprawie nie doszło do naruszenia art.. 10 § 2 kpa. organy administracji architektoniczno – budowlanej i nadzoru budowlanego ustaliły, że w trakcie wykonywania obiektu budowlanego poczyniono znaczne oraz istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego ( w tym w znacznym stopniu elementów konstrukcyjnych obiektu; gdy wykonywane roboty stwarzały zagrożenie dla ludzi i mienia). Zawarcie takich ustaleń w ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] stwarzało stan, z którym Zarząd Powiatu, a następnie Samorządowe Kolegium w sprawie o zakaz przeprowadzania imprez masowych w owym budynku, musiały się liczyć ( art. 16 § 1 kpa; k. 3, 5 akt administracyjnych). Jedynie zatem na marginesie należy podnieść, że choć Komendant Powiatowy Staży Pożarnej w S. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 56 ust. 1 p. 4pr. bud. nie zgłosił sprzeciwu w sprawie uzyskania pozwolenia na użytkowanie owego obiektu, to w protokole z dnia [...] r. inspektorzy Państwowego Państwowego Inspektoratu Sanitarnego w S. zgłosili 10 uchybień- w tym dotyczących zmiany typu instalacji wentylacji mechanicznej sal na parterze i braku badań skuteczności zastosowanej wentylacji; braku wentylacji zaplecza (k. 27v, 39-39v akt sadowych). Mimo zatem, że Zarząd Powiatu błędnie przyjął, iż doszło do "niespełnienia przez organizatora żadnych norm bezpieczeństwa" ( bo postanowień komendanta Powitego PSP z [...] r. wynika, ze Zainteresowany spełnił warunki bezpieczeństwa w zakresie ochrony przeciwpożarowej), to brak dowodów wskazujących, by spełnił wymogi określone w prawie budowlanym i przepisach sanitarnych. Brak dowodów, że wentylacja działa prawidłowo w salach na parterze i brak wentylacji na zapleczu same przez się wskazywały na niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzkiego w rozumieniu art.. 10 § 2 kpa i stanowiły dostateczna podstawę do odstąpienia od wymogów art. 10 § 1 kpa. W tej materii organy obu instancji winny były w pełniejszym zakresie przedstawić akt subsumcji w uzasadnieniu decyzji ( art. 107 § 3 kpa), jednakże owo uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1p. 1 lit. C upsa). Należy także zauważyć, że art. 13a ubim stanowi lex specialis do art. 10 § 1 i 2 kpa; Zainteresowany w postępowaniu odwoławczym był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zgłosił jednak w obszernym odwołaniu wniosków dowodowych, mogących prowadzić do odmiennych ustaleń, niż poczynione przez organ I instancji. Na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. 153/02/1270, zm. 162/ 04/ 1692) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153/02/1271 ze zm.), należało orzec jak w sentencji. /-/B. Popowska /-/M. Dybowski /-/P. Miładowski KP/