II SA/Po 797/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2010 r. sprawy ze skargi L. K. – K. i F. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o stanie technicznym obiektu; oddala skargę /-/ A. Łaskarzewska /-/ D. Rzyminiak – Owczarczak /-/ J. Szaniecka Decyzją z dnia (...) października 2007 r., nr (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. (dalej w skrócie PINB w M.) umorzył postępowanie dotyczące stanu technicznego budynku zlokalizowanego na działce nr (...) w miejscowości M. Gmina M., na terenie Ośrodka Wypoczynkowego. W uzasadnieniu decyzji podano, iż w dniu (...) kwietnia 2007 r. F. K. zgłosił zarzut nieprawidłowości stanu technicznego wskazanego budynku, PINB w M. wszczął w powyższym zakresie postępowanie administracyjnego i w dniu (...) lipca 2007 r. wydał decyzję, w której nakazał aktualnemu właścicielowi budynku letniskowego – Panu M. P., usuniecie nieprawidłowości konstrukcyjnych występujących w tym budynku poprzez rozebranie fragmentu ściany ograniczającej wejście na taras z otworem przejściowym, w terminie do dnia (...) sierpnia 2007 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania F. K. uchylił decyzję PINB w M. z dnia (...) lipca 2007 r. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W dniu (...) września 2007 r. pracownicy PINB w M. przeprowadzili kontrolę przedmiotowego obiektu w toku której stwierdzono, że właściciel wykonał nakazy nałożone decyzją z dnia (...) lipca 2007 r. poprzez rozebranie fragmentu ściany zachodniej budynku (filara z częścią nadproża) ograniczającej wejście na taras oraz odświeżył elewacje budynku, przez co nie stwierdzono spękań widocznych podczas wcześniejszej kontroli. Pismem wniesionym do PINB w M. w dniu (...) listopada 2008 r. L. K. – K. z powołaniem przepisu art. 145 §1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) zwróciła się do tego organu z wnioskiem o ponowne wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie "stanu technicznego samowoli budowlanej zlokalizowanej na działce nr (...) w M.". W uzasadnieniu wniosku L. K. – K. podała, iż wobec pojawienia się nowych pęknięć na budynku wyjaśnienia wymaga kwestia oceny charakteru robót wykonanych przez poprzednią właścicielkę budynku, w szczególności czy budynek ma fundamenty, w konsekwencji oceny czy doszło do powstania samowoli czy tylko do przebudowy i modernizacji budynku, bowiem pierwotny budynek fundamentów nie miał. Ocena prawidłowości wykonania fundamentów pozwoli jednoznacznie wykluczyć przyczynę nawracających pęknięć ścian budynku, które pojawiły się po ekspertyzie Pana A. B. w związku z czym ekspertyza ta nie powinna stanowić dowodu w sprawie bowiem nie wyjaśniła przyczyny spękań. Wnioskodawczyni wniosła ponadto o jednoznaczne określenie obszaru oddziaływania budynku, co pozwoli uznać ich za stronę postępowania. Wskazała, iż uznanie jej i ojca, jako właścicieli działki nr (...), za strony postępowania jest równoznaczne ze stwierdzeniem naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co jest sprzeczne z dotychczasowym stanowiskiem PINB w sprawie zachowania norm odległościowych na działkach (...) i (...). Wniosła o jednoznaczne ustosunkowanie się inspektora nadzoru budowlanego do posiadanej dokumentacji powykonawczej dotyczącej spornego budynku, zakwestionowała oświadczenia inwestora złożone do sprawy oraz wyjaśniła, iż zamierza rozbudować swój segment lecz obecnie jest to niecelowe, bowiem w ten sposób doszłoby do zmniejszenia odległości do budynku na działce nr (...). Podniosła, iż w przedmiotowym budynku na działce nr (...) przebywają także dzieci, tymczasem stan techniczny tego obiektu zagraża ich bezpieczeństwu. Decyzją z dnia (...) grudnia 2008 r. Nr (...) PINB w M. na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania w sprawie stanu technicznego budynku na działce nr (...) zakończonego ostateczną decyzją z dnia (...) października 2007 r. Jako odmowę wznowienia postępowania podano, iż wniosek o wznowienie postępowania nie zawierał żadnych przyczyn określonych w art. 145 § 1 k.p.a. Decyzją z dnia (...) lutego 2009 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) uchylił decyzję PINB w M. z dnia (...) grudnia 2008 r. z uwagi na uchybienia formalne – naruszenie art. 149 §3 k.p.a. Wskazano, iż decyzja na tej podstawie może zostać wydana wyłącznie z przyczyn