II SA/Po 788/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2010r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; oddala skargę. /-/ J. Zieliński /-/A. Łaskarzewska /-/E. Podrazik Decyzją nr [...] z dnia [...]2010 r. Starosta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce "A" Sp. z o.o. z siedzibą w P. pozwolenia na budowę zakładu z instalacją przetopu odpadów aluminiowych (proces odzysku r14) wraz z całą infrastrukturą towarzyszącą - technologia produkcji gąsek z aluminium i stopów aluminium w procesie recyklingu złomów i odpadów pokrytych powierzchniowo związkami organicznymi, wg projektu indywidualnego, kategoria obiektu XVIII w zakresie : * hala produkcyjna, pow. zabudowy 2103,0 m2, pow. netto 2011,2 m2, kubatura 19307,5 m3, * hala do procesu namiarowania, pow. zabudowy 723,5 m2, pow. netto 722,5 m2, kubatura 6055,7 m3, * hala magazynowa, pow. zabudowy 422,6 m2, pow. netto 403,0 m2, kubatura 6041,2 m3, * hala magazynowania odpadów, pow. zabudowy 154,3 m2, pow. netto 141,5 m2, kubatura 849,0 m3, * budynek biurowo-socjalny, pow. zabudowy 405,7 m2, pow. netto 393,4 m2, kubatura 1180,2 m3, * budynek transformatorów, pow. zabudowy 76,4 m2, pow. netto 62,2 m2, kubatura 223,9m3, * portiernia, pow. zabudowy 29,5 m2, pow. netto 28,0 m2, kubatura 69,1 m3, * waga samochodowa, * zbiornik wody obiegowej o pojemności 60,0 m3, * zbiornik retencyjno-odparowujący o pojemności 200,0 m3, * zbiornik pożarowy o pojemności 100,0 m3, * dwa zbiorniki bezodpływowe na ścieki o pojemności 10,0 m3 każdy, - infrastruktura towarzysząca: instalacja wodociągowa, instalacja kanalizacji sanitarnej, instalacja kanalizacji deszczowej, instalacja zasilająca elektryczna, instalacja oświetleniowa, utwardzenie powierzchni, parkingi, na działkach położonych w obrębie B., gm. S. M., oznaczonych nr geodezyjnym [...] , [...],[...],[...]. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż przedłożony przez inwestora projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami określonymi w art. 34, 35 ustawy Prawo budowlane i przepisami wykonawczymi. W szczególności projekt jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy S.M. zatwierdzonym przez Radę Gminy S.M. uchwałą Nr [...] z dnia [...]2000r. [...], z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach wydaną przez Wójta G. S.M. Nr [...] z dnia [...] 2010r., z wymaganiami ochrony środowiska, z przepisami techniczno-budowlanymi, jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, został sporządzony przez uprawnionych projektantów. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli w przepisanym terminie M. S. oraz W. K. zarzucając naruszenie przepisów procedury określających zasadę legalności ( art. 6 i art. 7 ab initio kpa), zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 kpa) oraz zasadę prawdy obiektywnej. Ponadto odwołujący podnieśli naruszenie art. 107 kpa gdyż w uzasadnieniu decyzji Starosta K. nie wyjaśnił treści przepisów wymienionych w podstawie prawnej oraz nie przedstawił ich interpretacji dokonanej na użytek analizowanego stanu faktycznego. Organ I instancji nie powołał także żadnych dowodów, na których oparł swoje lakoniczne wywody. Dodatkowo odwołujący zarzucili, iż organ nie przytoczył w podstawie prawnej postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiącego podstawę prawną wydanej decyzji stwierdzając jedynie, że planowana inwestycja jest zgodna z planem miejscowym obowiązującym na tym terenie. Po rozpoznaniu odwołań M. S. oraz W. K. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] 2010 r. nr [...]umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II instancji wyjaśnił, iż zgodnie z treścią art. 28 k.p.a., stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Natomiast podstawę materialno-prawną uznania podmiotu za stronę w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stanowi art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) zgodnie, z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Dalej, Wojewoda wyjaśnił, iż stosownie do treści art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Organ stwierdził, iż z decyzji Starosty K. wynika, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, obejmuje działki o nr geod. [...],[...],[...],[...]