II SA/Po 806/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2014r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Decyzją z dnia ... 2014 r nr ..., znak: ..., Starosta C. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującego przebudowę i rozbudowę budynku gospodarczego na budynek mieszkalny w C. przy ul. R. na działce o nr ew. .... Decyzję wydano w związku z wnioskiem J. P. z dnia ... 2013 r. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 - dalej Prawo budowlane). W uzasadnieniu decyzji podano, iż do wniosku inwestor załączył 4 egz. projektu budowlanego, oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz pozwolenie nr ... z dnia ... 2013r. na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanego do rejestru zabytków historycznego układu urbanistycznego, wydane przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w P. Delegatura w P. oraz decyzję nr ... z dnia ... 2013r. tego samego organu w zakresie zmiany powyższej decyzji nr ..., a dotyczącej projektu budowlanego przebudowy i rozbudowy budynku gospodarczego na działce nr ... w C. na budynek mieszkalny. Dalej podano, że inwestycja została zakwestionowana przez J. i G. K. oraz E. J., która podniosła, że w związku z planowaną inwestycją, w ramach której dojdzie do podwyższenia przebudowywanego budynku gospodarczego, dojdzie do zacienienia jej budynku. Z kolei J. i G. K. podnieśli, że lokalizacja istniejącego budynku nie spełnia warunku zabudowy zwartej, a ponadto zmiana funkcji budynku gospodarczego na funkcję mieszkaniową stanowi naruszenie układu urbanistycznego. Zarzucono podwyższenie poziomu kalenicy przebudowywanego budynku z ok. 6,15m do 7,30m, co spowoduje, że będzie on znacznie górował nad budynkami frontowymi zlokalizowanymi na działkach nr ... Zdaniem organu inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego śródmieścia C. - uchwała nr ... Rady Miasta C. z dnia ... 2013, ponieważ leży w obszarze 6 MUZ przeznaczonym pod zabudowę mieszkalno - usługową w zwartej zabudowie. Budowa dotyczy budynku istniejącego, który zostanie przebudowany i rozbudowany i który zlokalizowany jest w obszarze planu pomiędzy obowiązującą i nieprzekraczalną linią zabudowy, co jest zgodne z zapisem § 5 ust. 2 planu. Wskazano, iż Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w P. Delegatura w P. w swojej opinii również reprezentuje pogląd, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego śródmieścia C. dopuszcza wymianę lub rozbudowę budynków i w tym konkretnym przypadku nie ma to wpływu na układ urbanistyczny miasta C. Zarzut dotyczący wysokości zabudowy pomocniczej wynoszącej max. 6,0m zdaniem organu nie ma tu zastosowania, ponieważ w tym postępowaniu rozpatrywana jest przebudowa i rozbudowa budynku gospodarczego na funkcję mieszkalną, gdzie max. wysokość budynku mieszkalnego wynosi 12,0m. Wskazano, iż wysokość projektowanego budynku wynosi 7,33m, zatem warunek miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: m.p.z.p.) został zachowany. W ocenie organu podwyższenie kalenicy projektowanego budynku nie spowoduje znaczącej dominanty wysokościowej w stosunku do obiektów istniejących, tym bardziej, że zlokalizowany on jest w terenie nieco obniżonym w stosunku do budynków zlokalizowanych wzdłuż ulicy R. Odnosząc się do kwestii naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych w budynkach nr ... przy ul. R., w związku z projektowaną przebudową i rozbudową stwierdzono, że wykazana analiza graficzna przesłaniania ww. budynków spełnia wymogi § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i pokazuje, że nie występuje zacienianie tych budynków. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli: E. J., G. K. oraz J. K. – zamieszkujący pod adresami: R. (dz. nr ...) i [...] ... (dz. nr ...). Wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji odwołujący zarzucili naruszenie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez naruszenie ustaleń obowiązującego m.p.z.p. Podniesiono, że ustalenia planu miejscowego dla działki nr ... stanowią jednoznacznie, że jest to teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej w zwartej zabudowie, przez którą zgodnie z zapisami planu należy rozumieć istniejąca zabudowę oraz lokalizowanie nowych obiektów z zachowaniem ciągów elewacji frontowych wzdłuż dróg lub terenów przestrzeni publicznej z umieszczeniem ścian bocznych obiektu bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki budowlanej. Podkreślono, że zgodnie z planem przez zabudowę pomocniczą rozumieć należy garaże, wiaty oraz budynki gospodarcze. Zabudowa mieszkalno-usługowa musi zachowywać parametry i wskaźniki określone w Rozdziale 2 uchwały. Zgodnie z m.p.z.p. przy ul. R. zabudowa mieszkaniowo-usługowa może być zatem lokalizowana wyłącznie