II SA/Po 774/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Marek Sachajko Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 lutego 2025 r. w sprawie ze skargi D. S. A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 4 września 2024 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. Decyzją z 08 maja 2024 r., nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy J. po rozpatrzeniu wniosku G. S.A. z siedzibą w W. w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech zbiorników na gaz płynny wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na fragmentach działek o numerach ewidencyjnych [...], [...] położonych w obrębie geodezyjnym G. , gmina J., powiat r. i, województwo w. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli E. D., M. D., B. D., D. J., D. S.A. z siedzibą w W.. B. D., D. J. oraz D. S.A. nie zostali przez organ I instancji zakwalifikowani jako strony postępowania. W treści odwołania B. D. podniosła nie została uznana za stronę postępowania, pomimo że jako współwłaściciel działki ew. nr [...] znajdującej się w bliskim sąsiedztwie działki ew. nr [...] i [...] (a konkretnie ok. 95m od granicy działki ew. nr [...] i ok. 38m od granicy z działką ew. nr [...]), posiada interes prawny w tym postępowaniu i powinna uczestniczyć w nim jako strona. Ponadto podkreśliła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 22 kwietnia 2024 r., nr [...] w sprawie planowanej przez G. S.A. biogazowni, podzieliło przekonanie B. D. o konieczności uznania jej za stronę postępowania z uwagi na oddziaływanie biogazowni na nieruchomość stanowiącą jej własność. Tożsamą argumentację w swoim odwołaniu podniósł D. J.. Z kolei D. S.A. z siedzibą w J. w treści swojego odwołania podniosła, że nie została uznana za stronę postępowania, pomimo że jako właściciel działki ew. nr [...] znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie działki ew. nr [...] posiada interes prawny w tym postępowaniu i powinna uczestniczyć w nim jako strona. Ponadto Spółka wskazała, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 22 kwietnia 2024 r., nr [...]) w sprawie planowanej przez G. S.A. biogazowni, podzieliło stanowisko Spółki o konieczności uznania jej za stronę tego postępowania z uwagi na oddziaływanie biogazowni na nieruchomość stanowiącą jej własność. Postanowieniem z 04 września 2024 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również jako: "SKO" lub "Kolegium") w związku z odwołaniem D. S.A. z siedzibą w W. (dalej również jako "Skarżąca") od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy J. [...] z 08 maja 2024 r. o ustaleniu warunków zabudowy stwierdziło niedopuszczalność wniesienia przez D. S.A. z siedzibą w W. odwołania od powyżej wskazanej decyzji z 08 maja 2024 r. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Kolegium powołało się na treść art. 28 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Jednocześnie SKO podkreśliło, że do wniosku G. S.A. z siedzibą w W. znajdującym w aktach administracyjnych sprawy została załączona mapa, na której nie zostały wyznaczone granice terenu objętego wnioskiem w rozumieniu art.64 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 3 pkt 1a ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium wskazało, że wyznaczono jedynie obszar z proponowaną lokalizacją zbiorników i granice obszaru, który był przedmiotem aktualizacji. Natomiast na mapie stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji wyznaczono granice terenu objętego decyzją. W celu ustalenia legitymacji B. D., D. J., D. S.A. z siedzibą w W. , czy wskazanym podmiotom traktowanym osobno, przysługuje status strony w przedmiotowym postępowaniu, Kolegium wystąpiło do organu I instancji o przesłanie informacji, w jakiej odległości od linii rozgraniczających teren inwestycji w rozumieniu art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym znajdują się granice działek nr [...] i nr [...]