II SA/Po 809/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2012 r. zażalenia "A" SA w W. na postanowienie zawarte w punkcie II sentencji wyroku WSA w Poznaniu z dnia 22 listopada 2011 r. – sygn. akt II SA/Po 809/11 w sprawie ze skargi "A" SA w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2011 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego postanawia: 1. uchylić pkt II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 listopada 2011r. sygn. akt II SA/Po 809/11; 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz strony skarżącej kwotę 817,- (słownie: osiemset siedemnaści siedemnaście ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; /-/ J. Zieliński Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi w sprawie ze skargi "A" SA w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2011 r., nr [...] w przedmiocie kary za samowolne zajęcie pasa drogowego w dniu 22 listopada 2011 r. wydał wyrok (sygn. akt II SA/Po 809/11) uchylający zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2011 r., nr [...]. W pkt II sentencji wyroku zawarto postanowienie, na mocy którego Sąd zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego kwotę 357,- złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zażalenie na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania wniósł pełnomocnik "A" SA w W. – radca prawny G.F. zarzucając Sądowi naruszenie przepisu art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm, dalej: p.p.s.a.) oraz § 14 ust.2 pkt 1 lit. a ) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego w urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), poprzez jego niezastosowanie. Pełnomocnik strony skarżącej stwierdził, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o kosztach zastępstwa procesowego na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a w zw. § 14 ust.2 pkt 1 lit c ww. rozporządzenia choć w sprawie winien znaleźć zastosowanie przepis § 14 ust.2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 4 tego rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna w kwocie 9450,- zł i w świetle powołanych przepisów Sąd powinien zasądzić 1200,- zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, 100,- zł tytułem opłaty sądowej oraz 17,- zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Z treści powołanego wyżej przepisu wynika, że zażalenie jest oczywiście uzasadnione, jeżeli sąd podziela zarzuty i żądania w nim zawarte, uznając swą pomyłkę w tym zakresie. W niniejszej sprawie wystąpił taki właśnie przypadek, albowiem jak słusznie zauważył pełnomocnik strony skarżącej w wyroku z dnia 15 listopada 2011r. Sąd zasądził koszty postępowania m.in. w oparciu o § 14 ust.2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego w urzędu choć w sprawie zastosowanie winien znaleźć zastosowanie przepis art. 14 ust.2 pkt 1 lit. a. zgodnie z którym w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stosuje się stawkę obliczoną na podstawie § 6. Niewątpliwie bowiem przedmiotem zaskarżenia jest należności pieniężna – kara pieniężna za samowolne zajęcie pasa drogowego. W rozpatrywanej sprawie nałożona na stronę skarżącą kara pieniężna stanowiąca przedmiot sporu wynosiła 2.375 zł. Kara w tej właśnie wysokości została nałożona na "A" SA w Warszawie decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2011 r., które to rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją organu II instancji. Tym samym wysokość wynagrodzenia pełnomocnika wyliczona winna być zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 3 powoływanego rozporządzenia. Tym samym stwierdzić należy, iż na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 3 powoływanego rozporządzenia skarżącemu przysługuje zwrot kosztów obejmujących wpis od skargi wynoszący 100,- zł., wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 600 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17,-zł oraz wpis od zażalenia w kwocie 100,- zł – łącznie 817,- złotych. Orzekając o zwrocie kosztów postępowania zażaleniowego Sąd miał na względzie pogląd utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie z którym koszty postępowania zażaleniowego podlegają zaliczeniu do kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, o czym stanowi art. 200 p.p.s.a. ( patrz postanowienie NSA z dnia 3 grudnia 2009 r. sygn. akt II OZ 1075/09, oraz z dnia 14 lipca 2011 r. sygn. akt II OZ 615/11 dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl. ) Wobec powyższego, na podstawie art. 195 § 2 , art. 16 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w punkcie 1 i 2 sentencji. /-/ J. Zieliński