w liniach frontowych granic działek, a zabudowa pomocnicza wyłącznie za budynkiem frontowym. Warunek ten odnosi się bezwzględnie do nowej i istniejącej zabudowy. Zapisy planu ustalają też, że na działce nr ewid. ... można dokonać wtórnego podziału geodezyjnego i utworzyć drugą działkę budowlaną z frontem od ul. Z., z czego inwestor nie skorzystał. Niedopuszczalne jest również wystąpienie organu prowadzącego postępowanie administracyjne w sprawie pozwolenia na budowę do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w P. Delegatura w P. o "ustosunkowanie się do inwestycji pod kątem wydanego wcześniej pozwolenia oraz decyzji zmieniającej to pozwolenie w odniesieniu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego śródmieścia C.". W trakcie sporządzania m.p.z.p. była procedura składania wniosków do projektu planu, następnie uzgadniania projektu m.in. z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Po wyczerpaniu tych procedur i uchwaleniu oraz opublikowaniu m.p,z.p. niedopuszczalne jest zmienianie oraz ustosunkowywanie się do obowiązujących ustaleń przez jakąkolwiek instytucję uzgadniającą. Od wszystkich uczestników procesu budowlanego wymagane jest stosowanie ustaleń obowiązującego prawa miejscowego – w tym przypadku naruszonych przez inwestora, projektanta i organ, który wydał pozwolenie na budowę. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia ... 2014 r. Nr ..., a podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej k.p.a.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił, iż zgodnie z art. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Z powyższego przepisu wynika, że inwestor aby uzyskać pozwolenie na budowę musi spełnić obydwa warunki łącznie. Na podstawie art. 3 pkt. 11 Prawa budowlanego poprzez prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonania robót budowlanych. Powyższe oświadczenie załączono wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przez Inwestora. Dalej wskazano, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p., zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami prawa, kompletność projektu budowlanego, wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane prawem uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego badany projekt budowlany posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W tym przypadku projekt budowlany został opracowany przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, która zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, dołączyła do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Przechodząc do merytorycznej oceny sprawy Wojewoda wyjaśnił, iż na terenie planowanej inwestycji obowiązuje m.p.z.p. przyjęty uchwałą Rady Miasta C. nr ... z dnia ... 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego śródmieścia C. Zgodnie z tym planem działka nr 799 została objęta ustaleniami dotyczącymi zabudowy mieszkaniowo - usługowej w zwartej zabudowie (oznaczonej na rysunku symbolem "6MUZ"). Stosownie do zapisów §20 planu miejscowego, na działce ustalono m.in prawo zabudowy mieszkaniowo-usługowej w zwartej zabudowie. Stosownie do §5 ust. 2 planu miejscowego nową zabudowę, rozbudowywane części budynków, należy lokalizować wg obowiązujących lub nieprzekraczalnych linii zabudowy. Zgodnie z §5 ust. 4 na terenie zabudowy zwartej obowiązuje kontynuacja zabudowy zgodnie z obowiązującymi liniami zabudowy. Rozbudowywany budynek nie przekroczy wyznaczonej nieprzekraczalnej linii zabudowy wyznaczonej od ul. Z.. W myśl definicji zawartej w planie, poprzez zwartą zabudowę należy rozumieć istniejącą zabudowę oraz lokalizowanie nowych obiektów z zachowaniem ciągu elewacji frontowych wzdłuż dróg lub terenów przestrzeni publicznej z umieszczeniem ścian bocznych obiektu bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki budowlanej. Powyższy zapis wskazuje, że dotyczy zarówno obiektów istniejących, jak i nowo powstałych. W niniejszym przypadku nie mamy do czynienia z nowopowstającym obiektem, a jedynie z rozbudową już istniejącego budynku. W konsekwencji, badanego przypadku nie dotyczą zapisy ww. normy co do lokalizowania nowych obiektów. Mając na uwadze powyższe, jak i fakt, że przedmiotowy budynek już istnieje, a planowana jest jego rozbudowa i przebudowa, należy stwierdzić, że projektowane przedsięwzięcie jest zgodne z zapisami planu miejscowego. Ponadto nowopowstały obiekt będzie zachowywać pozostałe zapisy planu miejscowego, takie jak: dopuszczalna wysokość zabudowy, geometrie dachu i jego nachylenie czy dopuszczalna powierzchnia zabudowy oraz powierzchnia biologicznie czynna. Zostaną zachowane ustalenia dotyczące wysokości przedmiotowego budynku w stosunku do sąsiednich budynków, tj. rozbudowany budynek nie będzie wyższy od budynków sąsiednich (wysokość projektowanego obiektu - 7,33m a wysokość budynków sąsiednich ok. 12m) oraz nie będzie wprowadzał zmian co do dominanty przestrzennej na danym terenie, bowiem nowopowstały budynek nie będzie przekraczał wysokości budynków znajdujących się przy ul. R. oraz ich gabarytów. Zmiana przeznaczenia budynku z gospodarczego na mieszkalny spowoduje, że budynek nie będzie posiadał charakteru pomocniczego w myśl definicji zabudowy pomocniczej zawartej w planie miejscowym (§2 pkt. 8 planu miejscowego). Zdaniem organu lokalizacja obiektu nie narusza odległości wskazanych w §12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U nr. 75, poz. 690 ze zm.)