. Działki te, stanowiące własność inwestora, zostały wymienione w decyzji jako teren realizacji inwestycji. Tym samym obszar oddziaływania planowanej inwestycji zamyka się w granicach działek inwestora. Z kolei z akt sprawy wynika, że M. S. oraz W. K. są współwłaścicielami działek o nr [...],[...] i [...], stanowiących grunty orne, pastwiska i nieużytki. Wskazane działki znajdują się w znacznej odległości od terenu, na którym ma być realizowana inwestycja. Zdaniem Wojewody w tej sytuacji należy stwierdzić, iż jedynie inwestor jest stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Stronami w rozumieniu art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie są natomiast wnoszący odwołanie M. S. i W. K.. Zgodnie zaś z art. 127 § 1 kpa odwołanie od decyzji służy tylko stronie. W konsekwencji przedmiotowe postępowanie odwoławcze podlegało umorzeniu na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu W. K. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty K. Zaskarżonej decyzji zarzucono błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż skarżący nie jest stroną przedmiotowego postępowania co w rezultacie doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 138 § pkt 3 kpa i umorzenie postępowania. Ponadto W. K. wskazał na naruszenie art. 10 § 1 kpa poprzez brak zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, między innymi poprzez brak doręczenia odpisu odpowiedzi inwestora z dnia 15 września 2010 r. W opinii skarżącego, stronami postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia na budowę zakładu z instalacją przetopu odpadów aluminiowych są wszyscy współwłaściciele gruntów położonych bezpośrednio w sąsiedztwie nieruchomości, na której ma zostać zrealizowana planowana inwestycja. Podstawą odwołania się skarżącego od decyzji I instancji jest negatywne oddziaływanie inwestycji na jego grunty. Chociażby w świetle zasad doświadczenia życiowego taka inwestycja – zakład z instalacją przetopu odpadów aluminiowych wraz z cała infrastrukturą towarzyszącą - technologia produkcji gąsek z aluminium stopów aluminium w procesie recyklingu złomów i odpadów pokrytych powierzchniowo związkami organicznymi - musi negatywnie oddziaływać na sąsiednie nieruchomości. Braki w uzasadnieniu organu I instancji uniemożliwiły stronom oraz organowi II instancji ustalenie na jakich przesłankach oparł się Starosta K. udzielając pozwolenia na budowę zakładu. Natomiast skarżący, jako współwłaściciel nieruchomości sąsiedniej ma bezwzględny interes prawny w precyzyjnym ustaleniu w jakim zakresie planowana inwestycja będzie oddziaływać ujemnie na jego nieruchomość. Skarżący zwrócił również uwagę, iż pismo inwestora z dnia 15 września 2010 r. nadesłane do Wojewody Wielkopolskiego w odpowiedzi na jego wezwanie z dnia 6 września 2010 r. w sprawie złożenia pisemnych wyjaśnień dot. uwzględnienia w przedłożonym projekcie budowlanym wszystkich wymagań dotyczących ochrony środowiska określonych w decyzji Wójta Gminy S. M. z dnia 1 kwietnia 2010 r. , należy uznać jako odpowiedź na odwołanie i winno być doręczone pozostałym stronom. Zdaniem W. K. złożone przez inwestora wyjaśnienia dotyczące oddziaływania zakładu poza teren jego działek należy określić jako gołosłowne i tendencyjne, a fakt złożenia wyjaśnień na etapie postępowania odwoławczego prowadzi do wniosku, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na odmienne ustalenia. Odpowiadając na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując wyrażone w decyzji stanowisko, iż W. K. oraz M. S. nie posiadali przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę zakładu z instalacją przetopu odpadów aluminiowych wraz z cała infrastrukturą towarzyszącą - technologia produkcji gąsek z aluminium stopów aluminium w procesie recyklingu złomów i odpadów pokrytych powierzchniowo związkami organicznymi, wg projektu indywidualnego na działkach położonych w obrębie B., gm. S. M., oznaczonych nr geodezyjnym [...] , [...],[...],[...]. Organ wyjaśnił dodatkowo, iż pisemne wyjaśnienia złożone przez inwestora w piśmie z dnia 14 września 2010 r. nie wpłynęły na stateczną ocenę sprawy a jedynie uszczegółowiły dane zawarte w dokumentacji projektowej. Pismem procesowym z dnia 28 lutego 2011 r. uczestnik postępowania – M. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji zarzucając naruszenie zasady legalności (art. 6 i 7 kap), zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 kpa), zasady prawdy obiektywnej (art. 7 kpa), zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 kpa) oraz zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 kpa). Ponadto zarzucił naruszenie art. 107 kpa powtarzając argumentacje zawartą w swoim odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zdaniem uczestnika postępowania Wojewoda Wielkopolski winien uchylić decyzję organu I instancji z uwagi na jej istotną wadliwość niezależnie od faktu czy odwołującym przysługiwał w sprawie przymiot strony. Umarzając postępowanie odwoławcze organ II instancji pozostawił w obrocie decyzję Starosty obarczoną istotnymi wskazanymi wadami, a ponadto pozbawił odwołujących prawa domagania się merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym. Wojewoda w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia nie wyjaśnił, w świetle obowiązujących przepisów prawa budowlanego, w jaki sposób odległości granicy działki, której współwłaścicielem jest M. S. od granicy działki na której ma być realizowana inwestycja wpływa na ustalenie przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu. Ponadto organ uzasadniając swoje rozstrzygnięcie powołał się ogólnie na akta sprawy nie wskazując jakie konkretnie dokumenty wziął pod uwagę wydając zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Na wstępie dalszych rozważań należy wyjaśnić, iż sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. decyzja podlega uchyleniu wówczas, gdy narusza przepisy postępowania w sposób, mogący mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zatem nie każde uchybienie przepisom prawa procesowego będzie uzasadniało uchylenie zaskarżonego aktu, a jedynie takie, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu dostrzegło co prawda pewne uchybienia natury procesowej, którymi obarczona jest zaskarżona decyzja i o których będzie mowa poniżej, jednakże zdaniem Sądu uchybienia te nie miały wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia Wojewody Wielkopolskiego. Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie stanowiło ustalenie czy W. K. oraz M. S. współwłaściciele nieruchomości położonej na działkach nr [...],[...] i [...] posiadają przymiot strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia spółce "A" Sp. z o.o. z siedzibą w P. pozwolenia na budowę zakładu z instalacją przetopu odpadów aluminiowych wraz z całą infrastrukturą towarzyszącą - technologia produkcji gąsek z aluminium stopów aluminium w procesie recyklingu złomów i odpadów pokrytych powierzchniowo związkami organicznymi na działkach nr położonych w obrębie B., gm. S. M., oznaczonych nr geodezyjnym [...],[...],[...],[...]., a tym samym czy zasadnym było umorzenie postępowania odwoławczego zainicjowanego wniesieniem odwołania przez W. K. oraz M. S. od decyzji wydanej w wyżej opisanym postępowaniu budowlanym. Stosownie do treści art. 127 § 1 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Obowiązkiem organu odwoławczego przed podjęciem postępowania w celu merytorycznego, ponownego rozpatrzenia sprawy jest sprawdzenie, czy odwołanie złożył podmiot któremu przysługuje przymiot strony i czy odwołanie wniesione zostało w terminie określonym w art. 129 kpa. Jeżeli organ II instancji ustali, że odwołanie wniosła osoba która nie ma przymiotu strony to zobowiązany jest wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Przepis ten nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego, dlatego też w każdej sprawie administracyjnej należy poszukiwać konkretnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania mając na uwadze treść art. 105 kpa. W rozpoznawanej sprawie organ uznał, że postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe, z uwagi na przesłanki podmiotowe - tj. z uwagi na to, że odwołanie nie pochodzi od strony. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 kpa stroną w postępowaniu administracyjnym jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jednakże w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę krąg stron postępowania został ograniczony, bowiem art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1997 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) stanowi, że stronami w tym postępowaniu są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego zdefiniowano pojęcie obszaru oddziaływania, przez który należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Wprowadzona definicja ustawowa ma charakter przepisu blankietowego. Obszar oddziaływania to teren którego wytyczenie wymaga odniesienia się do bliżej nie określonej grupy przepisów odrębnych. Istotne jest, że przepisy te mają wprowadzać ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Obszaru oddziaływania, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego nie można utożsamiać z terenem, na którym da się odczuć skutki, uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Takie rozumienie odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamić z oddziaływaniem polegającym na wprowadzaniu ograniczeń prawnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 338/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Właściciele, użytkownicy wieczyści czy zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, aby uzyskać status strony w sprawie pozwolenia na budowę muszą wskazać przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w ich sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1221/05, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Do przepisów odrębnych, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego należą m.in. przepisy techniczno-budowlane zawierające regulacje dotyczące odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości, zacienienia budynków na sąsiednich nieruchomościach, emisji zanieczyszczeń czy hałasu. Do przepisów tych należą również przepisy dotyczące ochrony środowiska. Jak wynika z akt sprawy odwołujący się od decyzji Starosty K. W. K. oraz M. S. nie wskazali przepisów, z których wywodziliby swoje prawo do występowania w postępowaniu jako strona. Nie wskazali w jaki, ich zdaniem, sposób planowana inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na nieruchomość, której są współwłaścicielami. W skardze do W. K. powołał się jedynie na ogólne zasady doświadczenia życiowego z których wynika, iż takie oddziaływanie musi mieć miejsce. Również z analizy akt sprawy w szczególności projektu budowlanego oraz decyzji Wójta Gminy S. M. z dnia [...] 2010 r. w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia nie wynika, aby obszar oddziaływania planowanej inwestycji wykraczał poza granice działek, na których ma zostać zrealizowana. Jak wynika z ostatecznej decyzji Wójta Gminy S. M. z dnia [...] 2010 r. planowana przez "A" inwestycja nie powinna oddziaływać poza terenem inwestycji. Inwestor został zobowiązany do zastosowania takich rozwiązań technicznych, które spowodują, iż zakład nie będzie oddziaływał negatywnie poza terenem działek na których zostanie ulokowany. Decyzja Wójta została pozytywnie zaopiniowana przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. oraz uwzględniono w niej warunki realizacji przedsięwzięcia wskazane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w postanowieniu z dnia [...] 2010 r. Ustalono również, iż dla planowanej inwestycji nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto w toku postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia nie stwierdzono podstaw do ustanowienia wokół projektowanego zakładu obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu art. 135 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo o ochronie środowiska. Zarówno skarżący jak i M. S. byli stronami wyżej opisanego postępowania i nie zgłosili w jego trakcie uwag oraz wniosków a także nie złożyli odwołania od decyzji Wójta Gminy S. M. z dnia [...] 