. Organ I instancji przedłożył mapę z wyznaczonymi granicami terenu objętego decyzją, tak jak na mapie stanowiącej załącznik do decyzji. SKO podkreśliło, że wynika z niej, iż granice stanowiącej współwłasność B. D. i D. J. działki nr [...] znajdują się w odległości 85m od granic terenu objętego decyzją, zaś granice stanowiącej własność Skarżącej działki nr [...] znajdują się w odległości 102 m i 104 m od granic terenu objętego decyzją. Mając na względzie powyższe Kolegium uznało, że B. D. i D. J. posiadają interes prawny, natomiast Skarżąca nie posiada interesu prawnego. Jako kryterium graniczne Kolegium przyjęło odległość 100m, natomiast powyżej 100 m zdaniem Kolegium nie sposób dopatrzyć się interesu prawnego. Kolegium podkreśliło, że w każdej sprawie interes prawny, a co za tym idzie status strony ocenia się odrębnie. W sprawie procedowanej przez Kolegium wcześniej, tj. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej przez G. S.A. biogazowni, interes prawny Kolegium oceniło odmiennie ponieważ w przypadku działki nr [...] należącej do B. D. i D. J., odległość jej granic od granic terenu przedsięwzięcia wynosi 55 m. Natomiast w przypadku działki [...] należącej do Skarżącej, odległość jej granic od granic terenu przedsięwzięcia wynosi 96 m. Kolegium podziela przekonanie tych osób co do oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na działki stanowiące ich własność, przynajmniej ze względu na argumentację o substratach, czyli ilości w postaci masy zielonej, jak również rodzaju i miejsca pochodzenia odpadów przemysłu przetwórstwa rolnego. Do zasilenia biogazowni o mocy 0,5 MW w ciągu całego roku potrzebne jest kilkanaście tysięcy ton substratu w postaci kiszonki kukurydzy, gnojówki bydlęcej, obornika bydlęcego, gnojowicy bydlęcej i recyrkulatu. W ocenie SKO takie ilości substancji w sposób oczywisty będą wpływać na jakość powietrza poprzez wysoką emisję takich substancji jak: dwutlenek azotu, dwutlenek siarki, tlenek węgla, pyły, węglowodory aromatyczne oraz nienormowane substancje odorowe (siarkowodór). Kolegium wskazało, że rzeczywiście przedmiotowa inwestycja może generować emisje, które mogłyby ograniczać sprawowanie władztwa nad należącymi do wspomnianych osób nieruchomościami. Dokonując oceny interesu prawnego Kolegium oparło się na prawie cywilnym, oceniając emisje, które miałyby ograniczać sprawowanie władztwa nad nieruchomościami. SKO podkreśliło, że również w przedmiotowej sprawie dokonało oceny interesu prawnego w oparciu o prawo cywilne. Zdaniem Kolegium, trudno tutaj dopatrzyć się interesu prawnego dla odległości powyżej 100 m, skoro inwestycja polega na budowie czterech zbiorników na gaz płynny wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Trudno dopatrzyć się ewentualnego oddziaływania czterech zbiorników na gaz propan o pojemności 6,4m3 każdy, w większej odległości niż 100 m. W ocenie SKO Spółka nie przedstawiła przekonywującej argumentacji o jej interesie prawnym. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła D. S.A. z siedzibą w W. zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: 1) art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 - dalej: "k.p.a.") poprzez niezasadne, a co najmniej przedwczesne, uznanie przez SKO, że Spółce nie przysługuje status strony postępowania, ponieważ w ocenie SKO nieruchomość należąca do Spółki nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, którego granice nie zostały określone we wniosku o wydanie Decyzji o warunkach zabudowy. Niezależnie od tego braku, który to Organ dostrzegł, a którego nie mógł uzupełnić samodzielnie - SKO przyjęło arbitralnie, że maksymalny zasięg oddziaływania inwestycji to 100 metrów - nie wykazując podstawy prawnej ani faktycznej przyjęcia tej wartości; 2) art. 134 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a. zamiast decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. skoro organ odwoławczy zlecił z urzędu organowi pierwszej instancji uzupełniające postępowanie dowodowe w zakresie ustalenia odległości nieruchomości Skarżącej od "linii rozgraniczających teren inwestycji" określonych w Decyzji o warunkach zabudowy, a tym samym przystąpił do etapu wyjaśniania sprawy, co przekracza granice oceny odwołania Skarżącej przyjęte dla przypadku określonego w art. 134 k.p.a.; 3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia wyłączenia Skarżącej z kręgu stron postępowania dotyczącego Decyzji o warunkach zabudowy