- dalej warunki techniczne, co ustalono w toku postępowania. W myśl ust. 3 pkt. 2 ww. artykułu sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną dopuszcza się jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na działce sąsiedniej, pod warunkiem, że jego część leżąca w pasie o szerokości 3m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż budynek istniejący lub projektowany na działce sąsiedniej. Natomiast stosownie do ust. 3 pkt 3 tegoż przepisu, sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż 3 m lecz nie mniejszej niż 1,5 m, jest dopuszczalne na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Przedmiotowa działka posiada szerokość mniejszą niż 16 m. Jak wynika z oświadczenia uprawnionego projektanta oraz przedstawionej analizy nasłonecznienia budynków sąsiednich, zachowano rygory wynikające z § 13 ust.1 pkt 1 tego rozporządzenia, w myśl którego odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, oraz § 60 i § 57 warunków technicznych - zapewnienia odpowiedniego nasłonecznienia. Zacienienie o którym mowa powyżej nie wystąpi, ze względu na odległość pomiędzy budynkami, ich lokalizację, linię słońca, oraz wysokość zaprojektowanego budynku. Ponadto, stosownie do § 29 rozporządzenia, nie dokonano zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. W konsekwencji należy uznać, że przedmiotowy budynek zaprojektowano zgodnie z przepisami wynikającymi z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Kończąc Wojewoda podniósł, iż inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył pozwolenie W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr ... z dnia ... 2013 r., znak: ..., na prowadzenie robót budowlanych polegających na przebudowie i rozbudowie budynku gospodarczego przy ul. R. w C. z przeznaczeniem na budynek mieszkalny, następnie zmienione decyzją nr ... z dnia ... 2013 r. Inwestor zastosował się zatem do dyspozycji art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego, który nakazuje uzyskanie pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie robót budowlanych przed otrzymaniem decyzji pozwolenia na budowę. Wystąpienie organu I instancji do wojewódzkiego konserwatora zabytków w niniejszej sprawie wydaje się, że było zbędne, jednakże kwestia ta nie miała wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy. Wskazano, iż stosownie do art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę gdy wnioskodawca w swojej dokumentacji spełnia wymagania zawarte w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Skargę na opisaną decyzję Wojewody Wielkopolskiego wniosła G. K. (ustanowiony przez skarżącą profesjonalny pełnomocnik). Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1) i 2) ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, przez przyjęcie, że planowana inwestycja stanowiąca przedmiot postępowania, jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego śródmieścia C., podczas gdy narusza przepisy §20 pkt 1), §7 pkt 1) i pkt 5) oraz §2 pkt 7), 8) i 10) tego planu, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż dokonując wykładni definicji zwartej zabudowy organ odwoławczy stwierdził, że skoro inwestycja polega na przebudowie i rozbudowie istniejącego już budynku, to nie odnoszą się do niej zapisy planu dotyczące normy co do lokalizowania nowych obiektów. Nie zgadzając się z tym stanowiskiem skarżąca podniosła, iż skoro inwestycja dotyczy rozbudowy budynku istniejącego, to mamy do czynienia z nową zabudową, a nie zabudową dotychczas istniejącą. W wyniku "rozbudowy" powstanie nowy obiekt o nowych parametrach, i to mających wpływ na oddziaływanie nowego obiektu na nieruchomości sąsiednie. Wskazano, że podobne stanowisko zajął Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) w wyroku z 27.02.2009 r. sygn. akt II OSK 253/2008, w którym Sąd stwierdził, że nie ma żadnych racjonalnych powodów, aby dobudowy łącznika, dobudowy skrzydła do elewacji tylnej, podwyższenia całości o jedną kondygnację oraz budowy budynku gospodarczego, nie traktować jako "nowej zabudowy" w rozumieniu ww. rozporządzenia, które jest