2010 r. W projekcie budowlanym oraz dodatkowo w piśmie z dnia 14 września 2010 r. inwestor wskazał jakie technologie zostaną zastosowane przy budowie zakładu, które mają zapobiegać negatywnemu oddziaływaniu zakładu poza terenem działki na której będzie prowadzona produkcja, ze szczególnym uwzględnieniem emisji zanieczyszczeń i hałasu. Ponadto inwestor został zobowiązany ciągłego monitorowania zanieczyszczeń emitowanych do atmosfery. Tym samym nie ma podstaw do odgórnego założenia, iż obszar oddziaływania inwestycji pod względem emisji hałasu i zanieczyszczeń będzie obejmował nieruchomość należącą do skarżącego oraz M. S. Należy przy okazji zaznaczyć, iż przypadku wystąpienia przekroczenia norm hałasu w związku z eksploatacją wybudowanego zakładu dozwolona i uzasadniona będzie ingerencja organów administracji co ewentualnie uzasadni wydanie decyzji regulującej emisję hałasu (art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo o ochronie środowiska). Reasumując należy stwierdzić, że z charakteru inwestycji nie wynika, aby emitowała jakiegoś rodzaju zanieczyszczenia czy promieniowanie, które powodowałoby konieczność zachowania przez właścicieli działek znajdujących się w sąsiedztwie jakiś parametrów ograniczających ich w użytkowaniu nieruchomości. Ponadto żaden z projektowanych budynków i urządzeń budowlanych wchodzących w skład zakładu nie został zaprojektowany w sposób, który może oddziaływać na nieruchomość W. K. oraz M. S. oddaloną od granicy nieruchomości na którym planowana jest inwestycja o ok. 100 metrów. W tej sytuacji organ odwoławczy prawidłowo wydal decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego uznając, iż zarówno M. S. jak i W. K. nie posiadali przymiotu strony w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę zakładu z instalacją przetopu odpadów aluminiowych wraz z całą infrastrukturą towarzyszącą - technologia produkcji gąsek z aluminium stopów aluminium w procesie recyklingu złomów i odpadów pokrytych powierzchniowo związkami organicznymi na działkach nr położonych w obrębie B., gm. S. M., oznaczonych nr geodezyjnym [...],[...],[...],[...]. Sąd zauważył, iż jak słusznie zarzucił skarżący oraz uczestnik postępowania, Wojewoda Wielkopolski uzasadniając swoje rozstrzygnięcie powinien był precyzyjnie wyjaśnić, na jakiej podstawie uznał, wskazując na konkretne okoliczności wynikające z zgromadzonego w sprawie materiału, że obszar oddziaływanie planowanego obiektu organiczna się do działek nr [...],[...],[...] i [...]. Powołanie się na ustalenie tego obszaru przez organ I instancji należy uznać za niewystarczające, zwłaszcza, iż Starosta K. w swojej decyzji również nie sprecyzował jakimi przesłankami kierował się ustalając obszar oddziaływania planowanego zamierzenia. Uchybienie to stanowi naruszenie art. 107 § 3 kpa zgodnie, z którym w uzasadnieniu decyzji organ winien zawrzeć wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Jednakże w ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału (m.in. treści projektu budowlanego oraz treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), uchybienie to nie mogło mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia i nie stanowiło podstawy wzruszenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa poprzez niedoręczenie stronom pisma "A" Sp. z o.o. w P. z dnia 14 września 2010 r należy wyjaśnić, iż pismo to, jak wynika z treści zaskarżonej decyzji oraz odpowiedzi na skargę, nie wpłynęło na treść rozstrzygnięcia a stanowiło jedynie uściślenie informacji zawartych w projekcie budowy. Natomiast z zawiadomienia Starosty K. z dnia 15 czerwca 2010 r. wynika, iż możliwość zapoznania się z projektem budowy oraz resztą zgromadzonego w sprawie materiału W. K. i M. S. mieli na etapie postępowania przed wydaniem decyzji organu I instancji. Co prawda organ odwoławczy nie zawiadomił stron przed wydaniem decyzji o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zgromadzonym w sprawie materiału jednakże należy stwierdzić, iż skoro nie prowadził postępowania dowodowego, a swoje rozstrzygnięcie oparł na dowodach zgromadzonych w postępowaniu przed organem I instancji, z którymi strona miała możliwość się zapoznać, to uchybienie to nie stanowiło naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby w jakikolwiek sposób wpłynąć na wynik rozstrzyganej sprawy. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Bk143/08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ) W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. /-/ J. Zieliński /-/ A. Łaskarzewska /-/ E. Podrazik