formalnych, podczas gdy ocena wskazanej we wniosku podstawy wznowienia może nastąpić po uprzednim wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Wskazano, iż wniosek o wznowienie powinien zostać w pierwszej kolejności oceniony pod kątem przesłanek podmiotowych i przedmiotowych wznowienia postępowania. W dalszej kolejności PINB w M. postanowieniem z dnia (...) lutego 2009 r. na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego budynku obiektu budowlanego zlokalizowanego na działce nr (...), zakończone ostateczną decyzją z dnia (...) października 2007 r., a następnie czyją Nr (...)na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. PINB w M. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia (...) października 2007 r. z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia. Zdaniem organu ustalenia poczynione podczas kontroli przeprowadzonej na działce nr (...) w dniu (...) listopada 2008 r. pozwalają stwierdzić, że nie ma żadnych nowych okoliczności nie znanych organowi w dniu wydania decyzji z dnia (...) października 2007 r. Wskazano, iż stwierdzone włoskowate pęknięcia na tynku są spowodowane skurczem normalnej pracy technologicznej powłoki elewacyjnej, a przedłożona do sprawy ekspertyza Pana F. K. nie mogła zostać uwzględniona bowiem jej autor nie posiada stosownych uprawnień budowlanych co do wydawania opinii w przedmiotowym zakresie. Po rozpatrzeniu odwołania F. K. od powyższej decyzji WINB decyzją z dnia (...) kwietnia 2009 r. ponownie uchylił kolejną decyzję PINB w M. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu swojej decyzji WINB wyjaśnił, iż przedmiotem tego postępowania nie jest kwestia legalności robót budowlanych na działce nr (...), bowiem w tym zakresie prowadzone było odrębne postępowanie, które zakończone zostało ostateczną decyzją WINB z dnia (...) lutego 2009 r. Nr (...) wydaną w postępowaniu w sprawie legalności robót budowlanych, a decyzja ta została zaskarżona do sądu przez właściciela budynku. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji WINB wskazał, iż wznawiając postępowanie w sprawie organ I instancji nie zbadał, czy wniosek złożyła osoba która ma przymiot strony postępowania oraz czy wniosek zgłoszono z zachowaniem terminu. PINB w M. decyzją z dnia (...) lipca 2009 r. Nr (...) (zaskarżona decyzja I instancji) na podstawie art. 105 §1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie wznowienia postępowania w sprawie stanu technicznego przedmiotowego obiektu budowlanego zlokalizowanego na działce nr ewidencyjny (...), zakończonego ostateczną decyzją z dnia (...) października 2007 r. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie, w tym powołano się na ustalenia kontroli przedmiotowego obiektu, którą przeprowadzono w dniu (...) listopada 2008 r. PINB w M. wyjaśnił, iż stosując się do wskazań WINB wezwano stronę postępowania do uzupełnienia wniosku z dnia (...) listopada 2008 r. poprzez wskazanie, kiedy strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia (...) października 2007 r. W zakreślonym terminie strona nie uczyniła zadość wezwaniu, stąd wobec wcześniejszego wydania postanowienia o wznowieniu postępowania z naruszeniem wymogów określonych art. 148 kpa w zakresie zbadania dochowania przez stronę terminu do złożenia wniosku o wznowienie, wadliwie wszczęte postępowanie podlega umorzeniu. Uzasadniając przyjęty tryb zakończenia sprawy organ odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych. W odwołaniu od powyższej decyzji L. K. – K. i F. K. nie zgodzili się z jej treścią i zarzucili PINB, iż nie ustalił przyczyny powstawania spękań ściany zachodniej budynku, które aktualnie odnowiły się, co obrazują. Na powyższą okoliczność załączyli do odwołania dokumentację zdjęciową. Wskazali, że są stroną postępowania, w toku którego nie wyjaśniono stanu faktycznego, w tym nie przeprowadzono badań budynku w celu ustalenia przyczyn powstawania spękań ścian. Nie wyjaśniono charakteru robót wykonanych w 1999 r., czy budynek spełnia normy techniczne, budowlane i odległościowe. Zakwestionowali moc dowodowa dokumentów dostarczonych przez inwestora, na których organ opiera swoje ustalenia, jednoczenie pomijając ich stanowiska w sprawie. Wskazali na wzajemnie sprzeczne stwierdzenia rzeczoznawców, których stanowiska uwzględniono. Podnieśli, iż ustalenia poczynione przez F. K. wskazują