aktem wykonawczym do ustawy. Również w wyroku NSA z dnia 1.02.2012 roku wydanego w sprawie o sygnaturze akt II OSK 2183/2010 NSA przyjął, że o dostosowaniu nowej zabudowy do starej można mówić tylko wówczas, gdy zamierzenie wnioskodawcy obejmuje budowę, czyli wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę lub nadbudowę obiektu istniejącego. Wymagania te nie znajdują więc zastosowania w przypadku inwestycji polegającej na przebudowie, remoncie lub rozbiórce istniejącego już obiektu. W takiej sytuacji nie dochodzi bowiem do powstania nowej zabudowy. Dla oceny, czy w sprawie mieć będzie zastosowanie przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie - czy konieczne jest przeprowadzenie analizy cech sąsiadującej zabudowy - konieczne jest ustalenie zakresu wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Jeżeli bowiem celem zamierzonej inwestycji nie jest powstanie nowej zabudowy, to zbędne jest dokonywanie analizy cech sąsiedniej zabudowy, która ma dotyczyć "nowej zabudowy ", a nie już istniejącej. W § 2 pkt 7) uchwały Nr ... Rady Miasta C. z dnia ... 2013 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego śródmieścia C. została zamieszczona definicja zwartej zabudowy: "należy przez to rozumieć istniejącą zabudowę oraz lokalizowanie nowych obiektów z zachowaniem ciągu elewacji frontowych wzdłuż dróg lub terenów przestrzeni publicznej z umieszczaniem ścian bocznych obiektu bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki budowlanej." Organ wydający zaskarżoną decyzję uznał, że warunek zachowania ciągu elewacji frontowych wzdłuż dróg lub terenów przestrzeni publicznej z umieszczaniem ścian bocznych obiektu bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki budowlanej nie dotyczy inwestycji objętej zaskarżoną decyzją albowiem przedmiotem postępowania jest obiekt istniejący i nie mamy tu do czynienia z obiektem nowopowstającym. Uznanie to jest błędne. Organowi wydającemu zaskarżoną decyzję umknęło, że w §2 pkt 7) m.p.z.p. mowa jest o "istniejącej zabudowie", a nie o "obiekcie istniejącym", przy czym wskazać należy, że istniejąca zabudowa, w rozumieniu planu, to faktycznie istniejące obiekty o określonych ściśle parametrach oraz funkcji. Przedmiotowy budynek, zgodnie z §7 pkt 8) uchwały w sprawie m.p.z.p., "stanowi zabudowę pomocniczą". W konsekwencji planowanej inwestycji powstałby nowy obiekt, o zupełnie innej, nowej funkcji i bez wątpienia w żaden sposób nie stanowiłby zabudowy istniejącej. Przyjęcie również przez organ wydający zaskarżoną decyzję, że planowana inwestycja nie stanowi nowopowstającego obiektu, jest nietrafne z uwagi na powstanie zupełnie nowych elementów obiektu, o zupełnie innych parametrach oraz funkcji tego obiektu. Rozbudowa obiektów w istniejącej zabudowie będzie podlegała warunkowi określonemu w § 2 pkt 7) uchwały - w zakresie zachowania ciągu elewacji frontowych wzdłuż dróg lub terenów przestrzeni publicznej z umieszczaniem ścian bocznych obiektu bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki budowlanej. Planowana zaś inwestycja, w żaden sposób nie spełnia tego warunku. Warunek ten jest istotny, albowiem plan zagospodarowania przestrzennego zakłada istnienie budynków o funkcji mieszkalnej w zabudowie zwartej z nieprzekraczalną linią zabudowy istniejącą wzdłuż dróg lub przestrzeni publicznej, natomiast zabudowa pomocnicza ma istnieć wyłącznie w tylnej części działki, za zabudową frontową. Takiej też interpretacji w imieniu zespołu projektującego dokonał R. K. w skierowanym do Burmistrza Miasta C. piśmie z dnia ... 2013 r., którego kopię załączono no skargi. Dalej w skardze podniesiono, iż zapisy § 20 pkt 1) oraz §7 pktl) i pkt 5), a także zapis §2 pkt 7),8) i 10) uchwały w sprawie m.p.z.p. śródmieścia C. stanowią, że zabudowa mieszkaniowo-usługowa może być jedynie lokalizowana bądź to bezpośrednio przy ulicy R. w liniach frontowych granic działek, bądź to po ewentualnym wtórnym podziale działek, od ulicy Z., ale również wyłącznie zlokalizowana w liniach frontowych granic nowych działek, a w obu zaś przypadkach za budynkiem frontowym może być jedynie zlokalizowana zabudowa pomocnicza. Kończąc podniesiono, że prawo zabudowy, do którego odwołuje się organ wydający zaskarżona decyzję nie jest prawem absolutnym i podlega ograniczeniom w regulacjach publicznoprawnych. Ograniczenie tej zasady musi znajdować oparcie w ustawie, a zwłaszcza w przepisach prawa budowlanego. W niniejszej sprawie ograniczenie to znajduje oparcie wart. 35 ust. 1 pkt 1) i 2) Prawa budowlanego, który określa zakres i formę ingerencji organów architektoniczno-budowlanych. Do ograniczeń tych, w korzystaniu z nieruchomości zaliczyć trzeba ograniczenia wynikające z określenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania