II SA/Po 81/25

Dnia 17 kwietnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 kwietnia 2025 roku sprawy ze skargi H. H. i M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 30 października 2024 r., nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 19 grudnia 2024 r. H. H. oraz M. H. (zwani dalej "skarżącymi"), reprezentowani przez pełnomocnika – r. pr. M. P. – wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której kwestionują decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. . Przedmiot zaskarżonej decyzji został opisany w rubrum niniejszego postanowienia. W toku postępowania sądowoadministracyjnego ujawniono, że skarżący nie uiścili pełnej kwoty wpisu stosunkowego od skargi. Uiścili oni kwotę 200 zł, ale okazało się to za mało. Zastępca Przewodniczącej Wydziału II tut. Sądu wezwała skarżących do uzupełnienia braku fiskalnego skargi poprzez uiszczenie kwoty 1.800 zł na poczet wymaganego wpisu stosunkowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełnienia ww. braku skargi zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 17 marca 2025 r. W piśmie z dnia 18 marca 2025 r. pełnomocnik skarżących poprosiła tut. Sąd o przedłużenie terminu do uzupełnienia braku fiskalnego skargi. W piśmie wyjaśniono, że skarżący w dniu 15 marca 2025 r. wyjechali na miesięczną podróż zagraniczną i nie ma z nimi kontaktu poza granicami Unii Europejskiej. Skarżący mają planowo wrócić 10 kwietnia 2025 r., dlatego pełnomocnik skarżących poprosił o przedłużenie terminu do wniesienia wpisu uzupełniającego do dnia 15 kwietnia 2025 r. Na zapytanie Przewodniczącej Wydziału II tut. Sądu, Oddział Finansowo-Budżetowy tut. Sądu potwierdził, że do dnia 14 kwietnia 2025 r. wpis nie wpłynął. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej "p.p.s.a."), sąd nie podejmuje żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu. Opłacenie skargi w terminie i w kwocie wskazanej przez sąd stanowi warunek, którego spełnienie jest konieczne dla nadania jej dalszego biegu (postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 13 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Gl 1124/18, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych [zwanej dalej "CBOSA"] na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei w myśl art. 58 § 3 p.p.s.a.: "Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym". Należy wyjaśnić, że w przypadku jakichkolwiek braków w zakresie uiszczenia środków pieniężnych, znajduje zastosowanie przepis art. 220 § 1 zd. 2 p.p.s.a. Ustawodawca wskazuje, że w przy-padku nieuiszczenia opłaty od pisma, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu, przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jednakże należy zauważyć, że jeżeli rzeczonym pismem jest skarga, to zamiast pozostawić ją bez rozpoznania sąd, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzuca ją. Wspomniany siedmiodniowy termin jest terminem procesowym, jednakże o cha-rakterze ustawowym. Oznacza to niemożność jego skrócenia, ani wydłużenia. "W ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidziano możliwości przedłużenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Przewidziana w art. 84 p.p.s.a. możliwość przedłużania terminów odnosi się wyłącznie do terminów sądowych, tj. wyznaczonych przez sąd lub przewodniczącego dla dokonania określonej czynności procesowej. Przedłużeniu nie podlegają natomiast terminy ustawowe, czyli takie, które są wyraźnie wskazane w ustawie wyznaczającej ich początek oraz długość. W określonej sytuacji ich bieg rozpoczyna się automatycznie, co oznacza, że bieg terminów ustawowych nie może ulec ani przedłużeniu ani skróceniu, tak jak ma to miej-sce w przypadku terminów sądowych." (postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt I GZ 347/20, dostępne w CBOSA). Doręczenie wezwania do uzupełnienia brakującego wpisu automatycznie otwiera siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 220 § 1 zd. 2 p.p.s.a. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że skarżący uiścili kwotę, stanowiącą część wpisu stosunkowego, jakie należało uiścić. Skarżący wpłacili zaledwie 200 zł, a winni zapłacić łącznie 2.000 zł. Wezwanie do uzupełnienia braku fiskalnego w postaci uiszczenia wpisu uzupełniającego wraz z prawidłowym pouczeniem zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących, a więc skarżącym, w dniu 17 marca 2025 r. (k. 42 akt sądowych). Doręczenie należy poczytywać za skuteczne, ponieważ korespondencję odebrał osobiście pełnomocnik, o czym świadczy jej podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Dzień ten otworzył więc siedmiodniowy termin do spełnienia obowiązku, wynikającego z wezwania. Termin upłynął bezskutecznie z dniem 24 marca 2025 r. Cokolwiek wydarzyłoby się po tej dacie, np. nastąpiłoby uiszczenie wymaganej kwoty, musi to być potraktowane jako nieuczynienie zadość wezwaniu do uzupełnienia braku fiskalnego, co z kolei skutkuje odrzuceniem skargi. Skarżący mieli obowiązek uiścić wpis od skargi, jednakże bezsporne jest to, że nie uczynili tego w pełnej wysokości, mimo prawidłowego wezwania ich oraz pouczenia o konsekwencjach nieuiszczenia wpisu. Skoro skarżący nie uiścili wpisu, to wypełnione zostały przesłanki do odrzucenia ich skargi (zob. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 18 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Łd 8/21, dostępne w CBOSA). Fakt nieuiszczenia wpisu od skargi został potwierdzony przez Oddział Finansowo-Budżetowy tut. Sądu (k. 44 akt sądowych). Mając na względzie imperatywny charakter przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a., a także fakt, że ziściła się wskazana przesłanka, Sąd nie może podjąć innego rozstrzygnięcia, gdyż jest związany powołaną podstawą prawną. Sąd doszedł do przekonania o zaistnieniu okoliczności uzasadniającej odrzucenie skargi – nieusunięcie braku fiskalnego skargi. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 220 § 3 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę, o czym orzeczono w sentencji postanowienia. Ponieważ skarżący zapowiedzieli przelanie brakującej kwoty w dniach zbieżnych z datą wydania niniejszego postanowienia, Sąd w składzie orzekającym postanowił pozostawić kwestię zwrotu kosztów do czasu prawomocnego zakończenia niniejszej sprawy.