na zbyt płytkie osadzenie fundamentów, co powoduje powstanie spękań. Skarżąca L. K. oświadczyła ponadto, że nigdy nie otrzymała pisma od PINB w celu złożenia wyjaśnień do pisma z dnia (...) listopada 2008 r. Skarżący wyjaśnili, iż w szczególności zależy im na jednoznacznym ustaleniu zgodności wzniesionego samowolnie budynku na działce nr (...) w M. z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie lokalizacji i przeznaczenia terenu oraz przeprowadzenia niezbędnych badań w celu ustalenia stanu technicznego w budynku na podstawie posiadanej przez WINB dokumentacji lub przez niezależnego biegłego. Do odwołania załączyli pismo skierowane do PINB w dniu (...) czerwca 2009 r., do którego organ ten nie odniósł się. WINB decyzją z dnia (...) sierpnia 2009 r. Nr (...) (zaskarżona decyzja) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania oraz wyjaśniono istotę postępowania prowadzonego w związku z wnioskiem o wznowienie. Powołując przepis art. 148 k.p.a. wskazano, iż w związku z wnioskiem o wznowienie postępowania organ w pierwszej kolejności bada, czy możliwe jest wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych i przedmiotowych, tj. czy wniosek pochodzi od strony oraz czy został zgłoszony w terminie jednego miesiąca od dnia, gdy strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej przesłankę wznowienia, a okoliczność ta strona winna udowodnić. Wskazano, iż skarżąca L. K. – K. o nowych spękaniach dowiedziała się znacznie wcześniej, niż miesiąc przed złożeniem wniosku o wznowienie, co najmniej w czerwcu 2008 r., kiedy to udokumentowała spękania budynku na kamerze video i przedstawiła w czasie oględzin działki nr (...) w dniu (...) czerwca 2008 r., co wynika z jej pisma z dnia (...) listopada 2008 r. W świetle powyższych rozważań należało stwierdzić, że nie dochowano terminu określonego w art. 148 kpa, a w sytuacji stwierdzenia wadliwego wznowienia postępowania, postępowanie to należało umorzyć. W zaistniałej sytuacji nie jest możliwa merytoryczna ocena wskazanych przesłanek wznowienia oraz stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła. WINB wskazał, iż wezwanie skierowane przez PINB do strony oparte zostało o wadliwa podstawę prawną, bowiem powinno zostać oparte na podstawie art. 50 §1 k.p.a., a takiej sytuacji wobec niezastosowania się do wezwania organ może poczynić własne ustalenia co do badanej okoliczności, na podstawie analizy dokumentacji zawartej w aktach sprawy. WINB wyjaśnił, iż w sytuacji, gdy strona nie uczyniła zadość wezwaniu, a organ I instancji nie poczynił w tym zakresie ustaleń, choć dysponował stosownym materiałem dowodowym, czyni to organ odwoławczy. Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia wezwania w sprawie ustalenia terminu, WINB wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się dowód doręczenia wezwania ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi strony – radcy prawnemu M. W. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu L. K. – K. oraz F. K. podtrzymując zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wnieśli o uchylnie zaskarżonej decyzji oraz o doprowadzenie do jednoznacznego wyjaśnienia przyczyn spękań ścian budynku na działce nr (...) w M. Wskazali na bezczynność organu wobec wielokrotnie zgłaszanych przez nich nieprawidłowości w stanie technicznym budynku. Zarzucili organom obu instancji rozpatrywanie sprawy pod względem formalnym, co w świetle zagrożenia katastrofa budowlaną budynku nie powinno mieć podstawowego znaczenia. Ponownie wskazali na wadliwości dokumentacji przedstawionej przez inwestora. Powołali się na ocenę ekspertyzy technicznej przyjętej przez organ, autorstwa skarżącego F. K. – posiadającego wykształcenie politechniczne z zakresu budownictwa – wodnych melioracji i inżynierii wodnych, którą załączyli do skargi. Do skargi załączono także dokumentację fotograficzną obrazującą przedmiotowy budynek, mapę zasadniczą obszaru, korespondencję dostarczoną przez skarżących w toku postępowania do PINB w M.. W odpowiedzi na skargę WINB podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Podczas trwania rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 24 lutego 2010 r., skarżący złożyli do akt sprawy kserokopię postanowienia Prokuratora Rejonowego z dnia (...) lutego 2010 r. sygn. akt (...) w przedmiocie podjęcia śledztwa