danego terenu w m.p.z.p. Brak zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami, powodujący niemożność jego realizacji na danym terenie, o którym mówi przepis art. 4 Prawa budowlanego, nie stanowi ograniczenia prawa własności. W konsekwencji przyjętej kwalifikacji inwestycji, wydane w sprawie decyzje naruszają przepisy art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Wojewoda Wielkopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewoda podtrzymał stanowisko, że sporna inwestycja jest zgodna z zapisami obowiązującego na tym terenie m.p.z.p. Nie można zgodzić się twierdzeniem, że zabudowa mieszkaniowa może być jedynie lokalizowana bezpośrednio przy ul. R. w liniach frontowych działek, bądź to po ewentualnym wtórnym podzielę działek od ul. Z., bowiem plan miejscowy nie stwierdza, jakoby takie podziały były konieczne, a jednocześnie wyznacza nieprzekraczalną linie zabudowy ul. Z. Na rozprawie sądowoadministracyjnej przeprowadzonej w dniu 6 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę i jej argumnetacje. Dodatkowo podniósł, że z uwagi na to, iż uczestniczka postępowania A. H. zmarła ... 2008 r. , jej następcy prawni byli pozbawieni możliwości działania przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Realizacja inwestycji uniemożliwi właścicielom nieruchomości – wąskich działek zlokalizowanych od strony ul. Z., zabudowę działek w systemie zwartej zabudowy, zgodnie z planem. Wyjaśnił, że zmarła uczestniczka była współwłaścicielką nieruchomości przy ul. R. Uczestniczka postępowania E. J. poparła skargę i jej zarzuty. Uczestniczka postępowania J. P. wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia Wojewody Wielkopolskiego w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie budynku gospodarczego na budynek mieszkalny w C. przy ul. R. na działce o nr ew. .... Decyzja organu I instancji obejmuje zatem pozwolenie na przebudowę i rozbudowę budynku gospodarczego wraz ze zmianą jego funkcji na mieszkalną. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2014 r. poz. 1409 z późn. zm.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli dla danego terenu nie obowiązuje żaden plan miejscowy, a także z wymaganiami ochrony środowiska, określonymi m.in. w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. W razie stwierdzenia uchybień w tym zakresie organ ten na mocy art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nakłada w drodze postanowienia obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, określając w tym celu odpowiedni termin, po którego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jeżeli natomiast wymagania z art. 35 ust. 1 wspomnianej ustawy zostały spełnione, to wedle art. 35 ust. 4 tejże ustawy organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Ustawa Prawo budowlane definiując budowę, określa tym pojęciem "wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego". Z rozbudową mamy do czynienia w przypadku zmiany, innych poza wysokością charakterystycznych parametrów obiektów budowlanego jak kubatura, powierzchnia zabudowy, jego długość czy szerokość. Pojęcie "nadbudowa" nie została w ustawie Prawo budowlane zdefiniowana, orzecznictwo sądowoadministracyjne przyjmuje natomiast, że o nadbudowie budynku można mówić w sytuacji, gdy powstaje dodatkowa kondygnacja por. (wyrok NSA z dnia 24.01. 2008 r., sygn. akt II OSK 1927/06). W przedmiotowej sprawie inwestycja polega na realizacji dodatkowej kondygnacji, czyli stanowi nadbudowę istniejącego budynku oraz na rozbudowie istniejącego budynku, polegającej na zwiększeniu jego powierzchni zabudowy poprzez rozbudowę budynku od strony północnej i południowej. Przedstawiony wraz z wnioskiem projekt uwzględnia przyszłą funkcję budynku – mieszkalną. Zakres robót przewidzianych do wykonania obejmuje wzmocnienie fundamentów, rozbudowę budynku od strony południowej i północnej, wymianę stropu drewnianego na gęstożebrowy TERIVSA, ocieplenie ścian zewnętrznych budynku, zmianę konstrukcji dachowej. Zdaniem skarżącej przedmiotowa decyzja narusza postanowienia m.p.z.p. oraz zasadę poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, gdyż jej zrealizowanie spowoduje zaciemnienie nieruchomości sąsiednich, w tym należącej do skarżącej. Skarżąca kwestionuje możliwość przypisania rozbudowanemu budynkowi funkcji mieszkalnej. Jak podkreśla się w orzecznictwie, zasada poszanowania interesów osób trzecich, wyrażona w art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy Prawo budowlane, wymaga, aby interesy powyższe były brane pod uwagę na etapie prac projektowanych i przez organ przygotowujący decyzję – pozwolenie na budowę. Nie oznacza ona jednakże, aby interes osób trzecich był najważniejszym i jedynym kryterium, jakie bierze się pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia na budowę (wyrok NSA z 02 kwietnia 1998 r., sygn. akt IV SA 1517/97, LEX 43323). Konsekwentnie, pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz z normami obowiązującymi w budownictwie (wyrok WSA w Warszawie z 04 listopada 2009, sygn. akt VIII SA/Wa 1476/09, LEX 589537). Innymi słowy organ, przed wydaniem decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, winien dokonać oceny, czy w świetle obowiązujących przepisów prawnych, zrealizowanie inwestycji mogłoby spowodować naruszenie interesu prawnego osób trzecich. Przedmiotowa inwestycja dotyczy obiektu istniejącego - budynku gospodarczego zlokalizowanego wgłębi działki nr ..., a rozbudowa dotyczy dobudowania dwóch skrzydeł (od strony południowej i północnej istniejącego budynku), zlokalizowanych w granicy z działką nr .... Działka nr ... położona jest pomiędzy ulicami R. i Z., przy czym zabudowa mieszkalna – w zabudowie zwartej, na tej działce zlokalizowana jest od strony ulicy R. W pierwszej kolejności podnieść należy, że niespornym jest, że objęty planowanym zamierzeniem budynek gospodarczy nie jest wpisany indywidualnie do rejestru zabytków, jednakże jest zlokalizowany na obszarze wpisanym do takiego rejestru – pod numerem A-719i (układ urbanistyczny miasta C.). A zatem, w myśl art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego prowadzenie robót budowlanych przy takim obiekcie wymaga - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Zgodnie natomiast z treścią art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego przez roboty budowlane należy rozumieć budowę a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. A zatem nie może budzić wątpliwości, że pozwolenie na rozbudowę i przebudowę obiektu położonego na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga zgody na prowadzenie tych prac organów ochrony zabytków. Konsekwencją stanowiska, że budynek wchodzący w skład zespołu budowlanego wpisanego do rejestru zabytków jest objęty ochroną z tytułu wpisu do rejestru zespołu budowlanego w zakresie cech tego zespołu, jest stosowanie przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 1446) co do zachowania i utrzymania zabytku (także elementów tworzących ten zabytek), a w szczególności obowiązku uzyskania pozwoleń wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie prac budowlanych przy zabytku oraz kompetencji organów ochrony zabytków w zakresie nadzoru konserwatorskiego. W rozpatrywanym przypadku takie pozwolenie uzyskano – pozwolenie Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Poznaniu Delegatura w P. nr ... znak ... z dnia ... 2013 r., zmienione decyzją z dnia ... 2013 r. nr ... znak .... Pozwolenie upoważnia do przebudowy i rozbudowy budynku gospodarczego przy ul. R. z przeznaczeniem na budynek mieszkalny – zgodnie z projektem tech. J. B. i mgr inż. S. S. Pismem z dnia ... 2014 r. znak ... organ ten na zapytanie Starosty ponownie zajął stanowisko, mając na uwadze zapisy m.p.z.p. przyjętego uchwałą z dnia ... 2013 r., że proponowana przez inwestora przebudowa i rozbudowa budynku gospodarczego może być dopuszczona i nie ma znaczącego wpływu na układ urbanistyczny miasta C. Rację należy przyznać organowi II instancji, iż co do zasady to ostatnie stanowisko nie ma znaczenia procesowego, a wiążące dla organu architektoniczno-budowlanego stanowisko organu ochrony zabytków zawarte zostało w pozwoleniu z dnia ....2013 r. Nr ..., zmienionego decyzją z dnia ... 2013 r. nr .... W tym miejscu wskazać należy, iż sam fakt wpisania do rejestru zabytku, jako historycznego założenia urbanistycznego, nie stwarza podstawy dla właścicieli nieruchomości sąsiedniej do bycia stroną w postępowaniach dotyczących pozwoleń udzielanych w trybie art. 36 ust. 1 pkt 1 i 11 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r., nawet jeśli obie nieruchomości stykają się ze sobą (por. wyrok NSA z 10.01.2014 r. sygn. akt II OSK 1880/12 Lex nr 1457700). Stwierdziwszy, że planowana inwestycja jest dopuszczalna w aspekcie przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, organ budowlany zobowiązany był ocenić, czy jej realizacja jest zgodna z przepisami m.p.z.p. obowiązującego w dacie wydania decyzji organu I instancji. Procedujące w sprawie organy administracji prawidłowo oceniły tę zgodność w oparciu o zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego śródmieścia C. przyjętego uchwałą nr ... Rady Miasta C. z dnia ... 2013. Działka nr ... położona jest w obszarze 6 MUZ przeznaczonym pod zabudowę mieszkalno - usługową w zwartej zabudowie. Budowa dotyczy istniejącego budynku gospodarczego, który zostanie przebudowany i rozbudowany z przeznaczeniem na funkcję mieszkalną i który zlokalizowany jest w obszarze planu pomiędzy obowiązującą i nieprzekraczalną linią zabudowy, co jest zgodne z zapisem § 5 ust. 2 planu. W konsekwencji badanego przypadku nie dotyczą zapisy ww. normy co do lokalizowania nowych obiektów. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącej, że inwestycja powinna zostać uznana za budowę nowego budynku mieszkalnego, który w świetle zapisów planu na działce nr ... może być lokalizowany wyłącznie w zabudowie zwartej w pierzei ulicy R. lub Z. Tym niemniej wskazać należy, iż z zapisów m.p.z.p. wynika, że jedynie w stosunku do zabudowy pomocniczej (w tym budynków gospodarczych) na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem 6 MUZ obowiązuje nakaz jej realizowania wyłącznie w zabudowie oficynowej (§ 7 pkt. 1 ppkt 5). Plan nie zawiera natomiast zapisów, które wykluczałyby rozbudowę istniejącego w takiej zabudowie oficynowej budynku gospodarczego oraz ustalenie jego przeznaczenia jako budynek mieszkalny. Zapisy planu odnoszące się do obszaru 6 MUZ stanowią jedynie o zachowaniu zabudowy pierzejowej - w zwartej zabudowie, nie wykluczają natomiast lokalizowania budynków mieszkalnych w głębi działek - w zabudowie oficynowej, jak również jako budynków wolnostojących – gdy uwarunkowania powierzchniowe działek na to pozwalają Ponadto należy mieć na uwadze, iż zgodnie z § 7 pkt. 1 ppkt 6 planu miejscowego budynki nie wpisane do gminnej ewidencji zabytków zlokalizowane w strefie ochronnej konserwatorskiej winny być zastąpione nową zabudową o parametrach określonych w ustaleniach szczegółowych lub rozbudowywane z uwzględnieniem ustaleń § 5 ust. 12 oraz wymiany dachów płaskich na strome symetrycznie, dwu lub wielospadowe z ewentualnymi poddaszami użytkowymi. Zapis § 5 ust. 12 dotyczy nowych budynków plombowych, nie ma zatem zastosowania do przedmiotowej inwestycji, która realizowana będzie w głębi działki nr 799. Zapis § 7 pkt. 1 ppkt 6 planu należy zatem odczytywać bez tego warunku – jako dopuszczający możliwość rozbudowania obiektu budowlanego zlokalizowanego w strefie ochronnej konserwatorskiej. Mając to na uwadze organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami m.p.z.p., który jako akt prawa miejscowego stanowi źródło praw i obowiązków dotyczących właścicieli nieruchomości nim objętych. Inwestycja zrealizowana będzie z uwzględnieniem ustalonych planem linii zabudowy. Co więcej, w świetle zapisów planu nie zachodzi konieczność przeprowadzenia wtórnego podziału nieruchomości (dz.nr...), jak również odsunięcia planowanej rozbudowy budynku od granicy działki nr .... Plan dopuszcza zabudowę w sposób zaproponowany przez inwestora. Z części graficznej planu oraz załączonych do projektu map wynika, że zabudowania pomocnicze zlokalizowane są w granicach działek oraz, że taka zabudowa jest również na działkach sąsiadujących z terenem inwestycji – nr ... i nr .... Z dokumentacji projektowej wynika, iż zachowane zostaną ustalenia dotyczące wysokości przedmiotowego budynku w stosunku do sąsiednich budynków. Rozbudowany budynek nie będzie wyższy od budynków sąsiednich (wysokość projektowanego obiektu- 7,33m a wysokość budynków sąsiednich ok. 12m) oraz nie będzie wprowadzał zmian co do dominanty przestrzennej na danym terenie, bowiem budynek nie będzie przekraczał wysokości budynków znajdujących się przy ul. R. oraz ich gabarytów. Ponieważ w tym przypadku inwestor zamierza rozbudować istniejący budynek gospodarczy poprzez podniesienie jego wysokości oraz zwiększenie powierzchni zabudowy w granicy z działką nr ..., należało takie zamierzenie ocenić w odniesieniu do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Wydanie przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wymaga bowiem zapewnienia przez inwestora zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Usytuowanie obiektu względem granic nieruchomości nie narusza w tym przypadku obowiązujących przepisów techniczno – budowlanych. Lokalizacja obiektu nie narusza odległości wskazanych w §12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., co ustalono w toku postępowania. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu sytuowanie budynku dopuszcza się bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działka, jeżeli wynika to ustaleń m.p.z.p. albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym przypadku mamy do czynienia z rozbudową budynku gospodarczego, który posadowiony jest w granicach z działkami sąsiednimi (...), a rozbudowa realizowana będzie w granicy z działka nr ... – w zabudowie oficynowej. Zapisy m.p.z.p. dopuszczają możliwość takiej rozbudowy istniejącego budynku gospodarczego. Ponieważ rozbudowany budynek będzie pełnił funkcje mieszkalną, rozważania w tym zakresie należało również odnieść do przepisów ust. 3 §12 ww. rozporządzenia. W myśl §12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną dopuszcza się jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na działce sąsiedniej, pod warunkiem, że jego część leżąca w pasie o szerokości 3m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż budynek istniejący lub projektowany na działce sąsiedniej. Natomiast stosownie do ust. 3 pkt. 3 tegoż artykułu, sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż 3 m lecz nie mniejszej niż 1,5 m, jest dopuszczalne na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Przedmiotowa działka posiada szerokość mniejszą niż 16 m. Jak wynika z oświadczenia uprawnionego projektanta oraz przedstawionej analizy nasłonecznienia budynków sąsiednich, zachowano rygory wynikające z § 13 ust.1 pkt 1 tego rozporządzenia, w myśl którego odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, oraz § 60 i § 57 warunków technicznych - zapewnienia odpowiedniego nasłonecznienia. Zacienienie o którym mowa powyżej nie wystąpi, ze względu na odległość pomiędzy budynkami, ich lokalizację, linię słońca, oraz wysokość zaprojektowanego budynku. W konsekwencji należy uznać, że przedmiotowy budynek zaprojektowano zgodnie z przepisami wynikającymi z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Reasumując, powyższe okoliczności nakazują uznać, iż decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza słusznego interesu osób trzecich. Załączona do dokumentacji projektowej analiza linijki światła wskazuje, że nie wystąpi zacienienie budynku skarżącej. Dokument ten został oceniony przez organ II instancji, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu realizacja spornej inwestycji nie doprowadzi do naruszenia zasady poszanowania słusznego interesu skarżącej. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. W rozpatrywanym przypadku dokumentacja złożona wraz wnioskiem była kompletna, a projekt budowlany został opracowany przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, która zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, dołączyła do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego badany projekt budowlany posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Rozpatrując przedmiotową sprawę Sąd nadto zważył, iż stronom został zapewniony czynny udział w toczącym się postępowaniu, w ramach ogólnej zasady postępowania administracyjnego określonej w art. 10 kpa, a zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem prawidłowym, wydanym z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, w tym art. 107 §3 kpa. Również okoliczność, że na etapie postępowania administracyjnego nie zapewniono w nim udziału następcom prawnym zmarłej współwłaścicielce nieruchomości sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji nie stanowi podstawy do uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Wskazać należy, iż okoliczność ta ujawniła się na etapie postępowania sądowoadministarcyjnego, z nadesłanego na żądanie Sądu odpisu aktu zgonu wynika, że A. H. zmarła ... 2008 r., zatem nie mogła zostać uznana za uczestnika niniejszego postępowania sądowoadministracyjego, jak również uzyskać przymiot strony postępowania administracyjnego, wszczętego na wniosek inwestora o pozwolenia na budowę z dnia ... 2013 r. Taki przymiot miałyby natomiast osoby będące następcami prawnymi zmarłej współwłaścicielki nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji, jeżeli takie osoby występują. Strona skarżąca nie wskazała takich osób, a nie jest rzeczą Sądu ich poszukiwanie wobec ujawnionej daty zgonu E. H., co nastąpiło kilka lat przed wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę. W tych okolicznościach nie można uznać, iż nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania administracyjnego miało wpływ na wynik sprawy i powoduje konieczność uchylenia wydanych decyzji. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 21.10.2009 r. sygn. akt II OSK 1628/08 (Lex nr 694081), gdzie przyjęto, że w wyniku uwzględnienia przez sąd skargi tylko z tego powodu, że w postępowaniu administracyjnym nie brali udziału następcy prawni osób zmarłych, których interesu prawnego postępowanie dotyczyłoby, doszłoby do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a i to w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać nadto należy, iż brak zapewnienia udziału w postępowaniu osobom należącym do kręgu następców prawnych tej zmarłej, stanowi przesłankę wznowieniową, określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i z możliwości zainicjowania takiego postępowania zainteresowane osoby mogą skorzystać. W opisanej sytuacji Sąd nie podziela stanowiska skarżącej co do konieczności uchylenia z tej przyczyny wydanych w sprawie decyzji. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.