II SA/Po 793/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Jan Szuma Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi J. H. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] września 2020 r., nr [...] W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "organ" lub "[...]WINB"), po rozpoznaniu zażalenia J. H., utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. (dalej: PINB) z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ przytoczył następujące ustalenia faktyczne sprawy. W dniu [...] lutego 2020 r. pracownicy PINB przeprowadzili kontrolę na nieruchomości przy ul. [...] w P., podczas której ustalono, że na nieruchomości przy budynku mieszkalnym znajduje się samowolnie posadowiony taras w konstrukcji drewnianej, niepołączony trwale z gruntem, o wym. [...] m x [...] m x [...] m. Wg oświadczenia J. H. taras zrealizowany został w latach 90 XX wieku. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] PINB wstrzymał inwestorowi tj. J. H. prowadzenie robót budowlanych w zakresie wykonania obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej- tarasu zlokalizowanego na terenie nieruchomości pry ul. [...] w P. (dz. nr [...], ark. [...], obr. [...]) (pkt 1 decyzji) oraz nałożył na ww. inwestora obowiązek dostarczenia następujących dokumentów, w terminie 90 dni od dnia dostarczenia postanowienia: - czterech egzemplarzy projektu budowlanego ww. obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej (tarasu), opracowanego przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane i wykazującą się przynależnością do właściwego samorządu zawodowego, sprawdzonego zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wraz z ważnym w dniu sporządzenia ww. projektu zaświadczeniem potwierdzającym przynależność autora do właściwej izby samorządu zawodowego, - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w formie określonej w załączniki nr [...] do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę, zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością budowlaną oraz decyzji o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę (Dz. U. z 2016 r., poz. 1493), - zaświadczenia Prezydenta Miasta P. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy o zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Zażalenie na powyższe postanowienie w terminie ustawowym wniósł J. H.. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że zgodnie z definicją zamieszczoną w Słowniku Języka Polskiego, taras to odsłonięta, płaska część budynku, otoczona balustradą, umieszczona na parterze i połączona schodami z ogrodem, albo na piętrze lub płaskim dachu, natomiast balkon to płyta otoczona balustradą lub murkiem, wystająca na pewnej wysokości na zewnątrz budynku, połączona drzwiami z pomieszczeniem znajdującym się wewnątrz, a także wnęka w ścianie budynku, otwarta na zewnątrz, pełniąca funkcję balkonu (M. Bańko, Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Prawnicze PWN, Warszawa 2007r.). Organ podniósł, iż takie rozumienie tego pojęcia potwierdzają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 - dalej r.w.t.). Stosownie do § 12 ust. 5 pkt 1 r.w.t., odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu lub gzymsu zwróconego w stronę tej granicy, a także do balkonu, daszku nad wejściem, galerii, tarasu, schodów zewnętrznych, rampy lub pochylni - z wyjątkiem pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. WWINB stwierdził, iż w niniejszej sprawie taras związany jest funkcjonalnie z budynkiem, choć z uwagi na sposób wykonania i użyte materiały nie jest on powiązany z budynkiem konstrukcyjnie. Choć jak wskazuje się w orzecznictwie nawet wykonanie (powiększenie) tarasu jako drewnianej konstrukcji samonośnej i oddylatowanej od budynku nie musi świadczyć o braku więzi z budynkiem, gdyż poszczególne elementy obiektu budowlanego mogą być wykonywane w różnej technologii i z różnych materiałów (wyrok WSA w Krakowie z dnia 07 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1857/11, dostępny: CBOSA, podobnie: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 09 października 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 718/19, dostępny: CBOSA). Organ podniósł, iż ustawa Prawo budowlane w art. 28 ust. 1 formułuje ogólną zasadę, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 3 pkt 12 ustawy Prawo budowlane, to decyzja administracyjna, zezwalająca na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 29-31 ustawy Prawo budowlane i są to jedyne odstępstwa od przedstawionej powyżej reguły. Wyjątki te mają charakter listy zamkniętej i niedopuszczalne jest stosowanie w tym zakresie wykładni rozszerzającej. W ocenie organu budowa tarasu mogła być rozpoczęta jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przy jednoczesnym braku przesłanek zastosowania art. 29-31 ustawy). Z ustaleń PINB wynika, że inwestor takiej decyzji nie posiada. Zatem fakt samowolnej budowy tarasu nakłada na PINB obowiązek przeprowadzenia postępowania w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w przypadku obiektu wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, właściwy organ nakazuje jego rozbiórkę. Jednakże warunkiem wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu powstałego w drodze tzw. samowoli budowlanej, jest brak możliwości jego zalegalizowania. Przesłanką dla oceny istnienia bądź nieistnienia tej możliwości