w sprawie sprowadzenia bezpośredniego zagrożenia niebezpieczeństwa zdarzenia, które zagraża życiu lub zdrowiu oraz przekroczenia uprawnień przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. Wskazali, iż w treści tego postanowienia podano, że sporządzona została ekspertyza biegłego sądowego, która potwierdza słuszność ich stanowiska w przedmiotowej sprawie. Pełnomocnik uczestnika postępowania – M. P., wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Badając sprawę w tak określonych granicach Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości rozstrzygnięcia podjętego w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji podjętej w wyniku wznowienia postępowania. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym postępowaniem umożliwiającym wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej. Możliwość podważenia zapadłego rozstrzygnięcia zachodzi jedynie w przypadku zaistnienia kwalifikowanej wady wynikającej wprost z przepisów prawa. Ustawodawca kształtując powyższą procedurę liczył się z prawdopodobieństwem wystąpienia w trakcie trwania procesu administracyjnego wad, usprawiedliwiających podważenie ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych. Zapewnienie prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia umożliwia realizację zasad sprawiedliwości proceduralnej oraz podnosi zaufanie obywateli do organów administracji. Szczególne odzwierciedlenie wagi tej instytucji, znajduje się, po pierwsze, w enumeratywnym wymienieniu przesłanek dających podstawę wznowienia, oraz zobowiązaniu, w art. 147 k.p.a., organów administracji do wznowienia postępowania z urzędu, za wyjątkiem określonym w art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a k.p.a. Oznacza to, że organy z urzędu są zobligowane do kontrolowania prawidłowości przebiegu postępowania administracyjnego, a w przypadku wykrycia wad dających podstawę wznowienia, zobowiązane są do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Jednocześnie postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania poddane jest określonemu rygorowi procesowemu, którego dochowanie jest obowiązkiem organu administracji publicznej. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego jest dwuetapowe. W pierwszej fazie organ, który wydał decyzję w I instancji, bada, czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a. bądź w art. 145a k.p.a., a także czy został zachowany termin do złożenia podania. Jeżeli wymogi te są spełnione, wznawia postępowanie, a wydane w tym zakresie postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). W przeciwnym wypadku wydaje decyzję o odmowie wznowienia. Kwestie trybu i terminu wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania normuje art. 148 § 1 i 2 k.p.a., przy czym, z uwagi na zgłoszoną przez skarżących podstawę wznowienia, do określenia terminu, w jakim strona może złożyć wniosek o wznowienie postępowania, będzie miał zastosowanie pierwszy z wymienionych wyżej przepisów. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. w sytuacji określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, termin do złożenia podania o wznowienie biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Organ administracji właściwy w sprawie rozpatrzenia złożonego wniosku o wznowienie postępowania obowiązany jest z urzędu zbadać zachowanie tego terminu, a stwierdzenie jego uchybienia jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Zważyć przy tym należy, że wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.). Podkreślenia też wymaga, że to strona musi udowodnić kiedy, w jakiej dacie, dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę prawną do wznowienia postępowania ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o tych okolicznościach. Organ swobodnie ocenia dowody w tej mierze i przedstawia stanowisko w tym zakresie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA w Wrocławiu z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 1038/97, LEX nr 43046). W realiach sprawy niniejszej podanie o wznowienie postępowania złożone zostało przez skarżącą L. K. – K. w dniu (...) listopada 2008 r., z powołaniem podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Skarżąca podniosła, że pojawiły się nowe fakty i dowody w postaci spękań na spornym budynku. Kwestia przymiotu strony wnioskodawczyni, jako