na etapie, w którym wymagane jest określenie przez wnioskodawcę granic terenu objętego wnioskiem oraz obszaru oddziaływania inwestycji oraz braku wykazania dowodów na podstawie których Organ przyjął wartość graniczną 100 m jako determinującą kwalifikację danego podmiotu jako strony w tym postępowaniu. Wskazując na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych. W treści uzasadnienia Skarżąca podniosła, że skoro organ II instancji wskazał na potrzebę określenia granic terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy oraz terenu oddziaływania inwestycji to konsekwentnie nie powinien na tym etapie postępowania samodzielnie określać granic terenu oddziaływania inwestycji skoro wnioskodawca może po przekazaniu uwag SKO odmiennie ustalić granice terenu objętego wnioskiem, a tym samym zmienić podstawę faktyczną, na której oparło się SKO. Ponadto Skarżąca podniosła, że teren od bramy głównej oraz droga wewnętrzna od bramy wjazdowej (teren został oznaczony w treści skargi) również powinny zostać uwzględnione w obszarze oddziaływania inwestycji, gdyż skutki transportu propanu przez bramę główną sąsiadującą z nieruchomością Skarżącej nie będą weryfikowane przez organy orzekające w sprawach pozwoleń wymaganych do rozpoczęcia przedmiotowej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej również jako: "P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzającego niedopuszczalność odwołania D. S.A. Zgodnie z treścią art. 127 § 1 K.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Oznacza to, że odwołanie od decyzji organu I instancji przysługuje wyłącznie stronie postępowania. Na mocy art. 28 K.p.a. stroną postępowania jest przy tym każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Legitymację do wniesienia odwołania ma więc nie tylko strona, która brała udział w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji, lecz także podmiot, który nie brał udziału w tym postępowaniu, ale jest stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a. Strona wyposażona jest w prawo do odwołania zarówno w sytuacji, gdy została pominięta przez organ, a także wtedy, gdy została pozbawiona udziału w postępowaniu z przyczyn niezawinionych przez organ. Ponadto prawo do odwołania przysługuje w sytuacji, gdy decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie [M. Dudek, Legitymacja procesowa do wniesienia odwołania w postępowaniu administracyjnym, Zeszyty Naukowe Instytutu Administracji AJD w Częstochowie, 2(14)/2016, s. 195–211]. Z tego też względu, gdy do organu odwoławczego wpływa odwołanie, to organ ten w pierwszej kolejności musi je zbadać w postępowaniu wstępnym pod względem formalnoprawnym, tj. czy odwołanie jest wniesione prawidłowo, w tym także czy odwołanie zostało wniesione przez uprawniony podmiot, czyli stronę postępowania administracyjnego. Stwierdzenie niedopuszczalności odwołania w trybie art. 134 K.p.a. jest możliwe tylko w sytuacji, gdy brak interesu prawnego po stronie wnoszącego odwołanie jest oczywisty i w sposób nie budzący wątpliwości wynika z tego odwołania. Natomiast w sytuacji, gdy w sprawie nie występuje oczywisty brak legitymacji, a dodatkowo w odwołaniu podmiot powołuje się na swój interes prawny, konieczne jest wszczęcie postępowania odwoławczego i przeprowadzenie dowodu mającego na celu wyjaśnienie tej kwestii. W przypadku późniejszego ustalenia, że odwołujący faktycznie nie posiadał interesu prawnego do złożenia odwołania, organ winien umorzyć postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1774/11 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie w ocenie składu orzekającego stwierdzenie braku interesu prawnego Skarżącej nie wymagało przeprowadzenia żadnego postępowania dowodowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie załączonych map i twierdzenia strony do jakiej działki przysługuje jej tytuł prawny mogło dokonać oceny interesu prawnego. W ocenie Sądu brak interesu prawnego Spółki w zaskarżeniu decyzji o warunkach zabudowy jest oczywisty, co zostanie szerzej omówione, i z tych też względów Samorządowe Kolegium Odwoławcze było uprawnione do wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania. Z tych też względów nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 134 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.. Przechodząc do istoty sprawy tj. rozstrzygnięcia, czy Skarżącej przysługiwał w niniejszej sprawie interes prawny, a wiec czy mogła skutecznie wnieść odwołanie od decyzji organu I instancji wskazać należy, iż przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawierają definicji strony postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy, a zatem katalog stron ustalany jest w oparciu o treść art. 28 K.p.a. Zgodnie z jego brzmieniem stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy wynik postępowania, czy też ten kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny jest konkretnym interesem indywidualnym, którego istnienie musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych konkretnej sprawy i w określonych przepisach prawa materialnego. Za stronę, będzie zatem uważany podmiot, który na podstawie obowiązującego prawa może uzyskać określone korzyści lub może być zobowiązany do określonego zachowania, które wyznacza konkretna decyzja administracyjna wydana przez organ administracji publicznej. Interes prawny winien wyrażać się w możliwości zastosowania normy prawa materialnego w konkretnej sytuacji danego podmiotu prawa. Należy zaznaczyć, że problem ustalenia, kto jest stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy wywoływał wątpliwości w orzecznictwie i w związku z tym doszło do podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały, w której wyjaśniono, że stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek (uchwała z 25 września 1995 r. w sprawie o sygn. akt VI SA 13/95, opublikowana w ONSA nr 4 z 1995 r., poz. 154). Cechą decyzji o warunkach zabudowy jest wiążący charakter tej decyzji, o czym stanowi między innymi art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, nakazujący organowi badanie zgodności projektu zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy. Jeśli tak, to decyzja o warunkach zabudowy niewątpliwie wkracza w sferę praw i obowiązków właściciela nieruchomości, a w każdym razie może wykraczać w rozumieniu art. 28 K.p.a. Równocześnie, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że stroną postępowania w sprawie warunków zabudowy jest nie tylko właściciel (użytkownik wieczysty) działki bezpośrednio graniczącej z działką, której dotyczy postępowanie w sprawie warunków zabudowy ale i właściciel innej działki w granicach obszaru analizowanego, w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym uprawnione jest twierdzenie, że przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy mają także ci z właścicieli (użytkowników wieczystych) działek, na które potencjalnie oddziałuje dana inwestycja. Podkreślenia wymaga fakt, że interes prawny uzasadniający posiadanie statusu strony postępowania powinien być konkretny i realny. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko w przepisach prawa administracyjnego materialnego). W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się jednak, że krąg stron postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy co do zasady jest wyznaczany na podstawie ogólnej reguły ustanowionej w art. 28 K.p.a. Reguła ta bazuje na przesłance interesu prawnego pojmowanego jako konkretny, indywidualny, aktualny, realny związek sytuacji prawnej danego podmiotu z treścią regulacji materialnoprawnej lub procesowej podlegającej konkretyzacji w danej sprawie administracyjnej. W przypadku sprawy o ustalenie warunków zabudowy krąg stron (podmiotów posiadających interes prawny) musi być ustalany z uwzględnieniem jej charakteru, który jest ściśle związany z określonym obszarem oddziaływania projektowanej inwestycji. Określając krąg podmiotów posiadających status strony w wymienionym postępowaniu nie można pominąć art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z którego wynika, że każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. O istnieniu interesu prawnego danego podmiotu w sprawie o ustalenie warunków zabudowy decydują zatem z jednej strony (w sferze faktycznej) charakter, cechy i skutki planowanej inwestycji (w tym rodzaj, stopień i zakres możliwych uciążliwości) dla całego obszaru potencjalnego jej oddziaływania, z drugiej zaś strony (w sferze normatywnej) - treść przepisów prawa materialnego, które ze względu na zasadnicze parametry planowanej inwestycji i terytorialny zasięg jej oddziaływania mogą i powinny mieć zastosowanie w sprawie. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy zwrócić przede wszystkim należy uwagę na mapę załączoną do wniosku na której to zaznaczono obszar z proponowaną lokalizacją zbiorników. Mapa ta została sporządzona w skali 1:500 co oznacza, iż odległość granic działki [...] do której to Spółce przysługuje prawo rzeczowe wynosi około 180 m ( ok. 36 cm na mapie w skali 1:500). W ocenie Sądu taka odległość od miejsca w którym ma być realizowana inwestycji przy jednoczesnym uwzględnieniu, że dotyczy ona wyłącznie budowy czterech zbiorników na gaz pozwala na jednoznaczne ustalenie, iż planowana inwestycja nie będzie w jakikolwiek sposób oddziałowywać na nieruchomość Skarżącej. Przy czym Sąd miał na uwadze, iż prace mają być realizowane na nieruchomości na której zlokalizowana jest już istniejąca ubojnia. Co istotne zbiorniki te mają zostać zlokalizowane na działce [...], gdzie odległość działki Skarżącej wynosi około 146 m. Inwestor zamierzeniem inwestycyjnym objął również działkę [...] ale wyłącznie z uwagi na konieczność uwzględnienia infrastruktury technicznej w tym dojazdu do przedmiotowych zbiorników. Na załączniku graficznym do decyzji organu I instancji wyraźnie zaznaczono granice objętego decyzją o warunkach zabudowy gdzie odległość działki Spółki od tak wyznaczonego terenu wynosi ponad 100 m. W tym miejscu wskazać należy, iż w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w żadnym stopniu nie zawarło uzasadnienia co do tak przyjętej wartości granicznej oddziaływania inwestycji. Można wyłącznie się domyślać, iż organ posiłkowo zastosował art. 74 ust. 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283, z późn. zm.; w skrócie "u.u.i.ś.") – dodany z dniem 1 stycznia 2018 r. – który stanowi (w brzmieniu obowiązującym od 24 września 2019 r.), że: "Stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się: 1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu; 2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem." Jednakże powyższe uchybienie organu w świetle powyższych wywodów uznać należy za uchybienie nie mające żadnego wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się zaś do opisywanej w skardze kwestii konieczności objęcia decyzją o warunkach zabudowy również drogi wewnętrznej bo przez nią może również odbywać się dojazd do przedmiotowych butli gazowych wskazać należy, iż inwestor określił sposób obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, a organ w tym zakresie wnioskiem był związany. Tym samym nie mógł wbrew wnioskowi objąć decyzja o warunkach zabudowy również działki, której zgodnie z wnioskiem inwestycja nie dotyczy. Odnosząc się zaś do kwestii potencjalnych wybuchów i pożarów w zakładach mięsnych wskazać należy na załączoną do wniosku decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji gdzie opisano obecnie zagospodarowanie terenu (działająca ubojnia) oraz stwierdzono, że przedsięwzięcie nie zalicza się do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii (str. [...] decyzji środowiskowej). Ponadto jest to zdarzenie przyszłe i niepewne. Natomiast interes prawny, co wskazano już wyżej, musi być konkretny, indywidualny, aktualny oraz realny. Tym samym jakiekolwiek dywagacje dotyczące potencjalnej fali uderzeniowej pozostają bez znaczenia w sprawie. Wobec powyższego organ zasadnie uznał, iż Spółce nie przysługuje interes prawny, a co za tym idzie nie była uprawniona do wniesienia odwołania. Tym samym zarzuty skargi naruszenia art. 28 K.p.a. jak i art. 7 i 77 K.p.a. nie zasługiwały na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy, wobec prawidłowego stwierdzenia niedopuszczalności odwołania z uwagi na fakt wniesienia odwołania przez osobę nie będącą stroną postępowania, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił. Sąd na mocy art. 119 pkt 3 P.p.s.a. rozpoznał sprawę w na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.