jest między innymi - zgodnie z art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane -zgodność budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nienaruszenie przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w przypadku obiektu wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, właściwy organ nakazuje jego rozbiórkę. Jednakże warunkiem wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu powstałego w drodze tzw. samowoli budowlanej, jest brak możliwości jego zalegalizowania. Przesłanką dla oceny istnienia bądź nieistnienia tej możliwości jest między innymi - zgodnie z art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane - zgodność budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nienaruszenie przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W związku z powyższym, PINB prawidłowo wydał postanowienie z 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane wstrzymujące roboty budowlane i zobowiązujące do przedłożenia wskazanych w nim dokumentów. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł J. H. zarzucając jej naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na nie wyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej, wybiórczej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza na odniesieniu się w wydanej decyzji jedynie do faktu zakwalifikowania podestu do kategorii budowli, zdefiniowanej w art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane przy jednoczesnym pominięciu jego charakterystyki w zakresie wielkości i przeznaczenia, tj. braku oceny cech istotnych inwestycji dla danego postępowania, co doprowadziło do błędnego uznania przez organ, iż inwestycja określona przez Skarżącego jako podest, nosi znamiona słownikowej definicji tarasu. - art. 6 i art. 8 k.p.a. polegającej na oparciu wydanej decyzji w znacznej mierze na definicji słowa "taras" zaczerpniętej ze Słownika Języka Polskiego PWN, co stoi w sprzeczności z zasadą praworządności, która stanowi, iż organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa oraz zasadą pogłębienia zaufania obywateli. - przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 3 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż inwestycja nie spełnia przesłanek umożliwiających zakwalifikowanie jej jako obiektu budowy małej architektury, mimo iż rozmiar i przeznaczenie na to wskazują, a w konsekwencji niezastosowanie tego przepisu w sprawie. 2. art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. dokonanie przez organ błędnej interpretacji przepisu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, będącej wynikiem błędnego przyjęcia, iż inwestycja stanowi de facto budowle lub taras tj. obiekt wymagający uzyskania pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy ze stanu faktycznego wynika, iż w przedmiotowej sprawie winien mieć zastosowanie art. 29 ust. 1 pkt 22 ustawy Prawo budowlane zawierający zwolnienie z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla obiektów małej architektury, - § 3 pkt.24 r.t.w. podest zaliczono do kubatury brutto budynku, obliczoną jako iloczyn powierzchni i wysokości kondygnacji brutto. Wysokość podestu H= 0 m, dlatego kubatura podestu nie istnieje. Poza tym nie wlicza się kubatury ław i stóp fundamentowych, kanałów i studzienek instalacyjnych, studzienek przy oknach piwnicznych, zewnętrznych schodów, ramp i pochylni, gzymsów, daszków i osłon oraz kominów i attyk ponad płaszczyzną dachu. Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżący poniósł, że z werandy wybudowanej na poziomie [...] m było wyjście na ogród. Pomiędzy werandą i ogrodem ułożono podest z desek z drewna. Powstał podest łączy wyjście z werandy ze schodami na ogród. Organ I instancji w swojej decyzji wstrzymał prowadzenie robót budowlanych wykonanych około 20 lat temu. Dalej Skarżący wskazał, iż podest ze schodami o wymiarach: [...] x [...] x [...] m, położony jest w ogrodzie i spełnia również funkcje rekreacji codziennej. Nie jest powiązany na stałe z gruntem i budynkiem, jego rozmiary są nieznaczne, a funkcja rekreacyjna nawiązuje do typowej architektury ogrodowej. Organ I instancji zakwalifikował podest do kategorii budowli, zdefiniowanej w art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane co oznacza budowlę stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (np.: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe i inne). Zakwalifikowanie podestu (podłogi) do kategorii budowli i porównanie z ww. obiektami jest nieuprawnione. Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 22 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów małej architektury zbudowana poza terenem publicznym. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane przez obiekt małej architektury należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: kultu religijnego, jak; kapliczki, krzyże przydrożne, figury, posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zaznaczenia wymaga, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz.2325 zwanej dalej: "p.p.s.a.".) Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest postanowienie organu nadzoru budowlanego wydane na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane w trybie legalizacji samowoli budowlanej. Jako punkt wyjścia rozważań prawnych w niniejszej sprawie należy poczynić w pierwszej kolejności kilka uwag w kwestii dat powstanie przedmiotowego obiektu budowlanego oraz jego kwalifikacji. W pierwszej kolejności Sąd postanowił odnieść się do kwestii ustalonej przez organ daty powstanie przedmiotowego obiektu, ponieważ powyższe rzutuje na wybór przepisów jakie winny znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodzić należy się z organem, iż ze znajdujących się w aktach sprawy zdjęć, wynika fakt realizacji inwestycji po 2006 r., a więc pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Powyższa okoliczność nie była kwestionowana przez Skarżącego. Przechodząc do kwestii kwalifikacji obiektu budowlanego w ocenie składu orzekającego organ słusznie zakwalifikował go jako taras. Uzasadniając powyższe wskazać należy, iż w przepisach prawa powszechnie obowiązującego mających zastosowanie w procesie budowlanym brak jest legalnej definicji tarasu. Natomiast w języku potocznym taras opisywany jest jako odkryta, płaska część budynku, otoczona balustradą, umieszczona na parterze (często połączona schodami z ogrodem), piętrze lub płaskim dachu (Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczaka, t. III, str. 480, PWN Warszawa 1979); rodzaj dużego balkonu, umieszczonego na parterze, na piętrze lub płaskim dachu, względnie również określone ukształtowanie terenu (Słownik PWN, http://sjp.pwn.pl). Odnosząc się natomiast do twierdzeń Skarżącego, iż przedmiotowy obiekt budowlany stanowi podest wyjaśnić należy, iż z uwagi na brak definicji "podestu" w aktach prawnych i przepisach mających zastosowanie podczas procesu budowlanego, również w tym zakresie sięgnąć należy do Słownika Języka Polskiego PWN. Zgodnie z definicją zamieszczoną w Słowniku Języka Polskiego podestem jest: 1) pozioma płaszczyzna między kondygnacjami schodów, 2) podwyższenie dla mówcy, recytatora itp., 3) szerokie schody tworzące podwyższenie, ustawione na scenie teatralnej, zwykle dla chóru. W ocenie Sądu żadne z wskazanych w słowniku pojęć definiujące "podest" nie odpowiada charakterowi i funkcji wykonanego obiektu. Wykonana w trakcie oględzin, jak i załączona do skargi, dokumentacja fotograficzna jednoznacznie wskazuje, iż wykonany obiekt w pełni odpowiada słownikowej definicji pojęcia "taras". Fakt odwołanie się przez organ do słownika języka polskiego jest w niniejszej sprawie, z uwagi na brak definicji ustawowej, jest jak najbardziej prawidłowe i pożądane w punktu widzenia dyrektyw wykładni językowej. Wedle podstawowej z nich, tj. domniemania języka potocznego, interpretowanym zwrotom należy przypisywać takie znaczenie, jakie posiadają one w języku potocznym (etnicznym, ogólnym, standardowym), chyba że istnieje uzasadnione przyczyny do przypisania im innego znaczenia. Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 6 i 8 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. W tym miejscu wskazać należy, iż wbrew zarzutom skargi, przedmiotowego tarasu nie można traktować jako obiektu małej architektury. Zgodnie z art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie małej architektury - należy przez to rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Co istotne dla okoliczności sprawy, przepis ten dokonując rozróżnienia 3 kategorii obiektów małej architektury, zawiera jedynie przykładowe ich wyliczenie dla każdej kategorii, przewidując przy tym tylko jedną cechę wspólną, a mianowicie niewielkie rozmiary. W ten sposób możliwe jest określenie innych obiektów podobnych do wyszczególnionych w tym przepisie, które ze względu na swoje niewielkie rozmiary i podobną funkcję mogą być zakwalifikowane jako obiekty małej architektury. Niewątpliwie zawarta w przepisie tym definicja jest nieostra, głównie z powodu zastosowania sformułowania "niewielkie obiekty", jednak w żadnym kontekście za niewielki czy mały nie może zostać uznany taras o wymiarach [...] x [...] x [...] m. Ponadto jego przeznaczenie nie jest powiązane z rekreacją codzienną (jak piaskownica, huśtawka, drabinka), utrzymaniem porządku (jak śmietnik), czy innym obiektem architektury ogrodowej jak posąg czy wodotrysk (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1220/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w skrócie "CBOSA"). Sąd rozpoznający niniejszą sprawie w pełni podziela stanowisko organu, iż wykonany taras jest funkcjonalnie powiązany z budynkiem, pomimo braku konstrukcyjnego powiązania z nim. Wykonane roboty umożliwiają wyjście na zewnątrz budynku. W tym kontekście wykonane roboty budowlane zapewniają i ulepszają obsługę budynku mieszkalnego. Ponadto wykonane roboty budowlane umożliwiają realizację funkcji wypoczynkowej oraz stanowią łącznik pomiędzy budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, a ogrodem – na co zwrócił uwagę również sam Skarżący (por. wyr. NSA z 27 stycznia 2017r., sygn. akt II OSK 1220/15, CBOSA). W tym miejscu odnosząc się do twierdzenia Skarżącego, iż przedmiotowy obiekt budowlany nie posiada żadnej kubatur wskazać należy, iż na skutek realizacji tarasu doszło powstania nowego pomieszczenia, które doskonale uwidocznione jest na zdjęciach wykonanych w trakcie oględzin. Z powyższych względów w ocenie składu orzekającego zasadnie organy uznały, iż budowa przedmiotowego tarasu wraz z prowadzącymi na ten taras schodami wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Art 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stanowi bowiem, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przez