współwłaścicielki budynku zlokalizowanego na sąsiedniej działce, jest w tym przypadku bezsporna. Obowiązkiem organu było więc jedynie ustalenie, czy podanie wniesiono w terminie jednego miesiąca od daty powzięcia informacji o okolicznościach stanowiących podstawę wniosku o wznowienie postępowania. Rozważając te kwestię zważyć należy, iż w skierowanym do PINB w M. piśmie z dnia (...) listopada 2008 r. skarżąca sama podniosła, iż spękania pojawiły się już w po sezonie zimowym 2007/2008 oraz wyjaśniła, że dokumentację na powyższą okoliczność przedłożyła organowi podczas oględzin obiektu w dniu (...) czerwca 2008 r. W tych okolicznościach zasadnie organ II instancji uznał, iż materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy pozwalał ustalić, iż wniosek o wznowienie postępowania zgłoszony został z uchybieniem terminu. Zważywszy, że organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie z uwagi na wadliwe, bo z pominięciem zbadania kwestii dochowania przez stronę terminu do zgłoszenia wniosku o wznowienie, wznowił postępowanie, organ II instancji uprawnionym był do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji z dnia (...) lipca 2009 r. Nr (...). Stanowisko powyższe ugruntowało orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym powoływany przez organy obu instancji wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 18/08 Lex nr 400686). W wyroku tym wskazano, iż ustalenie czy wniosek o wznowienie postępowania wpłynął w terminie jest obowiązkiem organów obu instancji. Po stwierdzeniu, że nastąpiło uchybienie terminu obowiązkiem organu I instancji było wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania, a nie odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej, gdyż nie dochodzi do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W takiej sytuacji, gdy organ nieprawidłowo wydał postanowienie o wznowieniu postępowania powinien (przy braku możliwości wydania decyzji o odmowie wznowienia) umorzyć postępowanie. Wskazać także należy, iż zarówno treść wniosku skarżących jak i treść decyzji wydanej w sprawie, której wznowienia skarżący domagali się, a w konsekwencji treść wydanych w sprawie decyzji, nie uprawniają Sądu do oceny, czy PINB w M. pozostaje w bezczynności wobec zgłaszanych przez skarżących zastrzeżeń co do stanu technicznego spornego budynku. Decyzją ostateczną z dnia (...) października 2007 r. nr (...), PINB w M. umorzył bowiem postępowanie dotyczące stanu technicznego budynku zlokalizowanego na działce nr (...) z uwagi na wykonanie obowiązku nałożonego na właściciela tego budynku, a niniejsze postępowanie dotyczy decyzji wydanej w rozpatrzeniu wniosku o wznowienie postępowania zakończonego właśnie decyzją z dnia (...) października 2007 r. Z racji skonkretyzowania przez skarżących swojego żądania co do działań PINB w M., zakres kontroli Sądu ogranicza się do sposobu rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania. Jak już wspomniano, ponieważ tryb wznowienia postępowania jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji, nie może być rozumiany jako swoista odmiana środka odwoławczego, jak wydają się sądzić skarżący. Kontrola ostatecznej decyzji musi odbywać się ściśle w ramach zakreślonych przez wskazaną podstawę wznowienia, zaś samo postępowanie może doprowadzić do skorygowania błędów w ustaleniach faktycznych tylko pod warunkiem, że znajdzie oparcie w nowych istotnych dla sprawy okolicznościach faktycznych lub nowych dowodach, które istniały w chwili wydawania decyzji, lecz nie były znane organowi. Inaczej nadzwyczajny środek wzruszania ostatecznych decyzji przekształciłby się w zwykłe odwołanie. Z przyczyn wyżej wskazanych kwestia ewentualnego naruszenia przez sporną inwestycję przepisów praw budowlanego, w tym przepisów techniczno – budowlanych, nie podlega ocenie - zarówno Sądu, jak i organów nadzoru budowlanego rozpatrujących wniosek o wznowienie postępowania. Stanowiska tego nie zmienia przedłożone do akt sprawy postanowienie Prokuratora Rejonowego. Wskazać jednakże należy, iż organy nadzoru budowlanego prowadziły odrębne postępowanie w przedmiocie samowoli budowlanej, zakończone ostateczną decyzją WINB z dnia (...) lutego 2009 r. Nr (...). W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono. /-/ A. Łaskarzewska /-/ D. Rzyminiak – Owczarczak /-/ J. Szaniecka