roboty budowlane należy rozumieć w myśl art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Budową jest natomiast w myśl art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego. Przy czym przepis art. 29 i art. 30 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, nie wskazuje na wyłączenie przedmiotowej budowy tarasu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie wbrew zarzutom skargi nie znajdował zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 22 Prawa budowlanego, gdyż co wskazano już wyżej przedmiotowy taras nie stanowi obiektu małej architektury. Z powyższych względów zarzuty skargi naruszenia przepisów Prawa budowlanego, a odnoszących się do błędnej kwalifikacji obiektu, nie zasługiwały w na uwzględnienie Na marginesie Sąd zaznacza, iż obecnie obowiązujące przepisy przewidują możliwość budowy przydomowych tarasów naziemnych o powierzchni zabudowy do 35 m2 bez pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 31 obecnie obowiązującego Prawa budowlanego). Jednakże należy pamiętać, iż art. 29 ustawy Prawo budowlane został zmieniony na mocy art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2020 r., poz. 471) zmieniającej nin. ustawę z dniem 19 września 2020 r., a więc po wydaniu zaskarżonego postanowienia. Ponadto w sprawie należy mieć na uwadze, iż zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Wobec powyższego w niniejszej sprawie znajdowały zastosowanie przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu przed [...] września 2020 r. Mając na uwadze poczynione w niniejsze sprawie ustalenia, Sąd podziela stanowisko organu, że inwestor przed wykonaniem przedmiotowych robót budowlanych winien był uzyskać pozwolenie na budowę. Skarżąca, w toku prowadzonego przez organy postępowania wyjaśniającego, nie przedstawiła zaś dokumentu potwierdzającego wybudowanie przedmiotowego tarasu ze schodami na podstawie uzyskanego pozwolenia na budowę. Również prowadzone przez organ czynności wyjaśniające nie doprowadziły do odnalezienia jakiegokolwiek dokumentu świadczącego o legalności tarasu. Wobec powyższego organy zasadnie wdrożyły procedurę legalizacyjną określoną w art. 48 ustawy Prawo budowlane. Zgodnej z treścią art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Niemniej nakaz rozbiórki nie jest bezwzględny i jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie (art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane). Zgodnie z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego w postanowieniu tym ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Konsekwencją niewykonania, w wyznaczonym terminie, obowiązków o których mowa w art. 48 ust. 3, jest nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Z kolei przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona – art. 48 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. W tym miejscu należy wskazać, iż z konstrukcji omówionych wyżej przepisów jasno wynika, że każdy przypadek samowoli budowlanej podlega mniej lub bardziej rygorystycznym przepisom prawa, mającym zasadniczo doprowadzić do jej legalizacji. Istotne także jest, że w przypadku stwierdzenia, że wzniesienie obiektu budowlanego lub jego części nastąpiło w warunkach samowoli budowlanej, na organie nadzoru budowlanego, zawsze, w pierwszej kolejności ciąży obowiązek zbadania czy istnieje prawna i techniczna możliwość legalizacji danego obiektu. Dopiero gdy postępowanie wykaże, że z określonych przyczyn legalizacja nie jest możliwa, organ orzeka rozbiórkę samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego lub jego części. Z powyższych względów zasadnie organ w pierwszej kolejności podjął działania mające na celu legalizację przedmiotowych robót budowlanych. Tym samym, aby dokonać legalizacji dokonanej rozbudowy musi być ona zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak również nie powinna naruszać przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Z powyższych względów organ mając na uwadze treść wyżej przytoczonego art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i nałożył na Skarżącego obowiązek przedstawienia: - czterech egzemplarzy projektu budowlanego ww. obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej (tarasu), opracowanego przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane i wykazującą się przynależnością do właściwego samorządu zawodowego, sprawdzonego zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wraz z ważnym w dniu sporządzenia ww. projektu zaświadczeniem potwierdzającym przynależność autora do właściwej izby samorządu zawodowego, - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w formie określonej w załączniki nr 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę, zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością budowlaną oraz decyzji o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę (Dz. U. z 2016 r., poz. 1493), - zaświadczenia Prezydenta Miasta P. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy o zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Treść powyższych obowiązków jasno wynika z treści art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, organy z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego należycie ustaliły stan faktyczny i prawny sprawy, a zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do jej rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.